کتاب سه بخش داره: ۱) متن کتاب - حدود ۲۳۰ صفحه: ۲) واژهنامهی اصطلاحات - حدود ۷۰ صفحه؛ ۳) واژهنامهی سازشناسی - ۳۰ صفحه. هر چه در کتاب پیشتر میریم مباحث تئوریک کمتر و کمتر میشن و به جاش معرفی قطعات و نمونهها پررنگ و پررنگتر. فصول آخر عملا معرفی قطعات موسیقی است. و البته این همه در راستای هدف اصلی کتاب نگاشته شده: فراخوانی به شنیدن موسیقی. به نظرم کتاب رو باید داشت تا نشست و قطعههای معرفی شده رو گوش داد وگرنه از نظر تئوریک عمدهی کتاب بیربطه. خلاصه اینکه اگه معرفی آثار مهم کلاسیک و دونستن اسامیشون مهمه - مثلا اینکه میخواید بدونید نمونههای برجستهی فلان فرم چین - این کتاب کتاب خوبیه. ولی اگر صرفا دنبال تئوری موسیقی باشید و فهماش از راه خوندن شاید حدود پنجاه صفحهی کتاب - به همراه بخشی از واژهنامهها - به دردتون بخوره