Hine

by Lotte Kok

Een waarachtig en zeer wonderlijk verhaal, gebaseerd op Mariken van Nimwegen

Ooit klopte alles. Ooit woonde Hine met haar moeder in een plaggenhutje, jaagden ze op everzwijnen, leefden ze schouder aan schouder. Nu klopt er niets meer. Hines moeder is weg. Haar dochter heeft ze naar verre familie gestuurd, waar het leven stijf en vreugdeloos is. Wanneer Hine veertien jaar is, krijgt ze te horen dat de persoon die het meest van haar houdt in het naastgelegen bos is. Maar iedereen die het bos betreedt, komt er nooit meer uit.

Zodra er een plaag uitbreekt, heeft Hine het gevoel dat ze geen andere keus meer heeft en ze rent het bos in. Daar is het nog duisterder dan verwacht. In deze moderne vertelling, vol magie en symboliek, probeert Hine stand te houden tegen het kwaad, tegen verleiding en zonde. Het enige wat ze overhoudt, is hoop.

Hine doet waar klassieke verhalen al eeuwenlang in slagen: onze diepste angsten en verleidingen blootleggen.

Genres: Dutch Literature, Fantasy, Literary Fiction

304 pages, Paperback

First published October 18, 2022

About the author

Schrijver van Skydancer (2018) en Hine, (hopelijk) in 2021 te verschijnen. Én enthousiast lezer, strooier met sterren.

Reviews

[Lotte Kok]

Mwoah.

[Merel Wildschut · Rating 5 out of 5]

Ik bewaar m’n review voor na de leesclub, maar die 5 sterren zeggen natuurlijk al wel iets 😌

[Rinske · Rating 4 out of 5]

Toen ik dit boek tegen was gekomen en wilde gaan lezen had ik een sprookjesachtig verhaal verwacht. Na het openslaan een triggerwarning tegenkomen voor omschrijvingen van zelfdoding en depressie verbaasde me dan ook. Nu heb ik Hine in een paar dagen uitgelezen en is die triggerwarning wel zeker op zijn plek. Desondanks werd, mede door de, toch sprookjesachtige, pratende egel, het verhaal niet te zwaar. Hine laat middels magie en symboliek zien hoe moeilijk het eigenlijk is om mens, en dan met name vrouw, te zijn en geeft ons ook nog wat mooie wijsheden mee:

"'En ik vind het vervelend dat ik zoveel huil. Dat is toch zwak?' 'Nee hoor, de gevoelens moeten er ook weer uit, dat is heel gezond.'"

[Quinn · Rating 2 out of 5]

Het klonk zo veelbelovend: gebaseerd op Mariken van Nimwegen, een pratende egel, en een duister en herkenbaar thema. Helaas heeft Hine me niet zo geraakt als ik had gehoopt (in ieder geval niet in positieve zin).

Als ik dit 12 jaar geleden als depressieve puber had gelezen, had ik het misschien meer kunnen waarderen.

[Esther · Rating 1 out of 5]

Een pratende egel, een depressieve ridder, een vervelende nimf en een mieperig hoofdpersonage. Leuk die symboliek maar vooral veel open deuren en clichés. Daarnaast onnodig langdradig en kinderachtig. Absoluut geen fan van dit boek.

⭐️ / ⭐️⭐️

[Yolanda · Rating 3 out of 5]

In dit boek, gebaseerd op het verhaal van Mariken van Nimwegen, heeft het kwaad een wat andere vorm dan in de zestiende-eeuwse vertelling.
The devil is in the details, maar zit hier meer in de dingen die je tegen jezelf kunt zeggen, het stemmetje in je hoofd dat jou naar beneden kan halen. En wat er overblijft als ook het licht weg lijkt te zijn: hoop. De hoop als tegenbalans en andere stem die je blindelings de weg kan wijzen.

