What do you think?
Rate this book
الدروس الإيطالية
Коротко
Новый роман от автора бестселлера "Женщины Лазаря".
Цитата
Огарев вдруг почувствовал опасный холодок. Маля оказалась увлекательнейшей книжкой, в которой десятки страниц, были либо вырваны, либо вымараны так, что можно было разобрать лишь несколько слов, которые никак не складывались в осмысленную фразу.
Подробно
Главный герой новой книги БЕЗБОЖНЫЙ ПЕРЕУЛОК Иван Огарев с детства старался выстроить свою жизнь вопреки - родителям, привычному укладу пусть и столичной, но окраины, заданным обстоятельствам: школа-армия-работа. Трагический случай подталкивает к выбору профессии - он становится врачом. Только снова все, как у многих: мединститут - частная клиника - преданная жена. Огарев принимает условия игры взрослого человека, но жизнь опять преподносит ему неожиданное - любовь к странной девушке, для которой главное - свобода от всего и вся, в том числе и от самой жизни.
Мнения
"Не подумайте, что проза Степновой - это эдакое трепетное девичье рукоделье, - с той ловкостью, с которой она пишет, можно с равным успехом и ребенка пеленать, и разбирать оружие".
Захар Прилепин
Цифры
Книга Марины Степновой "Женщины Лазаря" переведена на 9 языков.
Ключевые слова
Женская проза, книги о врачах, любовный роман, современная проза, Марина Степнова, Женщины Лазаря
Новый роман от автора бестселлера "Женщины Лазаря".
Цитата
Огарев вдруг почувствовал опасный холодок. Маля оказалась увлекательнейшей книжкой, в которой десятки страниц, были либо вырваны, либо вымараны так, что можно было разобрать лишь несколько слов, которые никак не складывались в осмысленную фразу.
Подробно
Главный герой новой книги БЕЗБОЖНЫЙ ПЕРЕУЛОК Иван Огарев с детства старался выстроить свою жизнь вопреки - родителям, привычному укладу пусть и столичной, но окраины, заданным обстоятельствам: школа-армия-работа. Трагический случай подталкивает к выбору профессии - он становится врачом. Только снова все, как у многих: мединститут - частная клиника - преданная жена. Огарев принимает условия игры взрослого человека, но жизнь опять преподносит ему неожиданное - любовь к странной девушке, для которой главное - свобода от всего и вся, в том числе и от самой жизни.
Мнения
"Не подумайте, что проза Степновой - это эдакое трепетное девичье рукоделье, - с той ловкостью, с которой она пишет, можно с равным успехом и ребенка пеленать, и разбирать оружие".
Захар Прилепин
Цифры
Книга Марины Степновой "Женщины Лазаря" переведена на 9 языков.
Ключевые слова
Женская проза, книги о врачах, любовный роман, современная проза, Марина Степнова, Женщины Лазаря
271 pages, Paperback
First published January 1, 2014
11 people are currently reading
502 people want to read
About the author
Marina Stepnova
12 books131 followersMarina Stepnova (Марина Степнова) now lives in Moscow but was raised in Kishinev. She graduated from The Gorky Literary Institute and did postgraduate studies at the Institute of World Literature. Stepnova’s translation from Romanian of the play “Nameless Star” by Mikhail Sebastien has been staged by numerous theaters throughout Russia. Her novel "The Surgeon" won the nomination for the National Bestseller Prize.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 82 reviews
April 19, 2021
”Bine. Visam să citesc.
Să citești pur și simplu?
Da. Zile întregi. Toată viața.
Cărți bune. Să stau la fereastra și să am o livadă și soare. Și să citesc (..)
Dar tu la ce visai?
Malia nu a stat pe gânduri nicio clipă- să trăiesc.
Adică?
Mereu am visat să trăiesc pur și simplu, înțelegi? Doar e lucrul cel mai interesant. Să trăiești. Să călătorești. Să te oprești unde vrei. Să pornești din nou la drum. Să privești.
Să trăiești.”
Să citești pur și simplu?
Da. Zile întregi. Toată viața.
Cărți bune. Să stau la fereastra și să am o livadă și soare. Și să citesc (..)
Dar tu la ce visai?
Malia nu a stat pe gânduri nicio clipă- să trăiesc.
Adică?
Mereu am visat să trăiesc pur și simplu, înțelegi? Doar e lucrul cel mai interesant. Să trăiești. Să călătorești. Să te oprești unde vrei. Să pornești din nou la drum. Să privești.
Să trăiești.”
