Después del apocalipsis

by Srećko Horvat, Gema Facal Lozano (Translator)

En esta montaña rusa posapocalíptica, el filósofo Srećko Horvat nos invita a explorar el Apocalipsis como si fuera una revelación, más que como un final en sí. Argumenta que la única forma de prevenir el final, es decir, la extinción, es comprometerse en una lectura fina de varias amenazas interconectadas como son la crisis climática, la era nuclear y la pandemia en curso. Traza en este libro las líneas que inauguró el filósofo Güther Anders y toma prestados términos de la ciencia climática dándole una lectura teológica («punto de inflexión escatológico», por ejemplo).

Ya no sólo se trata de los riesgos de la era nuclear en la que nos hallamos o de la crisis climática, sino que vivimos la colisión de ambas, entrelazada, además con otros peligros, no sólo los ligados a la pandemia sino también los virus del capitalismo y del fascismo. En su investigación sobre el futuro de lugares como Chernobyl, el Mediterráneo o las islas Marshall, así como de muchos otros afectados por la COVID-19, Horvat muestra que la revelación es simple e impredecible: las alternativas ya no son socialismo o barbarie, nuestras alternativas hoy son o la reinvención radical del mundo o la extinción masiva.

Después del apocalipsis es una llamada urgente no sólo a evitar llorar las muertes de mañana sino a luchar por nuestro futuro mientras podamos.

Genres: Philosophy, Nonfiction

234 pages, Paperback

First published January 1, 2021

About the author

Srećko Horvat is a Croatian philosopher, author and political activist.

Reviews

[Peter Notier · Rating 5 out of 5]

In 1965, in Dune, Frank Herbert wrote, “The conception of progress acts as a protective mechanism to shield us from the terror of the future.” After reading Srecko Horvat’s After the Apocalypse, Herbert seems remarkably prescient.

Warnings about climate change talk about what apocalyptic event is going to happen if we don’t do X by 2030 or Y by 2050. "Progress" in the forms of renewable energy, new vaccines, denuclearization, economic reform and averting “psychological breathlessness” will shield us from the consequences of the terrors that face us, but they won't in and of themselves avert those terrors. In opposition to this view of progress, Horvat posits nine theses to indicate that we are already living after the apocalypse, past what he terms the “eschatological tipping point,” when there will be no “new normal,” except as levels of extinction.

I first read this book almost a year ago and felt caught between the worlds of the films Idiocracy and Don’t Look Up. Every time I thought about what to write, a news article or opinion piece would come out confirming Horvat’s theses. When I first decided to write something on January 20th, 2022, the Doomsday Clock was moved closer to midnight, warning that existential threats to our existence had become closer to occurring. I couldn’t decide what to choose to affirm this movement and set the book aside. Now that I’ve decided to give it another shot, the pile of confirmations has just gotten thicker, and today, September 6, 2022, The Guardian carries an article on how “Agricultural pests that devour key food crops are advancing northwards in the US and becoming more widespread as the climate heats up….” Progress? Must we believe in magic?

Here are Horvat's nine theses, explained chapter by chapter, supporting his 175 page argument with 15 pages of notes to document his claims:
1. The Apocalypse has already happened.
2. Apocalypse as revelation
3. The struggle for meaning
4. Post-apocalyptic melancholy
(As a fan of the Portuguese idea of saudade, which is a longing for a past that we cannot
recapture, I really like this one as a corollary since it talks about a longing for a future that we
will never have.)
5. ‘Normalization’ of the Apocalypse
6. Eschatological tipping points
7. Extinction is ‘supraliminal’ (beyond our ability to understand)
8. Time beyond ‘progress’
9. Another end of the world is still possible
After presenting and explaining these theses, Horvat tells us that “Our only choice today is a radical re-invention of the world - or mass extinction.” At the end of an article on “The Shitshow in Glasgow” (in The Baffler), Eric Dean Wilson quotes Greta Thunberg as saying, “Our hopes and dreams drown in their empty words and promises.”