Dit verhaal was vrij heftig voor mij om te lezen. Ik kon maximaal een half uur achter elkaar dit boek ‘aan’. Toen besefte ik dat dit boek te dichtbij komt, dat bepaalde uitgesproken en getoonde zaken te letterlijk voor mij zijn en dat er te veel van voorkomt. De sprankjes hoop en de magische en fantasierijke elementen zijn er, maar tipten de weegschaal wat dat betreft voor mij niet naar een prettigere leeservaring. Ik had milder naar mijzelf mogen zijn en mogen zeggen ‘het is nu even te veel, leg maar weg’.

Misschien hoeft of moet Hine ook niet per se een prettige leeservaring te zijn. Ik kan de gedachte en symboliek erachter waarderen en waarschijnlijk kan deze aanpak voor lezers echt iets betekenen. Ik adviseer wel om de trigger warnings op het voorblad te lezen. Ik heb deze volledig over het hoofd gezien. Erg goed dat ze worden genoemd. Dat is zeker nog niet altijd zo!

[Hester]

Het idee en de boodschap zijn sympathiek, maar in de uitwerking ligt het er allemaal zo dik bovenop en werd het zo uitleggerig dat ik er met moeite doorheen kwam.

[Kate Wildschut · Rating 4 out of 5]

Ik heb tranen in mijn ogen door dit einde. Wat een sprookjesachtige wonderlijke wereld heeft Lotte Kok gecreëerd, met metaforen voor de onderdrukking, depressie en ongelijkheid die in de niet zo sprookjesachtige wereld van vandaag spelen.

[Mick · Rating 5 out of 5]

4,5

[Marie Costers · Rating 5 out of 5]

Prachtig, prachtig boek! Ik ben zo blij dat ik aangesproken werd door de mooie cover en het meenam, want het is zoveel meer dan het lijkt. Het leest als een wonderlijk sprookje, maar zo mooi en ingetogen geschreven, met veel symboliek. Toch bespreekt het alle belangrijke en gekende thema’s: goed en kwaad, de verhouding man-vrouw, de verschillende rollen van vrouwen in de samenleving, de triestheid en schoonheid van het bestaan, en het belangrijkste thema: hoop. Ik ben oprecht geraakt door het boek, eentje dat me altijd zal bijblijven.

[Marike · Rating 4 out of 5]

Bijzonder boek, sprookjesachtig, horror, geheimzinnig, middeleeuwen, gruwelijk en ook weer heel mooi qua thematiek. Lotte Kok stelt ook belangrijke levenskwesties aan de orde.. Wie of wat heeft de macht over jou en wie of wat ben jij zelf? Ook een boek over vrouwenkracht en onafhankelijkheid! Lezen dus.. ook voor de lijst bij Nederlands…

[Martijn van Bruggen · Rating 2 out of 5]

In haar tweede roman, Hine, gooit de zesentwintigjarige Lotte Kok het over de magische boeg. Haar veertienjarige hoofdpersonage komt muntgeld etende nimfen, pratende egels en gouden nevelslierten tegen, terwijl ze dwaalt door een mysterieus bos. Dat maakt het nog geen luchtige roman. In de traditie van de oudste sprookjes is Hine zeer duister.

‘Een waarachtig en zeer wonderlijk verhaal gebaseerd op Mariken van Nimwegen’ is de ondertitel van het boek. En net als in het middeleeuwse mirakelspel volgen we een onschuldig, door iedereen verlaten meisje. Hine groeit de eerste acht jaar van haar leven op bij haar moeder, Johanna Bodeliere. Johanna is zeer geëmancipeerd. Ze is het nichtje van de koning, maar breekt op jonge leeftijd met haar familie door hun conservatisme. Ze moet en zal het alleen rooien, zonder de maatschappelijke ketenen die aan vrouwen worden opgelegd. Vanuit haar plaggenhutje geneest ze vrouwen en mannen met kruiden. Voor de rest wil Johanna absoluut niets met mannen te maken hebben. Dat zijn over het algemeen kleinerende, onderdrukkende beesten. Als lezer ga je daar helemaal in mee: Kok weet dit onveilige klimaat voor vrouwen goed neer te zetten.

