What do you think?
Rate this book
Στη Γάζα τολμώ να ονειρεύομαι
Στο βιβλίο της "Στη Γάζα τολμώ να ονειρεύομαι" η Ράνα Σουμπάιρ καταγράφει σχεδόν χωρίς ανάσα την καθημερινότητα μιας Παλαιστίνιας γυναίκας, μητέρας, δασκάλας και κατοίκου της Γάζας.
Όπως θα διαπιστώσετε,τα κείμενα είναι στεγνά και μάλλον σκληρά· χωρίς περιγραφικά στολίδια και με επαναλήψεις που στα μάτια μας ίσως μοιάζουν με εμμονές. Το πρώτο μέλημα της Σουμπάιρ είναι η περιγραφή της πραγματικότητας ενός πόλεμου διαρκείας, ακριβώς επειδή έχει την επίγνωση πως η πραγματικότητα αυτή μας διαφεύγει. Πώς μεγαλώνει κανείς παιδιά στην Παλαιστίνη; Όταν η πρώτη ακτίδα φωτός σημαίνει πως άλλη μια μέρα ξημέρωσε και το σπίτι σου είναι ακόμα όρθιο ή πως σε βγάλανε από τα χαλάσματα ζωντανή, τι σημαίνει άραγε να κοιτάς τον ουρανό στη Γάζα; Η Σουμπάιρ καλεί διαρκώς την εαυτή της να παραμείνει δυνατή παρά την καταστροφή που την περιβάλλει, κι αυτό το κάλεσμα το επαναλαμβάνει σε όλο το βιβλίο της σαν μάντρα, σαν affirmation για εμπόλεμες ζώνες. Ο ρυθμός της Σουμπάιρ είναι γρήγορος, και η γραφή της κυλά σαν προσευχή, κοιτώντας μια ψηλά τον Θεό της και μια χαμηλά, το έδαφος όπου επιμένει να ζει, να αγαπάει και να αγαπιέται, τη ρημαγμένη μα ζωντανή Λωρίδα της Γάζας.
Όπως θα διαπιστώσετε,τα κείμενα είναι στεγνά και μάλλον σκληρά· χωρίς περιγραφικά στολίδια και με επαναλήψεις που στα μάτια μας ίσως μοιάζουν με εμμονές. Το πρώτο μέλημα της Σουμπάιρ είναι η περιγραφή της πραγματικότητας ενός πόλεμου διαρκείας, ακριβώς επειδή έχει την επίγνωση πως η πραγματικότητα αυτή μας διαφεύγει. Πώς μεγαλώνει κανείς παιδιά στην Παλαιστίνη; Όταν η πρώτη ακτίδα φωτός σημαίνει πως άλλη μια μέρα ξημέρωσε και το σπίτι σου είναι ακόμα όρθιο ή πως σε βγάλανε από τα χαλάσματα ζωντανή, τι σημαίνει άραγε να κοιτάς τον ουρανό στη Γάζα; Η Σουμπάιρ καλεί διαρκώς την εαυτή της να παραμείνει δυνατή παρά την καταστροφή που την περιβάλλει, κι αυτό το κάλεσμα το επαναλαμβάνει σε όλο το βιβλίο της σαν μάντρα, σαν affirmation για εμπόλεμες ζώνες. Ο ρυθμός της Σουμπάιρ είναι γρήγορος, και η γραφή της κυλά σαν προσευχή, κοιτώντας μια ψηλά τον Θεό της και μια χαμηλά, το έδαφος όπου επιμένει να ζει, να αγαπάει και να αγαπιέται, τη ρημαγμένη μα ζωντανή Λωρίδα της Γάζας.
- GenresNonfiction
208 pages, Paperback
First published August 15, 2016
33 people are currently reading
285 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 27 of 27 reviews
March 12, 2022
Η Σουμπάιρ γεννήθηκε γυναίκα, μουσουλμάνα, Παλαιστίνια. Κακός συνδυασμός. Θέλοντας και μη, θα μάχεται για δικαιώματα που εμείς αποκτούμε απ' το πρώτο λεπτό που γεννιόμαστε.
