Een psychologisch-historische roman over de ontmaskering van macht, corruptie en verraad in de hoogste kringen van het Franse hof.
De zwarte koningin speelt zich af in Parijs, 1580. Als dochter van de nieuwe bibliothecaris maakt de jonge Fiora haar debuut aan het Franse hof. Het duurt niet lang voor ze koningin-moeder Catherine de' Medici ontmoet. Catherine ziet iets in Fiora en binnen korte tijd is Fiora een van Catherines meest intieme vertrouwelingen.
Wanneer Catherine Fiora vraagt om voor haar te spioneren, komt Fiora in een wespennest terecht. De opdrachten van Catherine worden steeds gevaarlijker, tot Catherine Fiora het onvoorstelbare opdraagt. Als Fiora hierin meegaat, zet ze alles wat haar dierbaar is op het spel. Ook de liefde van haar leven. Zal het kwaad het winnen van het goede?
Zojuist heb ik De Zwarte Koningin uitgelezen en ik moet zeggen dat ik hier wat gemengde gevoelens over heb. Ik houd erg van dit soort historische romans en keek er ook erg naar uit om me in het leven van Catherine de Medici, zij het door de ogen van haar vertrouweling Fiora, te storten. Het blijft een boeiende vrouw, al was ze op z'n zachts gezegd problematisch in haar doen en laten. Het verhaal is dan ook boeiend van opzet en interessant om te lezen. Waar dit boek me helaas niet op de hand heeft is de schrijfstijl. Die zou 16de-eeuws zijn, maar dat zat 'm dan voornamelijk in het gebruik van bepaalde woorden. Denk aan het woord 'dwerg', wat ook wordt uitgelegd in het nawoord. Maar verder is er geen consequent gebruik gemaakt van passende of zelfs correcte woorden op sommige plaatsen in het boek. Bedienden worden ober genoemd, maar later ook weer bediende. 'Onder het genot van een hapje en een drankje' voelde ook niet passend. Op niet passende plekken wordt gerefereerd aan personages in hun functie en niet naar hun naam, bijvoorbeeld 'schildersgezel' en dat doet mij vermoeden wat ik steeds vaker bemerk bij boeken, namelijk dat de schrijfstijl niet goed door de redactie wordt beoordeeld. Ik heb op een gegeven moment opgezocht of dit boek niet in eigen beheer was uitgegeven, want het is inconsequent, bevat tenenkrommende zinnen, afgeraffelde stukken en delen waar minder toch echt meer had kunnen zijn. Ook de hoofdstukken hebben regelmatig geen goede afronding. Voor het vertellen van een verhaal hoef je geen geweldig schrijver te zijn, maar dan is het de taak van de redactie/uitgever om daar wel een fijn leesbaar boek van te maken. Of in ieder geval de auteur tips en tricks mee te geven over hoe dit verbeterd kan worden. Al met al vond ik het qua schrijfstijl dus te matig om het een goed boek te vinden en was het vooral te langdradig. Neemt niet weg dat het goed genoeg is om gelezen te worden voor de historie die beschreven wordt. Ook al is het in romanvorm en heeft de auteur zich bepaalde vrijheden toegedicht waar je ook vraagtekens bij kunt zetten. 3 sterren, goed boek, maar meer ook niet.
Wat heb ik intens genoten van dit boek. Een historische roman die je met het personage van Fiona, hofdame en toch wel vertrouwelinge van Catherina De’Medici laat kennismaken. Wanneer we Fiona leren kennen en ontdekken hoe ze in het hof van Catherina De’Medici komt is de koningin al ouder. Vrij snel word duidelijk hoe manipulatief het karakter van de koningin is, hoe ze controle wil houden en hoe ze Fiona volledig in de ban heeft.
Het leest lekker weg want het is op een fijne manier geschreven. Ik las dat enkele lezers wat moeite hadden om door de eerste hoofdstukken te komen, persoonlijk had ik daar helemaal geen last van. Ik waande me meteen in die tijd en aan het hof vol intriges en geheimen. Zowel de koningin als Fiona zijn razend interessant en de sfeer die de auteur door haar schrijven bij me opwekte was heerlijk. Geboeid en vol interesse heb ik dit boek gelezen dat een kleine inkijk geeft in het hof en Catherina De’Medici. Al mijn lof voor de auteur voor dit debuut dat heel sterk geschreven is.
Het hoeft dan eigenlijk niet gezegd te worden, maar ik ben heel benieuwd naar verder werk van deze auteur. Heerlijk tijdreizen door middel van een fijne schrijfstijl.
