Ελαττωματικό αγόρι

by Sam Albatros

Είμαστε η πιο χαρούμενη οικογένεια του κόσμου! Ο μπαμπάς καμιά φορά με δέρνει με τη ζώνη. Μια φορά είχα δει σε μια ελληνική ταινία έναν να δέρνει έτσι τον γιο του. Από τότε, κάθε φορά που με δέρνει με τη ζώνη ο μπαμπάς μου, αισθάνομαι σταρ του σινεμά. Η μαμά με πρήζει συνέχεια να διαβάσω γιατί οι παππούδες μου δεν είχαν λεφτά να τη στείλουν σχολείο. Μια φορά τής είπα αν θέλει να πάει αυτή σχολείο αφού το έχει απωθημένο και εγώ να μείνω σπίτι να παίζω τη νοικοκυρά. Μου άστραψε σφαλιάρα. Για τα αδέρφια μου θα πω άλλη φορά, γιατί τώρα βαριέμαι. Έτσι κι αλλιώς δε μένουν μαζί μας όπως τα κανονικά αδέρφια.

Έχω τους καλύτερους φίλους του κόσμου! Ο Θανάσης είναι ο καλύτερός μου φίλος και κάθεται δίπλα μου στο θρανίο. Μας αρέσει να παίζουμε πολλά παιχνίδια και μερικά δεν τα λέμε, τα κρατάμε μυστικό. Δε με αφήνει να λέω γι’ αυτά γιατί την προηγούμενη φορά που είπα, φάγαμε ξύλο. Μετά είναι η Αθηνά και η Σοφία, που κάθονται κι αυτές δίπλα δίπλα στην τάξη μας. Η Αθηνά είναι δυνατή και τη φωνάζουν αγοροκόριτσο και η Σοφία φοράει γυαλιά και είναι Σοφή σαν κουκουβάγια.

Αγαπιόμαστε τόσο πολύ μεταξύ μας! Εγώ αγαπάω τον Θανάση, ο Θανάσης αγαπάει την Αθηνά, η Αθηνά αγαπάει τη Σοφία (αλλά δεν το λέει) και η Σοφία αγαπάει εμένα. Είμαστε οι καλύτεροι μαθητές της τάξης! Εγώ γιατί αντιγράφω από τον Θανάση, και η Αθηνά γιατί αντιγράφει από τη Σοφία. Καμιά φορά όμως η Αθηνά ξεχνάει να τα αλλάζει. Μια φορά είχε αντιγράψει ακριβώς το σκέφτομαι και γράφω της Σοφίας. Όταν τις ρώτησε η δασκάλα τι έγινε, πετάχτηκα και είπα: «Τα μεγάλα μυαλά συναντώνται!».

Genres: Queer, LGBT, Fiction, Greece, Queer Lit

200 pages, Paperback

First published October 11, 2021

About the author

Ως Sam Albatros, γράφει και μεταφράζει ποιήματα (queerpoets.com), και δημιουργεί πολυμεσικές περφόρμανς που έχουν παρουσιαστεί σε Ελλάδα και Ευρώπη. Μιλένιαλ παιδί που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη βόρεια Ελλάδα, έχει σπουδάσει ψυχολογία και γνωσιακή νευροεπιστήμη σε πανεπιστήμια του Παρισιού, του Λονδίνου και του Κέιμπριτζ, χάρη σε διάφορες υποτροφίες. Πρόσφατα ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή μεταξύ Λονδίνου και Αμερικής, την οποία εκπόνησε με πλήρη υποτροφία από το Wellcome Trust. Το «Ελαττωματικό Αγόρι» είναι το πρώτο τ@ μυθιστόρημα.

https://www.facebook.com/mistermonsie...

Reviews

[Ant · Rating 2 out of 5]

