What do you think?
Rate this book
Για να μην αποτύχουμε όπως οι Μπιόρλινγκ και Καλστένιους
«Σημασία έχει, λένε, το ταξίδι και όχι ο προορισμός». Ξεκινώντας από μια τετριμμένη πλέον αλήθεια, την οποία αναποδογυρίζει, φέρνοντας το μέσα έξω σαν κάλτσα, ο Δημήτρης Καρακίτσος ξεδιπλώνει το δαιμόνιο μυθοπλαστικό του ταλέντο αφηγούμενος ένα ταξίδι στον ανοίκειο τόπο και χρόνο της Σουηδίας του 19ου αιώνα. Οι δυο φοιτητές, ο Ούλοφ Άλμκβιστ και ο Γιάν Άντερς Βίλεμαρκ κυνηγούν δυο χίμαιρες³ ο μεν ένας τη χίμαιρα της συγγραφικής δόξας κι ό άλλος το όριο ενός αδιαμόρφωτου ακόμη εαυτού.
Σε αντίθεση με την πλειονότητα των γραφιάδων ο Έλληνας πεζογράφος διαθέτει τη δύναμη, τη φαντασία και κυρίως το ταλέντο να ανασυστήσει έναν ολόκληρο κόσμο από ένα σπυρί άμμου³ πόσο δε μάλλον ένα πεζογραφικό ταξίδι σε τόπο όπου δεν έχει πατήσει το πόδι του. Στην καινούργια του νουβέλα ο Δ.Κ. στήνει ένα υπαρξιακό ταξίδι στην άκρη του κόσμου, στα οριακά άκρα της αφήγησης, με ιστορίες μέσα σε ιστορίες, όνειρα μέσα σε ονείρατα, απεικονίζοντας τον κόσμο μέσα από τον παραμορφωτικό φακό του γραμμένου χαρτιού ενός φιλόδοξου μυθιστοριoγράφου, με τη γομολάστιχα αφημένη στα χέρια του οριστικού κριτή της ανθρώπινης μοίρας. Ένα πολυδαίδαλο λογοτεχνικό σκαρίφημα, έναν ταξιδιωτικό χάρτη που συμπληρώνει το ίδιο το αναγνωστικό ταξίδι, προς τέρψη και μεγάλη απόλαυση του αναγνώστη, για να μην αποτύχουμε όπως οι Μπιόρλινγκ και Καλστένιους.
Σε αντίθεση με την πλειονότητα των γραφιάδων ο Έλληνας πεζογράφος διαθέτει τη δύναμη, τη φαντασία και κυρίως το ταλέντο να ανασυστήσει έναν ολόκληρο κόσμο από ένα σπυρί άμμου³ πόσο δε μάλλον ένα πεζογραφικό ταξίδι σε τόπο όπου δεν έχει πατήσει το πόδι του. Στην καινούργια του νουβέλα ο Δ.Κ. στήνει ένα υπαρξιακό ταξίδι στην άκρη του κόσμου, στα οριακά άκρα της αφήγησης, με ιστορίες μέσα σε ιστορίες, όνειρα μέσα σε ονείρατα, απεικονίζοντας τον κόσμο μέσα από τον παραμορφωτικό φακό του γραμμένου χαρτιού ενός φιλόδοξου μυθιστοριoγράφου, με τη γομολάστιχα αφημένη στα χέρια του οριστικού κριτή της ανθρώπινης μοίρας. Ένα πολυδαίδαλο λογοτεχνικό σκαρίφημα, έναν ταξιδιωτικό χάρτη που συμπληρώνει το ίδιο το αναγνωστικό ταξίδι, προς τέρψη και μεγάλη απόλαυση του αναγνώστη, για να μην αποτύχουμε όπως οι Μπιόρλινγκ και Καλστένιους.