April 14, 2021
Labs mūsdienu krievu literatūras romāns, kas liek aizdomāties par dzīves izvēlēm un sakritībām. Grāmata caur vairāku varoņu likteņu savijumu meklē atbildes uz jautājumiem, kas mēs īsti esam, kāpēc darām to, ko darām, un ko īsti nozīmē dzīvot. Protams, neiztrūkst liktenīgās mīlestības - dažiem vienpusējas, dažiem abpusējas, bet tādas, kas izmaina visu. Autore raksta interesantā stilistikā, pie kuras sākumā bija jāpierod. Bet kopumā stāsts ir plūstošs un ievelkošs. Viennozīmīgi sapratu Maņas vēlmi pamest visu lielpilsētas haosu, lai pārvāktos uz mierīgu dzīvi Itālijā ar sauli, vīnu un brīnišķīgu ēdienu. Kā jau krievu literatūrai pienākas, negaidiet pozitīvu iznākumu, vismaz ne salkani pozitīvu.
February 25, 2025
Меко, приплъзващо се, уж съвсем осезаемо, но всъщност безплътно илюзорно. Това е звученето. Ярост, окована в дебел слой лед, любов - дълбаеща безконечните си коридори за бягство през леда и тъкмо изпълзяла на слънце, се стопява в здрача.
Герои в пълния смисъл на думата липсват, макар всъщност да са трима.
Огарьов осъществява травматичната еволюция от съветски човек до … просто човек, като на свой гръб изпитва как оцеляват не най-силните, а най-адаптивните. Адаптивен Огарьов не е. И нито успешната му лекарска практика, нито помелата го странна, първа и сякаш ненавременна любов успяват да излекуват завинаги счупеното у него. Защото децата се чупят лесно. И ако се окаже необратимо - този свят е населен само със сенките им, облекли формата на възрастен.
Аня е виждащата сенките. Но да виждаш не значи да си в състояние да помогнеш. Дори и на себе си.
А Маля е сянка. От онези като Евридика - която Орфей не успява да качи до горната земя, за да я върне към живота.
Междувременно в текста Русия лениво и почти прикрито се провира през времето: от зрелия социализъм, през страшните 90, до уж съвсем новия 21-ви век.
Хареса ми звученето на Степнова. Наред с меланхолията диша и пълният и финален отказ от приемането на злото. Но алергичната реакция към токсичната среда убива също така сигурно. Липсва обаче - колко прекрасно! - проклетата отвлеченост на болшинството руски класици, според която трябва да си изкопаеш аскетска землянка и да се каеш до скъсване за небогоугодността - своята и на човечеството. Степнова е простила на героите си и на човечеството достатъчно, за да ги остави насаме. Което - вероятно Камю и Гари биха се съгласили - е самотно, страшно, но и изпълнено с несломимо и тихо достойнство.
July 2, 2016
Автор начинал за здравие, закончил - за упокой. Вся последняя треть романа безнадежно испорчена какими-то непонятными восторгами про Италию, ну прямо ешь-молись-люби. Хотя в основной части повествования речь шла о суровой советской и пост-советской московской действительности. Опять же неубедительны попытки автора-женщины создать сильного духом героя-мужчину - ну не веришь этому всему, не веришь. Особенное недоумение вызывают моменты, вроде того, когда Огарев на 3-ьем курсе медицинского ВНЕЗАПНО ВСЕ ПОНЯЛ ОСОЗНАЛ РАСКРЫЛ ТАЙНУ КАК ВСЕ ЭТО РАБОТАЕТ теперь он очешуенный врач никто с курса не понимал ОН ПОНЯЛ все тайны человеческого тела бла-бла... Простите, что? какие такие трансцедентальные тайны человеческой селезенки? поподробнее с этого места? но нет, поподробнее не будет, автор просто нагнал туману и поскакал дальше. Поподробнее не будет и про Аню, безжалостно кинутую и вычеркнутую Огаревым из всех списков. Конец Мали напоминает что-то такое из "Медея и ее дети" Улицкой...
Понравился язык романа, конечно. Не "Женщины Лазаря", но тоже очень даже. Единственное - зачем столько цитат? Потешить самолюбие читателя, с полуфразы узнающего первоисточник, и по ходу чтения беспрестанно впадающего в эйфорию от осознания собственной эрудированности? Или автор подумал, что это блистательно в своей оригинальности? увы.
Понравился язык романа, конечно. Не "Женщины Лазаря", но тоже очень даже. Единственное - зачем столько цитат? Потешить самолюбие читателя, с полуфразы узнающего первоисточник, и по ходу чтения беспрестанно впадающего в эйфорию от осознания собственной эрудированности? Или автор подумал, что это блистательно в своей оригинальности? увы.