Ξεκινώ λέγοντας ότι είμαι περήφανο μέλος της LGBT+ κοινότητας , συνεπώς η κριτική μου δεν αφορά αντίθεση στο περιεχόμενο του πονήματος.
Το βιβλίο αποτελείται από 59 μικροκεφάλαια ενταγμένα σε τρία μέρη. Δεν έχω καταλάβει γιατί συμβαίνει ο διαχωρισμός των τριών μερών αφού τουλάχιστον στα δύο πρώτα μέρη, δεν υπάρχει κάποια ουσιαστική εξέλιξη και παραμένουν λίγο πολύ τα ίδια και τα ίδια συμβάντα με παιχνίδια ρόλων μεταξύ της παρέας του κεντρικού προσώπου και εκφρασμένων στερεοτύπων από την μεριά των γονιών. Στο τρίτο μέρος υπάρχει όντως μια εξέλιξη στην ιστορία, καθώς το κεντρικό πρόσωπο μπαίνει στην εφηβεία και κορυφώνεται το μπούλινγκ. Άρα το λογικό θα ήταν το βιβλίο να είναι χωρισμένο σε δύο μέρη (αν έπρεπε καθόλου να είναι χωρισμένο).
Eπιδιώκεται σάτιρα από τα μάτια ενός παιδιού που υφίσταται μπούλινγκ λόγω της ταυτότητάς του. Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι ειναι κάτι παραπάνω από αναμενόμενο ότι στην εποχή μας, θα πάρει καλές κριτικές, γιατί εκβιάζεται, εν μέρει, συναισθηματικά ο αναγνώστης. Θεωρώ επίσης πολύ επισφαλές οτι οι βασικοί αποδέκτες του έργου είναι κυρίως cis straight άτομα, που, αν είναι σύμμαχοι της κοινότητας, δεν θα ξέρουν πώς να αντιδράσουν στο κείμενο όσον αφορά την ποιότητα της λογοτεχνίας του. Εννοώ πως δεν θα ταλμούσαν να το κρίνουν σε περίπτωση που δεν πληρούσε τις προσδοκίες τους. Την ίδια στιγμή η ίδια η προβολή της κουίρ λογοτεχνίας είναι κάπως οξύμωρο να εξαρτάται κυρίως από τον cis πληθυσμό, που δεν έχει σίγουρα τις γνώσεις να την αξιολογήσει.
Είναι ωστόσο πλάνη το γεγονός ότι η κουήρ λογοτεχνία στην ελλάδα ή και γενικά αποτελεί νεόδμητο είδος. Απλώς οι κατά βάση cis straight εκδότες επιλέγουν και θα επιλέγουν την κουίρ λογοτεχνία που τους αρέσει και που μπορεί να ενταχθει και στο κανονιστικό ετεροφυλοφυλικό αφήγημα. Αυτό αποτελεί από μόνο του ένα πλήγμα για την κοινότητα.
Ας τα αφήσω όμως αυτά, κι ας μιλήσω λίγο για το τεχνικό μέρος. Όλο το νόημα του βιβλίου θα μπορούσε να χωρέσει σε πενήντα σελίδες. Το υπόλοιπο μέρος αποτελείται από πανομοιότυπες αφηγήσεις που κατά τη γνώμη μου κουράζουν από ένα σημείο και μετά.
Υφολογικά εντοπίζεται επίσης το πρόβλημα του υπερσεξουαλικοποιημένου κεντρικού προσώπου, που υποτίθεται πως είναι παιδί δημοτικού. Εννοείται πως και τα παιδιά έχουν σεξουαλική περιέργεια, αλλά είναι φανερό πως οι σκέψεις αυτές είναι φιλτραρισμένες από το ενήλικο συγγραφικό υποκείμενο.
Υπάρχει επιπλέον μια απείθια στην σύνταξη που δεν βλέπω τι ακριβώς προσφέρει στο κείμενο πέρα από το να κάνει την γραφή κουραστική "Εγώ δεν χρειάστηκε ούτε μία φορά να μου σκίσει η μαμά τα βιβλία για να διαβάσω". Δεν μπορούσε να ειπωθεί σωστά η πρόταση; Θα έχανε κάτι το σύνολο του κειμένου; Προφανώς όχι.
Σε σχέση με το χιούμορ του, προσωπικά δεν γέλασα γιατί η αλήθεια είναι πως δεν με ενθουσιάζει χιούμορ του τύπου "οι αεροσυνοδοί είναι σερβιτόροι πολυτελείας" (κάτι παρεμφερές τέλος πάντων). Μειδίασα ωστόσο ελαφρά στα κεφάλαια "συνταγή" και "επουστήμονας"
Όσον αφορά την ίδια την αφηγούμενη ιστορία, όντας κι εγώ παιδί των 90s δεν θυμάμαι να υπήρχε τέτοια ομοφοβία και τόσος σεξισμός. Κάποια δηλαδή λεγόμενα μου φαίνονται υπερβολικά τραβηγμένα. Και το λέω έχοντας μεγαλώσει στην επαρχία. To πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, το ότι τα κορίτσια υποτίθεται ήταν αποκομμένα από το game boy. Σε ποιον πλανήτη;
Οι αναφορές της ποπ κουλτούρας επίσης μου άφησαν μια επίγευση απογοήτευσης γιατί ήταν κάπως λειψές (πόκεμον, Μπρίτνει Σπίαρς, Ρίκι Μάρτιν, σαπουνόπερες κλπ) Αν προσθέσουμε σε αυτό και το ύφος αφήγησης ομάδας του φβ, τότε έχουμε λίγο πολύ το ρεζουμέ του βιβλίου: ένα βιβλίο των σόσιαλ μίντια.
Θεωρώ πως υπήρχαν δυνατότητες να είναι αρτιότερο το σύνολο, υπήρχαν εκλαμψεις ποιήσης, αλλά δεν ήταν ικανές να σώσουν όλο το βιβλίο από την μετριότητα. Το τρίτο μέρος είναι σαφώς το επαρκέστερο. Άλλα κεφάλαια που ξεχώρισα ως αξιόλογα ήταν το "αστροναύτης" και το "ελλατωματικό αγόρι" από το οποίο πήρε και το τίτλο του το βιβλίο. Για να φτάσω όμως να ξεχωρίσω το 5-6 κεφάλαια από 59 (!) ως αξιόλογα καταλαβαίνετε ότι ως σύνολο αποτυγχάνει. Δεν μπορεί να σωθεί από αυτά τα κεφάλαια.
Το τέλος το βρήκα λογοτεχνικά και υφολογικά καλό, αλλά όσον αφορά το περιεχόμενό του λίγο κλισέ. Τίποτα δεν εγγυάται ότι όλα θα πάνε καλύτερα. Πολλά lgbt+ άτομα καταλήγουν δυστυχώς να χάσουν τη ζωή τους. Βρήκα το τέλος λοιπόν κάπως αφελές.
Εν κατακλείδι, ήθελα το βιβλίο να σταθεί λίγο περισσότερο στο ύψος του θέματός του. Κουίρ λογοτεχνία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάθε δεύτερη λέξη είναι βυζιά.

[Stella · Rating 4 out of 5]

Διαβάζοντας αρχικά το οπισθόφυλλο είχα την εντύπωση πως θα διαβάσω κάτι ανάλαφρο, διασκεδαστικό και με αρκετό χιούμορ. Όντως έτσι έγινε, απλά για την εξέλιξη της ιστορίας δεν ήμουν καθόλου προετοιμασμένη. Ευτυχώς που υπάρχει το χιούμορ και μπορεί να διηγηθεί κάποιος τέτοιες ιστορίες που αλλιώς θα σου ράγιζαν την καρδιά. Σε κάνει να θέλεις να πάρεις μια μεγάλη αγκαλιά όλα τα διαφορετικά παιδάκια που περνάνε τα πάνδεινα χωρίς να τους αξίζει το παραμικρό. Πολλές καρδούλες για το βιβλίο αυτό και τον μικρό του πρωταγωνιστή.

