What do you think?
Rate this book
De bloemen
Ben je nog een zoon als je ouders gestorven zijn? Koen Peeters vertelt in De bloemen hoe levens van grootvaders, vaders en zonen door elkaar kunnen lopen. Steeds scherper toont hij hoe deze wereld gemaakt is door mensen, en tegelijk hoe weinig maakbaar wij zelf zijn.
Ergens rond 1900. Louis, de jongste van een boerengezin is tien. Hij ziet hoe zijn allerbeste vriend, een varken, geslacht wordt. Op dat moment beslist hij om later handelaar in boter en eieren te worden. Dat zal hem lukken. Louis droomt er ook van om een grote zaak op te starten, maar dat plan valt in duigen. Zijn zoon René is een voorbeeldig student, raakt geëngageerd in de jeugdbeweging en gaat uiteindelijk in de politiek. Na een politieke bijeenkomst wordt hij neergeslagen en raakt hij zwaargewond. En de zoon van de derde generatie, de verteller van dit verhaal, gaat op zoek naar de sporen van zijn voorvaderen.
Met De bloemen vindt Koen Peeters de familieroman opnieuw uit. Het resultaat is een even subtiel als ontroerend boek, waarin het heimwee gesteund wordt door de minzame gevoeligheid en waakzame intelligentie van de schrijver.
Ergens rond 1900. Louis, de jongste van een boerengezin is tien. Hij ziet hoe zijn allerbeste vriend, een varken, geslacht wordt. Op dat moment beslist hij om later handelaar in boter en eieren te worden. Dat zal hem lukken. Louis droomt er ook van om een grote zaak op te starten, maar dat plan valt in duigen. Zijn zoon René is een voorbeeldig student, raakt geëngageerd in de jeugdbeweging en gaat uiteindelijk in de politiek. Na een politieke bijeenkomst wordt hij neergeslagen en raakt hij zwaargewond. En de zoon van de derde generatie, de verteller van dit verhaal, gaat op zoek naar de sporen van zijn voorvaderen.
Met De bloemen vindt Koen Peeters de familieroman opnieuw uit. Het resultaat is een even subtiel als ontroerend boek, waarin het heimwee gesteund wordt door de minzame gevoeligheid en waakzame intelligentie van de schrijver.
- GenresFictionDutch Literature
236 pages, Hardcover
First published January 1, 2009
2 people are currently reading
49 people want to read
About the author
Koen Peeters
30 books33 followersKoen Peeters is een Vlaamse schrijver en dichter.
Koen Peeters in de Nederlandstalige Wikipedia
Koen Peeters in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Koen Peeters bij "Schrijversgewijs"
Koen Peeters is a Flemish writer and poet.
Koen Peeters in the English Wikipedia
Koen Peeters in de Nederlandstalige Wikipedia
Koen Peeters in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Koen Peeters bij "Schrijversgewijs"
Koen Peeters is a Flemish writer and poet.
Koen Peeters in the English Wikipedia
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
February 10, 2017
Een 3generatie-familiegeschiedenis in mooie taal. Mooi als je in je eigen omgeving zoveel boeiende zaken vindt die je inspireren. Maar... Het zal wel liggen aan het feit dat ik geen Kempense roots heb (ze zijn West Vlaams): voor mij was er teveel "god" in dit boek. En teveel filosofie in de laatste 20 bladzijden. Poëzie kon ik het echt niet noemen. Vandaar maar 2 sterren
April 2, 2021
Het op zich zelf interessante uitgangspunt van hoeveel er van ons eigenlijk overblijft na ons leven, en hoeveel we meegeven aan volgende generaties, is gegoten in een roman die absoluut niet tot mij sprak.
De schrijfstijl schept afstand. Ik irriteerde me bovendien aan de zeer veelvuldig gebruikte beeldspraak en allegoriën, die vaak in de volgende zin al worden 'uitgelegd'. Veel dingen die ongetwijfeld poëtisch zijn bedoeld, landden bij mij totaal niet. De terugkerende recepten, de bloemen die er met de haren worden bijgesleept en wier symboliek mij totaal ontgaat, de gesprekken met God die uitmunten in een oratie in het laatste hoofdstuk .... Ik kon er allemaal helemaal niks mee. Het deed niks met me, ik dacht er niks bij, ik voelde er niks bij. Dit boek is geheel aan mij verloren gegaan.
