Wanneer Ronja’s tot dan toe heel normale moeder verandert in een ‘wifiwappie’ en per se wil verhuizen naar een stralingsvrije zone, verandert alles voor Ronja.
In het vakantiepark waar ze komt te wonen is geen wifi, wat betekent dat ze niet met haar vriendinnen kan appen, maar ook huiswerk maken lastig is en ze berichten van school mist. En daar blijft het niet bij: Ronja’s moeder draaft steeds verder door in haar ideeën. Zo ver zelfs dat Ronja na een uit de hand gelopen feestje – met wifi- niet langer in het huis mag wonen. Ze krijgt haar eigen plekje in een van de leegstaande vakantiehuisjes.
Dat klinkt misschien als een droom voor een zelfstandige puber, maar zonder stromend water en een werkende verwarming valt het vies tegen. En wat als ze er op school achter komen dat ze helemaal voor zichzelf moet zorgen?
Ik begrijp he-le-maal niets van de marketing rond dit boek. "Overleven zonder wifi", en een gezellig voorwoord van de uitgever over hoe een wifi-loze dag best lekker kan zijn... Heb ik hetzelfde boek gelezen?! Dit ging over ernstige fysieke en emotionele verwaarlozing, traumatische ervaringen en onbehandelde mentale ziekte - zonder dat dat adequaat als zodanig werd aangemerkt of duidelijk werd dat de situatie waarin Ronja verkeerde écht heel onverantwoord en akelig is. De vader van Ronja wordt weggezet als een "boze macho" als hij probeert in te grijpen om het welzijn van zijn dochter te waarborgen en de dreiging van jeugdzorg word als spannend plotonderdeel gebruikt terwijl overheidsingrijpen hier serieus geboden zou zijn, als het geen fictie betrof.
En het griezelige is dit: voor sommige kids is dit geen fictie. Een van de redenen dat ik dit boek héél moeilijk vond om te lezen is omdat ik dit verhaal geleefd en van dichtbij meegemaakt heb. Emotioneel en fysiek door je ouders verlaten worden omdat ze hun eigen behoeften vervullen ten koste van hun kinderen is traumatisch en beschadigt je op diep, diep niveau. Je wereld zien veranderen omdat je ouder(s) gaan geloven in complottheorieën, wetenschap afzweren en zich wenden tot "deskundigen" die de grootste onzin verkondigen veroorzaakt (mentale) problemen, trauma's en angsten die heel moeilijk te behandelen zijn. Ik weet niet of ik in mijn leven daar ooit volledig vrij van zal zijn.
Dit boek behandelt Ronja's uit-huis-zetting en haar compleet zelfstandige leven als veertienjarige als een soort emancipatie proces, een avontuur met obstakels om te overwinnen. Ik ben zelf een aantal jaar geleden verantwoordelijk geworden voor een minderjarig familielid dat op dezelfde manier door haar moeder is verstoten en van dichtbij het trauma en intense verdriet geobserveerd en gevoeld. Ik denk dat dit boek veel te makkelijk omgaat met een gebeurtenis als dit.
Ik vind oprecht dat de insteek van dit boek tekort doet aan de achterliggende problematiek van verwaarlozing, "wifiwappies" en verstoting. Ik baal ervan, want het is hartstikke goed geschreven en het zou héél goed zijn als er eindelijk een goed, toegankelijk boek zou zijn over deze onderwerpen.
Ik begrijp dat er nuances zitten in de discussie over wanneer ingrijpen geboden is, en op welke manier je in die discussie ruimte maakt voor de verlangens van de betrokken puber zelf, en ik vond het mooi om te zien dat Ronja's vader zich realiseerde dat hij Ronja niet uit haar situatie kon "redden" als hij niet óók naar haarzelf luisterde. Maar zijn optreden, en dat van Ronja's mentor, die de mishandeling aan het licht brengt, wordt continu veroordeeld in het boek, terwijl het broodnodig was. Welke boodschap brengt dat over op tieners die dit boek lezen? Tegelijkertijd wordt Victoria als een soort liefdevolle heldin neergezet terwijl zij bewust helpt de situatie van misbruik in stand te houden en ondertussen ook vreemde dingen doet als alcohol schenken aan kinderen van 14. Kom op, dat is echt geen verantwoordelijke lijn in je boek voor tieners.