Eenmalig staat Johanna een man toe met haar naar bed te gaan, want ze wil een kind. Gelukkig lukt dit meteen (de middeleeuwen zijn heel vruchtbaar). Hine wordt geboren en moeder en dochter beleven de mooiste tijd van hun leven. Na acht jaar komt hier abrupt een einde aan. Om voor Hine onduidelijke redenen wordt ze ondergebracht bij Johanna’s familie, omdat Johanna zelf weg moet. Tijdelijk. Maar Hine’s moeder komt nooit terug. Nu zit Hine opgesloten in diezelfde conservatieve, vrouwenminachtende omgeving waar haar moeder voor vluchtte. Op veertienjarige leeftijd doet Hine dan ook hetzelfde. Ze vertrekt naar een mysterieus bos, waar mensen wel in gaan, maar nooit meer uit komen.

Vanaf daar wordt het magisch. Na een aanval door zwijnen wordt Hine gered door Charon. Hij ontfermt zich over haar, en de lezer van Mariken van Nimwegen begrijpt wel wat voor figuur hij is. De ‘onbevlekte’ Hine doet alles wat God verboden heeft met Charon en ze vindt het lekker. Tot ze niet meer klakkeloos instemt met Charons wensen en zijn ware aard boven komt drijven. Als Charon overdag weg is, vlucht Hine stiekem het bos in, waar ze dode mensen ziet liggen – of hangen. Dit blijkt het bos waar mensen heengaan om zelfmoord te plegen. Wat heeft Charon hiermee te maken? Kan Hine de sympathieke, suïcidale ridder Willem overtuigen niet de hand aan zichzelf te slaan met zijn zwaard? En is Hine’s moeder toevallig ook in het bos? Met die vragen worden we door het verhaal geleid en ondertussen kruist Hine het pad van een alwetende pratende egel en een door mannenfantasieën betoverde nimf.

Wanneer Hine eenmaal in het bos begint rond te dwalen, is de roman nog het best te omschrijven als een eenzijdig ongeval. Het verhaal glipt Kok totaal door de vingers. Ze heeft duidelijk twee thema’s waarover ze wil schrijven: vrouwenrechten en depressies. Doordat het verhaal zich in de middeleeuwen afspeelt doen de feministische statements echter nogal voor de hand liggend aan (vrouwen met lust zijn nog geen sletten; vrouwen zijn minstens net zo sterk als mannen) en is het eindeloos herhalen hiervan een overbodigheid. Over depressies weet Kok in de onthutsend theatrale dialogen geen originele bewoordingen te vinden:

"Die stem, het gevoel, zal weer wegebben. Stel je het voor als de wolken, waardoor het soms lijkt alsof de zon niet meer bestaat. Of als een donkere winter, waarin je je niet kunt voorstellen dat het óóit weer lente wordt. Maar dat wordt het wel. Het licht is sterker, Hine."

Aldus egel Giacomo (die blind is en überhaupt nooit licht heeft gezien). Ook de semi-filosofische mijmeringen over goed en kwaad blijven gespeend van originaliteit of diep-menselijk inzicht. Bij een jonge doelgroep kom je hier nog mee weg, aangezien zij met een beetje geluk nog niet voldoende beseffen dat buien maar tijdelijk zijn en dat ‘je bergen kan verzetten, maar niet alle bergen tegelijk’. Daarnaast hebben onzekere pubers over het algemeen meer behoefte aan een duistere roman die desondanks leest als een arm om je schouder. Het is dan ook een miskleun dit boek niet als young adult op de markt te brengen.

Tot slot een ontwikkeling waar we niet aan voorbij mogen gaan. De om zich heen grijpende trigger warning, die uit al het wetenschappelijke onderzoek tot nu toe hoogstens averechts blijkt te werken, is de wereld van het boek binnengedrongen. Aan Hine gaat een waarschuwing vooraf: ‘In dit boek komen beschrijvingen van zelfdoding en depressieve gedachten voor’. Dat sommige lezers het einde van deze roman niet halen staat buiten kijf, maar dat zal om andere redenen zijn.