That “Wuhan (COVID) is everywhere,” “Chernobyl is everywhere,” excess accumulation of wealth among the few is everywhere, are tipping points occurring simultaneously, everywhere. We stand before an “ontological abyss” that can only be avoided if we “re-invent the world.” Nelson Mandela said that “The attacks of the wild beast cannot be averted with only bare hands.” Bare-handed gestures like the slow adoption of electric vehicles and the blah, blah blah of empty promises at international conventions will not produce the radical re-invention necessary to avert what is coming. In his criticism of Hegel’s philosophy of gradualism and in favor of radical revolution, Lenin noted that “the ruling classes are incapable of responding to the catastrophe in any other way than by expediting it.” According to the Federal Reserve, climate change will increase the risk of financial shocks to the system (“Financial Stability Report,” Nov.16, 2020), yet Wall Street banks continue to finance fossil fuel projects, i.e. expediting the catastrophe (“Banking on clean energy instead of climate chaos,” The Hill, Aug.20, 2022). A sea level rise of 10 inches is locked in, and the Marshall Islands location where atomic waste from h-bomb tests on Bikini Atoll that Horvat notes will be flooded. After the recent monsoon floods in Pakistan and Alabama, we are all, literally and metaphorically, looking for higher ground. A nuclear reactor in Ukraine larger than Chernobyl is threatened by Putin’s transnational war crimes, not protected by transnational cooperation. Seven states have to agree on how to reduce the amount of water they each take from the Colorado River to avert catastrophe. There is no re-invention going on here. In Saving Capitalism, Robert Reich writes that “saving” a system based on extraction, exploitation, and expansion, regardless of how its “benefits” are distributed, will not solve the problems of life after the Apocalypse. The system itself has to be radically re-invented. In a talk to students at Dartmouth College, Noam Chomsky told them, "Your generation is facing a choice, each one has to ask: 'Do I want to get ahead, or do I want to put efforts into saving human society and millions of other species from destruction?'" This is not just an academic question to discuss over cocktails. The collective answer of each of us will determine whether there will be a future for human society and those millions of other species.

In his last chapter and postscript, Horvat asks, “how do we at least create another end of the world that isn't the nightmare currently unfolding in places where the collision has already begun?”, when there is no difference between “progress” and “catastrophe?” As Thesis #9 notes, "Another end of the world is still possible," but we must all take radical action towards not just a more equitable but a more sustainable future based on making do with less rather than pursuing more. From the Tao (#53) to Meister Eckhardt, to Adam Smith’s Theory of Moral Sentiments, to Rachel Carson, E.F. Schumacher, Thomas Picketty, Heather McGhee, Greta Thunberg, Rutger Bregman, Rhiana Gunn-Wright, and many others, answers to Horvat’s question have been and are now readily available. Time for listening to and acting on their voices is running out. So Sisyphus keeps pushing his boulder back up the mountain.

[Tina · Rating 4 out of 5]

Ovo je prvo Srećkovo djelo koje sam čitala, ali sigurno neće biti zadnje. Sviđaju mi se teze koje ovaj filozof postavlja i na koji način govori o tzv. postapokalipsi kao o 'ovom vremenu sada'.

Knjiga je svejedno mogla biti kraća i onda bi imala još snažniji efekat, bar na mene. Ovako se pisac, osobito u prvom djelu, gdje bi nam trebao zadržati pažnju, previše ponavlja.

[Attasit Sittidumrong · Rating 5 out of 5]

สนุกดี หนังสือมีเก้าประเด็นที่น่าสนใจดังนี้

1.วันสิ้นโลกได้เริ่มขึ้นแล้ว และเรากำลังอยู่ในยุคสมัยของการสิ้นโลก การสิ้นโลกในที่นี้ไม่ได้หมายถึงเหตุการณ์ หรือ event ที่แทรกเข้ามาเปลี่ยนแปลงความคุ้นชินในชีวิตประจำวันเหมือนที่มักปรากฏในภาพยนตร์ต่างๆ แต่คือความล่มสลายที่ค่อยๆกัดกินสภาพแวดล้อมที่เราใช้ชีวิตอย่างค่อยเป็นค่อยไป ที่สำคัญ การสิ้นโลกในที่นี้ไม่ใช่การสิ้นโลกตามเรื่องเล่าทางศาสนาของการสิ้นสุด "โลกเก่า" เพื่อเริ่มต้น "โลกใหม่" แต่คือ the end of the end of the world หรือการสิ้นโลกที่จะไม่มี "โลก" อะไรมาเริ่มต้นใหม่อีกแล้ว การสิ้นโลกที่เรากำลังเผชิญหน้าจึงเป็น the naked apocalypse ซึ่งอาจเรียกโดยล้อกับวิธีคิดทางศาสนาว่าเป็น the end of the world without the kingdom to come หรือก็คือการสิ้นโลกที่นำมาสู่การสูญพันธ์อย่างสมบูรณ์ของมนุษยชาติและทุกๆสรรพชีวิตในโลกใบนี้