Lang verhaal kort: beetje onaangename leeservaring dit, grotendeels door mijn eigen bagage (maar goed, een review gaat nu eenmaal over jouw unieke ervaring).
Laatste opmerking nog, ik geloof dat ik nu eindelijk m'n punt gevonden heb: er is niets mis met verschillende overtuigingen, of je nu in schadelijke WiFi-straling of in creationisme geloofd (of wat dan ook!), maar als het resultaat daarvan is dat je kind emotioneel en fysiek verwaarloosd wordt, moet er naar de mentale gezondheid van de ouder gekeken worden. In dit verhaal is uiteindelijk niet de overtuiging van Ronja's moeder (dat ze ziek wordt van WiFi) het probleem, maar de manier waarop ze met die overtuiging omgaat. Zelfs als die moeder inderdaad ziek zou worden van de WiFi, dan nóg is het niet in orde dat ze daarom haar veertienjarige uit huis zet, zonder levensbehoeften (voedsel, water, warmte) achterlaat en alle contact schuwt. Daar zou in het echte leven ALTIJD een professional in moeten grijpen en de mentale staat van moeder moeten worden beoordeeld. Als Ronja's moeder een dodelijke pinda-allergie bij zichzelf ontdekt had, dan zouden we het namelijk allemaal ook prima vinden dat ze geen pindakaas meer koopt, maar ons vreselijk zorgen maken als ze om die reden haar dochter gaat mishandelen (door uit-huis-zetting enz.). Het feit dat dit boek met die mishandeling omgaat als een avontuur of een "alternatieve levensvorm", en nergens onderscheid maakt tussen de geitenwollensokken overtuigingen en de mentale gezondheidsproblemen, dát is kwalijk.
Tieners met alternatieve ouders: ja, gekke ouders mogen er ook zijn, en bijzondere oplossingen voor samengestelde gezinnen ook, en zoek inderdaad vooral je eigen weg tussen de overtuigingen van je (gescheiden) ouders en je eigen pubermeningen. Maar weet dat verwaarlozing mishandeling is en je dan ALTIJD hulp nodig hebt. Weet dat Jeugdzorg en bezorgde volwassenen in je leven jou willen helpen en dat liegen om je ouders te beschermen nooit verstandig, gezond, of oké is. Weet dat jij nooit de last van de gezondheidsproblemen van je ouder hoeft te dragen en dat dat altijd een goede reden is om hulp van buitenaf in te roepen, ook als jouw ouder dat niet wil. Wees dapper en trek je mond open als je kan, dan ontdek je al gauw dat je niet alleen bent. ♥️
Ik kon niet meer stoppen met lezen! Het verhaal greep me echt aan. Ik vond het indrukwekkend om te lezen hoe Ronja voor zichzelf zorgde en heel vindingrijk was. Het was daarnaast pijnlijk om te lezen dat haar moeder zo vreemd deed en haar eigen dochter af en toe zelfs niet binnen liet. Uiteindelijk werd ik een beetje boos op Ramses, omdat hij eerst niks aan de situatie deed.
Echt een heel erg leuk boek! Verrassend leuk moet ik zeggen. Echt een heel uniek en bijzonder verhaal over een heel dapper meisje. Kon het boek niet meer wegleggen. Er zitten in het verhaal veel verwijzingen naar het boek 'Ronja de roversdochter' en dat boek heb ik zelf niet gelezen, dus die associaties kon ik niet leggen vaak. Maar ben nu wel erg benieuwd geworden naar dat boek!
De vrolijke cover van dit boek sprak me meteen aan. Simpel en eenvoudig, maar prachtig vormgegeven. De kleuren zijn erg uitnodigend. Ik wil @blossombooks dan ook bedanken dat ik dit boek mocht ontvangen als recensie-exemplaar.
