What do you think?
Rate this book
Παρατεταμένος χρόνος
Στην οδό Ρεμύ-Ντυμονσέλ, στο 14ο δημοτικό διαμέρισμα του Παρισιού, βρίσκεται ένα λευκό κτίριο – ένας οίκος ευγηρίας που ονομάζεται Tiers-Temps. Στο κέντρο της αυλής, ένα μοναχικό δέντρο. Ανάμεσα στους ενοίκους, ένας ψηλόλιγνος άντρας με πρόσωπο σκυθρωπό και μάτια διαπεραστικά, παίζει με τις αναμνήσεις του –στο Φόξροκ της παιδικής του ηλικίας, στο Δουβλίνο των νεανικών του χρόνων, στο κατεστραμμένο από τους βομβαρδισμούς του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Σαιντ-Λο, στην εξοχική του κατοικία στο Υσσύ–, ακροβατώντας ανάμεσα σε δύο γλώσσες, τα αγγλικά της Ιρλανδίας του και τα γαλλικά της λογοτεχνικής του εξορίας. Αυτός ο ηλικιωμένος κύριος ονομάζεται Σάμιουελ Μπέκετ.
Μέσα από τις προσωπικές αφηγήσεις του ίδιου του συγγραφέα, αλλά και τις αναφορές του νοσηλευτικού προσωπικού του Tiers-Temps, το μυθιστόρημα της Μαϋλίς Μπεσσερί αποκαλύπτει έναν Μπέκετ συναρπαστικό ο οποίος, περιμένοντας το τέλος του, γίνεται κατά κάποιον τρόπο ένας από τους χαρακτήρες του έργου του. Παράλληλα με την καθημερινότητά του στο Tiers-Temps, όπου όντως διέμεινε ο Μπέκετ για μερικούς μήνες, μετά τον θάνατο της γυναίκας του, το 1989, παρακολουθούμε να παρελαύνουν πρόσωπα και γεγονότα που σφράγισαν την ύπαρξή του. Η συγκίνηση του αναγνώστη κορυφώνεται, καθώς το μυθιστόρημα συνοδεύει τον μεγάλο Ιρλανδό προς την έσχατη σιωπή του.
Μέσα από τις προσωπικές αφηγήσεις του ίδιου του συγγραφέα, αλλά και τις αναφορές του νοσηλευτικού προσωπικού του Tiers-Temps, το μυθιστόρημα της Μαϋλίς Μπεσσερί αποκαλύπτει έναν Μπέκετ συναρπαστικό ο οποίος, περιμένοντας το τέλος του, γίνεται κατά κάποιον τρόπο ένας από τους χαρακτήρες του έργου του. Παράλληλα με την καθημερινότητά του στο Tiers-Temps, όπου όντως διέμεινε ο Μπέκετ για μερικούς μήνες, μετά τον θάνατο της γυναίκας του, το 1989, παρακολουθούμε να παρελαύνουν πρόσωπα και γεγονότα που σφράγισαν την ύπαρξή του. Η συγκίνηση του αναγνώστη κορυφώνεται, καθώς το μυθιστόρημα συνοδεύει τον μεγάλο Ιρλανδό προς την έσχατη σιωπή του.
200 pages
Published January 1, 2022
12 people are currently reading
328 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 46 reviews
September 10, 2022
زمانهی رخوت:
سمِ پیر، نابغهی تکرار نشدنی کلمات، در روزهای آخر عمرش، سر از آسایشگاه تی-یر تام ( زمان سوم ) در میآورد. همانجا دست وپاهای آخر را میزند و آخرین نفسش را میکشد. همین دست مایهای برای یکی از مریدانِ همیشگی او شد، تا روزهای آخر بکت را با تخیل خودش بازسازی کند و گاهی بتواند مثل او مونولوگ کند.
خب، چنین موضوعی، هر کسی که از عشاق بکت باشد را جذب میکند. همه دنبال جملاتی هستیم که حداقل کمی بوی بکت را بدهند. ولی برای جمعبندی اگر بخواهم خلاصه بگویم، بیش از پیش بر من روشن شد که فقط بکت میتواند بکتی بنویسد. تلاش نویسنده البته شایان تقدیر است ولی ابدا در حد و اندازه مونولوگهای بکت نیست و غیر از یکی دو جملهی تقریبا خوب، الباقی آب در هاون کوبیدن است. گنکور هم گویا دیگر به سختگیری سابق نیست و البته که دیگر ادبیات هم به کیفیت گذشته نیست.
بکتی که اینجا میبینیم، عصبیتر از همیشه است. شاید چون نفسش به شماره افتاده و خسته است. خیلی خسته. بدنش دیگر یاریاش نمیکند. پرستاران زیاد از نحوه ورزش و نرمش کردنش راضی نیستند و در عین حال کم غذا و بدخواب هم شده. الان دیگر فقط میتواند در طول یکی دو صفحهای بخواند، چند کلمهای بنویسد و کمی در سکوت قدم بزند. ولی در پس اینها گویا چندان هم از اینکه این تقلاها و کلنجارها به زودی تمام میشود ناراضی نیست. انگار خیالش راحت است که این مسخره بازیها دارد تمام میشود.
سمِ پیر، نابغهی تکرار نشدنی کلمات، در روزهای آخر عمرش، سر از آسایشگاه تی-یر تام ( زمان سوم ) در میآورد. همانجا دست وپاهای آخر را میزند و آخرین نفسش را میکشد. همین دست مایهای برای یکی از مریدانِ همیشگی او شد، تا روزهای آخر بکت را با تخیل خودش بازسازی کند و گاهی بتواند مثل او مونولوگ کند.
خب، چنین موضوعی، هر کسی که از عشاق بکت باشد را جذب میکند. همه دنبال جملاتی هستیم که حداقل کمی بوی بکت را بدهند. ولی برای جمعبندی اگر بخواهم خلاصه بگویم، بیش از پیش بر من روشن شد که فقط بکت میتواند بکتی بنویسد. تلاش نویسنده البته شایان تقدیر است ولی ابدا در حد و اندازه مونولوگهای بکت نیست و غیر از یکی دو جملهی تقریبا خوب، الباقی آب در هاون کوبیدن است. گنکور هم گویا دیگر به سختگیری سابق نیست و البته که دیگر ادبیات هم به کیفیت گذشته نیست.
بکتی که اینجا میبینیم، عصبیتر از همیشه است. شاید چون نفسش به شماره افتاده و خسته است. خیلی خسته. بدنش دیگر یاریاش نمیکند. پرستاران زیاد از نحوه ورزش و نرمش کردنش راضی نیستند و در عین حال کم غذا و بدخواب هم شده. الان دیگر فقط میتواند در طول یکی دو صفحهای بخواند، چند کلمهای بنویسد و کمی در سکوت قدم بزند. ولی در پس اینها گویا چندان هم از اینکه این تقلاها و کلنجارها به زودی تمام میشود ناراضی نیست. انگار خیالش راحت است که این مسخره بازیها دارد تمام میشود.
March 7, 2021
Kitapçıya Samuel Beckett kitabı almaya gidip bulamayınca, Samuel Beckett'in kurgu karakteri yapıldığı üstelik 2020 Goncourt İlk Roman Ödülünü alan kitap alan bir insan olmak da benim kaderim!
Ödüllü kitap severim, merak eder, okur, şans veririm. Size de bu merakı tavsiye ederim zira ödüllerin veriliş amaç ve kriterleri çok değişkendir. Edebi kaliteden siyasi duruşa pek çok etmene bağlıdır, bu da okura her zaman bir şeyler muhakkak ki katar.
Gelelim kitaba, muazzam. Tek kelime ile şahane. Yazarın başka kitabı olsa da okusam dedim.
Kurgu halinde hiç olmayan bir günlüğü, dünyamızdan geçmiş bir efsanenin kaleminden çıkmışçasına o kadar yakın, o kadar hakim yazmak alkışı hak ediyor.
Bir hayata kaç bahar sığar bilemem ama umarım sevgili Beckett üçüncü baharını hayal ettiğimizden daha güzel yaşamıştır.
Yeni ve ödüllü bir kalemle tanışmak için şahane bir fırsat bu kitap, bi şans vermelisiniz.
Keyifli okumalar 🌼
#readingismycardio #aslihanneokudu #okudumbitti #2021okumalarım #okuryorumu #kitaptavsiyesi #neokudum #goncourtödülü #fransızedebiyatı #çevirikitaplar #yazarlarkitaplar #dünyaedebiyatı #ödüllükitaplar #samuelbeckett #üçüncübahar #maylisbesserie #everestyayınları
Ödüllü kitap severim, merak eder, okur, şans veririm. Size de bu merakı tavsiye ederim zira ödüllerin veriliş amaç ve kriterleri çok değişkendir. Edebi kaliteden siyasi duruşa pek çok etmene bağlıdır, bu da okura her zaman bir şeyler muhakkak ki katar.
Gelelim kitaba, muazzam. Tek kelime ile şahane. Yazarın başka kitabı olsa da okusam dedim.