November 19, 2020
⚫️” O tu apie ką svajojai?
Malia nesusimąstė nė sekundės- gyventi.
Kuria prasme?
Aš visuomet svajojau tiesiog gyventi, supranti? Juk tai įdomiausia. Gyventi. Važiuoti. Sustoti ten, kur nori. Vėl važiuoti. Žiūrėti. Gyventi.”
Malia nesusimąstė nė sekundės- gyventi.
Kuria prasme?
Aš visuomet svajojau tiesiog gyventi, supranti? Juk tai įdomiausia. Gyventi. Važiuoti. Sustoti ten, kur nori. Vėl važiuoti. Žiūrėti. Gyventi.”
March 28, 2019
Možno viac ako samotný príbeh (ktorý nebol až taký výnimočný alebo niečím originálny), sa mi páčil autorkin jazyk. Radosť čítať vetu za vetou.
February 10, 2021
Prvá veta: Po Mali ostala len baklava.
Posledná veta: Teraz je jednoducho človek.
Goodreads Challenge 2021: 8. kniha
Posledná veta: Teraz je jednoducho človek.
Goodreads Challenge 2021: 8. kniha
August 24, 2019
Príbeh Ogariova, nášho súčasníka, od jeho detstva až po zrelú dospelosť, odohrávajúci sa v Rusku, veľmi plasticky opisujúci ruskú realitu, až tak „ozajstne“, že sa kúsky tej bezmocnej ruskej depky miestami lepili aj na mňa. Trochu som si zaspomínala na svoje „socialistické“ detstvo, keď sa na pomaranče, mandarinky či banány, ktoré boli len raz do roka na Vianoce, musel vystáť poriadny rad, v ktorom sa niekedy prestriedala aj celá rodina... skoro ako v tom Rusku... Ogariov je obyčajný Rus, ktorý sa zjavne necíti vo svojej koži, ak musí kráčať ako ostatní. Ale aj tak ide s prúdom, žije si svoj ruský stereotyp, veď čo iné v Rusku... Až to raz všetko zmení krásna Maľa, ktorá naopak vôbec nie je ako ostatní... zaujímavý príbeh, pekne do hĺbky vykreslené charaktery postáv. A čo môj čitateľský zážitok umocnilo asi najviac, to bol určite autorkin svojrázny štýl písania a dokonalý preklad Jána Štrassera.
July 29, 2022
Я сначала влюбилась в Степнову после "Женщин Лазаря", потом разочаровалась в ней после "Сада". А теперь вернулась к прежней любви.
Невозможно оставить книгу, даже если дочитываешь уже в 4 утра.
Невозможно оставить книгу, даже если дочитываешь уже в 4 утра.
June 5, 2025
Хареса ми стила на Марина Степнова !! Силно емоционален, меланхоличен, метафоричен…
Книгата ни потапя в Московския живот от 60-те до 90-те години и ни сблъсква с безрадостното детство на прочут лекар, неговите вътрешни потребности, липсата на любов и противоречието на човешката природа.
Книгата ни потапя в Московския живот от 60-те до 90-те години и ни сблъсква с безрадостното детство на прочут лекар, неговите вътрешни потребности, липсата на любов и противоречието на човешката природа.
July 17, 2016
Paėmusiems į rankas šią knygą tikrai nerekomenduočiau šios istorijos lyginti su "Lazario moterimis", nes jos tikrai nėra tapačios ne tik tuom, kad pasakojama visiškai kita istorija, bet ir pats pasakojimo stilius skiriasi. Tiesa, visgi norėtųsi, kad lietuviškas pavadinimas būtų šiek tiek kitoks, nes tos Italijos čia kaip ir nėra labai jau daug, ir atsiranda ji tik romano pabaigoje, ir akcentas visgi turėtų būti ne italų pamokos, bet visgi asmeninės istorijos visų trijų gyvenimo kelyje susitikusiųjų: gydytojo, jo žmonos bei jo meilužės. Istorijos, kurios prasidėjo dar gūdžiu sovietmečiu ir baigėsi šiandien. Bedieviškame skersgatvyje, o gal galima sakyti ir bedieviškoje šalyje. Vieniems laimingai, kitiems nelabai. Malonumą skaitant tekstą galėčiau palyginti su saldžios uogienės valgymu (gal vyšnių, gal ir aviečių) užkandant batonu ir užgeriant šaltu pienu. Jauku, paprasta ir artima. Buvimas ir gyvenimas.
