De behangkoning John van Zweden (1962) raakt als fanatieke supporter verslaafd aan het Engelse voetbal. Met 50.000 pond redt hij het vrijwel failliete Swansea City, dat tien jaar geleden in de kelder van het betaalde voetbal verkeert. Nu speelt de club Europees voetbal en is Van Zwedens aandeel miljoenen waard. Dat hadden ze in Den Haag nooit gedacht van deze voormalige amateurkeeper, die als voetbaltrainer geen prijzen wint, als scheidsrechter een levenslange schorsing oploopt, als zakenman in conflict komt met Ruud Gullit en als sponsor van FC Den Haag met een shovel naar het Zuiderpark opstoomt. Bij verhalen over het leven van deze volksjongen denk je dat verzin je niet.
Dit boek is fantastisch. Alle anekdotes zijn werkelijk hilarisch. John van Zweden aka de behangkoning komt altijd in de meest gekke situaties terecht. Deze volkse jongen weet die met zijn gekke capriolen altijd naar zijn hand te zetten. Als je deze kostelijke verhalen leest denk je iedere keer: dit verzin je niet. Ik zou het mijn vriend Arne ook gunnen zo’n goed boek te lezen.
Een boek met een vlotte stijl, zonder dat het eentonig wordt. Het verhaal kent op zichzelf niet al teveel diepgang, maar het is door Dennis Mulkes in ieder geval op een soepele manier op papier gezet.
Het verhaal van een 'hooligan' die uitgroeide tot clubbestuurder is zeer vermakelijk. Het leven van John van Zweden bestaat uit wonderlijke anekdotes waardoor je het boek in het begin slecht weg kan leggen. Halverwege het boek begon alleen de constante verrassing die terugkomt bij elke anekdote mij wel een beetje te storen. Het lijkt mij namelijk niet zo vreemd dat die dingen John 'overkomen' want hij is er behoorlijk naar op zoek en hij heeft de rare situaties aan zijn broek hangen. Ook het enthousiasme van de schrijver ging me wat tegenstaan. Bijvoorbeeld het volgende citaat over John:
"Geen detail ontgat hem. In de hotelbar,..., ziet hij dat de finale genoteerd staat als Bradford City - Swansea City. Dit betekent dat zijn club het uittenue moet dragen." (p. 278)
Tja als we dit al details gaan noemen dan mogen we John wel een superman gaan noemen.
Het laatste puntje van kritiek is de chronologie in het boek. In sommige hoofdstukken worden mensen en/of situaties genoemd die pas later in het boek aan bod komen. Dit zorgde er af en toe voor dat ik dacht dat ik iets gemist had. Dit is overigens niet zo storend omdat het boek heel losjes is geschreven.
De behankoning in de premier leagie is een prima boek voor aan het zwembad, op het nachtkastje of even tussendoor. Het leest als een tierelier en elk hoofdstuk is een mooi verhaal op zich. Toch zou ik het niet erg vinden als Voetbal International de boeken iets meer de diepte in zouden durven laten gaan. Maar misschien is dit niet de wens van de doelgroep.