2.วันสิ้นโลกคือเทววิวรณ์หรือ revelation วันสิ้นโลกจึงเป็นการเผยตัวของความจริง ทั้งนี้ รากศัพท์ของคำว่า Apocalypse อย่าง apokalypsis ในภาษากรีกจะมาจากการผสมของคำว่า apo ซึ่งหมายถึง un- กับคำว่า kalyptein ซึ่งหมายถึง covering/concealing คำว่าวันสิ้นโลก หรือ apocalypse จึงมีความหมายดั้งเดิมหมายถึงการเผยตัวของความจริงหรือ the un-covering/un-concealing ซึ่งหมายความว่า การสิ้นโลกที่เรากำลังเผชิญอยู่ ไม่ใช่การสิ้นสุดของโลกแต่คือการเผยตัวของความจริงแห่งยุคสมัยที่เรากำลังใช้ชีวิต หรือก็คือการเผยตัวของความจริงที่กำลังพามนุษยชาติไปสู่จุดสิ้นสุดของโลก อันได้แก่ความจริงที่ว่าคติเรื่องความก้าวหน้าและความเจริญเติบโตของมนุษยชาติเป็นเพียงแค่นิยายเพ้อพกที่ปกปิดความฉ้อฉลของระบบทุนนิยมที่กำลังทำลายโลกผ่านการขูดรีดทรัพยากรธรรมชาติ (extraction) ขูดรีดเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน (exploitation) และขยายตัวอย่างไร้ขอบเขต (expansion) เพียงเพื่อสั่งสมความมั่งคั่งให้กับคนไม่กี่เปอร์เซ็นต์ของโลก

3.การเข้าใจวันสิ้นโลกเป็นเรื่องของการช่วงชิงความหมายเสมอ เพราะการสิ้นโลกไม่ใช่แค่สิ่งที่เกิดขึ้นในทางกายภาพหรือในปริมณฑลทางชีววิทยา (biosphere) แต่ยังกระทบกับการใช้ชีวิตของมนุษย์ซึ่งเป็นเผ่าพันธ์ที่ให้ความหมายกับทุกๆปรากฏการณ์ วันสิ้นโลกจึงเป็นสิ่งที่สัมพันธ์กับการให้ความหมายหรือก็คือเป็นปรากฏการณ์ในปริมณฑลทางสัญญะ (semiosphere) ตามไปด้วย โดยเฉพาะการสร้างเรื่องเล่า/วาทกรรมต่างๆเพื่อให้ความหมายต่อปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้น การเกิดขึ้นของวาทกรรมที่สร้างคำอธิบายถึงปรากฏการณ์การแพร่ระบาดของเชื่้อไวรัสโคโรน่าในปี ค.ศ. 2020 ตั้งแต่การมองว่าเชื้อไวรัสดังกล่าวเป็นเพียงไข้หวัดธรรมดาๆ ไปจนถึงการพิจารณาไข้นี้ในฐานะศัตรูที่พร้อมทำลายคนในชาติ คือตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุด ด้วยเหตุนี้ หากต้องการหยุดยั้งชะตากรรมของการสิ้นโลก เราจำเป็นที่จะต้องสร้างความหมายใหม่ให้กับวันสิ้นโลก ผ่านการสร้างชุดภาษาที่สามารถสื่อสารทำให้ผู้คนทั้งโลกตระหนักร่วมกันถึงภัยพิบัติของวันสิ้นโลกที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่ช้า