[Nicoleta Balopitou · Rating 5 out of 5]

Ένα μυθιστόρημα που σε αρπάζει από τη πρώτη σελίδα και σε κανένα σημείο δεν χάνει το χιούμορ του. Ένα υπέροχο βιβλίο από όλες τις απόψεις που πραγματικά απόλαυσα.

[Το γράμμα Ι The letter.i · Rating 4 out of 5]

Ένα βιβλίο βγαλμένο από την πιο παιδική σου ανάμνηση, το Ελαττωματικό Αγόρι του Sam Albatros έγινε αναμφισβήτητα το βιβλίο των τελευταίων μηνών του 2021.

Ο ατόφιος παιδικος λόγος που μόνο παιδικος δεν παραμένει, περιγράφει τα τραύματα που πληγώνουν την παιδική αθωότητα και την ανεμελιά. Η κακοποίηση της ελληνικής οικογένειας, το ελληνικό «ξύλο», η ελληνική «πίστη» και η ελληνική ρητορική του «Να μην γίνει πουστης το παιδί μου» δεν σε αφήνουν να το χαρεις γιατί σε πονάει. Όλοι το έχουμε ζήσει, έχουμε γίνει μάρτυρες, συνένοχοι, παθητικοί, αμίλητοι, θήτες, θύματα, υπεύθυνοι, οι «Μην ανακατεύεσαι στις δουλειές του άλλου», οι «Κρατά το στόμα σου κλειστό» και οι «Ένα αστείο έκανε, μην είσαι τόσο ευαίσθητος».

Ας σταματήσει πια. Να σταματήσει.

Το μόνο σίγουρο, μην σταματάς @sam.albatros .

[Fotis Ips · Rating 4 out of 5]

Ο Sam επιχείρησε κάτι πολύ όμορφο μα και ταυτόχρονα τολμηρό. Πήρε την απόφαση να αφηγηθεί τα βιώματά του στην παιδική του ηλικία, σχετικά με την σεξουαλικότητά του και την φύση του, την οποία ανακάλυπτε δειλά δειλά, με έναν (δυστυχώς) σκληρό τρόπο. Συνδυάζοντας την σκληρή πραγματικότητα με έντονο χιούμορ, έχουμε ένα ανάγνωσμα που αφορά την δυσκολία ενός μικρού ομοφυλόφιλου παιδιού, όχι μόνο να ενταχθεί στην κοινωνία και να είναι ο εαυτός του στα κοινωνικά πλαίσια, αλλά να ανακαλύψει και την σεξουαλικότητά του, χωρίς να την απορρίπτει.

Μέσα από την αφήγηση και την γλώσσα ο συγγραφέας αριστοτεχνικά δρα σαν καταπέλτης απέναντι στον θεσμό της οικογένειας και καυτηριάζει την πατριαρχία και τον ρόλο αυτής στις οικογένειες. Φυσικά, κυρίαρχο ρόλο στην ιστορία παίζουν και οι γονείς, καθώς μέσω των στερεοτύπων ο ρόλος τους αποδομείται κι από ηγέτες καταλήγουν καταστροφικοί.

Εξαιρετικά διδακτικό, όχι μόνο για να ανοίξει τα μάτια (και τα στόματα) σε θέματα bullying κι αποδοχής, αλλά και για να παρουσιάσει τις επιπτώσεις που έχει στο άτομο η επιβολή του να είναι κάτι άλλο κι όχι ο εαυτός του.

[Ioanna Papantoniou · Rating 2 out of 5]

Αρχικά θέλω να συμφωνήσουμε σε κάτι: το γεγονός ότι ένα βιβλίο καταπιάνεται με ένα σοβαρό ή/και ενδιαφέρον θέμα, δεν το καθιστά αυτόματα και καλό.

Ναι, καταλαβαίνω ότι τα ζητήματα που αφορούν την LGBTQ+ κοινότητα, η έμφυλη βία, ο ρατσισμός, ο σχολικός εκφοβισμός είναι θέματα που απασχολούν την κοινωνία (ορθά) και μπράβο στ@ συγγραφέα που αποφάσισε να καταπιαστεί με ένα από αυτά αυτό όμως δεν αναιρεί ότι βασικά το βιβλίο δεν ήταν καλό.

Κι εξηγώ:

1. Ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα στην λογοτεχνία είναι να γράφει κάποιος από την οπτική του παιδιού. Υπάρχει ο σωστός τρόπος για να γίνει αυτό, υπάρχει και ο λάθος. Συνήθως το λάθος προκύπτει γιατί αντί να γράφει ένα παιδί, γράφει ένας ενήλικας όπως νομίζει ότι θα έγραφε ένα παιδί. Και για κάποιο λόγο οι ενήλικες πιστεύουν ότι τα παιδιά δεν έχουν ιδέα από συντακτικό.

2. Σύμφωνα με όσα διάβασα, υποτίθεται ότι η ιστορία εξελίσσεται στα 90s. Συμφωνα με το βιβλίο, η ιστορία εξελίσσεται σε κάποιο παράλληλο σύμπαν που η Sailor Moon, το Fame Story και το The Ring συνυπήρξαν τηλεοπτικά. Είναι το ίδιο σύμπαν στο οποίο ένα 10χρονο στα 90s είχε δει το The Ring.

Επίσης στα 90s είχε απαγορευτεί η βία από τους δασκάλους. Δεν λέω ότι δεν υπήρχε. Λέω ότι υπήρχε το περιθώριο για καταγγελία. Και ότι οι πλειοψηφία των γονιών δεν ήθελαν οι δάσκαλοι να δέρνουν τα παιδιά τους.