Στο πρώτο μέρος του βιβλίου μας "ξεναγεί" στην πατρίδα της, περιγράφει την καθημερινότητα σε μια εμπόλεμη ζώνη, τους βομβαρδισμούς και τις κτηνωδίες που διαπράττονται εις βάρος του παλαιστινιακού λαού. Ταυτόχρονα μας μιλάει για τις ομορφιές του τόπου της, ενός τόπου που τόσο άδικα της έχουν στερήσει, για τον δικό της Θεό, για τα παιδιά της και για το όνειρο μια ελεύθερης Παλαιστίνης.
Στα δύο επόμενα μέρη μιλάει για τους μικρούς ήρωες, για τα παιδιά, που παύουν να είναι παιδιά σχεδόν από την πρώτη στιγμή που έρχονται στον κόσμο. Αφηγείται μαρτυρίες άλλων Παλαιστινίων, που ανθρώπινος νους δεν είναι δυνατόν να χωρέσει.
Στις τελευταίες 30 σελίδες οι εκδόσεις έχουν κάνει μια εξίσου σημαντική καταγραφή γεγονότων και εγκλημάτων που διαπράττονται εις βάρος των Παλαιστινίων και ειδικότερα των γυναικών. Το έργο των γυναικών στους συλλογικούς αγώνες είναι υψίστης σημασίας, καθώς οι ίδιες καλούνται να αντιμετωπίσουν μεταξύ άλλων και την έμφυλη διάκριση ως όπλο στα χέρια του κατακτητή.
Το Ισραήλ μέχρι και σήμερα αφανίζει έναν λαό στον βωμό των δυτικών συμφερόντων. Η θέση της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, είναι σε ολ@ γνωστή, βασιζόμενοι σε στερεότυπα δικαιολογούν την αιματοχυσία πολλών δεκαετιών. Επιπλέον με το pinkwashing, στις πλάτες της lgbti κοινότητας, δίνεται τροφή για μία νέα προπαγάνδας που δεν έχει τέλος.
Ο Οριενταλισμός δεν είναι καινούριο ζήτημα, χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται ως όπλο για τον στιγματισμό εκατομμυρίων ανθρώπων, ώστε να λάβουν "άφεση αμαρτιών" οι πραγματικοί δολοφόνοι αυτού του κόσμου και μεις να κοιμόμαστε με ήσυχες τις συνειδήσεις.
Ο αγώνας αυτών των γυναικών, λειτουργεί σαν φάρος για τους αγώνες όλων μας.
Διαβάστε το !!
Στο πρώτο μέρος του βιβλίου μας "ξεναγεί" στην πατρίδα της, περιγράφει την καθημερινότητα σε μια εμπόλεμη ζώνη, τους βομβαρδισμούς και τις κτηνωδίες που διαπράττονται εις βάρος του παλαιστινιακού λαού. Ταυτόχρονα μας μιλάει για τις ομορφιές του τόπου της, ενός τόπου που τόσο άδικα της έχουν στερήσει, για τον δικό της Θεό, για τα παιδιά της και για το όνειρο μια ελεύθερης Παλαιστίνης.
Στα δύο επόμενα μέρη μιλάει για τους μικρούς ήρωες, για τα παιδιά, που παύουν να είναι παιδιά σχεδόν από την πρώτη στιγμή που έρχονται στον κόσμο. Αφηγείται μαρτυρίες άλλων Παλαιστινίων, που ανθρώπινος νους δεν είναι δυνατόν να χωρέσει.
Στις τελευταίες 30 σελίδες οι εκδόσεις έχουν κάνει μια εξίσου σημαντική καταγραφή γεγονότων και εγκλημάτων που διαπράττονται εις βάρος των Παλαιστινίων και ειδικότερα των γυναικών. Το έργο των γυναικών στους συλλογικούς αγώνες είναι υψίστης σημασίας, καθώς οι ίδιες καλούνται να αντιμετωπίσουν μεταξύ άλλων και την έμφυλη διάκριση ως όπλο στα χέρια του κατακτητή.