Kurgu halinde hiç olmayan bir günlüğü, dünyamızdan geçmiş bir efsanenin kaleminden çıkmışçasına o kadar yakın, o kadar hakim yazmak alkışı hak ediyor.
Bir hayata kaç bahar sığar bilemem ama umarım sevgili Beckett üçüncü baharını hayal ettiğimizden daha güzel yaşamıştır.
Yeni ve ödüllü bir kalemle tanışmak için şahane bir fırsat bu kitap, bi şans vermelisiniz.
Keyifli okumalar 🌼
#readingismycardio #aslihanneokudu #okudumbitti #2021okumalarım #okuryorumu #kitaptavsiyesi #neokudum #goncourtödülü #fransızedebiyatı #çevirikitaplar #yazarlarkitaplar #dünyaedebiyatı #ödüllükitaplar #samuelbeckett #üçüncübahar #maylisbesserie #everestyayınları
April 17, 2021
"Dağılmış bir beyin, titreyip duruyor. Sığıntı gibi yaşadığım barınağımda, kâğıdın üzerine kargacık burgacık yazımı seriyor. Kendimi yeniden Fransızca yazıyorum. Kendimi çeviriyorum. Tedavi edilemez dil bilimsel bir şizofreni. Ana dilim için aşk ve nefret. Çözülmez mesele."
Godot'yu Beklerken'kenin yazarı Samuel Beckett'i, Ölüm'ü beklerken, bir huzurevinin avlusunda, bir anılarında, bir savaş alanında, bir James Joyce'un yanında, bir eski dostlarıylayken, bir eşi Suzanne'layken görüyoruz. Bu romanıyla 2020 Goncourt İlk Roman Ödülü'nü alan Maylis Besserie, kendisinin de romanın sonunda dediği gibi "Beckett'i gerçek ve kurgusal hikâyelere dayanarak, eserlerindeki karakterlerden esinlenerek, kendi sonuyla yüzleşen bir karakter hâline getirmek" amacıyla, Beckett'in diline sadık kalıp onun tarzını koruyan bir eser koymuş ortaya. Geçmişin, roman ve oyun karakterlerinin, Film'inin (senaristliğini yaptığı kısa film) muhasabesini yapıyor. Ronsard'a, Yeats'e, Joyce'a, Wilde'a, Bréton'a, Molière'e göndermeler var. İki dil, Fransızca ve İngilizce, arasında gidip geliyor.
"Sevgili dinleyiciler, oyun sonrasında, bir eleştirmen gazetesinde Godot’daki meşhur bekleyişi sorguluyordu. Bekleyiş konusu, oyunun temelini oluştururken, ardında, yazarın oluşturduğu bir mitin altını çiziyor; her insanın kendi idealinin peşine düşüp ona hiçbir zaman ulaşamamasını, ama bu arayış sayesinde yaşamaya devam etme gücü bulduğunu. Samuel Beckett, zavallı talihsizlerin yani hepimizin varoluşunu, efendi Pozzo’nun kölesine karşı uyguladığı zulüm üzerinden, insanın insan tarafından sömürülmesini sembolleyen boyundaki ip simgesiyle anlatıyor."
Roman böyle akıp giderken okurun aklında tek soru: Dönüp baktığı geçmişine kaç bahar sığdırabilir insan?
"En sonunda ne kalacak geriye? Herhangi bir şey kalacak mı? Bir köpek. Bir Joyce. Konfetiler."
Godot'yu Beklerken'kenin yazarı Samuel Beckett'i, Ölüm'ü beklerken, bir huzurevinin avlusunda, bir anılarında, bir savaş alanında, bir James Joyce'un yanında, bir eski dostlarıylayken, bir eşi Suzanne'layken görüyoruz. Bu romanıyla 2020 Goncourt İlk Roman Ödülü'nü alan Maylis Besserie, kendisinin de romanın sonunda dediği gibi "Beckett'i gerçek ve kurgusal hikâyelere dayanarak, eserlerindeki karakterlerden esinlenerek, kendi sonuyla yüzleşen bir karakter hâline getirmek" amacıyla, Beckett'in diline sadık kalıp onun tarzını koruyan bir eser koymuş ortaya. Geçmişin, roman ve oyun karakterlerinin, Film'inin (senaristliğini yaptığı kısa film) muhasabesini yapıyor. Ronsard'a, Yeats'e, Joyce'a, Wilde'a, Bréton'a, Molière'e göndermeler var. İki dil, Fransızca ve İngilizce, arasında gidip geliyor.
"Sevgili dinleyiciler, oyun sonrasında, bir eleştirmen gazetesinde Godot’daki meşhur bekleyişi sorguluyordu. Bekleyiş konusu, oyunun temelini oluştururken, ardında, yazarın oluşturduğu bir mitin altını çiziyor; her insanın kendi idealinin peşine düşüp ona hiçbir zaman ulaşamamasını, ama bu arayış sayesinde yaşamaya devam etme gücü bulduğunu. Samuel Beckett, zavallı talihsizlerin yani hepimizin varoluşunu, efendi Pozzo’nun kölesine karşı uyguladığı zulüm üzerinden, insanın insan tarafından sömürülmesini sembolleyen boyundaki ip simgesiyle anlatıyor."
Roman böyle akıp giderken okurun aklında tek soru: Dönüp baktığı geçmişine kaç bahar sığdırabilir insan?
"En sonunda ne kalacak geriye? Herhangi bir şey kalacak mı? Bir köpek. Bir Joyce. Konfetiler."
September 4, 2022
A fictional imagining of Samuel Beckett's last few months. Maylis Besserie has done a superb job of evoking the spirit of Beckett with plenty of references to his works
Read
August 25, 2021نویسندهای که یک عمر دنیا را به چالش کشیده است، در ایام پیری، زمانی که حتی نظافتش را هم باید کسی دیگر برایش انجام بدهد، و در آستانهی مرگ، چه در ذهن دارد؟ چه میاندیشد و کلماتی که از ذهنش عبور میکند چیست؟
«زمان سوم» (؟) روایت میلیس بسری است از آخرین روزهای سمیوئل بکت در آسایشگاه تییر-تام. البته که بکت فردی واقعی است که اغلبمان میشناسیم و البته که واقعاً آخرین روزهای عمرش را در آسایشگاه تییر-تام گذرانده اما همانطور که میلیس بسری خود نیز تاکید کرده رمان «زمان سوم» تخیلِ نویسندهی آن است از آن چه در ذهن بکت در آن روزها و آن مکان گذشته است. تخیلی که البته به راستی جذاب و تکاندهنده، ذهن و زبان بکت را بازآفرینی کرده است. ذهنی که به جیمز جویس و کلمات جادوییاش و البته به بسیاری نویسندگان و متون دیگر در مراجعه است.
چه کسانی از این داستان لذت میبرند؟ در این داستان چه پیش روی مخاطب گذاشته میشود؟ ماجرا؟ نه. تعلیق؟ نه. اما شخصیت؟ حتما برای کسی که آثار بکت را با لذت خوانده باشد تماشای شخصیت بکت از درون، تجربهی بیمانندی خواهد بود. تجربهی زیستن در دنیایی که کلمات نویسندهای چون بکت در آن قوام گرفتهاند.
«زمان سوم» (؟) روایت میلیس بسری است از آخرین روزهای سمیوئل بکت در آسایشگاه تییر-تام. البته که بکت فردی واقعی است که اغلبمان میشناسیم و البته که واقعاً آخرین روزهای عمرش را در آسایشگاه تییر-تام گذرانده اما همانطور که میلیس بسری خود نیز تاکید کرده رمان «زمان سوم» تخیلِ نویسندهی آن است از آن چه در ذهن بکت در آن روزها و آن مکان گذشته است. تخیلی که البته به راستی جذاب و تکاندهنده، ذهن و زبان بکت را بازآفرینی کرده است. ذهنی که به جیمز جویس و کلمات جادوییاش و البته به بسیاری نویسندگان و متون دیگر در مراجعه است.
چه کسانی از این داستان لذت میبرند؟ در این داستان چه پیش روی مخاطب گذاشته میشود؟ ماجرا؟ نه. تعلیق؟ نه. اما شخصیت؟ حتما برای کسی که آثار بکت را با لذت خوانده باشد تماشای شخصیت بکت از درون، تجربهی بیمانندی خواهد بود. تجربهی زیستن در دنیایی که کلمات نویسندهای چون بکت در آن قوام گرفتهاند.
August 24, 2022
يُرد بيكيت إلى أرذل العمر على يد ميليس في نزل/مصح "الزمن الثاالث"، فيغدو أشبه بشخصياته وفي جو يقارب أدبه، حيث المكان موجود ومحدود والعجز مطبق على الفرد لكن الذهن واللسان لا يتوقفان في المقابل، فنجد أنفسنا أمام رواية فاتنة عن نهايات العمر والكتابة وثنائية الجسد/الذهن والكاتب مراقبًا وما يمكن أن تخلص إليه حياة أديب مبرز. في ترجمة نقية ومنسابة للأستاذ محمد آيت حنّا.