Α ναι, και στα 90s οι γονείς είχαν σταματήσει να πιστεύουν ότι η ορθή διαπαιδαγώγηση περιλάμβανε βία. Φυσικά υπήρχαν περιστατικά, αλλά είχε σταματήσει να θεωρείται κανονικότητα.

5. Ας επανέλθουμε στον ήρωα. Ξεκινάμε να τον παρακολουθούμε στην Τετάρτη Δημοτικού και τον αφήνουμε στην Έκτη. Ουδεμία εξέλιξη δεν παρατηρήθηκε από την μια τάξη στην άλλη... Ούτε στον τρόπο γραφής ούτε, πολύ περισσότερο στην ψυχοσύνθεση.

6. Ο ήρωας μας επίσης έχει μια δασκάλα που είναι η μοναδική του σύμμαχος. Την οποία λογικά πρέπει να συμπαθησουμε. Πλην όμως την είδαμε σε δύο σελίδες...

7. Και τελικά ποιο ήταν το θέμα του βιβλίου; Πού ήθελε να καταλήξει;

Αυτό που με πληγώνει πιο πολύ είναι ότι ήθελα να μου αρέσει...

[Bookfreak · Rating 4 out of 5]

Η παιδική αντίληψη της πραγματικότητας (φαντασία, ανατροπή καθιερωμένων σημασιών και νοηματοδοτήσεων της γλώσσας και των πρακτικών των ενηλίκων) και το χιούμορ είναι εδώ τα εργαλεία που κάνουν τα παιδικά τραύματα ανεκτά και μας κάνουν κοινωνούς του συναισθηματικού κόσμου του συγγραφέα.

[Μαρία Γεωργιάδου · Rating 3 out of 5]

πολιτική πράξη ίσως, λογοτεχνία σίγουρα όχι.

[Βασίλης Δ. Πεσλής · Rating 2 out of 5]

Είχα άλλες προσδοκίες από αυτό το βιβλίο, αλλά τελικά απογοητεύτηκα.
Καταπιάνεται μεν με ένα πολύ σημαντικό θέμα, αλλά έχω την εντύπωση ότι το κάνει τόσο επιφανειακά και πρόχειρα που χάνει τον στόχο του. Δεν ξέρω σε τι ποσοστό είναι αυτοβιογραφικό, αλλά μοιάζει περισσότερο με μια συρραφή ευθυμογραφημάτων που απλώς οδηγούν σε ένα punchline και -μεταξύ μας- το punchline δεν είναι καν αστείο τις περισσότερες φορές. Νομίζω μια δυο φορές με έπιασα να γελάω με κάποια ατάκα, ενώ βρήκα τις υπόλοιπες προσπάθειες για χιούμορ να ακροβατούν στα όρια του cringe.
Όσο για τους χαρακτήρες, απλές καρικατούρες, ενώ μόνο λίγο προς το τέλος βλέπεις μια κάποια εξέλιξη ακόμα και στον κεντρικό ήρωα.

Αυτό που με ενόχλησε πιο πολύ, όμως, είναι ο τρόπος γραφής. Γίνεται εμφανές από την πρώτη σελίδα ότι πρόκειται για έναν ενήλικα που προσπαθεί να μας πείσει πως την ιστορία αφηγείται ένα παιδί δημοτικού, με φρασεολογία, λέξεις και αναφορές που κανένα παιδί δεν θα χρησιμοποιούσε στον κόσμο.
Επίσης, ιδέα για παιχνίδι πάρτι: πίνεις ένα σφηνάκι κάθε φορά που γίνεται οποιαδήποτε αναφορά στα Πόκεμον. Θα έχεις μεθύσει στις πρώτες είκοσι σελίδες!

Σε γενικές γραμμές, απογοητεύτηκα διότι είναι ένα βιβλίο που είχα καιρό στο μάτι και πραγματικά ελπίζω το δεύτερο βιβλίο του Albatros να μην ακολουθεί την ίδια ακριβώς συνταγή.

[Ρένα Λούνα · Rating 4 out of 5]

«Όταν λείπει η μαμά κι ο μπαμπάς από το σπίτι τρέχω στο δωμάτιο με τις εγκυκλοπαίδειες και ψάχνω τη λέξη ομοφυλοφιλία για να βρω πως θεραπεύεται»

Τι ριβιού να κάνει κανείς στο ελαττωματικό αγόρι; Λες και δεν πέρασε από αρκετές εξετάσεις στη ζωή του.
Τον Σαμ τον έχω καιρό στα σόσιαλ και όταν πέφτω πάνω σε κειμενάκι του το αποθηκεύω στα «αγαπημένα» για να το διαβάσω αργότερα. Πάντα μου άρεσε το χιούμορ του, μου θυμίζει μετάλλιο που κερδίζεις όταν από τρυφερή ηλικία έχεις συνηθίσει να μην ανήκεις κάπου και ο εσωτερικός σου μονόλογος είναι φοβερή παρέα. Ευτυχώς μεγαλώνοντας βρίσκεις ανθρώπους να γελάνε με τα αστεία σου, ακόμα και εάν στην αρχή τα λες δειλά –δειλά μέσα από τα δόντια.

Το γενναίο μιλένιαλ ελαττωματικό αγόρι αποφάσισε να αφηγηθεί πως είναι η όχι στρέιτ παιδική ηλικία στην επαρχία της Ελλάδας, με τους γνωστούς εφιάλτες: Αγία Χριστιανική Οικογένεια, Εκκλησία, Νοικοκύρηδες Δάσκαλοι και Νταήδες. Μακάρι κάθε χέρι που σηκωνόταν, να κοβόταν, κάτι ιδιαίτερα λυπηρό, μιας και συχνά το σηκώνουν τα πιο αγαπημένα τέρατα.