4.หนึ่งในเงื่อนไขสำคัญของการสื่อสารเพื่อสู้กับวันสิ้นโลกคือการสร้างสิ่งที่เรียกว่า post- apocalyptic melancholy หรือความเศร้าโศกแบบหลังวันสิ้นโลก ทั้งนี้ในทางจิตวิเคราะห์ melancholy จะเป็นชนิดของความเศร้าที่แตกต่างจาก mourning หรือความเศร้าโดยทั่วๆไป กล่าวคือในขณะที่ mourning จะเป็นกระบวนการของความเจ็บปวดทางจิตที่ผู้สูญเสียต้องเผชิญหน้ากับการจากไปของคนที่ตนรัก ก่อนที่จะ "ทำใจ" และเข้าสู่ภาวะ "ปกติ" ทางอารมณ์ melancholy กลับเป็นความเศร้าของการสูญเสียแบบจมดิ่งที่ผู้สูญเสียไม่สามารถกู้คืนภาวะ "ปกติ" ก่อนความสูญเสียนั้นจะเกิดขึ้นมาได้ Melancholy จึงเป็นความเศร้าจนเสียศูนย์ (คือเศร้า���นชีวิตไม่สามารถกลับมาเป็นอย่างเดิมได้) อันเป็นปัญหาใหญ่ทางจิตวิเคราะห์ ซึ่งเป็นสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นทั่วโลก เนื่องจากหายนะภัยต่างๆที่ได้ก่อให้เกิดความสูญเสียกับผู้คนในที่ต่างๆของโลกซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเป็นการตอกย้ำถึงการจากไปของวันชื่นคืนสุขในชีวิตก่อนภัยพิบัติที่ไม่สามารถย้อนคืนกลับไปเป็นอย่างเดิมได้ ทว่า แม้โลกที่เรากำลังเผชิญอยู่จะเป็นโลกที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศกแบบ melancholy แต่การขยายตัวของเศร้าโศกแบบนี้ก็ได้สร้างโอกาสให้กับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เช่นกัน เพราะการขยายตัวของ melancholy ย่อมส่งผลให้สังคมปฏิเสธภาวะ "ปกติ" ในอดีตที่เป็นมา โดยเฉพาะภาวะปกติที่เริ่มจากการเบี่ยงเบนความสนใจของผุ้คนให้หลงไปกับการใช้ชีวิตในระบบทุนนิยมที่เป็นต้นตอของปัญหาทั้งหมด การขยายตัวในระดับโลกของความโศกเศร้าแบบ melancholy จึงเป็นหัวใจสำคัญที่จะช่วยให้มนุษย์ชาติรอดพ้นจากวันสิ้นโลก เพราะการขยายตัวดังกล่าวคือจุดเริ่มต้นที่จะช่วยให้มนุษยชาติตระหนักถึงความจอมปลอมของทุนนิยมและความเป็น "ปกติ" ที่ทุนนิยมสร้างขึ้นมา

5.กลไกสำคัญที่คอยขัดขวางพันธกิจกอบกู้มนุษยชาติจากวันสิ้นโลกคือกลไกที่เรียกว่าการทำวันสิ้นโลกให้กลายเป็นเรื่องปกติ หรือ the normalization of the apocalypse นั่นก็คือ กระบวนทางการเมืองที่เบี่ยงเบนความจริงของวันสิ้นโลกผ่านการสร้างวาทกรรม/เรื่องเล่า/ความหมรยให้กับภัยพิบัติต่างๆที่เกิดขึ้นว่าเป็นเพียง "เหตุการณ์เฉพาะ"บางอย่างที่ไม่ได้สลักสำคัญอะไรกับการใช้ชีวิตปกติของมนุษย์ จนทำให้ภัยพิบัติและการทำลายล้างทั้งหลายถูกลดทอนจากที่เป็นภาพสะท้อนถึงการเผยตัวของความจริงของวันสิ้นโลก ไปเป็นเพียงเหตุการณ์ "พิเศษ" ที่เกิดขึ้นชั่วประเดี๋ยวประด๋าว มิได้สลักสำคัญอะไรเมื่อเทียบกัยความ "ปกติ" ที่จะย้อนกลับมาสู่มนุษย์อีกครั้ง ดังที่ปรากฏในภาพยนตร์บล็อคบัสเตอร์ที่แม้อาจบอกเล่าถึงความน่ากลัวของภัยพิบัติของความสิ้นโลก แต่สุดท้าย ภัยพิบัติทั้งหลายทั้งปวงก็จะหมดไปและมนุษย์กับโลกก็จะกลับมาใช้ชีวิตได้ตาม "ปกติ" อีกครั้ง ในแง่นี้ การเมืองของการต่อสู่ในวันสิ้นโลก จึงเป็นการเมืองของการตั้งคำถามกับภาวะปกติทั้งหลาย โดยเฉพาะการชี้ให้เห็นว่าภาวะปกติเหล่านั้น แท้จริงแล้วเป็นเพียงภาพมายาจากระบบทุนนิยมที่คอยปกปิดกลไกอันชั่วร้ายที่กำลังบ่อนเซาะทำลายโลกอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

