ในฝัน (2 เล่มจบ)

by โรสลาเรน

Genres: Romance

Reviews

[Monaliz Juang · Rating 5 out of 5]

เป็นนิยายที่พระเอกนางเอกเจอกันนับครั้งได้ แต่ภาษาที่ใช้บรรยายระหว่าง
จดหมายตอบโต้ทั้งสองคนกลับรับรู้ได้ถึงความรักและความห่วงใย
เป็นนิยายที่เสียน้ำตามากที่สุดเท่าที่เคยอ่านมา โดยเฉพาะตอนท้าย
ตอนเอื้อมมือกุมเอาดอกสายฝนมาไว้ที่อก

[Clairdenoon · Rating 5 out of 5]

ดีงามละเมียดละไมเกินจะสรรหาคำใดมาเอื้อนเอ่ย
ควรค่าแก่การอ่านสักครั้งในชีวิต

เป็นหนังสือที่มีตอนจบ เป็นต้นแบบตอกย้ำให้เรารู้ว่า....ไม่ชอบตอนจบแบบนี้เลยจริงๆ.....ให้ตายเถอะToT
อ่านจบ....ไปไม่เป็น..สูญเสียพลังวัตร8ใน10ส่วน...เศร้าไป3เดือน...เพื่อนๆไม่เข้าใจ=_=
..อ่านจบใหม่ๆแค่เดินผ่านชั้นหนังสือนี่..มีน้ำตารื้นค่ะ
...ซาบซึ้งกินใจ...(กินใจจริงๆกินไปหมดเลยT_T)
ซีนที่ชอบที่สุด...คือซีนทุกซีนที่ข้องแวะข้องเกี่ยวกับพระเอกน่ะค่ะ....เพราะทุกการกระทำใดๆของพระเอกมันมีนางเอกอยู่ในนั้น มันเป็นไปเพราะมีนางเอกอยู่ในหัวใจ มันเป็นไปเพื่อสื่อไปถึงนางเอกเสมอ...โอ้วววว....ลึกซึ้งถึงก้นบึ้งหัวใจToT

....ผ่านมาหลายปีฟื้นฟูพลังวัตรแล้วแต่แค่เห็นหน้าปกเรื่องนี้นี่ยังจี๊ดๆเลยค่ะToT

[ดินสอ สีไม้ · Rating 4 out of 5]

นวนิยายเรื่องแรกของนักเขียนแถวหน้าของประเทศ
เล่าเรื่องผ่านจดหมาย .. เต็มไปด้วยชั้นเชิงทางการเมือง
คมคาย ฉายแสง แม้ถูกเขียนขึ้นในวัยที่ยังไม่ครบยี่สิบปี
ถ้าเคยอ่านเล่มอื่นของนักเขียนท่านนี้แล้ว
จะพลาด 'เล่มแรก' ไปได้อย่างไรคะ?

[Jirawan Jantanakorn · Rating 5 out of 5]

เจ็บปวดกับตอนจบมาก T T โอเค แต่ถ้านามปากกาโรสลาเรนก็ต้องรู้อยู่แล้วว่าช้ำในตอนจบแน่นอน
พระเอกเท่ หล่อ คมคาย
เป็นนิยายที่แต่งออกมาเป็นจดหมายที่ส่งถึงกัน
จบๆๆ สรุป สนุกดีคะ แต่เจ็บปวดใจมาก เสียดายพระเอก ฮือๆๆๆ

[มอง ดาว · Rating 5 out of 5]

เป็นนิยายที่อาร์ตมาก นักเขียนปจบ.ยากจะทำได้ขนาดนี้ ทั้งเรื่องแต่จดหมายตอบโต้กันไปมา แต่เขียนไดดีมาก นางเอกกับพระเอกแทบไม่เคยเจอกัน พอจะจบ อ้าวน้ำตาก็มา #คุณหลอกดาว

[Jiramet Kupairin · Rating 5 out of 5]

" หม่อมฉันไม่มีทั้งอำนาจราชศักดิ์ ปราศจากเสน่ห์ที่จะตรึงตราตรึงใจผู้ใด ไม่มีแม้กระทั่งรูปโฉมทั้งมวล จะมีก็แต่หัวใจรักที่ไม่เคยอ่อนลงด้วยความงามหรือความยิ่งใหญ่ของใครอื่น หัวใจที่ยังคงแน่วแน่ไม่เปลี่ยนแปลงด้วยเวลาและความเหินห่าง หัวใจดวงนั้นมีทั้งความ 'จงรัก' ที่ไม่มีผู้ใดเสมอเหมือน และ 'ภักดี' ที่พูดได้อย่างเต็มปากว่า ไม่มีผู้ใดเทียบเท่า หัวใจดวงนั้นได้วางไว้แทบเบื้องบาท จากครั้ง 'เยาว์วัย' ตราบจนกระทั่งบัดนี้! "

ไม่น่าเชื่อว่านี่จะเป็นนวนิยายเล่มแรกของโรสลาเรน (คุณหญิงวิมล ศิริไพบูลย์) ซึ่งเขียนในช่วงที่ยังไม่ใคร่จะมีประสบการณ์ด้านวรรณกรรมมากนัก เพราะด้วยความสมบูรณ์ครบถ้วนแทบทุกด้าน ไม่ว่าจะเป็นโครงเรื่อง ตัวละคร ฉาก แนวคิด บทสนทนา และการดำเนินเรื่องแบบเรื่อย ๆ ทั้งหมดประกอบกันเป็นผลงานอันทรงคุณค่าและน่าประทับใจอย่างยิ่ง