144 pages, Paperback
Published February 1, 2022
1 person is currently reading
32 people want to read
About the author
Δημήτρης Καρακίτσος
17 books17 followersΟ Δημήτρης Καρακίτσος γεννήθηκε στον Βόλο το 1979. Έχει εκδώσει τα βιβλία: Οι γάτες του ποιητή Δ.Ι. Αντωνίου (Το Ροδακιό, 2012), Βένουσμπεργκ (Αντίποδες, 2015), Παλαιστές (Ποταμός, 2016), Ιστορίες του Βαρθολομαίου Ολίβιε (Ποταμός, 2017), Ζαχαρίας Σκριπ (Ποταμός, 2019), Ιστορίες της Μάντσας (Θράκα, 2020), Ο δον υπαστυνόμος (Αντίποδες, 2020), Για να μην αποτύχουμε όπως οι Μπιόρλινγκ και Καλστένιους (Ποταμός, 2022).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
May 2, 2022
«Και ήρθαν μουσικοί µετά, δυο γεροντάκια, ο ένας µε ακορντεόν κι ο άλλος µε βιολί, και οι δυο µε ημίψηλα όµως και ταλαιπωρηµένα γιλέκα, και το πλήθος έκανε χώρο για να απλωθούν οι αρειµάνιοι χορευτές. Τραπεζοµάντηλα στρωµένα παντού, παπούτσια από καφέ δέρµα, και ο ήλιος που είναι λες και δεν θέλει να κατεβεί από πάνω εκεί σήµερα. Κι έτσι όπως στέλνει τις ακτίνες του, σαν βέλη του Έρωτα, αυτές κάνουν γκελ στα μαλλιά των γυναικών. Είναι πανέµορφες επειδή γελούν από το πρωί. Η τελευταία παράγραφος ξεκινά µε µια πρόταση που δεν βγάζει νόημα, και µετά, χωρίς να καταλαβαίνεις για ποιον απὀ τους δύο πρόκειται, τον Γιαν ή τον Ούλοφ, ούτε πού βρίσκονται, καθώς το ακορντεόν δεν ακούγεται καθόλου, ή ακούγεται από µακριά για µια στιγµή και µετά σβήνει, µέσα σε εξίσου ξεθωριασµένα χειροκροτήματα, και κυρίως µέσα σε γυναικείους αναστεναγμούς, διαβάζεις για ένα αντρικό κορμί που χτυπά πάνω σε ένα γυναικείο. Που σκοντάφτει και ξαναχτυπά, με ορμή, σ' ένα σκηνικό που θυμίζει ξύλα που σιγοκαίγονται. Και ύστερα ξανά μουντζούρες, οχτώ ολόκληρες γραμμές, και σκόρπια γράμματα που προσπαθούν να τινάξουν από πάνω τους τη δεσποτική σκιά του μελανιού, και συνεπώς την εξαφάνιση και τη λήθη.»
Κανείς δεν γράφει σαν κι αυτόν.
Κανείς δεν γράφει σαν κι αυτόν.
July 15, 2022
Οι σκαλωσιές της λογοτεχνίας ορατές κι εμείς ανεβαίνουμε στα καρακίτσεια υψώματά της. 💖
«Ξέρεις τι αρχίζω να καταλαβαίνω για σένα, Ούλοφ; πρόσθεσε ο Γιαν Άντερς Βίλεμαρκ. Ότι είσαι πνεύμα αντιλογίας, αυτό, μάλιστα. Κατά βάθος ρεαλισμό σε ενδιαφέρει να κάνεις, ή τον ώμο νατουραλισμό του Ζερμινάλ, αλλά το αρνείσαι γιατί σε εκνευρίζει που κάποιοι άλλοι το κάνουν καλύτερα από σένα.
Κάτι τους έχει ξεφύγει, γι' αυτό εκνευρίζομαι, απάντησε ο Ούλοφ Άλμκβιστ. Σαν τι όμως; Τα ξωτικά; σάρκασε ο Γιαν Άντερς Βίλεμαρκ.
Η ψίχα, απάντησε ο Ούλοφ Άλμκβιστ. Η ψίχα, παλιόφιλε, η ψίχα των πραγμάτων. Ρεαλισμός, ναι, ίσως αυτό να κατάλαβα από το βιβλία της Λάγκερλεφ. Αλλά ρεαλισμός με ψίχα. Ή να το πω αλλιώς: και τα όνειρα ρεαλισμός είναι. Κι όχι μόνο τα όνειρα. Κυρίως ο πόνος κι η απογοήτευση».
«Ξέρεις τι αρχίζω να καταλαβαίνω για σένα, Ούλοφ; πρόσθεσε ο Γιαν Άντερς Βίλεμαρκ. Ότι είσαι πνεύμα αντιλογίας, αυτό, μάλιστα. Κατά βάθος ρεαλισμό σε ενδιαφέρει να κάνεις, ή τον ώμο νατουραλισμό του Ζερμινάλ, αλλά το αρνείσαι γιατί σε εκνευρίζει που κάποιοι άλλοι το κάνουν καλύτερα από σένα.
