De hoofdpersonen in dit verhaal zijn Niels, die manager is in een hotel, Jitka, zijn nieuwe assistente, Marit, de eigenares van het hotel en het vakantiepark, Esther, de vrouw van Niels, en Jasper, zijn zoon uit zijn eerste huwelijk.
Vanaf het moment dat Jitka komt solliciteren, is Niels weg van haar, ze is dan ook een knappe verschijning. En op de koop toe het flirterige type.
Marit heeft sinds haar tienerjaren een boontje voor Niels, dat eigenlijk op een obsessie uitgedraaid is, ze is altijd single gebleven, in de hoop, en de overtuiging, dat Niels eens zal beseffen dat ze voor elkaar gemaakt zijn (volgens haar).
Esther is 10 jaar getrouwd met Niels, en het huwelijk gaat tamelijk goed, alleen zou Esther, die wel wat jonger is dan Niels, graag een kind willen, en Niels, die al twee kinderen heeft, is daar niet voor te vinden. Vanaf dat Jitka in beeld komt, is Niels echter wat afstandelijker geworden tegenover Esther.
De 18jarige Jasper woont bij zijn moeder en haar vriend, maar het gaat niet goed met hem, hij spijbelt op school en geeft de brui aan zijn tennislessen. Ten einde raad besluit zijn moeder hem een poosje bij Niels te laten wonen.
De auteur houdt zich vooral bezig met de emoties van de personages, en hoe ze met elkaar verbonden zijn. Als de politie eraan te pas komt, vind ik dat er hier te losjes over gegaan wordt. Er wordt weinig verteld over het forensisch onderzoek, waardoor de politie nogal klungelig overkomt. Dit is tenslotte een boek uit 2008, wanneer men toch al voldoende bekend is met DNA onderzoek en dergelijke.
Ik vond het ook nogal ongeloofwaardig dat er, toen het nog over Jitka ging, verschillende personen (en personeelsleden) ervan overtuigd zijn dat Niels een verhouding had met haar, maar als het nadien over Marit gaat, zeggen dezelfde mensen weer dat Niels al jarenlang een verhouding had met Marit. Als je het zo leest, proberen ze hem echt wel alles in de schoenen te schuiven, en de politie gelooft dat allemaal. (Er wordt helemaal niet verteld of ze dit uitspitten of niet).
Het is dus echt wel dubbel: de beschrijvingen van de gevoelens van alle personages, op zichzelf en ten opzichte van elkaar, vindt ik wel goed en realistisch, maar het gedeelte over de misdaadoplossing vind ik echt maar magertjes en niet geloofwaardig.
Ik heb al betere boeken gelezen.