February 7, 2021
Ako dievcata napisali, pribeh nebol nicim prevratny, zato opisy osobok a ich roznych zvlastnosti, to bola radost citat. Panovi Strasserovi posielam poklonu. Preklad krasny. Neviem kde zmizla moja recenzia, co som uz raz napisala, ale nevadi. Este raz a inymi slovami :)
Ogariov, nechapavy, svojimi zalubenymi ocami nevidiaci tragediu svojho dievcata. Jeho zeny, ovplyvajuce roznymi schopnostami, ktore zili akoby oddelene od nich samych. Aspon taky som mala pocit z Oragiova, ze ich tam vnima, nie ako ich sucast, ale ako nadstavbu, ktora moze hocikedy zmiznut. A na pozadi moderne Rusko, ktore neda nadychnut obycajnemu pracujucemu, ktory si nikdy, nikdy nezarobi na obycajny 2izbovy byt. Treba byt tam, kde sa sypu peniaze, nie na inom mieste. Stepnova vie pisat, myslim ze zvladnem jej dalsiu knihu s chutou :)
Ogariov, nechapavy, svojimi zalubenymi ocami nevidiaci tragediu svojho dievcata. Jeho zeny, ovplyvajuce roznymi schopnostami, ktore zili akoby oddelene od nich samych. Aspon taky som mala pocit z Oragiova, ze ich tam vnima, nie ako ich sucast, ale ako nadstavbu, ktora moze hocikedy zmiznut. A na pozadi moderne Rusko, ktore neda nadychnut obycajnemu pracujucemu, ktory si nikdy, nikdy nezarobi na obycajny 2izbovy byt. Treba byt tam, kde sa sypu peniaze, nie na inom mieste. Stepnova vie pisat, myslim ze zvladnem jej dalsiu knihu s chutou :)
April 21, 2019
Veľmi mi sadol štýl písania, kedy sa dozvedám pozadie postáv. Jazyk je úplná lahôdka, preklad je naozaj skvelý. Pre mňa osobne škoda toho záveru, akoby autorka nevedela, ako to ukončiť, tak bum-bác vybrala jednu z dvoch najklišé možností.
August 5, 2018
Het briljante "De vrouwen van Lazarus" van Marina Stepnova las ik ooit jubeljuichend: ik vond het een instant Russische klassieker, Nabokoviaanser nog dan veel boeken van de geniale Nabokov zelf. De nieuwe Stepnova, "Italiaanse les", viel mij aanvankelijk enigszins tegen: weliswaar bracht Stepnova ook in dit boek mij met de ene geniale prachtzin na de andere in niet geringe vervoering, maar ik kreeg gewoon de rode draad van het boek niet te pakken. Gaandeweg echter begon de springerige plot mij juist door zijn springerige ongrijpbaarheid te boeien, en begon ik ook de samenhang te zien, terwijl de prachtzinnen maar bleven komen. Dus las ik ook dit boek uiteindelijk met jubelende vrolijkheid uit, ondanks de enorme treurigheid ervan.
Het zou doodzonde zijn om ook maar iets te verraden van de zo prikkelend verrassende plotwendingen. En ook om veel te verklappen over de vele vernuftige verhaaldraden en hoe die tot een bijzonder kunstig verhalenweefsel zijn verknoopt. Maar een belangrijke draad is hoe de oudere arts Ogarjov de troosteloosheid van zijn Russische bestaan ontvlucht door met de veel jongere Malja tijdelijke idyllische momenten te beleven in het zo veel sprankelendere Toscane. Dat lijkt alle elementen in zich te dragen van een ranzig clichématige romcom, maar dat weet Stepnova goed te vermijden, op misschien een paar al te sentimentele zinnen na. Want voordat deze Toscaanse verhaaldraad zich ontrolt hebben we dan al gezien hoe verlangend de piepjonge Ogarjov steeds zoekt naar sprankjes schoonheid in het zo desolate alledaagse leven van het moderne Rusland van Poetin. Bijvoorbeeld in een mooie zin over hoe zijn vader, een zeer gehate en dictatoriale man voor wie alleen arbeid en grauwheid bestaat, al tuinierend aan die grauwheid ontkomt: "En dan stak zijn vader zijn spade in het tuinbed […], en op het gepolitoerde, amberkleurige handvat streek meteen een libel neer - met al zijn facetten, als een edelsteen, als om een trillende punt te zetten achter deze werkdag".