“Te vaak gebruikten ze het boekenmeisje als voorbeeld. Jaha, ik wist het, Ronja overwon haar angsten door ze uit te dagen, Ronja was altijd vrolijk, moedig en zelfstandig. Denk aan Ronja, zei mama. Wees mijn dappere roversdochter, zei papa. Soms wilde ik het uitschreeuwen: IK BEN RONJA NIET!”
Ronja is een onwijs krachtig en zelfstandig meisje. Ze is zo neergezet dat je je makkelijk in haar kunt verplaatsen. Ook had ik enorm met haar te doen. Sommige facetten zijn verbazingwekkend, maar ook erg schrijnend. Je zou maar zo’n moeder hebben… Gelukkig is daar wel de lieve buurvrouw Victoria die af en toe te hulp schiet op de momenten dat je eigenlijk je moeder nodig hebt.
Soms vond ik het verhaal wat vergezocht en in mijn ogen onrealistisch, maar misschien komt dat ook omdat ik totaal niet bekend ben met het thema EMV-straling.
“Ik voelde me ineens zo opgesloten in dit huis achter de dijk met dat enorme grijze meer ervoor. Ik zoomde uit alsof ik een drone was en zag een zwarte eenzame leegte met een klein stipje waar wat licht door brandde. Dat waren wij. De gordijnen waren dicht. Ook die waren gevoerd met zilverstof.”
Dit boek zet je wel aan het denken over de grote digitalisering van de wereld. Tegenwoordig zitten we zo vaak en zo lang op onze telefoon, achter de tv of laptop, etc. Maar er is meer dan dat.
De schrijfstijl van Eline Meijnen is ontzettend fijn. Makkelijk en vlot. De korte hoofdstukken zorgen ervoor dat je het boek heel snel leest. Daardoor is dit boek in mijn ogen uitermate geschikt voor de jongeren onder ons. Zelf ben ik namelijk toch een beetje te oud voor dit soort boeken… Maar het boek zou goed gelezen kunnen worden op middelbare scholen. Ik denk namelijk dat het veel jongeren ook plezier in lezen zal geven! Een nieuw en modern boek in plaats van de verplichte literatuur die ik vroeger moest lezen.
Man man man wat een verschrikkelijke moeder heeft Ronja, ik kon haar niet uitstaan. Dat stond er voor mij het meeste uit, naast het zelfvoorzienend leven zonder wifi: hoe ouders het leven van hun kind moeilijk maken, doordat ze verblind zijn door hun eigen sores (die de moeder in dit geval vooral zichzelf aanpraat). Mijn favoriete momenten in het boek waren dan ook de keren dat Ronja fel tegen haar moeder in ging (en ook tegen haar vader en stiefvader), waar ze soms meteen spijt van had, want je houdt wel van je (stief)ouders.
Wat ik een hele slimme kant van het verhaal vond is de rol van Diederik; hij is volledig het tegenovergestelde van Ronja's moeder. Ook hij heeft last van overmatige prikkels en hooggevoeligheid, alleen is het in zijn situatie gegrond. Bovendien doet hij altijd met veel moeite zijn best om mee te draaien met de mensen en de wereld om zich heen, terwijl Ronja's moeder zich afsluit. De band tussen Died en Ronja is mooi beschreven en soms ook komisch.
Er zit lekker veel vaart in het verhaal, waardoor het makkelijk lezen is. Er mocht van mij soms meer de tijd worden genomen voor bepaalde momenten of scènes, om de spanning wat langer op te bouwen bijvoorbeeld. Maar dit is volledig persoonlijk en ik kan me goed voorstellen dat het voor anderen niet geldt.
Ik vond de taal waarmee dit geschreven was niet passen bij het boek en de leeftijdscategorie. Ook vond ik het onderwerp veel te diep uitgewerkt en ergerde ik me aan de karakters. Ik vond het wel leuk om te zien hoe ronja er mee omging en dit was dan ook een van de weinige karakters die ik leuk vond.