Το Ισραήλ μέχρι και σήμερα αφανίζει έναν λαό στον βωμό των δυτικών συμφερόντων. Η θέση της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, είναι σε ολ@ γνωστή, βασιζόμενοι σε στερεότυπα δικαιολογούν την αιματοχυσία πολλών δεκαετιών. Επιπλέον με το pinkwashing, στις πλάτες της lgbti κοινότητας, δίνεται τροφή για μία νέα προπαγάνδας που δεν έχει τέλος.
Ο Οριενταλισμός δεν είναι καινούριο ζήτημα, χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται ως όπλο για τον στιγματισμό εκατομμυρίων ανθρώπων, ώστε να λάβουν "άφεση αμαρτιών" οι πραγματικοί δολοφόνοι αυτού του κόσμου και μεις να κοιμόμαστε με ήσυχες τις συνειδήσεις.
Ο αγώνας αυτών των γυναικών, λειτουργεί σαν φάρος για τους αγώνες όλων μας.
Διαβάστε το !!
Read
February 22, 2024“For example, when they are immersed in watching TV and suddenly the power goes out, they’ll throw up a fit and scream, “Mom, who makes the power go out?” Or, when they refer to any broken object in the house as having been “shelled.” The question that shocked me the most was when I told them their dead grandfather had gone to Heaven. One of them instantly replied, “Who shelled him?” It’s quite clear that their mental dictionary has retained terminology that many other children in the outside world will never learn during childhood.” (P.50-51).
“And so we the people of Gaza learned that even the smallest of things were not to be taken for granted.” (P.66).
“Our children, like all children around the world, are beautiful, innocent, and life loving. They like to eat cotton candy and blow balloons. When they see swings, they race to see who can get there first, and then make their way up high and embrace laughter. The light in their eyes gives parents the energy to make their children’s lives worthwhile and safe. Yet beyond their innocence lies great wisdom. Life in Gaza has given them adult minds that can tell you what kind of war plane is hovering above, or how many wars they’ve lived through. One day my daughter asked, “Why can’t we move to a safer place?” But then she changed her mind, later admitting, “It’s not safe in other countries too anymore, Mom.” (P.102).
November 17, 2023
Ένα βιβλίο που διαβάζεται δύσκολα, αξίζει όμως να διαβαστεί από όλους κι όλες. Εξαιρετική και προσεγμένη η έκδοση.
October 1, 2016
I learnt about the book from a post in Facebook and I'm grateful for my friend who helped me obtain it ☺It depicts the daily life of the Arab palastinian in a forgotten part of the world named Gaza . The book reflects the author own experience living in Gaza, a place that becomes an open aired prison due to siege imposed by Israeli occupation.The daily discrimination and aggression , and the frequent violation of basic human rights of civilians. I have been growing up reading about the stories of massacres and persecutions towards palastinian in their own land and watching them in news so I'm not new to the subject , and I can recall many of the dated aggressions mentioned. However, the book let me have a glimpse of the suffering of ordinary palastinians. I lived their lives, felt the agony and fear they endure. I can relate to some of those feelings living in a war-torn country myself. I admire the high spirit of you Rana and how you remain faithful and hopeful and still "dare to dream" despite all what you have been through .I salute you and hope safety for you along with all other palastinian ☺☺ I hope peace will prevail soon.
The writing style and selection of expression was brilliant in my opinion , so does the description of the details . My only wish if there was more elaboraation in last two stories as I felt the story of beautiful Sarah ended so soon !
Looking forward to read your next book
All the best ☺☺
The writing style and selection of expression was brilliant in my opinion , so does the description of the details . My only wish if there was more elaboraation in last two stories as I felt the story of beautiful Sarah ended so soon !