De woorden psychologisch en historisch kunnen wel weggelaten worden, dit is gewoon een roman. En niet meer dan dat om eerlijk te zijn. De omschrijving van “ontmaskeringen van macht, corruptie en verraad” is spannender dan het hele boek zelf.
Ik heb het audiobook geluisterd en deze werd prettig voorgelezen. Dat is denk ik ook de enige reden dat ik niet ben afgehaakt, het was aangenaam achtergrondgeluid. Ik ben eigenlijk verbaasd dat ik dit hele boek doorgekomen ben, want het wist me geenszins te boeien.
Dat komt vooral doordat karakters nauwelijks uitgediept worden. Catharine en Guillaume en de aap Pépé hebben nog meer invulling dan Fiora en de rest van de personages. Bepaalde keuzes en gedragingen lijken daardoor willekeurig, onlogisch of ongegrond.
De toewijding van Fiora aan Catherine kan ik niet plaatsen. Wellicht geeft het haar het gevoel belangrijk te zijn, al lijkt aanzien niet haar motivatie. Een vervanging voor haar moeder, met wie ze geen warme band heeft? Wellicht, het wordt niet uitgewerkt door de schrijver.
De hartstochtelijke liefde die er zou moeten zijn tussen Fiora en de schildersgezel (naar wie ze ook telkens zo verwijst, in plaats van zijn naam te gebruiken, wat de liefde nog ongeloofwaardiger maakt) is eigenlijk niet meer dan een partijtje zoenen. Het is onbegrijpelijk waar hun passie voor elkaar uit bestaat omdat deze nauwelijks wordt beschreven. Met het eerste hoofdstuk had een ik epische liefde verwacht, die de personages verscheurd in hun keuze tussen hun verplichtingen en elkaar. Maar de liefde lijkt niet meer dan een bevlieging tussen twee personages die toevallig in elkaars buurt zijn.
Als deze relatie de nativiteit van Fiora had moeten beschrijven en een beeld wilde schetsen van mannen die ongetrouwde vrouwen gebruiken voor een pleziertje en daarna teleurstellen door ze links te laten liggen wanneer de vrouw verliefd is, dan is dat ook mislukt. Het verhaal hangt nu - bizar genoeg - tussen deze twee dingen in doordat de schrijver heeft nagelaten een van deze opties goed in te kleuren.
Het verhaal beslaat meerdere jaren, maar ook dat is niet goed uiteengezet. Ik heb geen idee hoe lang Fiora Catharine’s hofdame was, wat de tijdsverloop van haar relatie met de schildersgezel is en hoeveel tijd er tussen bepaalde gebeurtenissen zit. Ook daardoor blijft het verhaal oppervlakkig en weet het de lezer niet te grijpen.
Helaas, saai is denk het beste woord om dit verhaal te beschrijven. Het is net zo vlak als Fiora’s persoonlijkheid.
This entire review has been hidden because of spoilers.
De zwarte koningin is het debuut verhaal van Catharina Botermans. Hiermee zet ze een historische roman neer die zich afspeelt in Parijs in 1580.
Fiora verhuist met haar familie naar Parijs. Haar vader is de nieuwe bibliothecaris van Cahtarine de’Medici. Als Fiora de koningin-moeder Catharine de’Medici ontmoet, is dat voor Fiora het begin van haar taak als hofdame van Catharine. In korte tijd groeit Fiora uit tot een van Catharine’s meest intieme vertrouwelingen. Maar hieraan zit wel een hoge prijs.
Niet veel later vraagt Catharine aan Fiora om voor haar te spioneren, dat is het moment dat het web zich langzaam om Fiora heen begint te sluiten. Catharine vraagt steeds meer dingen van Fiora, het begint met een onschuldige bijeenkomst met de heer Houlard. Maar het worden steeds gevaarlijkere opdrachten, en uiteindelijk moord. Fiora is zo loyaal naar Catharine toe, dat ze niet weet wat ze moet doen. Als ze het niet doet, wat dan? Maar als ze het wel doet, raakt ze de liefde van haar leven kwijt.
Het boek begint met de proloog die je nieuwsgierig maakt naar de rest van het verhaal. Jammer genoeg krijg je ook al veel dingen mee, die je later in het verhaal pas had willen weten. Dat de proloog later in het boek nogmaals herhaald word, haalt je wel uit je leesritme. Ik vond het persoonlijk een beetje verwarrend.
