Det har gått ett år sen den dramatiska skogsbranden, men Stella Robertsson lever fortfarande med konsekvenserna. Hon är avstängd från tjänsten medan hon utreds för sitt agerande i samband med exmannens död, och har tagit sin tillflykt till en lånad sommarstuga.
Två kvinnor angrips när de tältar i ett naturreservat utanför stan. Spår på brottsplatsen tyder på kopplingar till ett ouppklarat dubbelmord i närliggande Heleneberg fem år tidigare. Då mördades två trettonåriga flickor av en man de mötte på en nedlagd järnvägsbro. Mannen hittades aldrig, trots att stora delar av skeendet spelades in på det ena offrets telefon.
Stella blir motvilligt indragen i fallet. Hon har kontaktats av en journalist, som hotar att avslöja vad som hände när hennes exman dog. I ett desperat försök att skydda sin dotter från sanningen erbjuder hon honom full insyn i utredningen.
Å ena sidan var den här boken något bättre än ettan, å andra sidan innebär inte det att den var utan brister.
Det enda jag kunde tänka på var hur tydligt det är att Paqualin tagit stor inspiration från Delphi morden. Känns nästan lite lustigt att läsa, fel på något sätt? Var tvungen att googla fallet och det finns detaljer som är så slående lika att det inte finns en tvekan om saken, Paqualin har inspirerats av (och i vissa delar rakt av kopierat) det väldigt kända fallet.
Förutom likheterna till Delphi är huvudkaraktären fortfarande svår att tycka om. Impulsiv, ensamvarg, ogillad av många. Polis som inte har några problem att bryta reglerna för sin egen skull. En kvinna som skrivs av en man för att ”inte vara som alla andra”. Känns som en rätt trött och passé trope. Har aldrig varit med om en huvudkaraktär som misshandlas/skadar sig så mycket, samtidigt som hon aldrig blir särskilt påverkad av sagda skador (förutom för att driva the plot framåt).
⚠️⚠️⚠️SPOILERS ⚠️⚠️⚠️ FÖR ”MANNEN PÅ BRON” OCH ”LÅT DET BRINNA”: ⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️ I båda böcker har det hänt nu att en person misstänks, men avskrivs misstankarna snart senare. En annan person anhålls men SURPRISE det var den personen som tidigare blivit misstänkt som var gärningsmannen 🙃. Tillslut blir plot-twisten förutsägbar. Varje bok behöver inte en stor twist!!!
Ik was een van de gelukkigen die mocht deelnemen aan de Thrillzone leesclub en de kans kreeg om deze veelbelovende thriller te gaan lezen. Uitgeverij Volt en Thrillzone bedankt voor het recensie-exemplaar. Ondanks dat dit het tweede deel is, wordt dit boek mijn eerste kennismaking met Björn Paqualin. Aangezien hij een bekend Zweeds scenarioschrijver is, heb ik hoge verwachtingen en hoop ik op een spannend boek waar je helemaal in opgaat.
De cover is veelbelovend. De cover toont een duister en onheilspellend beeld van een donkere nacht in een bosrijk gebied waardoor een treinrails gelegd is. Deze treinrails gaan ook als een brug over een stuk onrustig water. Aan de onderkant is in een bijpassende typografie de titel van het boek te lezen en aan de bovenzijde de naam van de schrijver. Het beeld en de typografie vormen een goed beeld én een goed contrast waardoor de titel en schrijver goed leesbaar zijn.
Twee vrouwen zijn aangevallen tijdens het kamperen in een Zweeds natuurreservaat. Sporen leiden naar een verband met een dubbele moord die vijf jaar eerder plaatsvond. Toen werden in hetzelfde natuurreservaat twee dertienjarige meisjes vermoord door een man. De dader is nooit gevonden, terwijl een van de meisjes het incident voor een groot deel op haar telefoon had vastgelegd. Inspecteur Stella Robertsson maakt een moeilijke periode door. Vanwege gebeurtenissen een jaar eerder is ze geschorst. Tijdens deze gebeurtenis kwam haar ex-man om het leven. Een journalist heeft lucht van deze eerdere zaak gekregen en dreigt zijn bevindingen openbaar te maken. Stella wil dit voorkomen en sluit een deal met de journalist: ze gaat samen met hem aan de zaak en de zaak van vijf jaar eerdere werken als hij toezegt zijn mond te houden.