Looking forward to read your next book
All the best ☺☺
June 6, 2024
The Stories are out there, Believe them
5 🌟 A short but incredibly poignant read. It was admittedly difficult for me to get through this one, but mainly because it’s pure reality. There is no fluff or ambiguity, there are no complex political theories; it’s pure unfiltered reality, and it’s hard to swallow. These are human stories and it’s eerie to read it in 2024 know the mounting stories being added daily, and subsequently ignored.
5 🌟 A short but incredibly poignant read. It was admittedly difficult for me to get through this one, but mainly because it’s pure reality. There is no fluff or ambiguity, there are no complex political theories; it’s pure unfiltered reality, and it’s hard to swallow. These are human stories and it’s eerie to read it in 2024 know the mounting stories being added daily, and subsequently ignored.
March 8, 2024
One of the most beautiful books on Palestine, and Gaza specifically, that I've read. Heartbreaking and awful to see how military occupation infiltrates every level of life, and especially how children internalize it.
August 23, 2024
a raw and honest series of chapters about the reality of living in gaza. it’s a heartbreaking reality that i can’t even begin to fathom. i pray that the people of palestine can be free one day and no longer suffer
December 27, 2023
Profound collection of short essays that I finished in one evening, yet whose words will remain with me.
Reading this now, I can’t help but ask of the people mentioned in the book, “are they still alive today?”
Even of the author, Rana. I hope and pray that her and her family are safe amid the current genocide. I pray for an end to the violence and an end to the occupation and justice for Palestine.
Reading this now, I can’t help but ask of the people mentioned in the book, “are they still alive today?”
Even of the author, Rana. I hope and pray that her and her family are safe amid the current genocide. I pray for an end to the violence and an end to the occupation and justice for Palestine.
March 4, 2024
Free Palestine
April 25, 2017
In love with this book! I would read it every month and have the feeling that am reading it for the first time. Despite the death and killing, Rana was able to transfer her feelings and what happened to words which is after all, Great.
This is a call for everyone who did not read "In Gaza I Dare To Dream" to read this masterpiece to see Gaza as it is in the time of war, to walk in its streets and get to know more about our suffering just because we are "Palestinians" or "Gazen"
Again, am in love with this book and would ask Rana to write another edition of In Gaza I Dare to (...) we need a story of hope, love and optimism, no matter how hard to find this type of optimism and love, but indeed it exist.
Thank you, Rana.
This is a call for everyone who did not read "In Gaza I Dare To Dream" to read this masterpiece to see Gaza as it is in the time of war, to walk in its streets and get to know more about our suffering just because we are "Palestinians" or "Gazen"
Again, am in love with this book and would ask Rana to write another edition of In Gaza I Dare to (...) we need a story of hope, love and optimism, no matter how hard to find this type of optimism and love, but indeed it exist.
Thank you, Rana.
November 1, 2023
Ανεξάρτητα από τι πληροφόρηση έχουμε από τα ΜΜΕ είναι πρακτικά αδύνατο να καταλάβουμε πως είναι να ζει κάποιος σε μια περιοχή που είναι εμπόλεμη ζώνη για δεκαετίες. Φανταστείτε τώρα να είσαι γυναίκα, μουσουλμάνα και παλαιστίνια και να πρέπει να μεγαλώσεις τα παιδιά σου σε μια ρημαγμένη περιοχή όπου το νερό και το ηλεκτρικό δεν είναι δεδομένα, όπου δεν υπάρχει ελεύθερος χώρος να παίξουν τα παιδιά, όπου δεν υπάρχουν δουλειές, όπου δεν υπάρχουν βασικά φάρμακα, όπου δεν μπορείς να επισκεφτείς τους συγγενείς σου σε μια άλλη πόλη γιατί βασικά δεν μπορείς να ταξιδέψεις πουθενά και ζεις σε μια τεράστια υπαίθρια φυλακή.