May 16, 2020
Ce premier roman dévoile un Beckett surprenant, attendant la fin (un comble), devenu pour ainsi dire l’un de ses propres personnages. On voit défiler les épisodes qui ont marqué son existence, mais aussi la vie quotidienne au Tiers-Temps, où Beckett a réellement résidé. On est saisi par une émotion grandissante à mesure que le roman accompagne le grand Irlandais vers son dernier silence.
Le tiers temps est le premier roman de Maylis Besserie dont elle nous dit :
Ce livre est un roman. Mon entreprise n’est pas biographique. Elle a consisté à faire de Beckett, à partir de faits réels et imaginaires, un personnage face à sa fin, semblable à ceux qui peuplent son œuvre.
Il y a, dans le 14e arrondissement à Paris, dans la rue Rémy-Dumoncel, une maison de retraite nommée « le Tiers Temps » ou Samuel Becket a passé les dernières années de sa vie. Ses jours étaient pleins de souvenirs du passé, de son enfance à Dublin et de ses amis tout au long de sa vie.
A Dublin, j’entendrais le cri des mouettes. La ville leur appartient et elles le crient, le gueulent -à toute les portes. Elles encerclent les tours de Sandycove et remontent en horde jusqu’au centre. Elles s’égosillent et bouffent tout sur leur passage. Prédatrices, il faut les voir rôder. Je me revois, en Irlande, accélérant le pas. Mon ombre pressée se reflétant dans la Liffey, alors qu’elles étaient à mes basques. Il me semblait que mes genoux claquaient, ce n’étaient que mes semelles sur la pierre grise. Plus tard, lorsque je venais voir May -lorsque je venais voir ma mère-, les mouettes avaient encore grossi. Elles se tapaient les restes de cargaisons embarquées sur la Liffey. Rue Dumoncel, je n’entends pas les mouettes. Je n’entends même plus Suzanne. Je n’entends plus rien. J’entends seulement ce que j’ai déjà entendu.
L’écriture plonge dans l’intimité de Beckett et nous permet de voir ses pensées les plus profondes. Un livre intéressant qui propose un nouveau regard sur l’auteur irlandais. Parfois, l’histoire comprend des données médicales qui sont entrecoupées de souvenirs et donne un rythme particulier à la narration.
Il n’a, jusqu’á aujourd’hui, pas présenté les symptômes classiques de la triade de la maladie de Parkinson : tremblements des membres au repos, lenteur des mouvements (akinésie), rigidité extrapyramidale. Son état de « précarité physique » nous a incités à lui proposer un séjour en maison de retraite médicalisée. Il réside au Tier-Temps depuis le 3 août 1988. Sa femme est aujourd’hui décédée. Gravement dénutri à son arrivée, le traitement hypercalorique/hypervitaminé en intraveineuse et l’oxygénothérapie au long cours ont amélioré son état. Il a obtenu l’autorisation de sortir seul de la résidence pour faire une promenade, par temps sec, lorsqu’il s’en sent capable.
Les passages les plus intéressants sont ceux dans lesquels il plonge dans ses souvenirs :
Ma mère n’avait plus d’âge. Elle était vielle comme ses robes, comme le monde. Une pomme desséchée. Elle faisait sentinelle, et tremblait une ultime fois avant de se pétrifier devant sa lucarne. Le sourire absent, le murmure inaudible, attendant la fin. Il y avait du bon. Il en avait plus qu’avant. May devenue serpent sans venin, chèvre sans cornes, héroïne déchue. Méconnaissable.
Le roman se termine par la description d’un film écrit par Beckett, mettant en vedette un vieux Buster Keaton.
Keaton. Regard de dément. Vieille paupière ridée comme une prune. Comme un vieux sac. Un regard sans couleur dévorant l’écran de son iris et qui, loin d’être un voile, faisait plutôt l’effet d’une trappe, d’une porte dérobée – backdoor –, fondue dans la tapisserie du mur, parfaitement imbriquée dans son relief, cachant des choses inavouables. Au nez et à la barbe de tous. Des choses inavouables – lesquelles ? Je ne savais pas. Je cherchais, quand je tournais Film. Je tournais, je virais. J’avais beau chercher à le percer, non l’œil, mais son secret, rien ne filtrait.
Un roman prometteur qui, à mon avis, n’atteint pas pleinement son objectif. Et pourtant, dans ses moments de plénitude, l’écriture est d’une délicatesse inattendue.
Le tiers temps est le premier roman de Maylis Besserie dont elle nous dit :
Ce livre est un roman. Mon entreprise n’est pas biographique. Elle a consisté à faire de Beckett, à partir de faits réels et imaginaires, un personnage face à sa fin, semblable à ceux qui peuplent son œuvre.
Il y a, dans le 14e arrondissement à Paris, dans la rue Rémy-Dumoncel, une maison de retraite nommée « le Tiers Temps » ou Samuel Becket a passé les dernières années de sa vie. Ses jours étaient pleins de souvenirs du passé, de son enfance à Dublin et de ses amis tout au long de sa vie.
A Dublin, j’entendrais le cri des mouettes. La ville leur appartient et elles le crient, le gueulent -à toute les portes. Elles encerclent les tours de Sandycove et remontent en horde jusqu’au centre. Elles s’égosillent et bouffent tout sur leur passage. Prédatrices, il faut les voir rôder. Je me revois, en Irlande, accélérant le pas. Mon ombre pressée se reflétant dans la Liffey, alors qu’elles étaient à mes basques. Il me semblait que mes genoux claquaient, ce n’étaient que mes semelles sur la pierre grise. Plus tard, lorsque je venais voir May -lorsque je venais voir ma mère-, les mouettes avaient encore grossi. Elles se tapaient les restes de cargaisons embarquées sur la Liffey. Rue Dumoncel, je n’entends pas les mouettes. Je n’entends même plus Suzanne. Je n’entends plus rien. J’entends seulement ce que j’ai déjà entendu.
L’écriture plonge dans l’intimité de Beckett et nous permet de voir ses pensées les plus profondes. Un livre intéressant qui propose un nouveau regard sur l’auteur irlandais. Parfois, l’histoire comprend des données médicales qui sont entrecoupées de souvenirs et donne un rythme particulier à la narration.
Il n’a, jusqu’á aujourd’hui, pas présenté les symptômes classiques de la triade de la maladie de Parkinson : tremblements des membres au repos, lenteur des mouvements (akinésie), rigidité extrapyramidale. Son état de « précarité physique » nous a incités à lui proposer un séjour en maison de retraite médicalisée. Il réside au Tier-Temps depuis le 3 août 1988. Sa femme est aujourd’hui décédée. Gravement dénutri à son arrivée, le traitement hypercalorique/hypervitaminé en intraveineuse et l’oxygénothérapie au long cours ont amélioré son état. Il a obtenu l’autorisation de sortir seul de la résidence pour faire une promenade, par temps sec, lorsqu’il s’en sent capable.
Les passages les plus intéressants sont ceux dans lesquels il plonge dans ses souvenirs :
Ma mère n’avait plus d’âge. Elle était vielle comme ses robes, comme le monde. Une pomme desséchée. Elle faisait sentinelle, et tremblait une ultime fois avant de se pétrifier devant sa lucarne. Le sourire absent, le murmure inaudible, attendant la fin. Il y avait du bon. Il en avait plus qu’avant. May devenue serpent sans venin, chèvre sans cornes, héroïne déchue. Méconnaissable.
Le roman se termine par la description d’un film écrit par Beckett, mettant en vedette un vieux Buster Keaton.
Keaton. Regard de dément. Vieille paupière ridée comme une prune. Comme un vieux sac. Un regard sans couleur dévorant l’écran de son iris et qui, loin d’être un voile, faisait plutôt l’effet d’une trappe, d’une porte dérobée – backdoor –, fondue dans la tapisserie du mur, parfaitement imbriquée dans son relief, cachant des choses inavouables. Au nez et à la barbe de tous. Des choses inavouables – lesquelles ? Je ne savais pas. Je cherchais, quand je tournais Film. Je tournais, je virais. J’avais beau chercher à le percer, non l’œil, mais son secret, rien ne filtrait.
Un roman prometteur qui, à mon avis, n’atteint pas pleinement son objectif. Et pourtant, dans ses moments de plénitude, l’écriture est d’une délicatesse inattendue.
October 22, 2022
Το βιβλίο αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση βιογραφικό Η Besserie με αφορμή τις τελευταίες μέρες του Μπέκετ στο γηροκομείο πλάθει ένα μυθιστόρημα βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα από τη ζωή του συγγραφέα όπως η φιλία του με τον Τζόυς , ένα ατύχημα το 1938 από επίθεση με μαχαίρι, εμπειρίες από τον Β´ παγκόσμιο όπου πολέμησε Μέσα από τις φωνές που παρεμβάλλονται στο βιβλίο συναντάμε όλους τους ήρωες δημιουργήματα του Μπεκετ Τον Μολλόυ , τον Γκοντό , τον Μαλόν Η συγγραφέας όμως δεν έχει σκοπό να μας κανει παράθεση γεγονότων Με αφορμή αυτά θέλησε να γράψει ένα βιβλίο για τα γηρατειά και το θάνατο , για την σωματική κατάπτωση και όλες τις ταπεινώσεις που υπομένουν οι ηλικιωμένοι Σε ένα ύφος που φαντάζεται ότι θα είχε ο Μπέκετ στα τελευταία του γεμάτο μαύρο χιούμορ κυνισμό και γκροτέσκες σωματικές λεπτομέρειες .