Aan de schrijfstijl van Catharina Botermans moest ik in het begin een beetje wennen, daardoor duurde het iets langer voor ik in het verhaal zat. Ze heeft geprobeerd om de schrijfstijl van de 16e eeuw een beetje over te nemen, en dat vind ik wel gelukt. Doordat sommige dingen zo gedetailleerd zijn beschreven komt het verhaal heel beeldend over. Zoals de mooie kleding die ze droegen en de fantastische feesten op het kasteel.
De hoofdpersonages waar het verhaal om draait zijn Catharine en Fiora, deze personages worden beide mooi beschreven en uitgediept. Je leeft mee met Fiora, je snapt waarom ze bepaalde dingen doet, maar je merkt ook dat ze nog jong en naïef is, soms wil je dat ze gewoon voor haar zelf opkomt. Fiora laat zien hoe ver ze bereid is te gaan in haar loyaliteit aan Catharine. Hierdoor komt ze in een zeer lastig parket voor haar grote liefde Amédée. Met Catharine had ik later moeite, ze deed uit de hoogte, en drong haar wil op zodat er werd gedaan wat ze wilde. In het begin was ze sterk en kwam ze krachtig over, daarna kwam je erachter dat ze de liefde en aandacht van haar zoon mist. Haar ziekte werd ook goed omschreven, je kon merken hoe moeilijk zowel Catharine als Fiora het hiermee had. Ik had graag meer van Helene willen lezen, want zij zag meer dan ze liet merken.
‘De zwarte koningin’ is de debuutroman van Catharina Botermans en vertelt het verhaal van de jonge hofdame Fiora die door Catherine de’ Medici wordt aangesteld om haar gezelschap te houden. Fiora is erg geïmponeerd door de koningin-moeder en alle, soms behoorlijk excentrieke, gebeurtenissen aan het hof, en doet er alles aan om de al wat oudere en behoeftige Catherine ter zijde te staan. Wat ze niet weet is dat Catherine haar kans schoon ziet om haar als pion in te zetten om haar tanende invloed op het hof in handen te houden.
In tegenstelling wat de titel van dit boek doet vermoeden draait het verhaal vooral om Fiora en de liefde die ze ontwikkelt voor schildersknecht Amédée, en minder direct om de koningin-moeder. Via verhalen die Fiora te horen krijgt van de nar Guillaume en de steeds zwakker wordende Catherine krijgen we een inkijkje in de wereld van de jongere Catherine en de keuzes die ze heeft gemaakt.
Catharina Botermans heeft de keuze gemaakt om het fictieve liefdesverhaal van Fiora te verweven met de geschiedenis rondom Catherine de’ Medici en het lukt haar heel knap om feit en fictie naadloos in elkaar over te laten lopen. Omdat ik zelf weinig kennis had van de geschiedenis van het Franse hof vond ik het historische gehalte van het boek erg boeiend. Tevens genoot ik van de soepele schrijfstijl van de auteur. Wat ik jammer vind is dat ik weinig werd meegesleept door de karakters van de hoofdpersonen. Nog wat meer uitdieping had het verhaal nog interessanter gemaakt. ‘De zwarte koningin’ is een aangenaam en verrassend debuut wat ik met plezier heb gelezen.
Deze debuutroman zou over Catherina de Medici gaan door de ogen van één van haar gezelschapsdames. In de praktijk gaat het maar over een klein deel van het einde van haar leven. Dat is op zich niet erg, de manier waarop we Catherina zien hierin is best interessant en het is duidelijk dat de schrijfster veel van haar weet en ook van de periode. Omdat ik meestal wel geboeid was, geef ik het boek een voldoende, maar dat is echt ternauwernood.
Het grootste probleem is dat buiten Fiora, het hoofdpersonage, en Catharina, geen enkel ander karakter wordt uitgediept. Zelfs haar love interest, die irritant genoeg continu 'de schildersgezel' wordt genoemd, heeft geen karakter buiten zijn krullen. Waarom Fiora voor hem valt en zo in tweeën wordt gespleten tussen hem en haar trouw aan Catharina, is dan ook niet te verklaren. Er is letterlijk een aap die beter wordt beschreven dan haar love interest.
De schrijfster koos voor taal die zou passen bij de tijdsperiode, maar dat vind ik niet heel goed gelukt. Er zitten behoorlijk veel moderne idiomen in. Daarnaast heb ik ook echt moeite met deze verklaring als uitleg voor beledigende taal en homofobie - ja, dat kan bij een personage als Fiora die aanvankelijk naïef en godvrezend wordt neergezet, maar dat ze dan wel een fysieke affaire heeft met haar love interest zonder te trouwen en daar nul wroeging over heeft, vind ik dan weer ongeloofwaardig.