Κάτι τους έχει ξεφύγει, γι' αυτό εκνευρίζομαι, απάντησε ο Ούλοφ Άλμκβιστ. Σαν τι όμως; Τα ξωτικά; σάρκασε ο Γιαν Άντερς Βίλεμαρκ.
Η ψίχα, απάντησε ο Ούλοφ Άλμκβιστ. Η ψίχα, παλιόφιλε, η ψίχα των πραγμάτων. Ρεαλισμός, ναι, ίσως αυτό να κατάλαβα από το βιβλία της Λάγκερλεφ. Αλλά ρεαλισμός με ψίχα. Ή να το πω αλλιώς: και τα όνειρα ρεαλισμός είναι. Κι όχι μόνο τα όνειρα. Κυρίως ο πόνος κι η απογοήτευση».
August 30, 2022
Αυτή τη φορά, ο μαέστρος της γραφής Δημήτρης Καρακίτσος μάς μεταφέρει στη Σουηδία, στα τέλη του 19ου αιώνα. Τότε που δυο φίλοι φοιτητές, ο ένας της ιατρικής κι ο άλλος της φιλολογίας, ξεκινούν από τη Στοκχόλμη ένα περιπετειώδες ταξίδι προς τα βόρεια με σκοπό καταρχάς την άσκοπη περιπλάνηση και κατά δεύτερον μια υπαρξιακή αναζήτηση. Ο μεν Γιαν Άντερς Βίλεμαρκ δεν θέλει να γίνει γιατρός, όπως ο πατέρας του, ο δε Ούλοφ Άλμκβιστ θέλει να βρει τον συγγραφικό του εαυτό. Καθώς κινούνται με σχετική επιτυχία στη σουηδική επαρχία, οι περιπέτειές τους εμπλέκονται με τις ιστορίες του Άλμκβιστ και ο αναγνώστης καλείται να τους ακολουθήσει και να αποκρυπτογραφήσει τον ρεαλισμό και τον νατουραλισμό και να τους διαχωρίσει από τον μαγικό ρεαλισμό, που κάνει πού και πού τις εμφανίσεις του. Στόχος τους είναι η επιστροφή στη σουηδική πρωτεύουσα στις 18 Ιουλίου 1893, χωρίς να έχουν ξοδέψει τα λιγοστά τους χρήματα. Στο διάβα τους, γνωρίζουν τόπους και ανθρώπους, ενώ καταφέρνουν να επιβιώσουν (ή μήπως όχι και οι δυο;) σε αντίθεση με τους ακόμα πιο φιλόδοξους Μπιόρλινγκ και Καλστένιους, δυο συνομηλίκους τους που επιχείρησαν ένα σχεδόν αδύνατο ταξίδι, στην άκρη της άκρης του κόσμου, και δεν τα κατάφεραν.
Μια αναγνωστική απόλαυση, ιδανικά συνοδευόμενη από κρύα μπίρα, που ίσως με οδηγήσει, χρόνια μετά, να επιστρέψω στα κείμενα της Σέλμα Λάγκερλεφ, ώστε να αισθανθώ κάτι λίγο από τον ρεαλισμό με ψίχα που ένιωσε ο Ούλοφ, παίρνοντας στα χέρια του για πρώτη φορά βιβλίο της.
Δεν είναι εύκολο βιβλίο, όπως κανένα του υπερταλαντούχου Καρακίτσου, αλλά μου χάρισε ένα υπέροχο βράδυ. Είχα δε την πολυτέλεια να το διαβάσω με φακό, έξω, στην ύπαιθρο για να μπω, αν και το ελληνικό καλοκαίρι πόρρω απέχει από το σουηδικό, λίγο περισσότερο στη φ(Φ)ύση που έπλασε ο συγγραφέας. "Για να μην αποτύχουμε όπως οι Μπιόρλινγκ και Καλστένιους", είπα. Και το 'κανα!
Μια αναγνωστική απόλαυση, ιδανικά συνοδευόμενη από κρύα μπίρα, που ίσως με οδηγήσει, χρόνια μετά, να επιστρέψω στα κείμενα της Σέλμα Λάγκερλεφ, ώστε να αισθανθώ κάτι λίγο από τον ρεαλισμό με ψίχα που ένιωσε ο Ούλοφ, παίρνοντας στα χέρια του για πρώτη φορά βιβλίο της.
