Alleen de alleroudsten kunnen zich Ithycene nog herinneren, de op palen gebouwde stad die door honderd generaties verbouwd en verfraaid werd, tot hij op het laatst een waar kunstwerk geworden was. De maatschappij kende toen strikt gescheiden rangen en standen, iets wat Semio helemaal niet bevalt maar waar hij niets aan kan veranderen. Als hij het probeert, loopt het zelfs erg slecht af en is hij gedwongen de woestijn in te vluchten, zonder water en met een hoogst onzekere toekomst.