Dat soort fonkelende trillende punten zoekt Ogarjov steeds, soms zonder het te beseffen, en als hij ouder wordt vergeet hij de verlokking en verlossing van dat soort trillende punten. Maar Malja heeft op de oudere Ogarjov hetzelfde effect als de libel op de spade dat had voor de jonge Ogarjov: "Malja glimlachte, scheen de onooglijke wereld rondom bij". Niet voor niets doen bepaalde trekken van Malja hem ook weer denken aan een ontmoeting met onaangepaste dichters en dichteressen, vele jaren geleden. En daarover wordt gezegd: "Wat een gedichten hadden die lui, mijn god. Wat een gedichten. Onvoorstelbaar, dat deze afvalberg, dit Moskou van tweeënnegentig, midden in de grootste schurkentijd, midden in het niets, vier van deze jongens, leeftijdgenoten van Ogarjov, met hun hoofden in hun nek, zichzelf en God helpend met hun armen, deze woorden bezigden, de enige mogelijke van deze wereld, in deze mogelijke toverachtige orde, die alles als het ware zin verleenden, alsof die alles rechtvaardigden, de dood incluis, de armoede, het bedrog, de ijdelheid, van al wat was, en de toekomstige onsterfelijkheid. Dit was het ware heden, dat was het. Ogarjov begreep dat. Iedereen begreep dat". Prachtige passage, vind ik, die op aanstekelijke wijze jubelt over het vermogen van kunst en literatuur om een werkelijkheid te scheppen die zoveel mooier en zinvoller is dan de troosteloze werkelijkheid van de moderne Russische maatschappij. En met soortgelijke jubel kijkt Ogarjov ook naar Malja, in de Toscaanse zon: "Ogarjov had niet eens de tijd om de perziken en de fles netjes op het nachtkastje neer te zetten of Malja lag alweer, maar nu op haar zij - de Toscaanse zo trok een warme, stralende lijn om haar heen. Alsof God met zijn vinger door de lucht ging - en Malja daaruit gewerd."
De kracht en schoonheid van dit soort passages wordt voor mij nog vergroot door hun samenhang met eerdere passages. Bijvoorbeeld met de stukken waarin de desolaatheid van de moderne Russische maatschappij wordt neergezet. Niet in sociologische schetsen, maar in treffende sfeerbeelden over concrete personen: "Moeder werd nog somberder, stiller, deed of ze er niet was, als een kever die op zijn rug ligt". En die in sfeerbeelden zo pregnant opgeroepen desolaatheid maakt weer extra invoelbaar waarom de jonge Ogarjov zo snakt naar de alternatieve werkelijkheden die worden opgeroepen in literatuur en kunst. Bijvoorbeeld door de hierboven aangehaalde dichters. Maar ook door zijn kennismaking met werk van de Italiaanse meesterschilders, en bovenal door zijn steeds idolatere bewondering voor de klassieke Russische literatuur. Een bewondering die Stepnova ongetwijfeld ook zelf voelt, en voor ons als lezer in elk geval extra invoelbaar maakt door middel van allerlei vernuftige en prachtige verwijzingen naar Tolstoj, Nabokov, Boenin, Turgenjew, en anderen. Bovendien schrijft zij, voor mijn gevoel, volkomen Nabokoviaans: met dezelfde formidabele gevoeligheid voor schitteringen van schoonheid die normale mensen niet zien, en met hetzelfde ongehoorde compositorische talent om een voortdurend verrassende en toch prachtig samenhangende plot te maken. En daarin ook nog eens met vertelperspectief te spelen.
Ook in een ander opzicht is Stepnova volkomen Nabokoviaans: bij haar is, net als bij Nabokov, het verlangen naar schoonheid essentieel en levensreddend, ondanks dat die schoonheid alle kenmerken heeft van zinsbegoocheling en waan. De zinloosheid en leegte wordt in "Italiaanse les" wel zo overweldigend beschreven dat elke schoonheid en kunst daartegen weerloos lijkt. Ook lijkt Malja, in grote delen van dit boek, eerder een spook in Ogarjovs verlangende en verdrietige verbeelding dan een werkelijk bestaande persoon. Bovendien leidt de verhouding met Malja voor Ogarjov niet alleen tot enorme jubel, maar ook tot enorme wroeging en verdriet. Kortom, de schoonheid die literatuur hem biedt en de vervoering die Malja hem biedt zijn voor Ogarjov maar zeer ten dele een verlossing. En toch eindigt het boek met een gevoel van geluk: een bevrijdend gevoel weer te bestaan als mens, en het leven weer in al zijn pijnlijkheid en schoonheid te kunnen voelen. