The History of al-Tabari, Volume 15: The Crisis of the Early Caliphate

History of Al-Tabari #15

by Muhammad Ibn Jarir Al-Tabari, R. Stephen Humphreys (Translator)

Before the caliphate of the 'Uthman b. 'Affan, the Muslim community had grown from strength to strength in spite of a series of major crises--the Hirah, the death of the Prophet, the Riddah wars, the assassination of 'Umar by a Persian slave. But 'Uthman's reign ended in catastrophe. His inability to manage the social and political conflicts that were now emerging among various factions within the community led to his death at the hands of Muslim rebels. The consequences of this tragic event were not only a century of civil war, but also political and religious schisms of such depth that they have not been entirely healed even now. Most medieval Muslim historians told this story in an overtly partisan manner, but al-Tabari demands more of his readers. First of all, they must decide for themselves, on the basis of highly ambigous evidence, whether 'Uthman's death was tyrannicide or murder. But, more than that, they must ask how such a thing could have happened at all; what had the Muslims done to bring about the near-destruction of their community?

Al-Tabari presents this challenge within a broad framework. For, even while the internal crisis that issued in 'Uthman's death was coming to a head, the wars against Byzantium and Persia continued. The first expeditions into North Africa, the conquest of Cyprus, the momentary destruction of the Byzantine fleet at the Battle of the Masts, the bloody campaigns in Armenia, the Caucasus, and Khurasan are all here, in narratives that shift constantly between hard reporting and pious legend. Muslim forces retain the offensive, but there are no more easy victories; henceforth, suffering and endurance will be the hallmarks of the hero. Most evocative in the light of 'Uthman's fate is the moving account of the murder of the last Sasanian king, Yazdagird III--a man betrayed by his nobles and subjects, but most of all by his own character.

Genres: History, Islam

312 pages, Hardcover

First published January 1, 912

About the author

Abu Ja'far Muhammad ibn Jarir al-Tabari (224 – 310 AH; 839 A.D–923 A.D) was a prominent and influential Persian scholar, historian and exegete of the Qur'an from Tabaristan, modern Mazandaran in Iran. Even if today he's better known for his expertise in Islamic sciences (Qur'anic commentary and law) or history, he has been described as "an impressively prolific polymath. He wrote on such subjects as poetry, lexicography, grammar, ethics, mathematics, and medicine."

His most influential and best known works are his Qur'anic commentary known as Tafsir al-Tabari and his historical chronicle Tarikh al-Rusul wa al-Muluk (History of the Prophets and Kings), often referred to Tarikh al-Tabari. Al-Tabari founded his own madhhab which is usually designated by the name Jariri.

http://en.wikipedia.org/wiki/Muhammad...

Reviews

[Ali · Rating 3 out of 5]

تاریخ الرسل و الملوک یا تاریخ الامم والملوک، معروف به تاریخ طبری در اصل توسط محمدبن جریر طبری، تاریخ نگار و محقق ایرانی در اواخر سده سوم هجری به زبان عربی نوشته شده. این کتاب که مهم ترین مجموعه ی تاریخ عمومی جهان اسلام است، از داستان خلقت آغاز کرده و به نقل زندگی پیامبران (به روایت اسلامی) و پادشاهان قدیم ایران پرداخته، و پس از وقایع دوران ساسانی، به نقل زندگی پیامبر اسلام، اهل بیت، نقل تاریخ اسلامی تا سال تنظیم کتاب (۲۹۳ هجری ) گریز زده است. کتاب که در اصل ۱۶ جلد بوده، از آن پس منبع بسیاری از وقایع نگاران پس از طبری بوده. تاریخ طبری را ابوعلی بلعمی به فارسی ترجمه و خلاصه کرده و از خود مطالبی به آن افزوده و تغییراتی در آن داده، به گونه ای که ترجمه ی فارسی طبری، تألیفی تازه محسوب می شود و گاه با نام "تاریخ بلعمی" از آن نام می برند. تاریخ طبری را "ابوالقاسم پاینده" در 1352 ترجمه و بی هیچ تغییر، در همان 16 جلد، منتشر کرده است. ترجمه ی دیگری هم توسط صادق نشات صورت گرفته که بنگاه ترجمه و نشر کتاب در 1351منتشر کرده است.

[Bahman Bahman · Rating 2 out of 5]

تاریخ الرسل و الملوک یا تاریخ الامم و الملوک معروف به تاریخ طبری کتابی است به زبان عربی که توسط محمد بن جریر طبری تاریخ‌نگار و پژوهش‌گرِ ایرانی مسلمان در اواخر سده سوم پس از هجرت به رشته تحریر درآمده‌است و یکی از بزرگترین و معتبرترین منابع دوره اسلامی است. طبری نویسندهٔ مشهورترین، مهم‌ترین و ارزشمندترین مجموعه‌های مفصل تاریخ عمومی اسلام و جهان به‌شمار می‌آید. این کتاب، تاریخ را از زمان خلقت شروع کرده و سپس به نقل داستان پیامبران و پادشاهان قدیمی می‌پردازد. در بخش بعدی کتاب طبری به نقل تاریخ پادشاهان ساسانی می‌پردازد، و از آنجا به نقل زندگی پیامبر اسلام، محمد می‌پردازد. در این کتاب وقایع پس از شروع تاریخ اسلامی (مقارن با هجرت به مدینه) به ترتیب سال تنظیم شده و تا سال ۲۹۳ هجری شمسی را در بر می‌گیرد.

تاریخ طبری شامل دو بخش کلی است:

تاریخ پیش از اسلام: بخش پیش از اسلام مشهورترین، مهم‌ترین قسمت آن است و نویسنده این بخش از کتاب را پس از پایان تفسیر طبری تألیف نمود.
پس از اسلام: در تاریخ پس از اسلام این کتاب، نویسنده وقایع را به صورت وقایع نگاری نقل می‌کند. این بخش (پس از اسلام) خود مشتمل بر سه بخش جداگانه دیگر است.
نکته در خور توجه این است که طبری از چه سالی شروع به نوشتن کتاب‌های خود کرده‌است ؟ برخی می‌گویند که او در سال ۲۱۰ ه‍.ق شروع به تحریر کتاب خود کرده‌است و برخی روایت‌ها حاکی از آن است که طبری بخش تاریخ عباسیان را در کتاب جداگانه‌ای به نام القطعین تألیف کرده‌است و این خود نشان دهنده این است که طبری تاریخ خود را فقط تا پایان دوره عباسیان نوشته‌است.

[Farhad · Rating 5 out of 5]

این واپسین کتاب طبری است.
رویدادهای سالهای دویست و پنجاه و هفت تا سیصد و دو در کتاب چهاردهم آورده شده است. ماجرا از خلع مهتدی آغاز می شود و چند داستان کم اهمیت پایان بخش آن است. پیدایش یعقوب لیث صفاری و داستانش در این کتاب آورده شده است.