De schrijfstijl schept afstand. Ik irriteerde me bovendien aan de zeer veelvuldig gebruikte beeldspraak en allegoriën, die vaak in de volgende zin al worden 'uitgelegd'. Veel dingen die ongetwijfeld poëtisch zijn bedoeld, landden bij mij totaal niet. De terugkerende recepten, de bloemen die er met de haren worden bijgesleept en wier symboliek mij totaal ontgaat, de gesprekken met God die uitmunten in een oratie in het laatste hoofdstuk .... Ik kon er allemaal helemaal niks mee. Het deed niks met me, ik dacht er niks bij, ik voelde er niks bij. Dit boek is geheel aan mij verloren gegaan.
November 27, 2017
Mooi vertelde Kempische familiegeschiedenis.
November 29, 2024
Prima Vlaamse familiegeschiedenis
This entire review has been hidden because of spoilers.
October 4, 2015
(Gelezen voor Group Read #25 van de Netherlands & Flanders group)
Op de achterzijde van mijn uitgave staat “Met De bloemen vindt Koen Peeters de familieroman opnieuw uit“ en achterin het boek staat “Niets is waar in deze roman. Hij is hooguit zeer losjes geïnspireerd op familieverhalen” en ik denk dat met name het ‘niets is waar in deze roman’ iets is om in gedachten te houden, want ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat dit door een aantal lezers over het hoofd wordt gezien als het gaat om een, grotendeels fictieve, familiegeschiedenis (het is immers een roman, geen autobiografie...). Niet dat deze 'onwaarheid' ook maar iets af doet aan het boek, eerder het tegendeel, denk ik, want voor mij is dit inderdaad het opnieuw uitvinden van een familieroman.
Ik moest wel even wennen aan de schrijfstijl, want de korte zinnen hadden voor mij vaag iets weg van ‘telegramstijl’ (ik begrijp dan ook dat Els in haar recensie schrijft "Leest als een opstel"), maar deze stijl bleek toch prima bij het verhaal te passen. En aangezien ik niet eerder iets van Koen Peeters gelezen heb, kan ik niet oordelen of hij altijd zo schirjft, of dat deze stijl speciaal voor dit boek is gekozen (want zoals gezegd vond ik het prima passen bij het verhaal).
Opvallend vond ik de beschreven aanwezigheid van God in het verhaal, en het zette mij aan het denken wat betreft mijn eigen generatie (dezelfde als die van de auteur), de generatie van mijn ouders, en die van mijn grootouders. Ik denk dan ook dat Koen Peeters gelijk heeft als hij zegt dat de manier van geloven is veranderd in de loop der jaren. Zijn observering over het kruisbeeld in de huiskamers van katholieke gezinnen in de naoorlogse tijd (“Het kruisbeeld hing nog in elke huiskamer, maar het kreeg een moderne vorm: geen kruis met een bloedig, doorstoken lichaam erop, maar twee gestileerde, zwarte balkjes. Gewoon een teken.”) vond ik bijvoorbeeld heel typerend.
Er waren voor mij een aantal dingen die dit boek tot veel meer maakten dan ‘gewoon’ een familieroman: Koen Peeters beschrijft hier een duidelijke verandering in de mensen en in hun manier van leven in de afgelopen eeuw (of ruim een eeuw, eigenlijk) en dit maakte het boek voor mij (zeer) interessant om te lezen.
P.S.
Voor de kookliefhebbers onder ons: Er staan oude recepten in het boek, onder andere voor broodpudding en wafels... :-)
Op de achterzijde van mijn uitgave staat “Met De bloemen vindt Koen Peeters de familieroman opnieuw uit“ en achterin het boek staat “Niets is waar in deze roman. Hij is hooguit zeer losjes geïnspireerd op familieverhalen” en ik denk dat met name het ‘niets is waar in deze roman’ iets is om in gedachten te houden, want ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat dit door een aantal lezers over het hoofd wordt gezien als het gaat om een, grotendeels fictieve, familiegeschiedenis (het is immers een roman, geen autobiografie...). Niet dat deze 'onwaarheid' ook maar iets af doet aan het boek, eerder het tegendeel, denk ik, want voor mij is dit inderdaad het opnieuw uitvinden van een familieroman.
Ik moest wel even wennen aan de schrijfstijl, want de korte zinnen hadden voor mij vaag iets weg van ‘telegramstijl’ (ik begrijp dan ook dat Els in haar recensie schrijft "Leest als een opstel"), maar deze stijl bleek toch prima bij het verhaal te passen. En aangezien ik niet eerder iets van Koen Peeters gelezen heb, kan ik niet oordelen of hij altijd zo schirjft, of dat deze stijl speciaal voor dit boek is gekozen (want zoals gezegd vond ik het prima passen bij het verhaal).
Opvallend vond ik de beschreven aanwezigheid van God in het verhaal, en het zette mij aan het denken wat betreft mijn eigen generatie (dezelfde als die van de auteur), de generatie van mijn ouders, en die van mijn grootouders. Ik denk dan ook dat Koen Peeters gelijk heeft als hij zegt dat de manier van geloven is veranderd in de loop der jaren. Zijn observering over het kruisbeeld in de huiskamers van katholieke gezinnen in de naoorlogse tijd (“Het kruisbeeld hing nog in elke huiskamer, maar het kreeg een moderne vorm: geen kruis met een bloedig, doorstoken lichaam erop, maar twee gestileerde, zwarte balkjes. Gewoon een teken.”) vond ik bijvoorbeeld heel typerend.
Er waren voor mij een aantal dingen die dit boek tot veel meer maakten dan ‘gewoon’ een familieroman: Koen Peeters beschrijft hier een duidelijke verandering in de mensen en in hun manier van leven in de afgelopen eeuw (of ruim een eeuw, eigenlijk) en dit maakte het boek voor mij (zeer) interessant om te lezen.
P.S.
Voor de kookliefhebbers onder ons: Er staan oude recepten in het boek, onder andere voor broodpudding en wafels... :-)
September 30, 2015
Stellen dat Koen Peeters "de familieroman opnieuw uitgevonden heeft", vind ik wat sterk uitgedrukt. Leg maar eens naast een monument als "Het Verdriet van België" en u begrijpt meteen waarom.
Wél heb ik grotendeels genoten van deze roman, die al bij al mooi geschreven is. De archaïsche, plechtstatige stijl past perfect bij het onderwerp en het verhaal.
Je leeft ook behoorlijk mee met de personages, wat ook steeds iets zegt over de schrijfkunsten van de schrijver in kwestie.
Voor mij is het vooral het laatste hoofdstuk - de afrekening met God in het kleinburgerlijk, katholiek Vlaanderen; op een sublieme manier - dat de doorslag heeft gegeven.
Geen meesterwerk, maar een mooi en aangenaam tussendoortje!
Wél heb ik grotendeels genoten van deze roman, die al bij al mooi geschreven is. De archaïsche, plechtstatige stijl past perfect bij het onderwerp en het verhaal.
Je leeft ook behoorlijk mee met de personages, wat ook steeds iets zegt over de schrijfkunsten van de schrijver in kwestie.
Voor mij is het vooral het laatste hoofdstuk - de afrekening met God in het kleinburgerlijk, katholiek Vlaanderen; op een sublieme manier - dat de doorslag heeft gegeven.
Geen meesterwerk, maar een mooi en aangenaam tussendoortje!
February 13, 2012
Fijne roman, die inspirerend werkte om na te denken over de roots van mijn eigen familie.
August 21, 2012
Peeters vertelt zijn familiegeschiedenis, met zijn eigen fantasie verweven. Zijn poëtische stijl beviel me wel. Een extraatje: recepten uit grootmoeders keuken! :)
September 15, 2013
Mooi en lief verhaal over familie. Speelt in de kempen en er staan oude recepten in!
February 17, 2015
Leest als een opstel.
Displaying 1 - 10 of 10 reviews