การดำเนินเรื่องโดยใช้จดหมายที่แทรกบทสนทนา ไม่ได้น่าเบื่อและเนิบนาบอย่างนวนิยายจดหมายเล่มที่เคยอ่าน ๆ มา แต่กลับขับเน้นให้ผู้อ่าน 'เข้าใจ' ที่มาที่ไปของตัวละคร และ 'รู้ใจ' ตัวละครว่าเหตุใดจึงต้องทำเช่นนั้น ประกอบกับการใช้คำที่กระชับ ชัดเจน และตรงไปตรงมา ทำให้ผู้อ่านสามารถเรียนรู้เรื่องราวต่าง ๆ ไปพร้อม ๆ กับตัวละครเอกทั้งสามตัว (พรรณพิลาศ, พิรียพงศ์, โอริสสา) ได้อย่างทันท่วงทีเสมือนอยู่ในเหตุการณ์นั้นจริง ๆ อีกทั้งการเล่าเรื่องแบบบุคคลที่หนึ่งยังทำให้ผู้อ่านได้ทำความรู้จักเข้าไปภายในและหลงรักตัวละครอย่างไม่รู้ตัว รู้สึกตัวอีกทีก็ถอนตัวไม่ขึ้นเสียแล้ว

โครงเรื่องหลักยังคงเป็นความรัก เพียงแต่สามารถมองได้ในหลายมิติ ทั้งความรักระหว่างหญิง-ชาย ความรักระหว่างลูก-พ่อแม่ ความรักระหว่างน้อง-พี่ ความรักต่อหน้าที่และผืนแผ่นดิน(!) ความรักที่โดดเด่นและน่ายกย่องที่สุดเห็นจะเป็นความรักที่พรรณพิลาศมีต่อพิรียพงศ์ผู้เป็นอนุชา เดิมทีเธอรักและทะนุถนอมพิรียพงศ์ในแบบน้องชายที่น่ารักและน่าเอ็นดู แต่ด้วยสถานภาพของพิรียพงศ์ที่กำลังเปลี่ยนไป ทำให้เธอต้องเปลี่ยนรูปแบบของความรักไปตามความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนต่าง อย่างไรก็ตาม เธอยังคงรักพิรียพงศ์ด้วยหัวใจจริงสม่ำเสมอ อีกหนึ่งคู่ความรักก็คือพรรณพิลาศกับโอริสสา แม้จะเคยพบกันแทบนับครั้งได้ แต่ด้วยความผูกพันและรักแท้(?)ที่จีรัง ทำให้ความรักนี้น่ายกย่องและสถิตอยู่ในหทัยของทั้งคู่ตลอดไป ไม่มีสิ่งใดแม้กระทั่งความตายมาพรากจากได้

นอกจากนี้ ยังมีการแทรกเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ที่น่าสนใจเป็นแกนสำคัญของการดำเนินเรื่องด้วย คือสถานการณ์ก่อนและระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และการปฏิวัติรัสเซีย เพียงแต่นำเสนอผ่านอารยธรรมอินเดียตามความชอบและขนบนวนิยายของโรสลาเรน

นวนิยายเล่มนี้นับว่าเป็นนวนิยาย 'จบไม่สวย' คือจบด้วยความตายของตัวละครเอกที่สะเทือนใจ และแกว่งหัวใจผู้อ่านให้เขว จนแทบจะแยกไม่ออกว่าตนเองเป็นเพียงผู้อ่านคนหนึ่ง หรือเป็นผู้ร่วมอยู่ในฉากโศกนาฏกรรมความรักน่ารันทดนี้กันแน่

" หม่อมฉันฝากรอยจูบไปกับสายลม...ฝากคำกระซิบทูลไปกับแมกไม้...และฝากน้ำตาไปกับสายธารที่ไหลริน เพื่อจะได้นำความไปทูลแก่ยอดรักของพรรณพิลาศว่า 'ลาก่อนยอดรัก แล้วเราคงจะได้พบกัน' "

[Mam Thailand · Rating 5 out of 5]

Sad ending. Made me cry lot.

[Monalize · Rating 5 out of 5]

อ่านแล้วเสียน้ำตา เป็นนิยายที่พระเอกนางเอกพบกันแทบนับครั้งได้
แต่จดหมายกลับทำให้รู้สึกถึงความรักความผูกพันธ์ของคนสองคน
มากมาย. เรียกว่า ความเจ็บปวดที่งดงาม สำหรับเรื่องนี้

[Rawat · Rating 4 out of 5]

สนุกมาก

[Chybamboo · Rating 5 out of 5]

อ่านไปยิ้มไปค่ะ ก่อนที่จะเสียน้ำตาอย่างหนัก เป็นเรื่องที่พระเอกนางเอกเจอกันนับครั้งได้ เพราะได้แต่ส่งจดหมายหากัน แต่สนุกมาก ละเมียดละไมไปหมด ชอบค่ะ

[Lily 百合花 · Rating 5 out of 5]

ในฝัน / โรสลาเรน
3/2547

เจ้าหญิงพรรณพิลาศ (พรรณพิลาศ)
เจ้าชายโอริสาเทวัญวัฒนา (โอริสสา, 'ริสา), เจ้าชายเสนาบดี

[Prawit · Rating 5 out of 5]

it verygood