Δεν είναι εύκολο βιβλίο, όπως κανένα του υπερταλαντούχου Καρακίτσου, αλλά μου χάρισε ένα υπέροχο βράδυ. Είχα δε την πολυτέλεια να το διαβάσω με φακό, έξω, στην ύπαιθρο για να μπω, αν και το ελληνικό καλοκαίρι πόρρω απέχει από το σουηδικό, λίγο περισσότερο στη φ(Φ)ύση που έπλασε ο συγγραφέας. "Για να μην αποτύχουμε όπως οι Μπιόρλινγκ και Καλστένιους", είπα. Και το 'κανα!
August 4, 2023
Μεταξύ μας, κάπου χάθηκα, κάπου δεν ήθελα και να βρεθώ κιόλας, αλλά τέλος πάντων,τελειώσαμε, όχι πολύ καλά, αλλά ούτε και πολύ κακά
Μπορεί να φταίει το καλοκαίρι,η μπορεί να φταίει και οι ζαλάδες του καύσωνα, ότι πάντως και να φταίει στο δια ταύτα δεν έμεινα και ξερός
Ίσως να φταίει τελικά πως δεν ήθελα να ακολουθήσω ονόματα και υποσχέσεις,αλλά υπέροχες μεταφορές και υπέροχα σεληνιακά ωσανα,σαν αυτά που με είχε καλομαθει ο συμπαθής συγγραφέας από τις προηγούμενες δουλειές του, πού εδώ μάλλον δεν ευτύχησαν πολύ
Δεν πειράζει.Την επόμενη φορά.
Μπορεί να φταίει το καλοκαίρι,η μπορεί να φταίει και οι ζαλάδες του καύσωνα, ότι πάντως και να φταίει στο δια ταύτα δεν έμεινα και ξερός
Ίσως να φταίει τελικά πως δεν ήθελα να ακολουθήσω ονόματα και υποσχέσεις,αλλά υπέροχες μεταφορές και υπέροχα σεληνιακά ωσανα,σαν αυτά που με είχε καλομαθει ο συμπαθής συγγραφέας από τις προηγούμενες δουλειές του, πού εδώ μάλλον δεν ευτύχησαν πολύ
Δεν πειράζει.Την επόμενη φορά.
November 21, 2022
«Ο Κουίκουεγκ γεννήθηκε στο Κοκοβόκο, ένα νησί πολύ μακρινό στα νοτιοδυτικά. Δεν υπάρχει σε κανένα χάρτη∙ οι αληθινοί τόποι δεν υπάρχουν ποτέ» (σελ. 101).
— Herman Melville, Μόμπι-Ντικ ή Η Φάλαινα, μτφρ. Α. Κ. Χριστοδούλου, Gutenberg : 1992.
Στην πρώτη σελίδα της νουβέλας του Δημήτρη Καρακίτσου υπογραμμίζεται η ανεπάρκεια του χάρτη: «Οι πρώτες στέγες του χωριού εμφανίστηκαν εκεί που κατά τους ορισμούς του χάρτη μόνο δάσος έπρεπε να δουν [...]» (σ. 11). Θα συναντήσουμε και δεύτερη αναφορά στην προβληματική τού χάρτη: «Δεν μπορώ όμως να βγάλω συμπέρασμα από τον χάρτη [...]» (σελ. 55) που πεποίθησή μου είναι ότι υπαινίσσεται την απόκλιση από τη θεωρία στην πράξη. Τι ακριβώς όμως θέλει να μας πει ο Καρακίτσος αναφορικά με την αποτυχία της αποστολής, το 1892, των Μπιόρλινγκ και Καλστένιους, στην απόπειρά τους να προσεγγίσουν πρώτοι τον Βόρειο Πόλο; Ήταν και εκείνη η αποστολή μια ρομαντική διαφυγή; Εφιστώ την προσοχή ότι το «ρομαντική» στη νουβέλα του Καρακίτσου διαβάζεται και με την έννοια της καθομιλουμένης αλλά και μέσα από το πρίσμα του κινήματος του ρομαντισμού που εδώ, ο μύθος του συγγραφέα θα τον φέρει να συγκρούεται με τον νατουραλισμό – την ακραία μορφή ρεαλισμού που κυρίευσε τη λογοτεχνία στα τέλη του 19ου αιώνα. Είναι λοιπόν η νουβέλα μια βιωματική απόπειρα ενάντια στον νατουραλισμό που τόσο αντιστέκεται ο ήρωας του Καρακίτσου, Ούλοφ Άλμκβιστ, που μαζί με τον Γιαν Άντερς Βίλεμαρκ ξεκινούν ένα οδοιπορικό προς τον βορρά; Είναι οι ζωές των δύο πρωταγωνιστών λογοτεχνία και η λογοτεχνία οι ζωές τους; Τουλάχιστον αυτό θα ήθελε ο Ούλοφ, αλλά η ζωή έχει τον τρόπο της να επιβάλλεται διαφορετικά.