6.การเมืองของการต่อสู้ในวันสิ้นโลกคือการเมืองของการชี้ชวนให้ผู้คนเล็งเห็นถึงความเชื่อมโยงสอดประสานระหว่างภัยพิบัติต่างๆ กล่าวคือแทนที่จะปล่อยให้เหตุการณ์ภัยพิบัติเหตุการณ์หนึ่งถูกปักป้ายว่าเป็นเพียง "เหตุพิเศษ" ที่พร้อมจะย้อนคืนกลับสู่ความเป็นปกติในตอนท้าย ก็จะต้องถูกพิจารณาใหม่ว่าเป็นดัชนีหนึ่งของสิ่งที่เรียกกันว่า eschatological tipping point หรือ เส้นตายของวันโลกาวินาศที่ทุกๆเหตุการณ์ภัยพิบัติจะถูกถักทอเป็นส่วนหนึ่งที่นำไปสู่วันสิ้นโลก โดยที่ตัวมันเองจะไม่ถูกลดทอนให้กลายเป็นเพียงเหตุการณ์พิเศษภายใต้ปฏิบัติการทางการเมืองของการทำวันสิ้นโลกให้กลายเป็นเรื่องปกติ

7.แก่นแกนของปฏิบัติการทางการเมืองเพื่อกอบกู้มนุษยชาติจากวันสิ้นโลกจึงเป็นเรื่องของการยืนยันว่าวันสิ้นโลกและการสูญพันธ์เป็นสิ่งที่ supraliminal หรือเป็นสิ่งที่ beyond ความสามารถของมนุษย์ที่จะเข้าใจกระทั่งจินตนาการถึงได้ วันสิ้นโลกไม่ใช่สิ่งที่จะถูกอธิบายและลดทอนให้อยู่ในรูปของภาพยนตร์บล็อคบัสเตอร์ (ที่โลกและตัวเอกจะอยู่รอดและกลับมาใช้ชีวิต "ตามปกติ" หลังวันสิ้นโลก) เพราะวันสิ้นโลกคือการสูญสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง การตอกย้ำถึงความยิ่งใหญ่เป็น supra ของวันสิ้นโลกจึงเป็นการยืนยันถึงความความมหึมาที่อยู่เหนือความสามารถของมนุษย์ที่จะเข้าใจได้ สิ่งเดี่ยวที่มนุษย์อาจจินตนาการถึงเมื่อพูดถึงวันสิ้นโลกจึงไม่ใช่อะไรเลยนอกจาก the future without history หรืออนาคตอันไร้ประวัติศาสตร์ เพราะเป็นอนาคตที่ปราศจากมนุษย์อีกต่อไป (จึงเป็นอนาคตที่ปราศจากความหมายทางประวัติศาสตร์ใดๆ) พูดอีกแบบก็คือเส้นตายของวันโลกาวินาศที่เรากำลังเผชิญนั้น เป็นสิ่งที่มิเพียง beyond มนุษย์ แต่ยัง beyond ประวัติศาสตร์ของมนุษย์ชาติเองในฐานะของสิ่งที่ historically supraliminal