« Πως κατάντησα έτσι; Πως μου την έφερε έτσι ζωή, με τόσο δολερό τρόπο, ώστε να γίνω ένας από τους παλιάτσους της; Ένας από τους παλιάτσος μου. Ένα από τα παραληρήματα μου. Ένας από τους εφιάλτες μου. Ο κλοσάρ Σάμι, Φαφούτης, με το κεφάλι σκυφτό μες την σούπα»
………………
« Καιρός να ξαναρχίσει να σκούζει η σιωπή. Η θορυβώδης σιωπή του γήρατος στην τελευταία του κατοικία.»
Ο παρατεταμένος χρόνος είναι το πρώτο μέρος της Ιρλανδικής τριλογίας της Μπεσσερί για την οποία μάλιστα τιμήθηκε με το βραβείο Κονκουρτ μυθιστορήματος πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα
(Ελπίζω το δεύτερο μέρος της τριλογίας να αφορά τον Τζους)
Αν σας αρέσουν οι μυθιστορηματικές βιογραφίες συστήνεται ανεπιφύλακτα
5* μπορεί και 5.5*
« Πως κατάντησα έτσι; Πως μου την έφερε έτσι ζωή, με τόσο δολερό τρόπο, ώστε να γίνω ένας από τους παλιάτσους της; Ένας από τους παλιάτσος μου. Ένα από τα παραληρήματα μου. Ένας από τους εφιάλτες μου. Ο κλοσάρ Σάμι, Φαφούτης, με το κεφάλι σκυφτό μες την σούπα»
………………
« Καιρός να ξαναρχίσει να σκούζει η σιωπή. Η θορυβώδης σιωπή του γήρατος στην τελευταία του κατοικία.»
Ο παρατεταμένος χρόνος είναι το πρώτο μέρος της Ιρλανδικής τριλογίας της Μπεσσερί για την οποία μάλιστα τιμήθηκε με το βραβείο Κονκουρτ μυθιστορήματος πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα
(Ελπίζω το δεύτερο μέρος της τριλογίας να αφορά τον Τζους)
Αν σας αρέσουν οι μυθιστορηματικές βιογραφίες συστήνεται ανεπιφύλακτα
5* μπορεί και 5.5*
May 24, 2024
Μια εξαιρετική μυθοπλαστική βιογραφία ενός σπουδαίου, όχι ενός τιτάνα, που κινείται γύρω από τη διαμονή του κατά τους τελευταίους μήνες της ζωής του σε έναν οίκο ευγηρίας. Η συγγραφέας προσπαθεί να προσδώσει μια αληθοφάνεια αναλαμβάνοντας το ρόλο του παρατηρητή της ζωής του Σάμουελ Μπέκετ (όσο δηλαδή και αν αυτό είναι δυνατόν!), προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει την ευφυΐα του μετατρέποντας τον ίδιο τον Μπέκετ κατά κάποιο τρόπο σε ένα βασικό πρωταγωνιστή των έργων του. Με μυθιστορηματικές αναφορές από τα παιδικά του χρόνια, τη γνωριμία του με τον ύψιστο, τον Τζόυς δηλαδή, αλλά και τη γυναίκα του και τις μεγάλες επιτυχίες που ήλθαν με τον Γκοντό και το Νόμπελ. Μια συνοπτική καταγραφή ενός λαμπερού μυαλού, μέσα από συνειδησιακές ροές που διακόπτονται από την παρατήρηση του εγγύτατου περιβάλλοντος του Μπέκετ τη στιγμή των σκέψεων, από τους περιπάτους, αλλά και τις συνομιλίες με το νοσηλευτικό προσωπικό.
Έτσι λοιπόν, ο ίδιος ο Μπέκετ πρωταγωνιστεί ως ένα μυθιστορηματικό πρόσωπο του μεγαλειώδους έργου του μέσα από μια ισορροπία που καταφέρνει να αποδώσει η Besserie. Δεν κυριαρχεί μια καταγραφή του μπεκετικού έργου, αλλά ούτε και κάποια εξιδανίκευση προς χάριν της μυθοπλασίας. Γιατί μυθοπλασία είναι και ως τέτοια κρίνεται.
Έτσι λοιπόν, ο ίδιος ο Μπέκετ πρωταγωνιστεί ως ένα μυθιστορηματικό πρόσωπο του μεγαλειώδους έργου του μέσα από μια ισορροπία που καταφέρνει να αποδώσει η Besserie. Δεν κυριαρχεί μια καταγραφή του μπεκετικού έργου, αλλά ούτε και κάποια εξιδανίκευση προς χάριν της μυθοπλασίας. Γιατί μυθοπλασία είναι και ως τέτοια κρίνεται.
May 13, 2024
Fiction libre inspirée des derniers jours de Samuel Beckett dans une maison de retraite parisienne appelée le Tiers Temps.
Le personnage de Sam y est vraiment touchant au travers de souvenirs aussi bien heureux que malheureux. La mélancolie d'un homme face à sa vie et tout ce qu'elle a fait de lui. J'ai apprécié l'originalité d'avoir un octogénaire comme narrateur, c'est assez rare !
J'ai moins apprécié la plume de l'auteur mais je garde quand même un bon souvenir de ce roman !
Le personnage de Sam y est vraiment touchant au travers de souvenirs aussi bien heureux que malheureux. La mélancolie d'un homme face à sa vie et tout ce qu'elle a fait de lui. J'ai apprécié l'originalité d'avoir un octogénaire comme narrateur, c'est assez rare !
J'ai moins apprécié la plume de l'auteur mais je garde quand même un bon souvenir de ce roman !
November 14, 2020
Mouin.
Ce roman qui décrit la fin de vie de Samuel Beckett ne m’a définitivement pas plu.
Le premier enjeu est l’écriture. Dès le premier chapitre j’ai trouvé la plume brute et non fluide. Les phrases étaient drôlement construites. Les digressions étaient très fréquentes et l’on perd très souvent le fil conducteur du protagoniste qui saute du coq à l’âne sans explication.
Samuel Beckett est très difficile à suivre. Sa point de vue est écrit majoritairement à la première personne du singulier (je), mais la troisième personne du singulier (il) arrive à certains moments. Je ne savais plus s’il parlait de lui de manière impersonnelle ou s’il parlait de quelqu’un d’autre. Je peux comprendre qu’on ait (peut-être?) voulu faire un effet de confusion, mais faudrait, en tant que lecteur y voir plus clair que lui. J’y perdais tout intérêt. En plus, la réalité est quelque peu modifiée et le protagoniste image son interprétation de la réalité c’est à ne plus rien y comprendre.
L’alternance entre le point de vue de Samuel et des divers suivis remplis par les infirmières, psychologues, etc. au début était très intéressante. Dans la 2e partie on perd cette alternance et je n’en pouvais plus d’être uniquement avec Sam.
Finalement il m’a été difficile d‘’être touchée par son histoire qu’il nous racontait de manière déconstruire parce que je n’y comprenais rien. Je n’avais aucune idée des liens entre les divers noms qu’il nous présentait et lui. Puis les moments racontés étaient remplis de digressions allant nul part donc je perdais tout intérêt.
Ce roman qui décrit la fin de vie de Samuel Beckett ne m’a définitivement pas plu.
Le premier enjeu est l’écriture. Dès le premier chapitre j’ai trouvé la plume brute et non fluide. Les phrases étaient drôlement construites. Les digressions étaient très fréquentes et l’on perd très souvent le fil conducteur du protagoniste qui saute du coq à l’âne sans explication.
Samuel Beckett est très difficile à suivre. Sa point de vue est écrit majoritairement à la première personne du singulier (je), mais la troisième personne du singulier (il) arrive à certains moments. Je ne savais plus s’il parlait de lui de manière impersonnelle ou s’il parlait de quelqu’un d’autre. Je peux comprendre qu’on ait (peut-être?) voulu faire un effet de confusion, mais faudrait, en tant que lecteur y voir plus clair que lui. J’y perdais tout intérêt. En plus, la réalité est quelque peu modifiée et le protagoniste image son interprétation de la réalité c’est à ne plus rien y comprendre.
L’alternance entre le point de vue de Samuel et des divers suivis remplis par les infirmières, psychologues, etc. au début était très intéressante. Dans la 2e partie on perd cette alternance et je n’en pouvais plus d’être uniquement avec Sam.
Finalement il m’a été difficile d‘’être touchée par son histoire qu’il nous racontait de manière déconstruire parce que je n’y comprenais rien. Je n’avais aucune idée des liens entre les divers noms qu’il nous présentait et lui. Puis les moments racontés étaient remplis de digressions allant nul part donc je perdais tout intérêt.