Έργα σαν αυτό, του Λουί, της Ερνό και άλλων, είναι ιδιαίτερα σημαντικά, για όσους τα γράφουν, και επιτέλους βλέπουν την ιστορία τους κάπου αλλού, πέρα από ταινία (συχνά τρόμου) στο κεφάλι τους. Για όσους τα διαβάζουν (και βλέπουν έναν ολόκληρο κόσμο που αγνοούσαν –εγκληματικά- πως υπήρχε). Και για όσους τα διαβάζουν και βλέπουν τον εαυτό τους μέσα σε αυτά. Αυτό είναι και η κληρονομία του Τραύματος, μια μικρή ροζ πυξίδα με γκλίτερ, για το επόμενο παιδί που ψάχνει το λάθος μέσα του, ενώ το λάθος είναι γύρω του.

Αυτά τα βιβλία είναι πολύτιμα όταν να γράφονται, ελπίζοντας πως ο κόσμος θα γίνει πιο ελαττωματικός, γιατί η τόση ευθεία μας έφαγε. Ελπίζω τα ελαττωματικά παιδιά (και ενήλικες), να αποκτήσουν έναν στρατό από σέιλορ μουν μαχητές, ώστε να μην νιώσουν ξανά πως θέλουν η ιστορία τους να συνεχίσει χωρίς εκείνους.

[mar · Rating 4 out of 5]

Αγόρασα αυτό το βιβλίο χωρίς να ξέρω απολύτως τίποτα για την υπόθεση. Διαβάζοντας τις πρώτες σελίδες υπέθεσα πως θα ήταν ένα είδος χιουμοριστικου μεμουαρ. Η πραγματική υπόθεση ήταν πολύ καλύτερη από αυτό. Ο Σαμ παρουσιάζει στιγμές από τη παιδική του ηλικία με μια παιδική αθωότητα (προφανώς), από το μάτι ενός παιδιού που δεν κατανοεί τι γίνεται γύρω του. Το "Ελαττωματικό Αγόρι ", για εμένα, είναι must read καθώς καταφέρνει με χιουμοριστικο και συγκινητικό τρόπο να φανερώσει τις δυσκολίες των λοατκι+ ατόμων στις κλειστές κοινωνίες που, δυστυχώς, εξακολουθούν να διατηρούνται στη χώρα

[Dimitris Ibrahim · Rating 3 out of 5]

Ένα σημαντικό βιβλίο. Όχι απαραίτητα γιατί είναι η καλύτερη λογοτεχνία που θα διαβάσετε ποτέ, αλλά γιατί είναι μια ιστορία που πρέπει να ειπωθεί, ειδικά τώρα, ειδικά εδώ.

[Steve Stivaktis · Rating 3 out of 5]

Αυτό το βιβλίο ήθελα να το διαβάσω από τη στιγμή που βγήκε. Εκ των υστέρων, δεν εντυπωσιάστηκα όσο περίμενα.

Γράφω την παρακάτω κριτική ως τρανς κουήρ άτομο που ασχολείται επαγγελματικά (και) με το γράψιμο.
Αρχικά, το βιβλίο αυτό είναι μια τολμηρή πολιτική πράξη για την Ελλάδα του σήμερα, μέσα στην άνοδο του φασισμού και της αστυνομοκρατίας. Είναι μια οπτική γωνία που καλά κάνει και βρίσκεται στο προσκήνιο μέσω ενός απρόσμενα επιτυχημένου αναγνώσματος, και που ίσως και ξεκουνήσει κάποιον κόσμο που θεωρεί ότι "όλα τα έχουν Αυτοί™ πια, τι άλλο θέλουν" και κάνει κάποιους που έχουν ζήσει τα ίδια για νιώσουν λιγότερο μόνοι.

Παρ' όλ' αυτά, από θέμα ύφους το βιβλίο έπασχε πολύ. Θύμιζε περισσότερο συλλογή ποστ στο Φέισμπουκ παρά μυθιστόρημα, ειδικά με την συνεχή επανάληψη όχι μόνο μοτίβων αλλά και βοηθητικών θεμάτων. Αν είχα ένα ευρώ για κάθε φορά που αναφερόταν η λέξη "πόκεμον" θα είχα βγάλει τη ΔΕΗ του μήνα. Κατανοώ την ανάγκη για παιδικά ενδιαφέροντα αλλά το συγκεκριμένο κούρασε υπερβολικά γρήγορα, και δεν βελτιώθηκε όσο προχωρούσε το βιβλίο. Ήταν ένα παράξενο μιξ παιδικότητας και ξεκάθαρα ενήλικης σκέψης που ειδικά στην αρχή δεν βοηθούσε να καταλάβεις αν προσπαθεί να μιλήσει μεταφορικά, χιουμοριστικά, ή χάριν παρωδίας. Γενικά τα περισσότερά του θέματα θα μπορούσαν να έχουν διορθωθεί με λίγο καλό editing εδώ κι εκεί, και είναι πολύ κρίμα που δεν συνέβη.

Αυτό που τελικά με κράτησε ήταν το ωμό συναίσθημα και η ξεκάθαρη ανάγκη κάθαρσης την οποία εξυπηρετούσε. Μια κριτική παρακάτω γράφει πως (παραφράζω) "υπάρχει η δυνατότητα ποίησης" μέσα στο έργο, κι αυτό ισχύει. Χαίρομαι που πάει καλά και εκτός Κοινότητας επειδή πραγματικά απεικονίζει μια πραγματικότητα κανονικοποιημένη και αόρατη, αλλά μέχρι εκεί.

[Ilirida Musaraj · Rating 5 out of 5]

Λίγες σκέψεις για το «Ελαττωματικό αγόρι» τ@ Sam Albatros

http://eggefaliko.weebly.com/gammaiot...