(Recensie geschreven voor Tzum)

[Lisanne · Rating 3 out of 5]

3,5 ster - Deze historische, magisch-realistische roman oogt op het eerste gezicht heel sprookjesachtig maar de gebeurtenissen/onderwerpen die besproken worden zijn dat allesbehalve. Het feit dat Lotte Kok de lugubere inhoud gecombineerd heeft met een kinderlijke schrijfstijl/stem van Hine had een beetje een vervreemdende uitwerking op me; het zorgde ervoor dat ik niet helemaal lekker in het verhaal kwam omdat het te erg contrasteerde maar tegelijkertijd snap ik deze keuze ook helemaal en vind het zelfs terecht (het hoofdpersonage Hine is immers zelf nog een kind + het biedt meer ruimte voor vereenvoudiging van moeilijke concepten/algemene wijsheden). Giacomo de pratende egel leek regelrecht uit The Boy, the Mole, The Fox and The Horse (and the Hedgehog?) te zijn gestapt. Zijn monologen (hoewel af en toe ietwat zoetsappig) waren erg aandoenlijk. Tegen het eind werd het wel een beetje langdradig en vielen de metaforen/wijsheden wat in herhaling maar het hoofdstuk van Hines moeder bracht weer wat vernieuwende diepte en maakte weer een hoop goed.

(Boek van de Maand november op werk).

[Nelleke · Rating 1 out of 5]

Heel veel clichés en langdradige herhalingen. Het leest als een kinderboek met thema’s die voor volwassen bedoeld zijn (seks, verkrachting, depressie,..)

[Laura Van Rijnsbergen · Rating 5 out of 5]

Dit verhaal deed me aan zoveel dingen denken. Niet alleen aan Mariken van Nimwegen, maar eigenlijk ook aan de gehele middeleeuwse vrouwencultuur. Aan fantasyverhalen met pratende egels en geesten, aan Woutertje Pieterse en De Kleine Johannes.

Geweldig geschreven verhaal, goed onderwerp, sympathieke personages en belangrijke maatschappelijke kwesties.

Wat ik ook prachtig vond aan het boek is dat het een tijd en plaats suggereerde, maar het werd nooit geconstateerd. Ik kreeg een goed beeld van alles, maar waarschijnlijk heeft iedereen toch net weer een andere lezing.

Echt een aanrader!

[Ellen Leijten · Rating 4 out of 5]

Bijzondere leeservaring! Ik vind het tof dat Kok zich heeft laten inspireren door het middeleeuwse werk 'Mariken van Nieumeghen'. Ik denk dat het boek ook troostrijk kan zijn voor jonge en oudere mensen.

[Melanie · Rating 5 out of 5]

Zo magisch en mooi en liefdevol en eerlijk en origineel en pijnlijk. Ik hoop zo dat dit een reeks gaat worden.

[Aurora · Rating 5 out of 5]

Ik heb echt genoten van dit boek! De achterflap sprak me meteen aan, maar mijn verwachtingen werden eerlijk gezegd overtroffen.. en dat gebeurd niet vaak.

De sprookjesachtige liefelijke setting is erg contrasterend met waar dit boek juist over gaat, en dat vind ik er juist zo mooi aan. De duistere toch dromerige sfeer had mij meteen in haar greep en ik heb het boek dan ook in een bijna ademloze ruk uitgelezen.

In mooie, betoverende woorden verteld Lotte Kok ons een verhaal over onder andere de onderdrukking en uitbuiting van de vrouw, mishandeling, depressie, zelfhaat, en suïcidaliteit. Een content warning is zeker op zijn plek. Doch word door de fraaie, zachte schrijfstijl het boek nooit zwaar. Het is geen somber boek maar juist een boek waar je kracht in kan vinden.