Goed verhaal, maar het voorwoord van de uitgever is echt totaal misplaatst. Dit is geen gezellig boek over even de WiFi uitzetten, maar gaat over afhankelijkheid en zelfstandigheid. Over hoe te navigeren in een wereld met tegenstrijdige wereldbeelden. Ik las het in een dag uit, vlot geschreven, maar er worden wel heel grote thema’s aangeboord die soms luchtig aan de kant gezet worden.
Wat een leuk boek! Het ene moment wilde ik Ronja wel zijn en het andere totaal niet. Ze is zelfredzaam en vindingrijk, maar dan de situatie met haar ouders, tsja...
Huisje 13 een boek dat lekker weg leest, met puberthema ’s dealt en me heeft laten inzien dat ik misschien toch iets te afhankelijk ben van mijn telefoon.
Ehm ja. Het las oprecht vlot: fijne schrijfstijl en korte hoofdstukken. Prima onderwerpen in het verhaal waarvan ik het toejuich dat ze in een boek voorkomen, bijvoorbeeld de stralingwerende mensen / ‘wifiwappies’. Alleen de uitwerking van thema’s door het gehele boek heen? Dat begrijp ik niet helemaal en dat is jammer, want zoals ik zei is het voor jongeren echt goed toegankelijk geschreven én bevat het onderwerpen die realiteit zijn.
Ik bedoel.. uiteindelijk gaat dit gewoon over (zware) emotionele en fysieke verwaarlozing? Inmenging van jeugdzorg wordt genoemd alsof dat de grote boze vijand is (oké kan ik mij enigszins voorstellen, want het liefst wil je dat het goed gaat en jeugdzorg überhaupt niet betrokken raakt) waar 'gewoon' even tegen gevochten moet worden en dan is het weer koek en ei. Maar dat is het dus niet. Vind ik.
En Ronja is heus dapper, begrijp me niet verkeerd, en als je in zo'n situatie zit/ongevraagd terechtkomt, is het vanwege loyaliteit ook super ingewikkeld. Alleen voelde haar uithuiszetting/op zichzelf gaan wonen als 14-jarige nu niet per se als iets dappers. Voor mijn gevoel wordt het neergezet als een avontuur, terwijl het dat echt niet is? Dat Ronja het ingewikkeld vindt dat een docent meer aandacht voor haar heeft op een andere manier, omdat ze waarschijnlijk iets vermoedt: dat kan ik me voorstellen, want dan komt er iets aan het licht wat ook met je ouders te maken heeft. Misschien vind ik het frustrerendste wel dat de docent het ook weer snel laat voor wat het is. Welke boodschap wordt nu overbracht aan de lezer?
Terwijl docenten óók de meldcode te volgen hebben als het gaat om de emotionele en/of fysieke veiligheid van een kind. Ik begrijp oprecht de ingewikkeldheid van een werkrelatie met (een van) de ouders van het betreffende kind, maar uiteindelijk gaat het om het kind toch? Niemand wil melden, maar we willen ook niet dat kinderen op welke manier dan ook verwaarloosd/mishandeld worden. Dan moet er uiteindelijk iemand voor het kind opstaan.
Wat ik misschien nog wel het ergste vind, is dat dit voor sommige kinderen echt realiteit is? Ik denk dat iets meer uitleg of een nawoord met bijvoorbeeld het noemen van o.a. (vrijblijvende) hulporganisaties/websites fijn zou zijn.
Wel lekker geschreven maar erg zorgelijke boodschap?? Of ik begin echt oud te worden. Wat er in dit boek gebeurt is niet oké, ook niet als het uiteindelijk 'eind goed al goed' is.
De veertienjarige Ronja is vernoemd naar het personage uit het boek van Astrid Lindgren. Beide ouders waren fervente lezers, maar helaas zijn ze toen Ronja 9 jaar was gescheiden. Haar moeder, Marij, heeft daarna een heel ander pad ingeslagen. Een leven zonder wifi, zonder straling. Zo verhuizen ze naar een stralingsvrijezone in een vakantiepark. Een plek zonder wifi dus. Over het algemeen niet iets waar Ronja reikhalzend naar uitkijkt, zeker niet wanneer ze een eigen huisje toegewezen krijgt na een uit de hand gelopen feestje. Terwijl ze haar eigen groentetuintje kweekt en haar eigen boontjes leert te doppen, heeft het toch ook wel iets moois. Maar waar ligt de grens tussen zelfstandigheid en verwaarlozing als er geen stromend water is of zelfs een fatsoenlijke kachel?