July 26, 2023
An interesting premise, but then on the back cover we find that author is doing another book about 'the last months of Yeats' life. Is it a gimmick? The righting (inside of Beckett's mind), almost felt as if I were reading Malone Dies, or The Unnamable. But did Beckett wish he'd killed his mother? We can, and will never know his thoughts those last months he spent at Le Tiers-Temps Senior Home & Saint Anne Hospital.
October 14, 2022
رجل خرج إلى الوجود صدفة،وبقي فيه إهمالاً .
رجل تظاهر بنسيان العزلة التي أُدين بها منذ أن أخفق مجيئه إلى العالم.
الرجل الذي يطفو بين الناس فلا هو بالمولود حقاً ولا هو بالميت فعلاً.
هو الأكثر وحدةً من جرذُ ومع ذلك ينشد الوجود المتعالي على كل شيء.
رجل تظاهر بنسيان العزلة التي أُدين بها منذ أن أخفق مجيئه إلى العالم.
الرجل الذي يطفو بين الناس فلا هو بالمولود حقاً ولا هو بالميت فعلاً.
هو الأكثر وحدةً من جرذُ ومع ذلك ينشد الوجود المتعالي على كل شيء.
April 14, 2024
"Παρατεταμένος χρόνος " Μαϋλις Μπεσσερί. Στο Παρίσι υπάρχει ένας οίκος ευγηρίας με το όνομα Tiers-Temps, εκεί μένει ο υπέργηρος συγγραφέας Σάμιουελ Μπέκετ ,δεν πρόκειται για βιογραφία του αλλά για μυθοπλασία βασισμένη σε μερικά γνωστά γεγονότα από την ζωή του .Μέσα από τις προσωπικές αφηγήσεις του ίδιου του συγγραφέα, αλλά και τις αναφορές του νοσηλευτικού προσωπικού αποκαλύπτεται ένας Μπέκετ πολύ ανθρώπινος και ενδιαφέρον ως τύπος, συναρπαστικός αλλά και ανήμπορος λόγο της μεγάλης ηλικίας του και διαφόρων προβλημάτων υγείας που έχει,ένας Μπέκετ που περιμένει με αξιοπρέπεια το τέλος του.Τον βλέπουμε να προσπαθεί να διατηρήσει την ανεξαρτησία του ακόμη και μέσα στο ίδρυμα που πρέπει οι ένοικοι να ακολουθούν κανόνες.Μένει τα βράδια ξύπνιος και γράφει όπως συνήθιζε να κάνει και τα πρωινά κοιμάται ως αργά μην τηρώντας το πρόγραμμα του ιδρύματος που θέλει πρωινό εγερτήριο. Προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις να μείνει καθαρός και ευπρεπής ως το τέλος.Το πιο ωραίο κομμάτι του βιβλίου είναι για μένα αυτό που ο συγγραφέας ανακαλύπτει ότι έως τώρα,είπε ότι είχε να πει και πλέον οι λέξεις του, που ήταν όπλα στην φαρέτρα του,του έχουν τελειώσει."Λέω τα νέα στους παλιόφιλους τους Άγγλους εκδότες. Χαίρονται που έχουν νέα από τον γέρο Σαμ,που συνεχίζει να κουτσογράφει . Λένε μέσα τους "έχει κατάλοιπα". Είναι τόσο λιγοστά. Κενά διαστήματα, διάστιχα , λευκή έρημος. Διαθέτω τόσο λίγες λέξεις.Ειναι όλες χρησιμοποιημένες ως το μεδούλι.Δεν θα το πίστευε κανείς, όμως οι λέξεις φθείρονται. Σαν το παλιοπαντέλονο. Σαν την καρδιά.Πόσες ακριβώς μου μένουν;Δεν ξέρω. Μερικοί ψύλλοι στα άχυρα."Γιατί τι είναι ένας συγγραφέας χωρίς λέξεις ; Η πένα του σέρνεται σε μια πρόχειρη γραφή, τηλεγραφική, χωρίς καμία ευφράδεια,δεν είναι ο εαυτός του. Θα μπορούσε να είναι ένα βιβλίο για τις δυσκολίες,την μοναξιά και τις αλλαγές που φέρνει η τρίτη ηλικία. Δικαιολογημένα η Μπεσσερί πήρε το βραβείο Goncourt, η γραφή της είναι πολύ ωραία, ποιητική και φιλοσοφημένη παρόλο που δεν μπόρεσε να με κρατήσει ως το τέλος καταλαβαίνω γιατί βραβεύτηκε. Πολύ ενδιαφέρον έχει και το τελευταίο κεφάλαιο στο οποίο ο Μπέκετ έχει πέσει σε κόμμα και έχει εγκλωβιστεί στο ίδιο του το σώμα και τις σκέψεις του, περνούν μπροστά του σαν ταινία της ζωής του, βιβλία που διάβασε και τον σημάδεψαν,όπως ο Μόμπι Ντικ του Μέλβιλ, ταινίες που του άρεσαν , άτομα που γνώρισε και αδίκησε, ενοχές που τον κατατρέχουν.Και τέλος , ενώ δεν μπορεί να επικοινωνήσει, τον βλέπουμε απεγνωσμένα,να προσπαθεί να ουρλιάξει για να τον ακούσουν ότι το σκοτάδι και το τέλος πλησιάζει!
May 23, 2025
τέτοιες μαγιάτικες μέρες προ πενταετίας η Besserie κέρδισε το βραβείο Goncourt πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα γι' αυτό το βιβλίο, αυθεντικώς επονομαζόμενο "Τρίτο Ημίχρονο", από τον οίκο ευγηρίας που πέρασε τις τελευταίες μέρες του ο Beckett. εκ πρώτης όψεως δε μου φάνηκε επαρκές για βράβευση, όσο "εύκολος" κι αν είμαι στη γνωστή παρέα Δουβλίνου - Παρισίων, χωρίς επιστροφή. τελικά με κατέκτησε. ποιες (θα μπορούσε να) ήταν οι σκέψεις του Beckett και οι αναδρομές του στα παλιά, οδεύοντας προς τη μεγάλη σιωπή. κάθε μέρα και κάθε βιβλίο σου μαθαίνουν και από κάτι: ο Beckett δεν είχε παιδιά, (ίσως από επιλογή (?)) με τη γυναίκα του Suzanne. οι δυο τους απλώς γνωρίζονταν πριν από το μαχαίρωμα του Beckett από έναν προαγωγό, αλλά ήταν αυτό το περιστατικό που ενεργοποίησε την ισόβια συμπόρευσή τους. μετά τις ρυθμίσεις του Joyce για τη νοσηλεία του φίλου του. ο Beckett σκηνοθέτησε μια μικρού μήκους ταινία, με τον Buster Keaton στον ρόλο ενός ανθρώπου που προσπαθεί να μείνει απαρατήρητος, σισύφεια προσπάθεια, καθώς η ύπαρξή σου θα σε βρει όπου κι αν είσαι (διαθέσιμη, η ταινία. και η ύπαρξη). τα γνωστά χιουμοριστικά του Beckett ή όπως ��έει και ο Robert
"You expect me to act like a lover
Consider my moves and deserve the reward
To hold you in my arms and wait, and wait...
wait for Godot
"You expect me to act like a lover
Consider my moves and deserve the reward
To hold you in my arms and wait, and wait...
wait for Godot
June 10, 2023
Beckett's been big in my literary life for ages. So when someone has the guts to try to write about his last days I'll pay attention and see whether it works. This book does the job, without reason, because with my collection of all his works, plays and fiction, plus three biographies, essay & picture books, having seen his plays and actors' one-man performances over the years, I learned very little that was new or revelatory, but it's less than 200 pages and so pleasant to slosh through his world again (even if it was wholly imagined. (I had learned of his death while at my mother's house changing her cat's litter in the desert in Las Vegas - appropriately absurd Beckett touch.
I'll fit this in here:
I began acting when in my teens in California in high school. Three years worth. We always studied the US canon - Thornton Wilder (played in Our Town), Arthur Miller, Tennessee Williams (whom to this day do not get), and so on and on. I made due with the material because that's what was presented to me. In those days a smallish town in southern California was not a fomenting snake pit of the avant garde. Then the very last play I performed in then was one chosen by my teacher who would direct us for for a theater festival in San Diego. But only the first half of the play, due to time limitations. The character I played was called Hamm. The play open with me was seated center stage in a decrepit wheelchair with a cloth over my head/ There were smeary blood spots where my eyes were. I performed the business of waking up, taking off the cloth, putting on dark glasses, wiping down my face and whatnot then, finally settled, I said, "Me? To play?"
Instantly, I said to myself, Now this makes sense.
Unlike Miller/Tennessee.Thornton et al.
Will always remain a source of occasional amusement that there I was, a surfer boy owner of a station wagon to get his surfboard from here to there with a cheer leader as a girlfriend, a team swimmer (I actually had broken the school record in the 50 free at a county competition the same day as the the theater festival), photographer for the school annual, frisky and friendly and social, and this Beckett guy from Ireland living in France utterly unknown to me went straight into my heart, where I've kept him ever since.
