Cartas de un asesino insignificante

by José Carlos Somoza

Spanish

Genres: Fiction

198 pages, Hardcover

First published January 1, 1999

About the author

José Carlos Somoza is a Spanish author born in Havana, Cuba. In 1960 his family moved to Spain after being exiled for political reasons. He holds a Bachelor's Degree in psychiatry, but he gave up medicine in order to be a full-time writer in 1994.

Reviews

[Kritiana Hades · Rating 5 out of 5]

Αυτο που θαυμαζα παντα σε βιβλια ,τα οποια με το περας της αναγνωσης τους θεωρουσα αξιολογα, ηταν τελικα μονο η γραφη. Αργησα λιγακι να το καταλαβω καθοτι νομιζα οτι η ιστορια αυτη καθεαυτη με μαγευε, αλλα εν τελει μια ιστορια, οποια κι αν ειναι αυτη, αν δεν δοθει οπως πρεπει, δεν εχει τιποτ' αλλο να σου προσφερει απο την απλοτητα της, Δεν θα σε συγκινησει, δεν θα σε ταραξει, δεν θα σε ικανοποιησει, δεν θα σε λυτρωσει.
Εκει εγγειται και η διαφορα των πραγματικων συγγραφεων απο τους συγγραφεις του σωρου.
Ο σωστος συγγραφεας μπορει να πιασει μια ιστορια, την οποια υπο αλλες συνθηκες θα θεωρουσες παντελως αδιαφορη και να σε κανει να την αγαπησεις μονο και μονο που τον ενεπνευσε να τη γραψει.
Οι συγγραφεις του σωρου θα παρουν μια ιστορια,θα τη τραβηξουν απο τα μαλλια για να γινει σπουδαια, θα ισοπεδωσουν τα παντα για να σε χτυπησουν στο συναισθημα και στο τελος οι νοημοντες θα κλαινε για τον πνευματικο εξεφτελισμο που υπεστησαν ενω οι υπολοιποι θα μεινουν να διαδιδουν ποσο τους συνεπηρε η μπουρδα.
Ο Σομοθα λοιπον ειναι ενας συγγραφεας ο οποιος χαιρεσαι να διαβαζεις. Ωρες,ωρες η σκεψη του ειναι μπερδεμενη, ωρες ωρες αναρωτιεσαι αν εχεις προβλημα που σου αρεσει αλλα στο τελος δεν μπορεις παρα να τον παραδεχτεις και να τον θαυμασεις .
Ειναι το δευτερο βιβλιο του που διαβαζω. Ειχα ερωτευτει τη γραφη του απο το ''Η γυναικα με το νουμερο13'' και περιμενα οτι στο ''Γραμματα ενος ασημαντου δολοφονου'' δεν θα μου κανει ιδιαιτερη εντυπωση . Λεω μικρο το βιβλιαρακι, απο τα πρωτα του, ενδιαφερουσα ιστορια αλλα τιποτα το ιδιαιτερως περιπλοκο, τι να σου προσφερει πια? Μεγαλο μου λαθος. Αν ειχα ενα σημειωματαριο για να καταγραφω ολες τις ομορφες προτασεις, και τις περιγραφες των οσων ισως να εχεις σκεφτει κι εσυ πολλακις αλλα ποτε δε καταφερες να αποδωσεις ετσι ,θα εφτιαχνα αλλο ενα βιβλιο λιιιιγο μικροτερο του αρχικου. Εχω γεμισει το κινητο μου με τοσες εικονες απο το βιβλιο του που αν συνεχιζα θα μπορουσα να τους βαρεσω και μια ηλεκτρονικη συρραφη και να το βγαλω σε pdf . Ειναι και εξαντλημενο το ατιμο.
Βλεπεις τις λεξεις μπροστα σου να χορευουν στον μαγικο σκοπο που τους σιγοπαιζει ο Σομοθα και για μια στιγμη νομιζεις οτι ακους τη μουσικη τους. Φανταζεσαι ταυτοχρονα και τον ιδιο στο γραφειακι του πανω απο τις λευκες κολλες που μετατρεπει σε ερωτα και θες να πεσεις να αγκαλιασεις κι αυτον και το εργο του φωναζοντας ''ευχαριστω''. Ξερετε...μετα του σπας και τα ποδαρια για να μη φυγει απο κοντα σου ως αλλη Αννι Γουιλκς :D
Ενα μεγαλο μπραβο βεβαια παει και στη Ντινα Σιδερη που εκανε τη μεταφραση. Αξια.
Για να κλεισω...Την ιστορια θα τη διαβασετε στο οπισθοφυλλο.Δεν θα ηθελα να μαρτυρησω κατι αλλο. Αν περιμενετε να εχει καμια τρελη πλοκη και δραση,δεν εχει. Ειναι ενα ηηηηρεμο και καλοοοο μυθιστορημα που ή θα το αγαπησεις ή θα το βαρεθεις αν εστιασεις στα λαθος πραγματα. Το μυστηριο υπαρχει μεχρι τελους ΚΑΙ σε αυτη την ιστορια του παντως κι η ατμοσφαιρα που προκαλει ηλεκτριζει αρκετες φορες.

[Effie Saxioni · Rating 5 out of 5]

✒Από το "σκοτώνω" ως το "κάνω κάποιον να πεθάνει" η απόσταση είναι όση από το έγκλημα στο σεισμό.
✒Δεν μπαίνετε στον πειρασμό να λύσετε το αίνιγμά μου; Κάντε εικασίες, μαντέψτε . Είναι ο καλύτερος τρόπος να προσμένετε το θάνατο εν ζωή.