Ο Καρακίτσος κατασκευάζει ένα παραμύθι που στέκεται και πάλι όπως στην περίπτωση του προηγούμενου πονήματός του, Ο Δον Υπαστυνόμος (Αντίποδες, 2021), στοχαστικά απέναντι στη λογοτεχνία. Μετά τις αμετροέπειες του Δον Υπαστυνόμου –αμετροέπειες στα σημεία, γιατί το συγκεκριμένο μυθιστόρημα έχει αρκετές αρετές– ο Καρακίτσος εμφανίζεται πιο προσγειωμένος και κατάτι πιο εσωστρεφής. Το Για να μην αποτύχουμε όπως οι Μπιόρλινγκ και Καλστένιους είναι μια νουβέλα που «κοιτάζει τον αναγνώστη στα μάτια» ενώ παρακολουθεί τα νεανικά καπρίτσια των ηρώων του, του Ούλοφ και του Γιαν Άντερς. Το δίδυμο ξεκινά ένα ταξίδι προς τα βόρεια, όπου «βόρεια» σημαίνει στο βιβλίο –σαν τον «αληθινό βορρά» (true north) της ναυσιπλοΐας– την πίστη τους για μια αυθεντική, αληθινή επιλογή προς τη ζωή και την περιπέτεια. Το δίδυμο όμως των ηρώων έχει και μια διαφορετική ανάγνωση: συνιστά υπό κλίμακα συγγραφέα και κοινό. Ο Ούλοφ Άλμκβιστ συγγράφει και ο Γιαν Άντερς Βίλεμαρκ ακούει ή παριστάνει ότι ακούει τις ιστορίες του φίλου του, γιατί τις περισσότερες φορές βαριέται ή αδιαφορεί χαρακτηριστικά για τις ιδέες και τα γραπτά του Ούλοφ. Ο Καρακίτσος χτίζει μεθοδικά αυτή την ασυμφωνία του διδύμου των φίλων –που μπορεί να διαβαστεί και ως μυθοπλαστικός σχολιασμός ασυμφωνίας συγγραφέα κοινού–, γιατί πίσω από τη φαινομενική φιλία τους κρύβεται η άγνοια του ενός για τον άλλο. Παρατηρήστε πώς στα πρώτα κεφάλαια οι δύο συνοδοιπόροι δεν καταφέρνουν να συγχρονιστούν ούτε καν στις ώρες που κοιμούνται και ξυπνούν (βλ. σ. 26, 30). Όπως, προσέξτε την καταληκτική πρόταση του κεφαλαίου «Γιούνας Λίλιεφορς» όπου ο Ούλοφ δηλώνει, όταν ακούει την αφήγηση του φίλου: «Με εκπλήσσεις, δεν ήξερα ότι είσαι τόσο ρομαντικός» (σελ. 29). Και αυτό συμβαίνει γιατί ο Ούλοφ παραμένει στη σκιά της σαγήνης τού μεγαλόπνοου έργου του να μεταμορφώσει τη λογοτεχνία της εποχής του αδιαφορώντας και ο ίδιος με τη σειρά του για τη ζωή και τις ανησυχίες του φίλου του που τις βρίσκει μικροαστικές και κοινότοπες. Ακόμη και το κείμενο που συγγράφει ο Ούλοφ για να τιμήσει τον φίλο του, προς το τέλος, είναι ένα κείμενο που αρέσκεται στη μεγαλομανία του. «Και τότε, κλείνοντας για μια στιγμή τα μάτια, είδα τον εαυτό μου στο βήμα ενός μικρού και σκοτεινού αμφιθεάτρου. Το κείμενο μπροστά μου το διάβαζα με στόμφο και συγκίνηση [...]».
— πλήρες κείμενο: https://www.istos.gr/literature/revie...