Mooie historische roman die zich afspeelt in het voorlaatste decennium van de 16e eeuw aan het Franse hof, waar op dat moment koning Henri III van het huis Capet-Valois aan de macht is nadat de Franse kroon eerder was toegevallen aan zijn oudere broers Frans II (bewind van 1559–1560) en en na diens dood aan de destijds 10-jarige Karel IX (bewind van 1560-1574), waarbij hun moeder, Catherine de' Medici tot 1963 het regentschap uitoefende. In de jaren '80 is de verhouding tussen de ondertussen bejaarde en met haar gezondheid kwakkelende koningin-moeder Catherine en haar zoon Henri verslechterd en merkt Catherine dat Henri sterk onder de invloed verkeert van in haar ogen verkeerde hovelingen, waardoor het koningschap sterk aan draagvlak verliest onder de bevolking en een opstand dreigt. Onder die omstandigheden schakelt Catherine haar hofdame en vertrouwelinge, de jonge Italiaanse Fiora Salviati, in om voor haar te spioneren en haar te helpen bij haar hofintriges. 3½ ster
I am always interested in the history around the Medici family, but don't think I would have enjoyed the story that much if it would have been told from the view of the queen herself during the reign of her son. The author made a really good decision when telling the story from the view of the Italian girl Fiora. She sees things from a different perceptive, isn't a mindless girl who doesn't think for herself, but becomes so attached to the queen that through her we get to live a part of those times in a very different way than most stories of this kind are told. I do like the character of Fiora and even though he has only a small part in the book, also her father.
Een prachtig geschreven verhaal over een deel van het leven van Catharine de Medici. Een roman deels gebaseerd op waargebeurde feiten maar in een fictieve structuur. De auteur heeft een heerlijke schrijfstijl: duidelijk, prikkelend en met diepgang. Door het toevoegen van fictieve personages zit er veel vaart in het verhaal en blijf je als lezer nieuwsgierig hoe het af gaat lopen. Leuk voor mij om bij het Dankwoord achterin een naam tegen te komen van iemand die ik persoonlijk heb gekend. Houd je van geschiedschrijving en stoor je je niet aan de mix van feiten en fictie? Lezen dit boek! Ik heb er echt van genoten.
Wat een geweldige historische roman! Het had iets weg van een psychologische thriller zonder huiveringwekkende details. De auteur geeft met dit boek, dat je meeneemt naar het Frankrijk van de 16de eeuw, een inkijkje hoe een persoon met macht en aanzien onder de huid kan kruipen van een jonge, onervaren vrouw die haar tijdsgeest in vele opzichten vooruit is en hunkert naar kennis, avontuur en nieuwe inzichten. Het verhaal is prachtig geschreven, waarbij je in het eerste hoofdstuk instapt bij het einde en vervolgens meegenomen wordt naar hoe het begon en gaandeweg ontdekt waarom het verhaal van de hofdame van Catherine de Medici, uitliep op waar het uiteindelijk eindigde.
Historische roman? Roman, zeker. Op het saaie af. Historisch? Dat blijkt volgens mij te weinig uit de schrijfwijze en beschrijvingen van de periode waarin dit verhaal zich afspeelt. Met alleen een historisch figuur als een van de hoofdpersonen ben je er nog niet. Vele bladzijden lang blijft het een beetje zeuren over trouw en de bijbehorende dilemma’s, te weinig variatie. Pas in de laatste hoofdstukken komt wat reuring in het verhaal. Maar laat je niet ontmoedigen door bovenstaande. Hou je van romans, dan hoort dit boek in het rijtje dat gelezen mag worden.
Het boek was minder spannend dan ik vooraf verwachtte, maar een erg interessante en goed geschreven vertelling van het leven aan het Franse hof. Ik vond het erg leerzaam en werd gelijk door de, werkelijk bestane en door de auteur verzonnen, personages gegrepen. Het boek leest heel vlot zonder af te doen aan het historisch perspectief. Het nawoord van de auteur met haar perspectief op historische literatuur vond ik erg interessant. Echt een aanrader!
Heerlijke historische roman om lekker in te duiken. Fiora moet kiezen tussen haar liefde voor de intrigerende Catherine de Medici en de schildersgezel die haar hart veroverd heeft. Hoe ver wil ze gaan om aan Catherines eisen te voldoen? De keuzestrijd van Fiora wordt mooi weergegeven door Botermans.
Mooi boek op zich zelf staand. Maar zou ook een goed vervolg (film) kunnen zijn voor de Reign serie liefhebbers. Het verhaal lijkt voorspelbaar maar dat ervaarde ik zeker niet! Goed geschreven en hoop dat deze schrijfster nog veel meer van dit soort boeken gaat uitbrengen.