“Είναι η ζωή του νου και του πνεύματος που μας κάνει να συνεχίζουμε, επιμένοντας στα δικαιώματα μας χωρίς να έχει σημασία πόσο μακρύς είναι ο δρόμος προς την ελευθερία…”
Δεν πρόκειται για ένα πολιτικό βιβλίο, όχι με την έννοια που θα είχε μια ανάλυση της κατάστασης στην περιοχή αν και στο τέλος υπάρχει και μια μικρή τοποθέτηση πάνω στη θέση των γυναικών μέσα στους συλλογικούς αγώνες, το pinkwashing αλλά και τον οριενταλισμό. Το βιβλίο γράφτηκε το 2016 αλλά δε θα είχε καμία διαφορά αν είχε γραφτεί το 2005, σήμερα ή όποια άλλη περίοδο στο μέλλον, σκεφτείτε μόνο πως ένας 18χρονος εκεί έχει ήδη ζήσει έξι πολέμους! Η Σουμπαϊρ γράφει μικρά κείμενα στα οποία περιγράφει την καθημερινότητα των ντόπιων, μια καθημερινότητα που απλά κάποιος χαίρεται που ξημέρωσε και το σπίτι σου στέκεται ακόμα ενώ η καταστροφή είναι συνεχώς παρούσα. Κείμενα δικά της ή μαρτυρίες άλλων και προφανώς οι περιγραφές των κτηνωδιών είναι γροθιά στο στομάχι αλλά το π��ο συγκλονιστικό σημείο είναι εκεί που περιγράφει τη μέρα που θα έγραφε τα παιδιά της στο σχολείο:
“Είχα αποφασίσει να βάλω το καθένα σε διαφορετική τάξη, αλλά η καλών προθέσεων συμβουλή του υπο��ιευθυντή έπεσε πάνω μου σαν κεραυνός: Βάλτε τα σε μία τάξη, ώστε αν γίνει βoμβαρδισμός από τoυς Iσραηλινoύς να μπορούμε να τα βρούμε πιο εύκολα”
“Είναι η ζωή του νου και του πνεύματος που μας κάνει να συνεχίζουμε, επιμένοντας στα δικαιώματα μας χωρίς να έχει σημασία πόσο μακρύς είναι ο δρόμος προς την ελευθερία…”
Δεν πρόκειται για ένα πολιτικό βιβλίο, όχι με την έννοια που θα είχε μια ανάλυση της κατάστασης στην περιοχή αν και στο τέλος υπάρχει και μια μικρή τοποθέτηση πάνω στη θέση των γυναικών μέσα στους συλλογικούς αγώνες, το pinkwashing αλλά και τον οριενταλισμό. Το βιβλίο γράφτηκε το 2016 αλλά δε θα είχε καμία διαφορά αν είχε γραφτεί το 2005, σήμερα ή όποια άλλη περίοδο στο μέλλον, σκεφτείτε μόνο πως ένας 18χρονος εκεί έχει ήδη ζήσει έξι πολέμους! Η Σουμπαϊρ γράφει μικρά κείμενα στα οποία περιγράφει την καθημερινότητα των ντόπιων, μια καθημερινότητα που απλά κάποιος χαίρεται που ξημέρωσε και το σπίτι σου στέκεται ακόμα ενώ η καταστροφή είναι συνεχώς παρούσα. Κείμενα δικά της ή μαρτυρίες άλλων και προφανώς οι περιγραφές των κτηνωδιών είναι γροθιά στο στομάχι αλλά το π��ο συγκλονιστικό σημείο είναι εκεί που περιγράφει τη μέρα που θα έγραφε τα παιδιά της στο σχολείο:
“Είχα αποφασίσει να βάλω το καθένα σε διαφορετική τάξη, αλλά η καλών προθέσεων συμβουλή του υπο��ιευθυντή έπεσε πάνω μου σαν κεραυνός: Βάλτε τα σε μία τάξη, ώστε αν γίνει βoμβαρδισμός από τoυς Iσραηλινoύς να μπορούμε να τα βρούμε πιο εύκολα”
June 3, 2025
This was a powerful and moving memoir made even more relevant with what is going on right now. It's a reminder that what has been happening to the Palestinian people has been going on for decades, but no one bothered to pay attention all the times before. It's heartbreaking when every time Rana Shubair recounts the horror and trauma that was inflicted on her and her people in those previous attacks, you are reminded that it sadly was nothing compared to what's being done to them now. She also paints a vivid picture of how even simple things like visiting another city within her own country is prohibited to her and which her children struggle to understand. Gaza has been referred to as an open air prison and Shubair's description of day to day life shows how much the poor people of Gaza have to endure.