8.การขบคิดถึงวันสิ้นโลกอันเป็นสิ่งที่อยู่เหนือจินตนาการของการขบคิด จึงกระทำได้ผ่านการขบคิดถึงเวลาที่ไร้ประวัติศาสตร์ หรือ time without history ซึ่งก็คือการขบคิดถึงเวลานอกขนบทางประวัติศาสตร์ที่มักผูกเวลาไปกับคติเรื่องความก้าวหน้า ดังนั้น การขบคิดถึงวันสิ้นโลก จึงเป็นการขบคิดถึงเวลาที่ beyond ความก้าวหน้า นั่นคือการหันกลับมาพิจารณาความก้าวหน้าในฐานะคติทางประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติเสียใหม่ว่าแท้จริงแล้วไม่ใช่อะไรเลยนอกจากต้นตอของหายนะภัยทั้งหมด เพราะความก้าวหน้าคือคติที่ทำให้มนุษย์หลงลำพองจนดูดกลืนและกัดกินทรัพยากรต่างๆของโลกและเป็นต้นเหตุนำไปสู่ไปภัยพิบัติทางธรรมชาติต่างๆนับไม่ถ้วน ความก้าวหน้าจึงเป็นการทำลาย progress is catastrophic โฉมหน้าอันแท้จริงของความก้าวหน้าคือการทำลายล้าง time beyond progress หรือเวลาที่อยู่เหนือประวัติศาสตร์ จึงเป็นเวลาที่หายนภัยปรากฏในฐานะภัยพิบัติจากความก้าวหน้า จนทำให้โลกหลังวันสิ้นโลกคือโลกที่ไร้กาลเวลา ซึ่งก็คือโลกที่ปราศจากมนุษย์ ปราศจากความหมาย และปราศจากตัวโลกเอง

9.แม้การขบคิดถึงเวลาที่ก้าวข้ามความก้าวหน้าอาจทำให้เกิดความสิ้นหวัง แต่การตระหนักถึงความสิ้นหวังนี้คือสิ่งจำเป็น เพราะการตระหนักดังกล่าวคือการตระหนักว่าโลกและมนุษยชาติกำลังเผชิญหน้ากับวิกฤติของการสูญพันธ์ -- การตระหนักถึงวิกฤติที่อาจกลายเป็นจุดเปลี่ยนให้กับการใช้ชีวิตของมนุษย์ทุกคน เพราะรากศัพท์ของคำว่าวิกฤติอย่าง krisis ในภาษากรีกจะหมายถึง turning point หรือจุดเปลี่ยนที่เรียกร้องให้มนุษย์ต้องตัดสินใจเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตที่ตัวเองดำรงอยู่ จริยศาสตร์ของวันสิ้นโลกจึงเป็นจริยศาสตร์ที่เรียกร้องให้มนุษย์กลับมาตระหนักและร่วมกันตัดสินใจ "เปลี่ยน" วิถีชีวิตตามปกติที่คนเองถูกทุนนิยมทำให้คุ้นชิน มีแต่การเปลี่ยนวิถีชีวิตในตอนนี้เท่านั้นที่จะช่วยชะลอมนุษยชาติจากการสูญพ้นธ์ในวันสิ้นโลก แน่นอน ท้ายที่สุดแล้ว จุดจบของโลกอาจมาถึงในอนาคต และมนุษย์อาจไม่สามารถหลีกเลี่ยงวันสิ้นโลก แต่มนุษย์สามารถเลือกที่จะจบโลกในแบบอื่นๆได้ another end of the world is possible หรือ Une autre fin du monde est possible คือคำขวัญสำคัญของการต่อสู้ทางการเมืองในวันสิ้นโลก เราจะปล่อยให้โลกและเราจบสิ้นจากหายนะภัยด้วยการกลับไปใช้ชีวิตตามมายาภาพของความเป็นปกติที่ทุนนิยมเสกสรรค์มากระนั้นหรือ? หรือเราจะเริ่มต้นการใช้ชีวิตแบบใหม่ที่วางอยู่บนสำนึกร่วมของการอยู่รอดเพื่ออนาคต? บางที การร่วมมือกันเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตเพื่อส่งต่อโลกใบนี้แก่คนรุ่นถัดไปให้เผชิญกับวันสิ้นโลกแบบอื่นๆอาจเป็นหนทางเดียวของมนุษยชาติ เพราะมีแต่แนวทางนี้เท่านั้นที่จะรื้อฟื้นโลกด้วยความยุติธรรมข้ามพรมแดนและตอกย้ำว่าคนรุ่นเราไม่ได้ทอดทิ้งคนรุ่นหลังให้ต้องเผชิญกับความสูญพันธ์อย่างโดดเดี่ยวและไร้ทางเลือก

เป็นหนังสือที่อ่านแล้วสนุกมาก เหมาะสำหรับนักกิจกรรมฝ่ายซ้ายและคนที่สนใจประเด็นเรื่องการเมืองเชิงนิเวศครับ

[Luisangel Mendaña Del Río · Rating 2 out of 5]

Señor Horvat, no es necesario repetir una y otra vez los mismos conceptos, con frases casi literales puestas en fila con bastante dosis de desparpajo y caradura. No es necesario adquirir un lenguaje críptico y sobre dimensionado acerca de conceptos que nos afectan a todos (esto me temo que es una constante dañina en muchos escritores filósofos, quizás por establecer una distancia intelectual que les configure su superioridad, no sé). Pero sobre todo no hace falta escribir un libro si luego no se proponen siguientes pasos, sino solo la "necesidad de que esto se tome en serio". En fin... me voy a refugiar en Byung Chul Han

[David Tadic · Rating 4 out of 5]

slowburn malo više

[Joshua Line]

"The idea that our species is a newcomer on the planet, that history as we know it (agriculture, cities, writing) is even more recent, and that the energy-intensive, fossil-fuel based industrial way of life began only seconds ago in terms of Homo sapiens' evolutionary clock, all seems to point to the conclusion that humankind itself is a catastrophe: a sudden, devastating event in the plant's biological and geophysical history, one that will disappear much faster than the changes it will have occasioned in the Earth's thermodynamic regime and biological balance."
- Deborah Danowski and Eduardo Viveiros de Castro

"There is no document of progress that is not at the same time a document of extinction."

"If we continue as if there were still a 'kingdom' to be reached after the Apocalypse, then the end has already happened."

"Contemporary capitalism can be defined as integrated world capitalism, because it tends toward a state where no human activity on the planet can escape it. It can be considered to have already colonised all the planet's surfaces, so that the essential aspect of its expression now concerns the new activities that it seeks to overcode and control."

"The prevailing sensitivity that can be discerned today is a sort of 'post-apocalyptic melancholy', the sense of an ending that is unlike any other endings before, an ending that is inevitable if we continue with our current world system, an ending meaning the end of the biosphere and mass extinction, whether it is rapid or slow, the feeling that everything changes and that the only thing that's certain is extinction. This naturally creates anxiety - and leads to the difficulty, or rather impossibility, of coping with the irreversible loss."

[Terry Wrong · Rating 5 out of 5]

You know those signs: The end of the world is soon.
The end of the world is here. The end of the world actually happened. But another one will. Soon.
The only thing you can change is the way the world will end. Maybe. If it is not too late.
But it seems no one cares anymore, we want an order of popcorns with sugar while we watch the new Netflix take on current version of the end of the World.
The author documents all the contemporary events well researched and interconnected and puts out a book so in the moment that it is hard to comprehend the ink on the pages has dried.
These events are the events you know, but the author is one of the rare people who can research it and interconnect it in such a way to deliver the punch line in the calm yet urgent way. Very few people in the world have this craft and ability.
The kids have been telling you the same thing for years now but we want not to be disrupted.
As the angry rising virus sign/sun on the covers (great book artwork!) shows, sorry, the option not to be disrupted is not available anymore, please, for you convenience, get your head out of the sand and act! Read the book. And join the kids on the streets.
The end is upon us.

[Raffael Hirt · Rating 4 out of 5]

Have you ever wondered why the last book of the bible is called "The Revelation"?