Mooi geschreven. Sinds bookchoice historische romans aan hun maandselectie toevoegt heb ik er al een paar gelezen. Toch wel erg leuk en afwisselend naast mijn geliefde thrillers. Deze roman sleept je mee en geeft een mooi inkijkje in hoe het er aan toe ging in het hof.
Een goed geschreven, interessant debuut! Heb het met plezier gelezen. Ik schreef een uitgebreide bespreking voor blijmeteenboek.nl, hier de link: https://www.blijmeteenboek.nl/2022/09...
Het boek De zwarte koningin lijkt door de titel te gaan over Catherine de Medici, en hoewel zij wel een grote rol in het boek heeft, gaat het uiteindelijk toch meer over haar (fictieve) hofdame Fiora. Het verhaal begint in haar jeugd, maar eigenlijk begint het pas echt zodra ze al een paar jaar Catherine’s hofdame is. Op dit moment begint de ziekelijke koning haar namelijk steeds meer te vragen en heeft ze steeds hogere verwachtingen voor Fiora. Rond deze tijd ontmoet ze ook de schildersgezel Amédée, die ook een prominente rol in het boek speelt. Het boek probeert zowel de plotlijn rondom Catherine en Fiora als rondom Fiora en Amédée op de voorgrond te zetten. Hierdoor is het al snel duidelijk dat het verhaal vooral om Fiora draait, en dus niet over Catherine zoals verwacht aan de hand van de titel. Persoonlijk vind ik dit niet zo erg, maar het was voor mij al vrij snel duidelijk dat de twee plotlijnen te veel in balans waren, en dat niet een van de twee een duidelijk subplot was van de ander. Hierdoor was het voor mij niet meer duidelijk wat nou precies de bedoeling was van het boek: of ze ons meer wilde laten leren over Catherine, of juist een liefdesverhaal op papier wilde zetten waarin Catherine toevallig een rol speelde. Beide boeken had ik (waarschijnlijk) met plezier gelezen, maar door deze strijd voor dominatie vond ik het plot het eigenlijk net niet. De schrijfstijl vond ik wel erg fijn. Zo was het goed en redelijk makkelijk te lezen, maar was het niet te moderne taal waardoor je wel het idee kreeg van een historische roman. De schrijfstijl vond ik dan ook prima bij het boek passen, ik vond het alleen jammer dat er geen duidelijk hoofdplot was. Al met al een prima debuut en vier sterren van mij. Volgende boeken van de auteur zal ik zeker een kans geven indien het onderwerp mij aanspreekt.
Het boek begint met een lekker tempo zodat je er snel in zit en meteen enthousiast wordt. Daarna neemt het tempo echter af en blijft het verhaal te lang hangen op bepaalde stukken.
Vertelling vanuit een vertrouwelinge van de koningin-moeder van Frankrijk Catherine de Medici. Over roddels, intriges en excessen aan het hof van koning Henri III. Geeft je in inkijkje in die tijd.
Fiora Salviati komt op 15-jarige leeftijd door de job van haar vader in het koninklijk paleis terecht. Al snel wordt Fiora opgemerkt door Catherine La Reine, de koningin moeder. Binnen de kortste keren wordt ze hofdame van Catherine en staat ze dag en nacht ter beschikking voor de grillen van de koningin moeder. De band tussen de koningin moeder en haar zoon is bijna onbestaand. Ze schakelt Fiora in om rond te neuzen en zich te begeven in de Koninklijke kringen om zo meer te weten te komen over Henri, haar zoon. De opdrachten die Catherine Fiora geeft worden steeds gewaagder, gevaarlijker en barbaarser. Hoe ver is Fiora bereid te gaan voor haar intimiderende koningin moeder?
Het verhaal werd gebaseerd op de echte Catherine La Reine, de andere personages zijn wel fictief. Catherina Botermans zorgt ervoor dat je wordt meegezogen in de Franse geschiedenis, veel informatie te verwerken krijgt en toch geniet van het lezen. Ze neemt je van in het begin mee in het verhaal en laat door middel van haar schrijfwijze, je helemaal thuis voelen in het jaar 1585. Vlotjes ging ik door het verhaal heen en werd telkens weer geprikkeld om meer te ontdekken van de koningin moeder en haar volgelingen. De bijlage achteraan in het boek , maakt het helemaal af.
De zwarte koningin is een intrigerend verhaal, boordevol Franse geschiedenis in het jasje van een roman.
Vind mij ook op Facebook en Instagram @annelies_leest.