— Herman Melville, Μόμπι-Ντικ ή Η Φάλαινα, μτφρ. Α. Κ. Χριστοδούλου, Gutenberg : 1992.
Στην πρώτη σελίδα της νουβέλας του Δημήτρη Καρακίτσου υπογραμμίζεται η ανεπάρκεια του χάρτη: «Οι πρώτες στέγες του χωριού εμφανίστηκαν εκεί που κατά τους ορισμούς του χάρτη μόνο δάσος έπρεπε να δουν [...]» (σ. 11). Θα συναντήσουμε και δεύτερη αναφορά στην προβληματική τού χάρτη: «Δεν μπορώ όμως να βγάλω συμπέρασμα από τον χάρτη [...]» (σελ. 55) που πεποίθησή μου είναι ότι υπαινίσσεται την απόκλιση από τη θεωρία στην πράξη. Τι ακριβώς όμως θέλει να μας πει ο Καρακίτσος αναφορικά με την αποτυχία της αποστολής, το 1892, των Μπιόρλινγκ και Καλστένιους, στην απόπειρά τους να προσεγγίσουν πρώτοι τον Βόρειο Πόλο; Ήταν και εκείνη η αποστολή μια ρομαντική διαφυγή; Εφιστώ την προσοχή ότι το «ρομαντική» στη νουβέλα του Καρακίτσου διαβάζεται και με την έννοια της καθομιλουμένης αλλά και μέσα από το πρίσμα του κινήματος του ρομαντισμού που εδώ, ο μύθος του συγγραφέα θα τον φέρει να συγκρούεται με τον νατουραλισμό – την ακραία μορφή ρεαλισμού που κυρίευσε τη λογοτεχνία στα τέλη του 19ου αιώνα. Είναι λοιπόν η νουβέλα μια βιωματική απόπειρα ενάντια στον νατουραλισμό που τόσο αντιστέκεται ο ήρωας του Καρακίτσου, Ούλοφ Άλμκβιστ, που μαζί με τον Γιαν Άντερς Βίλεμαρκ ξεκινούν ένα οδοιπορικό προς τον βορρά; Είναι οι ζωές των δύο πρωταγωνιστών λογοτεχνία και η λογοτεχνία οι ζωές τους; Τουλάχιστον αυτό θα ήθελε ο Ούλοφ, αλλά η ζωή έχει τον τρόπο της να επιβάλλεται διαφορετικά.
Ο Καρακίτσος κατασκευάζει ένα παραμύθι που στέκεται και πάλι όπως στην περίπτωση του προηγούμενου πονήματός του, Ο Δον Υπαστυνόμος (Αντίποδες, 2021), στοχαστικά απέναντι στη λογοτεχνία. Μετά τις αμετροέπειες του Δον Υπαστυνόμου –αμετροέπειες στα σημεία, γιατί το συγκεκριμένο μυθιστόρημα έχει αρκετές αρετές– ο Καρακίτσος εμφανίζεται πιο προσγειωμένος και κατάτι πιο εσωστρεφής. Το Για να μην αποτύχουμε όπως οι Μπιόρλινγκ και Καλστένιους είναι μια νουβέλα που «κοιτάζει τον αναγνώστη στα μάτια» ενώ παρακολουθεί τα νεανικά καπρίτσια των ηρώων του, του Ούλοφ και του Γιαν Άντερς. Το δίδυμο ξεκινά ένα ταξίδι προς τα βόρεια, όπου «βόρεια» σημαίνει στο βιβλίο –σαν τον «αληθινό βορρά» (true north) της ναυσιπλοΐας– την πίστη τους για μια αυθεντική, αληθινή επιλογή προς τη ζωή και την περιπέτεια. Το δίδυμο όμως των ηρώων έχει και μια διαφορετική ανάγνωση: συνιστά υπό κλίμακα συγγραφέα και κοινό. Ο Ούλοφ Άλμκβιστ συγγράφει και ο Γιαν Άντερς Βίλεμαρκ ακούει ή παριστάνει ότι ακούει τις ιστορίες του φίλου του, γιατί τις περισσότερες φορές βαριέται ή αδιαφορεί χαρακτηριστικά για τις ιδέες και τα γραπτά του Ούλοφ. Ο Καρακίτσος χτίζει μεθοδικά αυτή την ασυμφωνία του διδύμου των φίλων –που μπορεί να διαβαστεί και ως μυθοπλαστικός