It turns out it's a literal translation of the Greek "Apocalypse." The word we use nowadays to talk about the end of the world actually has a narrower definition—it describes the moment when the impeding end of the world is revealed.

Srećko Horvat argues that this revealing apocalypse is always situated in the past, present, and future. This certainly makes sense for the climate crisis, where the emissions of the past create the disruptions in the presence that sane people see as ominous signs of things to come.

Horvat links the same concept to radioactivity (both due to nuclear tests on the Marshall Islands and the Chernobyl catastrophe) and the COVID-19 pandemic.

The book has certainly given me food for thought and introduced me to useful neologisms such as "COVID-1984," and I will almost certainly revisit the theses lined out in the first section, which is very dense. The rest of the book is more essayistic, and this is were Horvat is indeed somewhat guilty of what other commenters have criticised: repeating the same arguments and phrases repetitively.

[Miguel · Rating 4 out of 5]

La primera parte sobre el cambio climático me ha gustado mucho. Muy buena la idea de ponernos en el lugar de un futuro en el que echamos de menos el actual presente. Y pasar a la acción ahora, para que este presente no se cumpla.

Sin embargo, me deja un poco a medias porque creo que al final, los que leemos estas cosas somos los que ya estamos concienciados. Y lo que ocurre (a mi por lo menos) es que desespera ver que la acción individual es tan insignificante comparado con los grandes cambios de sistema que deben llevarse a cabo. Y que la presión ciudadana cuesta tanto y no solo parece que no avanzamos sino que estamos acelerando la catástrofe.

La segunda parte sobre la amenaza nuclear se me ha hecho un poco pesada y repetitiva. Lo de las islas Marshall sí que no lo sabía y es muy fuerte.

[MagicianME · Rating 5 out of 5]

Ahhhh brilliant, loved reading this. As much as one can love the apocalypse I guess. My favorite thing were the many references to various texts and authors most of which I didn't know, but there were very interesting parallels of unprecedented times. The book brought me back to the reality of the climate crisis which I had slightly forgotten about in the past few years. It's so odd reading the reflections on covid in this book, so much has happened since and so many more surreal things, apocalyptic events, revelations have happened that covid is totally out of my mind. I guess decades be really happening in weeks nowadays.

"When the post-apocalyptic fiction section has been moved to current affairs, our only alternative is simple: mass extinction or a radical reinvention of the world after the Apocalypse.
Another end of the world is still possible." (From Last page)

[Elliot · Rating 5 out of 5]

This book looks at the climate and nuclear crises and argues that only a revelation, an unveiling (from the Greek apocalypsis) from the future to the present will allow us to overcome our fetishized notions of progress and technology and begin moving us towards transnational justice and intergenerational solidarity. Very Benjamin inspired in that regard (the Angel of History). We must look from the end point and pull the brake on the destructive train that is "Progress."

[Ivan Savić · Rating 3 out of 5]

Piše o normalizaciji uništenja planete, ali je sve pisano nekako uopšteno i nije baš jasna poenta. Nabacan tok misli bez neko posebno reda. Mislim da je sve moglo da stane u jedan duži članak, za knjigu od 200 strana je previše razvodnjena priča. Napisana je dosta čitko, osim često ubačenih komentara u zagradama (koji narušavaju tok čitanja) i povremeno nepotrebno koristišćenje stručnih termina, "eshatološki", "heterotopija" i slični izrazi.

[Ganimarepublic · Rating 4 out of 5]

Kitabın özeti:
Bu barbarlıkla devam edersek, yok oluş zaten gerçekleşmiş demektir. Sonu gelmeyen bir mutlak kıyamette yaşıyoruz.
Elbette 83 doğumlu Hırvat kardeşimiz kuşağından beklenmeyecek derecede iyimser. “kıyamet sonrası” durumu bir son değil; aksine, kolektif eylem ve dayanışma yoluyla yeni bir başlangıç yaratma fırsatı olduğunu söylüyor. Oysa insan hiç olmadığı kadar dayanışmadan uzak ve birbirine düşman haline geldi. Özellikle kadın erkek savaşları bekliyorum önümüzdeki 30 yılda :(((

[Annabelle Davis]

A thought provoking philosophical insight into the cataclysm of the events of our time