Ik kijk ernaar uit om dit boek in de toekomst te herlezen en er nogmaals mijn gedachten over te laten gaan, en wellicht nieuwe lagen te ontdekken.

[Renee van Eijk · Rating 3 out of 5]

Boek gelezen voor de leesclub en weer ben ik zo blij met de leesclub omdat ik anders nooit voor dit boek gekozen zou hebben. Ik heb de eerste vier hoofdstukken mega veel aantekeningen gemaakt en kon mezelf er daarna niet toe zetten.

Ik snapte er niet zo veel van in het begin, heb een interview met Lotte gekeken bij Brommer op Zee en toen viel alles wat meer op z’n plek. Ook het verhaal van Marikes van Nimwegen weer eens opgezocht maar ik zie de overeenkomst niet heel sterk.

Daarom ben ik extra benieuwd naar onze leesclub van volgende week, wat gaat dat mij voor nieuwe inzichten opleveren? Vast weer heel veel!

[Rick · Rating 2 out of 5]

Okay, ik moet helaas zeggen dat ik dit echt slecht vond. Ik snap wat ze wilde zeggen, maar de manier waarop is gewoon niet boeiend genoeg. Het meandert maar door, en na een heel boek met de vraag rondlopen waar de moeder is..komt daar een heel hoofdstuk om even de hele biografie van de moeder te vertellen. Toch een wat makkelijke manier om een verhaal te vertellen. Maar hey..niet iedereen kan zeggen een boek geschreven te hebben..iets is beter dan niets.

[Lalagè · Rating 4 out of 5]

Hine is gebaseerd op Mariken van Nimwegen, staat op de voorkant. Ik heb de samenvatting nog eens opgezocht, maar vind er weinig van terug in dit verhaal. Maar het is mooi beschreven door Lotte Kok en ik ben steeds benieuwd hoe het verder zal gaan met Hine.

https://lalageleest.nl/2023/04/27/hin...

[Susan · Rating 4 out of 5]

Mooi lief sprookje, over lijden en helpen, werd in het begin echt het verhaal ingezogen. Tegen het einde werd het wat gezapig vond ik, daar raakte ik t kwijt, maar 4 sterren voor de eerste 250 pagina’s:)

[Marie-Christine · Rating 3 out of 5]

3.5 ✨

[Annelie · Rating 4 out of 5]

Knap hoe ze zo'n pittig onderwerp heeft verwerkt in dit vreemde, sprookjesachtige, liefdevolle verhaal.

[sam · Rating 3 out of 5]

3.5 Heftige thematiek, erg mooi geschreven, ik zou willen dat ik Johanna kende in het echt, en ik gun iedereen een lief pratend egeltje

[Floor Kleuskens · Rating 3 out of 5]

Het had iets fijns magisch, maar ook iets traags, te traag. En moeilijk

[Britt · Rating 4 out of 5]

Met magie en symboliek toont Hine wat het betekent om mens te zijn

[Jessica · Rating 2 out of 5]

Gelezen voor leesclub. Heftig verhaal waarvan ik het middenstuk erg zwaar vond om door te komen. Symboliek lag er te dik op en vond dat er te lang werd stilgestaan bij de dingen die in het bos gebeurden..

[Thijs · Rating 5 out of 5]

A truely marvellous piece of writing. I really did enjoying reading this book till the very last page.

[Myrthe Schuijt · Rating 5 out of 5]

Hoewel dit verhaal een sprookjes achtige setting heeft, leeft er bijna niemand “nog lang en gelukkig” in dit boek. *Trigger warning* depressie en zelfmoord zijn daar de oorzaak van. De personages zien hun negatieve gedachten in de gedaante van een fysieke moordenaar en hebben daardoor helemaal niet door dat het kwaad alleen maar in hun eigen hoofd zit.
Ik ben nog nooit zo’n waardevolle “moraal van het verhaal” tegen gekomen in een sprookje.