Het boek begint met Stella die informatie krijgt over de nieuwe zaak. Hierdoor wordt je als lezer enorm nieuwsgierig gemaakt. Wat me direct opvalt is dat Björn Paqualin heel beeldend de situatie weet te beschrijven en sterke dialogen weet neer te zetten.
We volgen het verhaal door de ogen van Stella. De verhaallijn speelt zich af in chronologische volgorde en wisselt tussen twee verschillende verhaallijnen, namelijk de moordzaak en de privé situatie van Stella en haar dochter. Deze afwisseling maakt het verhaal nog spannender en boeiender om te lezen, want je blijft als lezer constant met vragen achter. Zeker als Stella dingen weet en ziet die jij als lezer niet mee krijgt. De verhaallijn kent een enorme sterke opbouw. Daarnaast bestaat het verhaal uit korte hoofdstukken, waardoor ik geneigd ben door te blijven lezen. Zeker door de kleine cliffhangers die zich constant voordoen. De opbouw naar het plot is enorm sterk, zeker als er een plottwist volgt en je van de ene verbazing in de andere valt.
Wat een spannend en goed boek was De man op de brug. Door de sterke dialogen en de levendige beschrijvingen ga je heerlijk op in het verhaal. Het is vlot en krachtig geschreven en er zit een heerlijk tempo in de verhaallijn. Wel had ik soms het vermoeden dat als ik deel een wel gelezen had, het verhaal nog meer diepgang zou hebben. Ondanks dat heeft het boek me positief verrast. Ik ga in de toekomst zeker meer van Björn Paqualin lezen.
De man op de brug is het tweede deel van de trilogie met Stella Robertson in de hoofdrol. Het eerste deel, Waar rook is, heeft Björn Paqualin in 2020 geschreven. Ik vond het tweede deel heel goed zelfstandig te lezen.
In een Zweeds natuurreservaat worden twee vrouwen aangevallen tijdens het kamperen. Sporen lijken een verband aan te duiden met een dubbele moord, vijf jaar eerder. Deze zaak is nooit opgelost. Inspecteur Stella Robertson is geschorst i.v.m. het onderzoek naar de gebeurtenissen een jaar geleden, waarbij haar ex-man om het leven kwam in het bijzijn van Stella. Onder druk van een journalist, die op de hoogte is van details rond de dood van haar ex-man, besluit Stella samen met hem op onderzoek uit te gaan. Zij hoopt hiermee de zaak uit de openbaarheid te houden en tevens haar dochter te beschermen tegen de waarheid.
De schrijfstijl van Björn Paqualin is prettig en vlot. Geen onnodige uitweidingen, gewoon to-the-point. Zo nu en dan wel eens iets te, omdat de hoofdstukken nogal eens abrupt afgekapt worden.
De spanning wordt mooi opgebouwd en komt ook tot een goede afsluiting.
Al met al heb ik behoorlijk genoten van dit boek, en kijk ik uit naar het afsluitende derde deel.
Stella Robertsson blijft een bijzondere persoonlijkheid, je vraagt je af of zij wel geschikt is om haar werk naar behoren uit te voeren. Als inspecteur heb je toch zeker een voorbeeldfunctie, en je verleden wordt tot in detail uitgeplozen, dat is bij Stella niet gebeurd, dat moge duidelijk zijn.
Het negatieve sfeertje dat mij in het eerste deel Waar rook is nogal irriteerde, is hier verdwenen en dat is fijn. Björn Paqualin heeft mij met dit tweede deel meer weten te overtuigen van zijn schrijverskwaliteiten. De man op de brug zit prima in elkaar, de gouden tip komt wel wat plots uit de lucht vallen maar dat is een klein detail ten opzichte van het totaal plaatje. Paqualin houdt de vaart erin, schrijft in korte hoofdstukken en besteedt zeker voldoende aandacht aan de ontwikkeling van zijn hoofdpersonage waarin ik voor de afsluiting wel hoogstaande verwachtingen heb.
Paqualin houdt van snelheid en beknoptheid, geen dikke pillen, komt rap to the point, soms iets te snel waardoor hoofdstukken afgekapt worden, maar dat went.