I'll fit this in here:
I began acting when in my teens in California in high school. Three years worth. We always studied the US canon - Thornton Wilder (played in Our Town), Arthur Miller, Tennessee Williams (whom to this day do not get), and so on and on. I made due with the material because that's what was presented to me. In those days a smallish town in southern California was not a fomenting snake pit of the avant garde. Then the very last play I performed in then was one chosen by my teacher who would direct us for for a theater festival in San Diego. But only the first half of the play, due to time limitations. The character I played was called Hamm. The play open with me was seated center stage in a decrepit wheelchair with a cloth over my head/ There were smeary blood spots where my eyes were. I performed the business of waking up, taking off the cloth, putting on dark glasses, wiping down my face and whatnot then, finally settled, I said, "Me? To play?"
Instantly, I said to myself, Now this makes sense.
Unlike Miller/Tennessee.Thornton et al.
Will always remain a source of occasional amusement that there I was, a surfer boy owner of a station wagon to get his surfboard from here to there with a cheer leader as a girlfriend, a team swimmer (I actually had broken the school record in the 50 free at a county competition the same day as the the theater festival), photographer for the school annual, frisky and friendly and social, and this Beckett guy from Ireland living in France utterly unknown to me went straight into my heart, where I've kept him ever since.
November 16, 2022
2,5/5 αστέρια
Μάλλον ανήκω στη μειοψηφία των αναγνωστών που δεν ενθουσιάστηκε.
Αναρωτιέμαι : αν δεν αναφερόταν το όνομα Μπέκετ, τι απήχηση θα είχε?
Οκ ωραία γραφή αλλά με άφησε λίγο αδιάφορη και λίγο κενή 😬.
Νιώθω πως εκμαιευσε τη θετική κριτική και τα διθυραμβικά σχόλια λόγω των τρανταχτων ονομάτων και έργων που αναφέρονται.
Χάρη στις έξυπνες εναλλαγές ύφους και τρόπου , πότε μυθιστορηματικό, πότε βιογραφικό, κλπ με κράτησε και δεν το βαρέθηκα τελείως 😳.
Μάλλον ανήκω στη μειοψηφία των αναγνωστών που δεν ενθουσιάστηκε.
Αναρωτιέμαι : αν δεν αναφερόταν το όνομα Μπέκετ, τι απήχηση θα είχε?
Οκ ωραία γραφή αλλά με άφησε λίγο αδιάφορη και λίγο κενή 😬.
Νιώθω πως εκμαιευσε τη θετική κριτική και τα διθυραμβικά σχόλια λόγω των τρανταχτων ονομάτων και έργων που αναφέρονται.
Χάρη στις έξυπνες εναλλαγές ύφους και τρόπου , πότε μυθιστορηματικό, πότε βιογραφικό, κλπ με κράτησε και δεν το βαρέθηκα τελείως 😳.
April 10, 2024
Maybe a 3.5.
May 28, 2024
تحفة أدبية مهمة
ترجمة أكثر من ممتازة رغم بعض الأخطاء في التدقيق
عمل أدبي مبهر 👏👏👏
ترجمة أكثر من ممتازة رغم بعض الأخطاء في التدقيق
عمل أدبي مبهر 👏👏👏
May 24, 2025
ساده است! پیری نابغه و روشنفکر و شیاد و سیاستمدار و کارگر و ... نمیشناسه و گویا سوای آنکه چطور زیسته باشی میتونه تحویل بدن به دروازه مرگ ابزورد، مضحک و تواما دردناک باشه
November 20, 2022
this was not worth the library fine
July 11, 2024
رواية مثيرة يحاول من خلالها الكاتب أن يخلق حدًا لنهاية حياة صامويل بيكت العابثة، مؤلف المسرحية الشهيرة " في انتظار غودو" . التي كانت مَلأْى بعبث العدم والوجود والانتظار، والفكاهة السوداء، واللاجدوى من خلال تخيل الكاتب ل سيرة حياة صامويل في أشواطه الأخيرة، عبر تمثلات الزمان بعيدًا عن مفهوم الحضور، وكيف انتهت في دور ل رعاية المسنين "نزل الزمن الثالث " حتى آخر لحظات أنفاسه، في جو من العبث الفكري، سعيٌّ منه ل تحريره من الخيال العبثي، و متلازمة الوعي المفرط، ومن لعنة الانتظار؛ الانتظار الذي لا يأتي بآخر جديد- وانتظار من لا يأتي- وانتظار حدوث شيء دون أن يحدث .
اهتم الكاتب في السرد بإعطاء مكانة لبُعدي الماضي والمستقبل وعلاقتهما ب الزمن ( السيكولوجي)، والمكانة الذاتية ل بيكيت ( في الذاكرة والخوف والأمل.)
رائعة. وأبدع محمد آيات حنّا كعادته.
November 8, 2022
Παρατεταμένος χρόνος ή αλλιώς οι τελευταίες μέρες του Σάμιουελ Μπέκετ; Θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε εξολοκλήρου το δεύτερο αν το βιβλίο ήταν βιογραφία αλλά δεν είναι. Είναι ένα μυθιστόρημα μπλεγμένο με προσωπικές αφηγήσεις του Μπέκετ καθώς και αναφορές του νοσηλευτικού προσωπικού του οίκου ευγηρίας όπου φιλοξενούταν.
Στο Tiers-Temps(παρατατεταμένος χρόνος), στην οδό Ρεμύ-Ντυμονσέλ, στο 14ο δημοτικό διαμέρισμα του Παρισιού, ο Μπέκετ, άκρως υποσιτισμένος, εσωστρεφής, μοναχικός, γίνεται ο κεντρικός πρωταγωνιστής της Μαϋλίς Μπεσσερί.[Ένας Γκόγια, πετσί και κόκαλο σε σκοτεινό φόντο, γκριζοπράσινο]. Παίζει με τις αναμνήσεις του και μας ταξιδεύει από το Φόξροκ της παιδικής του ηλικίας, στο Δουβλίνο των νεανικών του χρόνων [Στο Δουβλίνο τα πάντα εκφοβίζουν, τα πάντα απαγορεύονται. Εγώ έφυγα. Τρέχοντας], στο κατεστραμμένο από τους βομβαρδισμούς του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Σαιντ-Λο, στην εξοχική του κατοικία στο Yσσύ.
Στις σελίδες παρακολουθούμε παράλληλα με την καθημερινότητά του στο Tiers-Temps, να παρελαύνουν πρόσωπα και γεγονότα που σφράγισαν την ύπαρξή του. Τζόυς, Προυστ, Yeats, Μπρετόν, Wilde, Ronsard, Μολιέρος ΄φιλοξενούνται’ στο ταξίδι του Μπέκετ προς το τέλος. «Η συγκίνηση του αναγνώστη κορυφώνεται, καθώς το μυθιστόρημα συνοδεύει τον μεγάλο Ιρλανδό προς την έσχατη σιωπή του.» αναφέρει η περίληψη στο οπισθόφυλλο.
Πυκνός λόγος, ώριμος, άλλες φορές σκληρός και άλλες ποιητικός που ενώ με συνάρπαζε δεν μπόρεσε να μου εγκλωβίσει το μυαλό με αποτέλεσμα να ψάχνει διεξόδους διαφυγής.
[Διαθέτω τόσες λίγες λέξεις. Είναι όλα χρησιμοποιημένες ως το μεδούλι. Δεν θα το πίστευε κανείς, όμως οι λέξεις φθείρονται. Σαν το παλιοπαντέλονο. Σαν την καρδιά. Πόσες ακριβώς μου μένουν; Δεν ξέρω. Μερικοί ψύλλοι στ’ άχυρα. Πολλά άχυρα.]
Είμαι μια αναγνώστρια που αρκετά συχνά ταυτίζομαι με τις ιστορίες που διαβάζω και ενώ εδώ θα μπορούσα να βρω κοινή γραμμή στην πολύ ωραία απεικόνιση της φθοράς του σώματος , του πόνου και της δυσκαμψίας που βιώνουν οι ηλικιωμένοι αφού τα ζω καθημερινά, και να μπω στην τροχιά του βιβλίου, να χαθώ στις σελίδες, τελικά δεν μπόρεσα. Ήθελα κάθε λίγο και λιγάκι να κλείσω το βιβλίο σαν κάτι να με ενοχλούσε, σαν μια μύγα που έρχεται και κάθεται στην μύτη σου και προσπαθείς συνεχώς να τη διώξεις.
Άνοιξα παράλληλα το ‘Αυτοί που έχουν χαθεί’ του Μπέκετ μήπως μπορέσω να βρω τι με ενοχλεί. Όχι δεν βρήκα καμιά κοινή γραφή, απλά χάθηκα στους σωλήνες του. Άρχισα να πιστεύω ότι εγώ έχω το πρόβλημα μάλλον, ότι δεν μπορώ να εκτιμήσω ένα καλό βιβλίο. Δεν μπορώ να σας πω πόσο με χαροποίησε η άποψη της Τέσης Παπαθανασίου ( https://biblioparousiaseiskritikes.bl... ) ότι το βιβλίο της άφησε την αίσθηση του ανικανοποίητου. Με γλίτωσε από σίγουρη επίσκεψη στον ψυχίατρο!