De pastelgekleurde cover van dit boek doet vermoeden dat de inhoud fleurig, opgewekt en romantisch is. En die sfeer is ook zeker terug te vinden op de bladzijdes, maar dat is lang niet het enige waar het allemaal om draait. In de eerste hoofdstukken leer je Ronja kennen als een pienter en zelfstandig meisje. Al vrij snel komt er dan toch ook een treurige kant naar boven. Ze is eigenlijk meer op zichzelf aangewezen dan dat ze een vrolijk en primitief leven leidt. De schrijfstijl van Meijnen is simpel, luchtig en soepel waardoor ze lezers makkelijk in het verhaal en met de personages meekrijgt. Er wordt een regelmatig en fijn tempo aangehouden.
Dit komt mede door de korte hoofdstukken waarin Ronja’s kijk op de wereld goed aan de lezer wordt overgebracht. Ze is een doorzetter en weet eigenlijk niet beter. Met haar veertien jaar loopt ze tegen herkenbare puberale problemen aan die laten inzien dat ze veelal net als elke andere tiener is, op haar thuissituatie na. Zo heeft de auteur ook wat diversiteit erin verwerkt, maar het ligt er niet al te dik bovenop. De problemen worden niet uitgediept en krijgen geen naam toegewezen. Ronja heeft enkele vaste vriendinnen en ze leert de jongen met de ‘gebruiksaanwijzing’ uit haar klas steeds beter kennen.
Dankzij Ronja’s opgewektheid lijkt er eigenlijk weinig aan de hand en ze weet de lezer hierin mee te sleuren. Wanneer het een of ander uit de hand dreigt te lopen, zet je toch meermaals vraagtekens bij bepaalde situaties. Er ligt er een bepaalde spanning op de loer want de dreiging dat de buitenwereld alles zal ontdekken komt steeds dichterbij. Naarmate het verhaal vordert, blijkt er dan ook een cruciale ouderlijke factor in het geheel te missen. Door alle dingen die Ronja zelf moet doen, lijkt haar personage soms ouder dan dat ze in werkelijkheid is, waardoor de problemen soms minder heftig lijken dan ze zijn, terwijl het achteraf gezien dus echt niet oké is.
De inmenging van school, vrienden en familie is dan ook een vereiste om een twist aan het verhaal te brengen en iedereen, ook de lezer, met de neus op de feiten te drukken. Want wat vrij idyllisch leek gaat langzaam de problematische kant op. Ook Ronja ziet dit meer en meer in waardoor ze wel hulp wilt, maar niet goed weet bij wie ze het moet halen. Hierin komt het belang van een sociaal netwerk dan om de hoek kijken en worden de voor- en nadelen van het primitieve leven aangehaald.
Huisje 13 is een prachtig inkijkje in het leven van jong meisje dat een primitief bestaan leidt in een vakantiepark. Met alle positieve maar ook negatieve gevolgen van dien.
Afgelopen vrijdag was ik bij de boekenpresentatie van “Huisje 13”. Ik was al snel verkocht door het enthousiasme van Elin. Al helemaal toen ze een paar stukjes uit het boek had voorgelezen.
“Huisje 13” gaat over Ronja. Haar normale moeder verandert in een 'wifiwappie' en wilt per se wil verhuizen naar een stralingsvrije zone. In het vakantiepark waar ze komt te wonen is geen wifi, wat betekent dat ze niet met haar vriendinnen kan appen, maar ook dat ze berichten van school mist. En daar blijft het niet bij: Ronja's moeder draaft steeds verder door in haar ideeën. Zo ver zelfs dat Ronja na een uit de hand gelopen feestje - met wifi - niet langer in het huis mag wonen. Ze krijgt haar eigen plekje in een van de leegstaande vakantiehuisjes. Dat klinkt misschien als een droom voor een zelfstandige puber, maar zonder stromend water en een werkende verwarming valt het vies tegen. En wat als school en haar vader erachter komen dat ze helemaal voor zichzelf moet zorgen?