[Eva Fiolitaki · Rating 5 out of 5]

Ένα γλυκόπικρο βιβλίο που σε πηγαίνει από το τρυφερό μειδίαμα στο αυθόρμητο γέλιο στην ασυναίσθητη συνοφρύωση και πάλι απ' την αρχή. Το συμπάθησα πολύ αυτό το αγόρι και τις φίλες του και ένιωθα συνεχώς πως κάπου μέσα στο στομάχι μου κουνιόταν ανήσυχα κάτι και από τη δική μου παιδικότητα.

[nastia · Rating 3 out of 5]

διαβάστε το :'))) πολύ όμορφη αυτοβιογραφία μέσα από τη φωνή ενός μικρού παιδιού. μου έκανε εντύπωση το πόσο καλά αποτύπωσε αυτή την παιδική ματιά και τρόπο σκέψης που ήταν τόοοσο οικείος! πολύ πολύ σημαντικό θαρρώ :')

[Pavlos Paraskevopoulos · Rating 5 out of 5]

Note to self: μην αφήσεις τα βάσανα σου να πάνε χαμένα. Όλα θα πάνε καλά. "Σε λίγο" όλα θα είναι καλά.

[Maria-Christina · Rating 5 out of 5]

Αστείο, συγκινητικό, τραγικό, αλλά στο τέλος σε αφήνει με μια γλυκόπικρη ελπίδα και αισιοδοξία.

[Antonis Giannoulis · Rating 3 out of 5]

Γενικα δεν τα πάω Καλα με τις μικρές ιστορίες … αλλά το αποδέχτηκα ως ένα ψηφιδωτό αναμνήσεων από τα παλια του συγγραφέα ο οποίος σε αυτο το βιβλιο εκφράζει ένα βαθύ παράπονο επειδή η κοινωνία δεν μπόρεσε να τον βοηθήσει και σαν παιδι τον βασάνισαν τα πρότυπα αρρενωπότητας και αυτή η ταυτότητα που το τι εισαι και το τι βλέπει ο αλλος σε εσένα μπλέκει …

δεν ξερω το βασικότερο κομματι που θα το ήθελα αλλιώς, είναι το πως είναι ζωντανό το παιδι που δεν ήθελε να μεγαλώσει γιατί φοβόταν, στο σημερα. Γενικα ενώ έπιασε την φαντασία του παιδιού αρκετά και τα τραύματα της «αδερφής»που προκύπτουν από τις προβολές των άλλων πάνω του στην ευαίσθητη περίοδο που αγκαλιάζει και ανακαλύπτει την μοναδικότητα της ψυχής του κάτι με χάλαγε σε όλο το το βιβλίο σε σχέση με την φωνή του συγγραφέα (μιλαει το παιδι , μιλαει το καλό , μιλάω ο μικρομέγαλος της ψυχής του - δεν ειμαι σίγουρος και δεν ήταν παντα καθαρό και ας το ήθελε )

Παρολαυτα είναι αληθινό , δεν έχει μεγάλη κοινωνική και πολιτική προέκταση και δεν πλησιάζει για κανένα λόγο τα μονοπάτια του Λουΐ αλλά έχει μια δίκη του αλήθεια , σου προκαλεί πνίξιμο και θλίψη σε πολλα σημεία με τα άσχημα βιώματα που ομως είναι γεγονότα ακόμα και σημερα δυστυχως και αναδεικνύει την έλλειψη κατανόησης από το περιβάλλον του που τόσο λαχταρούσε η ψυχή του .

[bookaddict_gr · Rating 3 out of 5]

Το "Ελαττωματικό αγόρι" είναι ένα περίεργο βιβλίο. Ενδιαφέρον, αλλά περίεργο.

Μυθιστόρημα που περισσότερο μοιάζει με συρραφή αποσπασμάτων από ημερολόγιο (χωρίς μια στέρεη λογοτεχνική χροιά), χωρίζεται σε τρία μέρη. Μέσα από την πρωτοπρόσωπη αφήγηση το Sam Albatros προσφέρει μία ενδιαφέρουσα ψυχαναλυτική ματιά στο πρόσωπο του αφηγητή, ενός νεαρού αγοριού που οι συνθήκες το οδηγούν να αυτοπροσδιοριζεται ως "ελαττωματικό". Τα κεφάλαια, χωρίς έναν σαφή πάντα αφηγηματικό προσανατολισμό μεταξύ τους, καθιστούν το βιβλίο πολλές φορές άνισο. Αντίστοιχα, τα τρία μέρη είναι εξίσου άνισα, με το τελευταίο να είναι το καλύτερο. Γενικά, το βιβλίο γίνεται προοδευτικά καλύτερο και τα τελευταία (πολύ καλογραμμένα) κεφάλαια, αποζημιώνουν για τις αδυναμίες των προηγούμενων.

Το "Ελαττωματικό αγόρι" έχει αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης από τη στιγμή της έκδοσης του και αδιαμφισβήτητα αποτελεί ένα καλό "άνοιγμα" μιας πιο καθαρά queer λογοτεχνίας στον ελληνικό εκδοτικό χώρο. Ωστόσο, φαίνεται πως πάσχει από την έλλειψη (καλής) επιμέλειας. Το αποτέλεσμα δεν είναι κακό, αλλά, ειδικά στο πρώτο μισό, τα ενδιαφέροντα σημεία είναι τόσο αποσπασματικά που αφαιρούν από το τελικό αποτέλεσμα.

Συνολικά, πρόκειται για ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί, αφήνει υποσχέσεις για τα επόμενα συγγραφικά βήματα του συγγραφέα (οι διαδικτυακές αναρτήσεις του αποτελούν, άλλωστε, κάποιες φορές πολύ ανώτερα λογοτεχνικά δείγματα από το πρωτόλειο μυθιστόρημά του), ωστόσο, δεν φαίνεται πως θα μείνει χαραγμένο στα επόμενα χρόνια για τη λογοτεχνική του συμβολή.