[Σε περίπτωση ενόχλησης, το μόνο πραγματικό όπλο που διαθέτει ο γέρος είναι να πεθάνει ή να προβεί σε παθητική αντίδραση]. Αυτή η πρόταση μου έφερε στο νου την ταινία «Οι Ηλικιωμενοι / Old People» του Andy Fetscher. Παρατημένοι, ξεχασμένοι ηλικιωμένοι που δολοφονούν μαζικά.( https://www.imdb.com/title/tt21933110/)
Μου άρεσαν οι αναφορές στη γυναίκα του και στην παρουσίαση της σύνδεσης τους : [Ωστόσο σήμερα το πρωί, θαρρείς και ήταν εδώ, κάτω από την παλιά μου κουβέρτα –όχι θαμμένη, μήτε νεκρή- εδώ, κάτω από την κουβέρτα, κουλουριασμένη πάνω στον γέρο-Σαμ της. Άλλωστε, ακριβώς επειδή είναι εδώ, γερμένη πάνω στα γέρικα κόκαλά μου, ξαπλωμένη δίπλα στο ταλαίπωρο κουφάρι μου, καταλαβαίνω κι εγώ ότι δεν είμαι θαμμένος.]
Ο θαυμασμός του για τον Τζόυς σπαρταράει σε όλο το βιβλίο: [Ο Τζόυς έπειθε όλον τον κόσμο για το νέκταρ του- που του θύμιζε το κάτουρο μιας αρχιδούκισσας, όπως έλεγε. Ο Τζόυς έπειθε όλον τον κόσμο. Ο Τζόυς ήταν μια πραγματική δούκισσα]
[Μόλις που ακουγόταν ο αμυδρός παφλασμός από κάποια καλάμια ψαρέματος και το υπόκωφο μουρμουρητό του αιώνιου θαυμασμού που έτρεφα εγώ, ο ταλαίπωρος σκύλος, για τον αφέντη μου]
Πόσο μας στοιχειώνει η καταγωγή μας; Άνθρωποι που μεγαλώσανε σε προβληματικές οικογένειες και ζουν με θύμησες καταναγκαστικές.
[Πρέπει να πω ότι είναι μια καταδίκη που τη δεχόμαστε ήδη εκ γενετής: να είμαστε γιοι των πατεράδων και των μανάδων μας. Να καταγόμαστε από δαύτους]
Τι ωραία θα ήταν αν μπορούσαμε να ξεφορτωθούμε τα μπαγκάζια που κουβαλάμε απλά αλλάζοντας παπούτσια;
[Πήρα ένα καινούριο ζευγάρι. Παπούτσια μυτερά, κομψά, ιταλικά. Σαν του Τζόυς. Καινούργια παπούτσια έτοιμα προς αναχώρηση-fresh start-, προς απογείωση. Άφησα με ανακούφιση τα αρβυλάκια μου στο καινούριο χαρτόκουτο. Τα χοντρά και βαριά παλιοπάπουτσα μου. Ελαφρωμένος από το φορτίο της παρουσίας τους και από την ανάμνηση των χιλιομέτρων που είχα διανύσει, βάλθηκαν να περπατώ]
Η Μπεσσερί –Μπέκετ, γιατί πάντα έπρεπε να θυμάμαι ότι είναι μυθοπλασία, λέει ότι ο ενθουσιασμός μας είναι λόγω της παχυλής μας άγνοιας για τα δεινά που μας επιφυλάσσει η ζωή. Εγώ λέω ότι όπως ο Μπέκετ πεσιμιστής μεν, ψάχνει για αέρα, για φως δε, έτσι και εγώ προτιμώ να διατηρώ τον ενθουσιασμό μου ακόμη και αν στην επόμενη γωνία με περιμένει η άβυσσος.
Βεβαίως της αξίζουν συγχαρητήρια που δεν τον αλλοίωσε, δεν τον έκανε παλιάτσο, παραλήρημα ή εφιάλτη αλλά του έδωσε μια υπόσταση ίσως πιο ανθρώπινη..
Και τέλος αν ακούν οι εκδοτικοί βαράω SOS : Βάλτε τις επεξηγήσεις στη σελίδα που ανήκουν και όχι στο τέλος του βιβλίου!! Μας κάνετε να θέλουμε να πετάξουμε το βιβλίο στον τοίχο!
Στο Tiers-Temps(παρατατεταμένος χρόνος), στην οδό Ρεμύ-Ντυμονσέλ, στο 14ο δημοτικό διαμέρισμα του Παρισιού, ο Μπέκετ, άκρως υποσιτισμένος, εσωστρεφής, μοναχικός, γίνεται ο κεντρικός πρωταγωνιστής της Μαϋλίς Μπεσσερί.[Ένας Γκόγια, πετσί και κόκαλο σε σκοτεινό φόντο, γκριζοπράσινο]. Παίζει με τις αναμνήσεις του και μας ταξιδεύει από το Φόξροκ της παιδικής του ηλικίας, στο Δουβλίνο των νεανικών του χρόνων [Στο Δουβλίνο τα πάντα εκφοβίζουν, τα πάντα απαγορεύονται. Εγώ έφυγα. Τρέχοντας], στο κατεστραμμένο από τους βομβαρδισμούς του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Σαιντ-Λο, στην εξοχική του κατοικία στο Yσσύ.
Στις σελίδες παρακολουθούμε παράλληλα με την καθημερινότητά του στο Tiers-Temps, να παρελαύνουν πρόσωπα και γεγονότα που σφράγισαν την ύπαρξή του. Τζόυς, Προυστ, Yeats, Μπρετόν, Wilde, Ronsard, Μολιέρος ΄φιλοξενούνται’ στο ταξίδι του Μπέκετ προς το τέλος. «Η συγκίνηση του αναγνώστη κορυφώνεται, καθώς το μυθιστόρημα συνοδεύει τον μεγάλο Ιρλανδό προς την έσχατη σιωπή του.» αναφέρει η περίληψη στο οπισθόφυλλο.
Πυκνός λόγος, ώριμος, άλλες φορές σκληρός και άλλες ποιητικός που ενώ με συνάρπαζε δεν μπόρεσε να μου εγκλωβίσει το μυαλό με αποτέλεσμα να ψάχνει διεξόδους διαφυγής.
[Διαθέτω τόσες λίγες λέξεις. Είναι όλα χρησιμοποιημένες ως το μεδούλι. Δεν θα το πίστευε κανείς, όμως οι λέξεις φθείρονται. Σαν το παλιοπαντέλονο. Σαν την καρδιά. Πόσες ακριβώς μου μένουν; Δεν ξέρω. Μερικοί ψύλλοι στ’ άχυρα. Πολλά άχυρα.]
Είμαι μια αναγνώστρια που αρκετά συχνά ταυτίζομαι με τις ιστορίες που διαβάζω και ενώ εδώ θα μπορούσα να βρω κοινή γραμμή στην πολύ ωραία απεικόνιση της φθοράς του σώματος , του πόνου και της δυσκαμψίας που βιώνουν οι ηλικιωμένοι αφού τα ζω καθημερινά, και να μπω στην τροχιά του βιβλίου, να χαθώ στις σελίδες, τελικά δεν μπόρεσα. Ήθελα κάθε λίγο και λιγάκι να κλείσω το βιβλίο σαν κάτι να με ενοχλούσε, σαν μια μύγα που έρχεται και κάθεται στην μύτη σου και προσπαθείς συνεχώς να τη διώξεις.
Άνοιξα παράλληλα το ‘Αυτοί που έχουν χαθεί’ του Μπέκετ μήπως μπορέσω να βρω τι με ενοχλεί. Όχι δεν βρήκα καμιά κοινή γραφή, απλά χάθηκα στους σωλήνες του. Άρχισα να πιστεύω ότι εγώ έχω το πρόβλημα μάλλον, ότι δεν μπορώ να εκτιμήσω ένα καλό βιβλίο. Δεν μπορώ να σας πω πόσο με χαροποίησε η άποψη της Τέσης Παπαθανασίου ( https://biblioparousiaseiskritikes.bl... ) ότι το βιβλίο της άφησε την αίσθηση του ανικανοποίητου. Με γλίτωσε από σίγουρη επίσκεψη στον ψυχίατρο!
[Σε περίπτωση ενόχλησης, το μόνο πραγματικό όπλο που διαθέτει ο γέρος είναι να πεθάνει ή να προβεί σε παθητική αντίδραση]. Αυτή η πρόταση μου έφερε στο νου την ταινία «Οι Ηλικιωμενοι / Old People» του Andy Fetscher. Παρατημένοι, ξεχασμένοι ηλικιωμένοι που δολοφονούν μαζικά.( https://www.imdb.com/title/tt21933110/)
Μου άρεσαν οι αναφορές στη γυναίκα του και στην παρουσίαση της σύνδεσης τους : [Ωστόσο σήμερα το πρωί, θαρρείς και ήταν εδώ, κάτω από την παλιά μου κουβέρτα –όχι θαμμένη, μήτε νεκρή- εδώ, κάτω από την κουβέρτα, κουλουριασμένη πάνω στον γέρο-Σαμ της. Άλλωστε, ακριβώς επειδή είναι εδώ, γερμένη πάνω στα γέρικα κόκαλά μου, ξαπλωμένη δίπλα στο ταλαίπωρο κουφάρι μου, καταλαβαίνω κι εγώ ότι δεν είμαι θαμμένος.]
