Zes korte, prachtige verhalen. Eenvoudige juweeltjes die erg raak ganse levens oproepen, die ondanks de bijna kille stijl weten te ontroeren. In nauwelijks enkele pagina's en met een opmerkelijke zuinigheid komen de mooie verhalen tot leven. De tragiek van de arme, kleine mens en hardvochtigheid van de machtigen (door bezit, uniform, titel, afkomst) zijn de twee polen waarrond de verhalen draaien. Veza Taubner-Calderon (later mevrouw Elias Canetti) slaagde erin dramatische gebeurtenissen tot leven te brengen en schetste ondertussen de maatschappelijke verhoudingen begin jaren 30 in Wenen. Het was een donkere tijd, de verhalen zijn dan ook niet echt vrolijk. Toch is dit dankzij de heldere en eenvoudige taal geen zwaarmoedig boek. Jammer dat Veza Canetti zo weinig geschreven heeft.