Op de middelbare school richtte Wim de Bie met Kees van Kooten een cabaretgroep op, een samenwerking die ook tot lang na de middelbare school bleef bestaan. Sinds 1963 werkten Van Kooten en De Bie samen aan het VARA-radioprogramma De Uitlaat. Vanaf 1965 werd het duo populair, mede door hun televisiedebuut als het Haagse biljartersduo in het programma Fenklup. Van 1968 tot 1972 waren ze te zien in het satirische programma Hadimassa.
In 1972 maakten Van Kooten en De Bie de overstap naar VPRO en richtten ze het Simplistisch Verbond op, om wekelijks de actualiteiten op de hak te nemen. Hiervoor werden zij in 1974 en 1977 bekroond met de Nipkow-schijf en in 1985 met de Ere-Nipkowschijf. Van 1973 tot 1986 maakten Van Kooten en De Bie elk jaar de Bescheurkalender. Na vele Bescheurkalenders verscheen in 1987 Het Groot Bescheurboek, een verzameling van het beste werk uit veertien jaar Bescheurkalender.
Wim de Bie en Kees van Kooten waren wekelijks op televisie te zien in programma's als Het Simplistisch Verbond, Keek op de week, Krasse Knarren, In bed met Van Kooten en De Bie en De Deksel van de Desk. Na samen meer dan vierhonderd verschillende typetjes te hebben gespeeld, besloot Kees van Kooten in 1998 met alle televisieoptredens te stoppen. Wim de Bie bleef echter wel op televisie met programma’s als De Bunker en Nachtcrème.
Tegenwoordig maakt Wim de Bie geen televisieprogramma's meer, maar heeft hij bij VPRO zijn eigen website, Bieslog, waar hij dagelijks zijn commentaar geeft op het nieuws.
Tabakswinkelier Goos Verhoef (één van Wim de Bie's alter ego's), krijgt een plekje in de literaire boekenbijlage van Vrij Nederland waar hij wekelijks zijn lectuur uit zijn boekencorner van kritiek voorziet. De humor van Wim de Bie is altijd wat zachter en subtieler als die van Kees van Kooten, en ik heb vaak een zwak voor zijn stukjes en personages. Ook voor Goos Verhoef, een beetje onzeker en alledaags, maar vol liefde neergezet.
Vraag mij niet waarom ik dit alsnog heb uitgelezen. ‘s Avonds een stukje om goed te kunnen slapen, dat wel 😴. Wim de Bie schrijft beduidend minder vlot dan Kees van Kooten. Met het personage Goos Verhoef wil hij, volgens de achterflap, zowel hilarisch als ontroerend zijn, maar die combinatie werkt niet. De belevenissen van de ‘volkse’ Goos en zijn besprekingen van allerhande pulpboeken zijn ronduit saai. Dit exemplaar is ooit afgevoerd door een bibliotheek - ik kocht het ongetwijfeld voor een prikje - en kan nu, na 35 jaar, eindelijk bij het oud papier.