Ο θαυμασμός του για τον Τζόυς σπαρταράει σε όλο το βιβλίο: [Ο Τζόυς έπειθε όλον τον κόσμο για το νέκταρ του- που του θύμιζε το κάτουρο μιας αρχιδούκισσας, όπως έλεγε. Ο Τζόυς έπειθε όλον τον κόσμο. Ο Τζόυς ήταν μια πραγματική δούκισσα]
[Μόλις που ακουγόταν ο αμυδρός παφλασμός από κάποια καλάμια ψαρέματος και το υπόκωφο μουρμουρητό του αιώνιου θαυμασμού που έτρεφα εγώ, ο ταλαίπωρος σκύλος, για τον αφέντη μου]
Πόσο μας στοιχειώνει η καταγωγή μας; Άνθρωποι που μεγαλώσανε σε προβληματικές οικογένειες και ζουν με θύμησες καταναγκαστικές.
[Πρέπει να πω ότι είναι μια καταδίκη που τη δεχόμαστε ήδη εκ γενετής: να είμαστε γιοι των πατεράδων και των μανάδων μας. Να καταγόμαστε από δαύτους]
Τι ωραία θα ήταν αν μπορούσαμε να ξεφορτωθούμε τα μπαγκάζια που κουβαλάμε απλά αλλάζοντας παπούτσια;
[Πήρα ένα καινούριο ζευγάρι. Παπούτσια μυτερά, κομψά, ιταλικά. Σαν του Τζόυς. Καινούργια παπούτσια έτοιμα προς αναχώρηση-fresh start-, προς απογείωση. Άφησα με ανακούφιση τα αρβυλάκια μου στο καινούριο χαρτόκουτο. Τα χοντρά και βαριά παλιοπάπουτσα μου. Ελαφρωμένος από το φορτίο της παρουσίας τους και από την ανάμνηση των χιλιομέτρων που είχα διανύσει, βάλθηκαν να περπατώ]
Η Μπεσσερί –Μπέκετ, γιατί πάντα έπρεπε να θυμάμαι ότι είναι μυθοπλασία, λέει ότι ο ενθουσιασμός μας είναι λόγω της παχυλής μας άγνοιας για τα δεινά που μας επιφυλάσσει η ζωή. Εγώ λέω ότι όπως ο Μπέκετ πεσιμιστής μεν, ψάχνει για αέρα, για φως δε, έτσι και εγώ προτιμώ να διατηρώ τον ενθουσιασμό μου ακόμη και αν στην επόμενη γωνία με περιμένει η άβυσσος.
Βεβαίως της αξίζουν συγχαρητήρια που δεν τον αλλοίωσε, δεν τον έκανε παλιάτσο, παραλήρημα ή εφιάλτη αλλά του έδωσε μια υπόσταση ίσως πιο ανθρώπινη..
Και τέλος αν ακούν οι εκδοτικοί βαράω SOS : Βάλτε τις επεξηγήσεις στη σελίδα που ανήκουν και όχι στο τέλος του βιβλίου!! Μας κάνετε να θέλουμε να πετάξουμε το βιβλίο στον τοίχο!
March 8, 2024
Set during the last months of Samuel Beckett’s life in the Le Tiers-Temps retirement home in Paris, the book provides a fictionalised account of his slow decay, as his body and mind begin to fail him. The narrative is an interior one, largely in the first person, consisting of a mesh of memories and contemplation's. It moves between his current situation in the home, but also calls up the ghosts of his past - including James Joyce, and others. This interior voice is occasionally interspersed by the colder, dispassionate voices of and written reports by the various medics and care workers who are monitoring the ailing Beckett.
It’s written very well, albeit I can’t read French to compare the original. Naturally it’s a very tall order indeed to try and imagine the internal thoughts of someone as formidable as Beckett, but Besserie does a fine job. Thankfully there is no attempt to pastiche his writing style, but I think she manages to capture the existential concerns and dark wit that Beckett had. Essentially she succeeds in imagining Beckett transformed into one of his own characters. As Besserie puts it she “reconstructs a version of Beckett from real and imaginary facts, as if he were a character at the end of his life, like those who inhabit his own work”.
It’s written very well, albeit I can’t read French to compare the original. Naturally it’s a very tall order indeed to try and imagine the internal thoughts of someone as formidable as Beckett, but Besserie does a fine job. Thankfully there is no attempt to pastiche his writing style, but I think she manages to capture the existential concerns and dark wit that Beckett had. Essentially she succeeds in imagining Beckett transformed into one of his own characters. As Besserie puts it she “reconstructs a version of Beckett from real and imaginary facts, as if he were a character at the end of his life, like those who inhabit his own work”.
January 26, 2022
J’ai été d’emblée happée par cette lecture que je ne voulais pas interrompre; touchée et émue par Sam, cet écrivain écoulant les dernières années de sa vie à la maison de retraite le Tiers-Temps à Paris. J’ai été ravie par ces chapitres narrés au «je» par l’homme de 80 ans, voix que j’ai rarement rencontrée en littérature, entre lesquels s’intercalent quelques rapports d’infirmières, de médecins, d’intervenants. J’ai souvent souri, tantôt attendrie tantôt amusée.
Ce roman est une fiction libre inspirée de la vie de Samuel Beckett, sans prétention et sans volonté d’y présenter exhaustivement l’écrivain: le résident du Tiers-Temps ici mis en écriture aurait pu être n’importe qui. Connaissant peu l’oeuvre et la vie du dramaturge irlandais, je n’étais ainsi pas à la recherche ou à l’affût de références au réel (le cas contraire aurait probablement teinté ma lecture). Si la proposition de Maylis Besserie m’inspirait un a priori négatif, ce roman s’est avéré une très belle et agréable surprise.
Roman lu dans le cadre des rendez-vous du premier roman, sélection hors-Québec.
Ce roman est une fiction libre inspirée de la vie de Samuel Beckett, sans prétention et sans volonté d’y présenter exhaustivement l’écrivain: le résident du Tiers-Temps ici mis en écriture aurait pu être n’importe qui. Connaissant peu l’oeuvre et la vie du dramaturge irlandais, je n’étais ainsi pas à la recherche ou à l’affût de références au réel (le cas contraire aurait probablement teinté ma lecture). Si la proposition de Maylis Besserie m’inspirait un a priori négatif, ce roman s’est avéré une très belle et agréable surprise.
Roman lu dans le cadre des rendez-vous du premier roman, sélection hors-Québec.
January 13, 2025
If, like me, you're a fan of Beckett and have read everything he's written, seen every stage and television play, watched the film and listened to the radio plays then this will be a treat. The author does a good job and manages to capture a believeable impression of the ellusive Beckett. I read it slowly and relished every word. There's a lot to enjoy if you're not familiar with Beckett's work but so much will be missed. At the very least track down a copy of Film before you read the final section. Yes, the action is described, but it's a visual story and needs to be seen.
October 25, 2020
Un livre qui ne m'a pas plu mais quel beau paragraphe de fin:
September 23, 2023
تعالج الرواية الاشهر الاخيرة في حياة كاتب فرنسي من اصول أرلندية اسمه صامويل بيكيت، الذي كان نزيل دار للمسنين "الزمن الثالث"، وتأخذنا في مسار يعود بنا لماضيه القديم، علاقاته وذكرياته.. قبل أن نقتحم كواليس الدار التي يقيم فيها، وتطورات حالته الصحية حتى مماته
.
الرواية تأخذنا لأعماق نفس السيد بيكيت، تساعدنا على معرفة العلاقة المعقدة بين الجسد والوعي (الذهن)، وتعالج بين صفحاتها قضايا مهمة كالمرض والموت والمجتمع والأخلاق والأدب..
.
الرواية تأخذنا لأعماق نفس السيد بيكيت، تساعدنا على معرفة العلاقة المعقدة بين الجسد والوعي (الذهن)، وتعالج بين صفحاتها قضايا مهمة كالمرض والموت والمجتمع والأخلاق والأدب..
December 14, 2025
I was utterly convinced by this fictional imagining of Beckett’s last days. With the darkly humorous twists that Beckett did best when observing the futility of life, Bayliss brings us right into his world and the haunting paradox of a man as he approaches the dark void he spent his life reflecting upon. The messy end of those who live long lives is too often avoided as a subject and being forced to reflect on it through the eyes of the brilliant and wily Beckett is a stroke of genius.
March 22, 2020
Les derniers jours de Samuel Beckett qui achève son existence dans une petite maison de retraite parisienne. Tentative de récit d’une fin de vie au travers des personnages de Beckett de sa vie et de son œuvre. Cela ne donne pas un roman passionnant malgré une écriture riche et une idée originale. Pour les inconditionnels de Beckett et ils sont nombreux.
Displaying 1 - 30 of 46 reviews