At the end of the book, she recounts two separate stories of individuals who were subjected to unimaginable horror and abuse perpetrated by the Israeli occupation. They survived their ordeals, but you can't help but wonder, after the latest genocide, are they even alive anymore?
At the end of the book, she recounts two separate stories of individuals who were subjected to unimaginable horror and abuse perpetrated by the Israeli occupation. They survived their ordeals, but you can't help but wonder, after the latest genocide, are they even alive anymore?
January 24, 2025
Se puede decir muy poco de un libro así, salvo que es uno de esos casos en el que todo el mundo, especialmente en los últimos años, debería leerlo.
Mi primer golpe al comenzar esta lectura (que es de 2015) fue ir a buscar información de la autora y apenas poder acceder a ella. Y la poca que encontré, indica que tanto ella como su familia fueron asesinados al comienzo del genocidio Israelí de 2023. Ni siquiera puedo confirmarlo, porque la información apenas llega, y eso dice mucho de la propia historia entre estas páginas, que no ha cambiado apenas a pesar de haber pasado diez años.
Este libro está formado por distintas historias de la familia de Rana a lo largo de los años, y alguna otra igual de desgarradora. Aún así, la autora consigue mantener un tono de esperanza y fuerza casi todo el tiempo.
No sé si ha sido el desánimo por la dureza de estas páginas o quizás la poca experiencia que tengo en historias de esta parte del mundo, pero en un par de ocasiones me costó volver a retomar el libro, es la única pega que puedo ponerle.
Me alegro muchísimo de haber leído estas vivencias, a pesar del sentimiento contínuo de que jamás deberían haber ocurrido.
Mi primer golpe al comenzar esta lectura (que es de 2015) fue ir a buscar información de la autora y apenas poder acceder a ella. Y la poca que encontré, indica que tanto ella como su familia fueron asesinados al comienzo del genocidio Israelí de 2023. Ni siquiera puedo confirmarlo, porque la información apenas llega, y eso dice mucho de la propia historia entre estas páginas, que no ha cambiado apenas a pesar de haber pasado diez años.
Este libro está formado por distintas historias de la familia de Rana a lo largo de los años, y alguna otra igual de desgarradora. Aún así, la autora consigue mantener un tono de esperanza y fuerza casi todo el tiempo.
No sé si ha sido el desánimo por la dureza de estas páginas o quizás la poca experiencia que tengo en historias de esta parte del mundo, pero en un par de ocasiones me costó volver a retomar el libro, es la única pega que puedo ponerle.
Me alegro muchísimo de haber leído estas vivencias, a pesar del sentimiento contínuo de que jamás deberían haber ocurrido.
January 17, 2024
An incredibly sad, enlightening, and necessary portrayal of life as a Palestinian in Gaza. Rana describes accounts from her own childhood and adult life, as well as fellow Palestinians whose lives have suffered under Israeli Occupation.
I’m glad I picked this up (thank you Kindle Unlimited) because it’s easy to only partially process the happenings of a massacre that’s oceans away from you. My heart broke with every page read. Rana remaining so resilient and hopeful in her writing from over a decade ago, only for Palestinians to still be victims of genocide today is unforgivable.
Hoping that Rana and her family are safe.
I’m glad I picked this up (thank you Kindle Unlimited) because it’s easy to only partially process the happenings of a massacre that’s oceans away from you. My heart broke with every page read. Rana remaining so resilient and hopeful in her writing from over a decade ago, only for Palestinians to still be victims of genocide today is unforgivable.
Hoping that Rana and her family are safe.
March 3, 2024
Please read this beautiful but incredibly horrible tale of tragedies; a wound that is only getting deeper over time. Scars take time to form and there have never been any periods of healing. Is it a reflection of pre-2000, 2000, 2010, 2014, 2021, or the present-day atrocities?