σχολιασμός ασυμφωνίας συγγραφέα κοινού–, γιατί πίσω από τη φαινομενική φιλία τους κρύβεται η άγνοια του ενός για τον άλλο. Παρατηρήστε πώς στα πρώτα κεφάλαια οι δύο συνοδοιπόροι δεν καταφέρνουν να συγχρονιστούν ούτε καν στις ώρες που κοιμούνται και ξυπνούν (βλ. σ. 26, 30). Όπως, προσέξτε την καταληκτική πρόταση του κεφαλαίου «Γιούνας Λίλιεφορς» όπου ο Ούλοφ δηλώνει, όταν ακούει την αφήγηση του φίλου: «Με εκπλήσσεις, δεν ήξερα ότι είσαι τόσο ρομαντικός» (σελ. 29). Και αυτό συμβαίνει γιατί ο Ούλοφ παραμένει στη σκιά της σαγήνης τού μεγαλόπνοου έργου του να μεταμορφώσει τη λογοτεχνία της εποχής του αδιαφορώντας και ο ίδιος με τη σειρά του για τη ζωή και τις ανησυχίες του φίλου του που τις βρίσκει μικροαστικές και κοινότοπες. Ακόμη και το κείμενο που συγγράφει ο Ούλοφ για να τιμήσει τον φίλο του, προς το τέλος, είναι ένα κείμενο που αρέσκεται στη μεγαλομανία του. «Και τότε, κλείνοντας για μια στιγμή τα μάτια, είδα τον εαυτό μου στο βήμα ενός μικρού και σκοτεινού αμφιθεάτρου. Το κείμενο μπροστά μου το διάβαζα με στόμφο και συγκίνηση [...]».
— πλήρες κείμενο: https://www.istos.gr/literature/revie...
December 27, 2024
"Ήμουν έτοιμος, ένας αφελής σαλτιμπαγκος, έτοιμος να σπρωξω το παρελθόν στις σελίδες μου, σε μια απεγνωσμενη προσπάθεια να το διαφύλαξω, να το διασώσω, όπως ο εξερευνητής που με δάχτυλα τσουρουφλισμενα από το ψύχος καρφώνει το σημαιακι της χώρας του στο δέρμα της Ιστορίας. Τότε σκέφτηκα, πως τελικά, μόνο ένα βλέμμα λείπει, ένας θεατής, ένας άνθρωπος που θα σε δει να αγωνιζεσαι στο σκοτάδι. Αλλά για να απλώσει ένας ξένος χείρα βοήθειας, είπα μέσα μου, πρέπει πρώτα να τον κοιτάξεις στα μάτια κι εσύ." - Δημήτρης Καρακίτσος, Για να μην αποτυχουμε όπως οι Μπιόρλινγκ και Καλστένιους, Ποταμός ΥΓ Μια κάβα βιβλίων στην Αγγλία κρύβει ένα καλό βιβλίο. Ένα αριστούργημα! Από που να ξεκινήσω: το ρυθμό, την αφήγηση, τα τοπία, τους χαρακτήρες, τη στίξη, τη γλώσσα. Άφηνα κάθε σημείο της αφήγησης και ονειρευόμουν με ανοιχτά μάτια και ξεπηδουσε μια πινακοθήκη ξυλογραφιων. "Ένας συγγραφέας που διαβάζει !" σκέφτηκα. Ίσως να σκέφτηκα και τον Παπαδιαμάντη ισως και τους σκοτεινούς Βρετανούς συγγραφείς αλλά μετά θυμήθηκα οποίος και να γράφει είναι ο "σαλτιμπαγκος" της τελευταίας παραγράφου του Καρακιτσου, που τολμώ να πω ότι είναι ένας σπουδαίος σύγχρονος συγγραφέας που δοκιμάζει τα όρια του με επιτυχία στην ελληνική πεζογραφία! Το καλύτερο δώρο για αναγνώστες και όσους προσπαθούν να γράψουν ιστορίες 🖤
August 25, 2025
"ό,τι παράγεται σε ένα εργοστάσιο είναι βαρύ και δυσκίνητο, ευπρόσβλητο στη σκουριά. Έτσι και τα βιβλία σας, δεν είναι τίποτα άλλο από άροτρα, φρεσκοσυναρμολογημένα, που λιάζονται στην αυλή ενός σουηδικού εργοστασίου."
Displaying 1 - 7 of 7 reviews