Το μοναδικό βιβλίο του αγαπημένου μου που έλειπε από τη συλλογή, μπορεί να μην είχε την μοναδικότητα της Κλάρας ή του Σπηλαίου, όμως ήταν κι αυτό χαρακτηριστικό της ευφυΐας που τον διακρίνει στα γραπτά του.
Ένας ιδιαίτερος μονόλογος(;) που μου άρεσε πολύ.
Μια σύντομη ματιά στην κρυφή σκέψη μιας συγγραφέα κι ενός δολοφόνου,που σαν άλλος γάτος του Τσέσαϊρ μοιράζει αόρατα και αινιγματικά χαμόγελα.

[Pedro Delgado]

Primera novela donde aparece Roquedal, un pueblo costero español completamente normal, pero también provisto de ecos siniestros, derivados de su cualidad de posible frontera entre realidades. Una magnífica novela epistolar, con toques folk horror, que reflexiona acerca de las palabras con idéntica naturalidad que un found footage habla del medio cinematográfico. Concretamente, “Cartas de un Asesino Insignificante” explora la manera en que se produce el hecho literario: cómo a través del lenguaje damos realidad a cosas que no existen (y confiamos en ellas) y cómo a partir de las palabras, que están aquí, extraemos significado o ideas o sentimientos, que no están, a la manera de una ilusión óptica —el término Gestalt aparece en el libro y también el nombre de Wittgenstein.

La vivacidad de esta novela, la capacidad del autor para construir un pueblo completo y palpable en pocas páginas, con la dificultad añadida de hacerlo dentro de un corsé epistolar que no pierde naturalidad, resulta remarcable. Como admirable y aguda se antoja también la visión romántica del autor, en la cual a los humanos suele definirnos el término contrario al que a primera vista creemos. Los recuerdos definen nuestro presente, los momentos absurdos definen nuestras tragedias, la pérdida define nuestros amores y, por último, la muerte define nuestra vida. A partir de aquí, Somoza se dedica a indagar sobre la muerte hasta desarticularla, con todo lo peligroso o liberador que ello podría conllevar.

Tal densidad de ideas convive con la construcción de un personaje principal auténticamente encantador, por mucho que su caracterización se concentre, en trazos breves, pero elocuentes, al inicio y al final del relato. Una mujer de mediana edad, Carmen, traductora y escritora, con un trauma reciente a cuestas que se remueve a causa del fallecimiento inesperado de un vecino del pueblo. Una mujer deprimida, solitaria, hastiada cuya búsqueda—lejos, en su madurez, de arrebatos emocionales—, tal vez o no infructuosa, de una sólida serenidad dentro de los sinsabores de la vida, se aparece al lector como algo verdaderamente hermoso.

[Zosiaa · Rating 3 out of 5]

3.5/5

Specyficznie porywająca

[Poncho González · Rating 4 out of 5]

muy buen libro y relato propio, monologo sobre la muerte, no es una novela común como las demás, si bien si existe un final, no es un final de novela, hay que estar abiertos al monologo interno que aquí nos presentan, a ver la muerte de una forma diferente y a entender la importancia de conocerse a si mismo, sobre pensamientos, sentimientos y acciones.

una lectura muy agradable pero no es apta cualquiera, no es una novela común, contiene muy buenas reflexiones filosóficas y frases muy profundas sobre diversos temas, y a pesar de eso no es una novela tan profunda, es ligera, entendible y amena, tanto así que te entretienes con sus leyendas y acontecimientos del pueblo y sus habitantes, antes de descubrir que esta pasando te entretiene como si fuera un trhiller y el hecho de estar escrito en forma de cartas, lo hace muy entretenido, porque una pregunta y el otro responde, todo en cartas.

[Julia Maja · Rating 4 out of 5]

3,7 ⭐️

Ciekawa forma, są plot twisty z odkrywaniem tożsamości zabójcy no i niektóre fragmenty poetyckie, które skradły moje serce.

Czasami potrzebowałam przerw, żeby odpocząć od tej „korespondencji”. Nawet trochę dłuższej.

[Diana Caycho · Rating 5 out of 5]

Como una astilla que se te incrusta por debajo de la piel

[Jesus Quesada · Rating 3 out of 5]

Leído el 22 de julio de 2021.

[Antonina · Rating 4 out of 5]

To było...
Inne

[Δήμος Καραχάλιος · Rating 3 out of 5]

Πάντα ιδιαίτερη η γραφή του αλλά το συγκεκριμένο δεν με τράβηξε.

[Radek Zanoza · Rating 2 out of 5]

Albo ta książka jest za głupia, albo to ja jestem za głupi. Najbardziej prawdopodobna jest trzecia opcja - oba te stwierdzenia są prawdą.

[Francesc · Rating 5 out of 5]

Apasionante ejercicio de metaliteratura, de cajas chinas, muñecas rusas, en el que el escritor (Somoza) habla de una escritora y traductora (Carmen) que está escribiendo... (no, no sigo).
Atrévanse ustedes a bailar en el bosque con "él/ella/eso", con un pañuelo blanco al cuello.

[Erein · Rating 3 out of 5]

Podría estar mejor, pero me ha gustado, me ha gustado... Si no te interesan los monólogos interiores, no lo leas.