[ανεμώνη ઇઉ · Rating 4 out of 5]

3.5 - 4/5 ✨

[Grigoria Pontiki · Rating 3 out of 5]

Σκληρό βιβλίο με χιούμορ που σε κάνει να νευριάζεις με την υποκρισία και την καταπίεση που μεγάλωσε η γενιά μας. Παρόλο που χαίρομαι πολύ που βιογραφίες σαν αυτή γνωρίζουν την αναγνώριση του κοινού, δεν απόλαυσα το ύφος της γραφής εξού και τα 3 αστεράκια, αλλά οκ..είναι ιδιαίτερο, είτε σ' αρέσει είτε όχι. Πολύ θα ήθελα να είχε πάει σε πιο πολύ βάθος.

[Mary Mav · Rating 4 out of 5]

4,5/ η αθωότητα του "ο Θεός μας έπλασε τσάμπα" με μιξ τραγικότητας του να μεγαλώνεις μιντλ κλας λοατκι στην ψωροκωσταινα aka tragically wonderful and poetic.
Να πετας πάντα Σαμ.

[Miltos Petaroudas · Rating 3 out of 5]

Λοιποοοον.

Δεν μπορώ να πω ότι έχω συγκλονιστεί, αλλά δε θα πω ότι είναι και χάλια.

Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι έχει μεγάλη διαφορά αυτό το βιβλίο από το "Μπαμπά θέλω να ντρέπεσαι για μένα".

Εδώ από τη σκοπιά ενός παιδιού, σε διάφορα σημεία ο τρόπος γραφής ήταν σαν να το έγραψε ένα παιδί όντως (?).
Αυτό γενικά έδωσε ένα στοιχείο originality θα πω αλλά με δυσκόλεψε στην ανάγνωση κάπως .

Τώρα θεματολογία, δεν μπορώ να πω κάτι ταυτίστηκα σε διάφορα σημεία , μου ξύπνησε αναμνήσεις . Παρά ταύτα όμως δεν μπορώ να πω ότι μου δημιούργησε έντονα συναισθήματα. Ίσως έχει να κάνει με το ότι είναι πολλά μικρά κεφάλαια (;).


Όπως και να χει, μια πολύ καλή προσπάθεια, ενδιαφέρον για να δει καποι@ τη σκοπιά του γκει παιδιού στην Ελλάδα, ειδικά σε τέτοια ηλικία. Προσωπικά προτιμώ το επόμενο αλλά overall πολύ οκ

[Χριστίνα · Rating 3 out of 5]

Που λέτε... στο λύκειο δήλωνα για καιρό πώς αγαπημένος μου συγγραφέας είναι ο Ντέιβιντ Σεντάρις.

Συνήθως ξεκαρδιζόμουν με τις ιστορίες του, σπανιότερα στεναχωριόμουν με τις αφηγήσεις του, ενώ γρήγορα άρχισα να νιώθω οικεία με τις αναφορές στην οικογένεια κ' τον σύντροφο του. Τους ένιωθα δικούς μου ανθρώπους κατά μία έννοια.

Μετά σε μία κατάληψη έπιασα Τζέην Όστιν κ' κάπως έτσι έληξαν οι μέρες κυριαρχίας του Σεντάρις. Από τότε όμως μου έχει μείνει ένα πράγμα... Το ποσό δύσκολο είναι να πάρεις μία δραματική συνθήκη κ' να τη διαστρεβλώσεις, έτσι ώστε χωρίς να κάνεις εκπτώσεις στα μηνύματα που θες να περάσεις, να καταλήξεις σε κάτι χιουμοριστικό.

Και για αυτό μου άρεσε η ιστορία του «ελαττωματικού αγοριού».

Ένα μυθιστόρημα που έχει να κάνει με την ελληνική πραγματικότητα των 90ς, γεμάτη στερεότυπα γύρω από το φύλο κ' τον σεξουαλικό προσδιορισμό, αλλά κ' τα πόκεμον και τη σέιλορ μούν.

Το «ελαττωματικό αγόρι» παραμένει ανώνυμο, ώστε κάθε παιδί που βρέθηκε μόνο του αντιμέτωπο με τις κοινωνικές συμβάσεις κ' ένιωσε πώς δεν τ@ πολυκολλάει η ταμπέλα «κορίτσι» ή η ταμπέλα «αγόρι», να δει την αντανάκλαση του στη γραφή τ@ sam albatros και να χαμογελάσει.

Αν και θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό να υπάρχουν βιβλία σαν κι αυτό κ' είμαι σίγουρη πώς πολλ@ θα το αγαπήσουν, εγώ τολμώ να πω πώς δεν ξετρελάθηκα.

Νομίζω άργησα να συμβιβαστώ με την αφηγηματική φωνή, που ενώ μοιάζει παιδική, ο απ��ηχος της ανήκει ξεκάθαρα σε ενήλικα.

[Ελσόν Ζγκούρη · Rating 5 out of 5]

Ένα πολύ σημαντικό βιβλίο στη συγκυρία που βρίσκεται η κοινωνία μας! Ένα βιβλίο που με όπλο το χιούμορ μεταφέρει πολύ τραυματικά βιώματα ενός παιδιού που «διέφερε» από τα υπόλοιπα, ενός παιδιού που δεν χωρούσε στο καλούπι που οικογένεια και κοινωνία του είχαν έτοιμο με το που γεννήθηκε! Είναι από τα βιβλία που θα πρέπει να διαβάσουν όλοι οι γονείς για να μην υπάρξει στο μέλλον τουλάχιστον κανείς να μας πει ότι δεν γνώριζε! Είναι εκπληκτικό να βλέπεις ότι ο καλύτερος ίσως τρόπος για να διαχειριστείς τα παιδικά σου τραύματα είναι να τα αλείψεις με χιούμορ και αυτοσαρκασμό!

[Ελάρης Ελάρης · Rating 4 out of 5]

Το "ελαττωματικό αγόρι" είναι ένα πολύ ιδιαίτερο βιβλίο. Δεν αποτελεί απαραίτητα μια συνεχή ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, αλλά περισσότερο μια παράθεση διηγήσεων (αρκετές φορές ασύνδετων μεταξύ τους) σαν ημερολογιακά αποσπάσματα.
Αυτό που καθιστα τρομερά ιδιαίτερη τη γραφή είναι η αντιφατική του διάθεση. Τα γεγονότα που περιγράφονται πολλές φορές είναι άσχημα, όμως εξιστορούνται από μια παιδική οπτική, με μια χιουμοριστική διάθεση, η οποία τα κάνει ακόμη πιο σοκαριστικά απ' όσο είναι ήδη.
Ως queer άτομο αναγνώρισα πολλά στοιχεία της δικής μου παιδικής ηλικίας μέσα σε αυτό το ανάγνωσμα και ταυτίστηκα αρκετές φορές με τον πρωταγωνιστή αυτού του βιβλίου. Το πώς είναι να μεγαλώνεις με το αίσθημα του να μην χωράς στα κουτάκια που έχουν επιβληθεί από την κοινωνία, να μένεις μόνος σου και να βρίσκεις αποκούμπι στα κινούμενα σχέδια και στην pop κουλτούρα.
Γνώριζα το Sam από τα διαδικτυακά του γραπτά και χάρηκα πολύ όταν επιτέλους έπιασα το βιβλίο του στα χέρια μου γιατί ήξερα ότι θα έχει κάτι μέσα του που θα αναγνωρίζω καλά. Και με άγγιξε αυτό το βιβλίο σε πολλά επίπεδα.
Υπάρχουν πολλά trigger warnings ως προς κακοποιητικές συμπεριφορές, όπως φαίνεται ήδη κι από το οπισθόφυλλο του βιβλίου, αλλά πέραν αυτού είναι ένα ανάγνωσμα για όσ@ άτομα επιθυμούν να κατανοήσουν το queer βίωμα. Σίγουρα αποτελεί το βίωμα ενός queer ατόμου, αλλά έχει κοινά στοιχεία με τα βιώματα queer ατόμων ανά τον κόσμο.

[White Cat reads · Rating 5 out of 5]

«Κι ετσι εκει, μεσα στο ματι του κυκλωνα σου, θα αλλαζεις χερια ποδια μαλλια δερμα προσωπα. Θα γινεις ο,τι θελεις. Θα γινεις κατι που ισως να μην αναγνωριζεις κοιταζοντας πισω. Μια μερα θα βρεις καπου τυχαια παλιες φωτογραφιες σου και θα αισθανεσαι οτι κοιτας ασπρομαυρες φωτογραφιες πολυ παλιων ανθρωπων που δε γνωρισες ποτε. Θα δεις τον εαυτο που υπηρξες, ολα οσα σε εκαναν να κλαις, να βλεπεις εφιαλτες, να μην μπορεις να κοιμηθεις τη νυχτα. Και δε θα υπαρχει πια αυτο το σφιξιμο στην κοιλια καθε φορα που καποιος λεει αυτες τις λεξεις που τοσο σε πληγωσανε. Γιατι πανω σε αυτες τις λεξεις θα εχεις γραψει νεα νοηματα και αναμνησεις.»
Ευρηματικο, αυθεντικο, ειλικρινες. Ξεκινα με τις αληθειες και ευφυεστατες σκεψεις ενος μικρου διαφορετικου αγοριου κοντρα στις κοινωνικες αρχες και αξιες, οπου προσπαθει να βρει την ταυτοτητα του σε εναν κοσμο σκληρο και καταληγει σε ενα υπαρξιακο φιναλε.

[aphrodite · Rating 4 out of 5]

"μια μέρα θα βρεις κάπου τυχαία παλιές φωτογραφίες σου και θα αισθάνεσαι ότι κοιτάς ασπρόμαυρες φωτογραφίες πολύ παλιών ανθρώπων που δεν γνώρισες ποτέ. θα δεις τον εαυτό που υπήρξες, όλα όσα σε έκαναν να κλαις, να βλέπεις εφιάλτες, να μην μπορείς να κοιμηθείς τη νύχτα. και δεν θα υπάρχει πια αυτό το σφίξιμο στην κοιλίτσα σου κάθε φορά που κάποιος λέει αυτές τις λέξεις που τότε σε πληγώσανε. γιατί πάνω σε αυτές τις λέξεις θα έχεις γράψει νέα νοήματα και αναμνήσεις. θα έχεις βρει ανθρώπους που ήταν παιδάκια σαν κι εσένα, και θα είστε τόσο χαρούμενοι που καμιά φορά θα γελάτε με όλα αυτά τα άσχημα που έγιναν τότε, έτσι που ούτε κι εσείς θα το πιστεύετε ότι συνέβησαν."

βαριά τα θέματα που αγγίζει αυτό το βιβλίο, αλλά παρ' όλα αυτά η αφήγηση, η αθώα οπτική ενός παιδιού που ξέρει ότι είναι διαφορετικό αλλά δεν καταλαβαίνει γιατί αυτό είναι κακό, δεν σε αφήνει να στενοχωρηθείς. είναι μια αγκαλιά. μια ωδή στην παιδική ηλικία και την ποπ κουλτούρα της ελλάδας. και χαίρομαι που είχα την ευκαιρία να το διαβάσω, έστω και τώρα, που δεν χρειάζομαι αυτή την αγκαλιά και αυτή τη συμβουλή πως όλα θα πάνε καλά όσο τη χρειαζόμουν πέντε χρόνια πριν.

[Katerina Siapatori · Rating 5 out of 5]

I wish every parent was made to read this book and enjoyed it as much as I did. Every single parent.