De personages in dit boek zijn realistisch neergezet. Zo volgen we natuurlijk Ronja “de roversdochter”. Een echte puber die ruzie krijgt met haar ouders, waardoor ze in huisje 13 komt te wonen. Ondanks dat zij een tiener is, doet ze alles zelfstandig en wilt ze weinig om hulp vragen. Ze kan het allemaal zelf wel. Ook maken we o.a. kennis met de nieuwe buurjongen genaamd Johnny. Hij heeft stiekem ook een plek in mijn hart verovert.
De schrijfstijl in dit boek is heel fijn. Mede doordat de hoofdstukken klein zijn, leest hij gemakkelijk weg. Door het boek heen merk je dat de personages zich ontwikkelen. Zo krijgt Ronja te maken met ongesteldheid. Ook wordt er een lichte spanning opgebouwd. Want wat als haar vader en de school het te weten komen? Hierdoor wil je door blijven lezen en had ik hem in één zitting uit.
Ik raad dit boek vooral jongeren aan. Dit omdat het voornamelijk jongerenthema’s bevat. Mocht je zin hebben in een boek dat makkelijk weg leest, dan is dit ook zeker een aanrader. Ik denk dat we hier ook allemaal wel een les uit kunnen halen. We redden het allemaal wel zonder WiFi. Hoe erg het ook lijkt, we kunnen het. 😉
Ik heb 'Huisje 13' in een adem uitgelezen en vind het schitterend. Nog beter dan Elin's eerste boek 'de Tweede Stem', waar ik ook van genoten heb. Prettig leesbaar en aansluitend bij taal en trends van de huidige jongeren.
Mooi hoe Ronja hier laat zien dat niemand in een hokje past en hoe zij haar gezond verstand en intuïtie gebruikt in haar omgang met Diederik en haar ouders, in plaats van de gewoonten, meningen en hokjes van anderen overneemt.
Super hoe ze de eigenaardige karakters beschrijft en deze daarmee gewoon en herkenbaar maakt, waardoor jongeren met ingewikkelde niet standaard ouders, zoals mijn dochter en ik zelf toen ik die leeftijd had, zich minder alleen en uitzonderlijk zullen voelen.
Ook mooi dat Ronja laat zien, dat als jij anders bent of jouw leven anders is dan dat van jouw vrienden, je niet zielig of ongelukkig hoeft te zijn en dat je je dat ook niet hoeft aan te laten praten zoals Diederik doet.
Wat is dit een gezellig boek! De hele vibe! Echt genieten. De karakters zijn goed geschreven. Het hoofdpersonage genaamd Ronja is 14 jaar. De dingen die ze denkt en doet passen ook precies bij haar leeftijd! De probelemen die ze mee maakt rond school zijn ook zeer realistich. Ik vind het idee van het boek super leuk en het is ook erg fijn geschreven. Het boek heeft korte hoofstukken met een vlotte schrijfstijl. Een leuke Young Adult die ik zeker zal aanraden! Oh en ik vind Jonny en Victoria ook zó leuk! Al zou ik graag wat meer ovet Jonny willen weten😊
3,5 🌟 wat een bijzonder verhaal die mij gemixte gevoelens gegeven heeft. De voorkant geeft niet het beeld mee met de binnenkant. Het verdriet, verwaarlozing, angst maar ook vriendschap, zelfstandigheid, liefde en een semi goede afloop. Ik weet ook niet of ik nou gerust op ben met dit einde. Wat ik zeg, gemengde gevoelens. Ben best boos geweest tijdens het lezen! Toch is het mooi geschreven en je wil weten hoe het verhaal eindigt.