The only "side you should choose" here is the collective and moral responsibility of bringing an end to this injustice. Empathy for someone you may not be related to, someone you might never come across, someone whose life holds as much value as yours, someone who will never experience the things in life you do.
Where is Rana? I hope she is alive. I hope she finds peace. I hope she lives and rests in dignity.
The only "side you should choose" here is the collective and moral responsibility of bringing an end to this injustice. Empathy for someone you may not be related to, someone you might never come across, someone whose life holds as much value as yours, someone who will never experience the things in life you do.
Where is Rana? I hope she is alive. I hope she finds peace. I hope she lives and rests in dignity.
January 26, 2024
A short memoir written during Israeli aggressions on Gaza. It's a very intimate read in the sense that you feel like you're reading Rana's diary, so it's like sitting down with her as she tells you her story.
It offers a glimpse into how the occupation affects the daily lives of Palestinians in so many different ways. Something as simple as stargazing becomes horrifying; a small joy in life she had to abandon because she was afraid a bomb would fall on her at any moment.
It offers a glimpse into how the occupation affects the daily lives of Palestinians in so many different ways. Something as simple as stargazing becomes horrifying; a small joy in life she had to abandon because she was afraid a bomb would fall on her at any moment.
February 3, 2021
Incredibly powerful and moving first hand experiences of surviving life in besieged Gaza. Short chapters make the horrors easier to digest, as we hear about the hopes and dreams of those living in conditions beyond our worst nightmares. Highly recommend this read for anyone who wants to hear the stories we don't hear in the mainstream media. My heart goes out to the people of Gaza.
July 19, 2024
As glad as I am to be able to read this, it makes me sad to know that this was happening, and has gotten worse since this book was published. I wish more people could read this, and that this (and other books like this) could be the message that everyone needs to hear so that their hearts and minds will be opened to how things really are.
September 17, 2024
An intimate memoir of daily life in Gaza. Shubair illustrates the horrifying realities of violence, oppression and death under Israeli occupation. At the same time, she reiterates the Palestinian people’s strong will to continue fighting, and the small, everyday joys that can be found in Gaza.
Rana Shubair was murdered by Israeli forces in Gaza City a few months ago. May she rest in peace.
Rana Shubair was murdered by Israeli forces in Gaza City a few months ago. May she rest in peace.
July 11, 2024
Although this book is about life in Gaza in 2014, it is absolutely gives you an explanation of what type of life is happening Gaza currently. I can’t imagine how much worse it is today in 2024.
If you are a mother, be prepared to be shocked at what this mother has to think about daily.
May your heart & eyes be opened as you read.
If you are a mother, be prepared to be shocked at what this mother has to think about daily.
May your heart & eyes be opened as you read.
July 20, 2024
Necessary and thought provoking book. I especially liked the last few chapters and wished that the rest of the book mimicked them more — I liked hearing different people’s stories. Sometimes the short essays were a little disjunctive, but that’s okay
Read
July 4, 2024I'm struggling to rate and review this book just because it was so personal and raw. especially reading in the context of the current assault on the Palestinian people. i definitely recommend reading
July 17, 2024
Such a raw, real look at motherhood and life in Gaza. Tragically, the author was killed in an airstrike in October’23.
September 18, 2024
“Who knows—maybe one day I’ll become like the olive trees: a source of power, strength, and resilience that gives life and light to the people of my land.”
A short yet powerful memoir.
A short yet powerful memoir.
November 29, 2024
these stories are so heartbreaking…the fact that this is from 2014 and it is now so much worse. rana, you will never be a number to me
February 11, 2025
An extremely raw collection of essays detailing some of the daily horror Palestinians have to endure under Israeli Occupation.
January 21, 2024
Beautiful. Horrible. Read this.
Conveys not just the atrocities we see in news headlines but also the day to day ways occupation impacts life.
Conveys not just the atrocities we see in news headlines but also the day to day ways occupation impacts life.
Displaying 1 - 27 of 27 reviews