-GEEN SPOILER- Wowowow dit was echt een heel leuk boek! Het gaat over een meisje die alleen in een huisje in het vakantiepark van haar ouders woont. Eerst gaat alles goed maar dan krijgt ze moeite om haar geheim te verbergen. En op sommige momenten had je het zo met het hoofdpersonage te doen! Het las heel vlot en ik had het op een paar dagen uit. Het zou ook perfect zijn voor een boekbespreking denk ik en de personages waren heel mooi vormgegeven. Het einde was een beetje simpel maar toch mooi! Zeker een aanrader! ⭐⭐⭐⭐
Aan de ene kant is dit een verhaal over een meisje van veertien dat noodgedwongen op zichzelf moet gaan wonen in huisje 13 op een vakantiepark, zonder stroom, water en wifi. Een coming of age verhaal over Ronja die zichzelf en de liefde leert kennen omdat ze niet terug kan vallen op de bescherming van haar gescheiden ouders. Aan de andere kant is dit ook een verhaal over verwaarlozing, over ouders die dusdanig met hun eigen problemen worstelen dat ze die van hun dochter vergeten. Het boek moet even op gang komen, maar als het eenmaal op stoom is, is het niet meer weg te leggen. Aanrader.
Ik heb dit boek in één dag uitgelezen, maar dat zegt niet dat dit boek een vijf ster is. Het boek las makkelijk weg en door de korte hoofdstukken heb je ook het idee dat je er snel doorheen gaat. Ik weet niet zo goed wat ik van het verhaal zelf moet vinden. Het is natuurlijk niet gezond dat en meisje van 15 alleen in een huisje woont en alles maar zelf moet uitzoeken omdat haar moeder niet tegen straling kan. Ik vind ook niet dat er door beide ouders goed met de situatie omgaan. Het lijkt soms een beetje op verwaarlozing. Het boek was daarentegen wel vermakelijk en leest goed weg. Daarom gewoon netjes 3 sterren!
Huisje 13 gaat over Ronja, een meisje van 14 met gescheiden ouders. Haar moeder heeft intussen een nieuwe vriend en haar vader een vriendin en twee stiefkinderen.
Het grootste deel van de tijd woont Ronja bij haar moeder, een ijverige zakenvrouw, die altijd 24/7 bereikbaar is. Wanneer Ronja's moeder verandert in een WiFiwappie, nemen ze een vakantiepark over in de middle of nowhere, waar geen straling is. Na een ruzie wegens een feestje wordt besloten dat Ronja niet meer in het grote huis mag wonen, maar in huisje 13 , zonder electriciteit, stromend water en WiFi. Hoe slaat Ronja zich hier doorheen?
Het verhaal is vlot geschreven, to the point en korte hoofdstukken. Ik heb het boek in 1 ruk uitgelezen!
Ronja is een goed omschreven karakter. Een slim en zelfstandige tiener, die goed weet wat ze wilt, maar erg onzeker is over of ze het allemaal wel goed doet. Ook de overige personages worden goed neergezet. In eerste instantie krijg je een hekel aan Ronja's moeder, want wij zet zijn kind nu uit huis,maar gaandeweg kreeg ik wel meer begrip.
Het verhaal gaat ook meer dan alleen over leven zonder WiFi. Het gaat ook over samengestelde gezinnen, vriendschap, verliefdheid, zelfstandigheid , anders zijn en onzekerheid.
Het wisselt af in emoties: luchtigheid, verbazing, ongeloof, kriebels en zelfs een traantje wegpinken . Huisje 13 is een boek wat me zeker zal bijblijven. Bedankt Elon voor weer een prachtig boek.
Elin Meijnen is lerares Nederlands en weet precies wat er speelt bij tieners van nu. Op het eerste gezicht lijkt dit verhaal misschien extreem, maar er zullen vast veel jongeren zijn die echt geen internet hebben thuis. Of die om een andere reden liever wat langer op school blijven hangen dan naar huis gaan.
De pittige omstandigheden van Ronja worden niet al te zwaar door de leuke details van het verhaal. Wat een rijk boek, terwijl het niet te dik is en gemakkelijk leest.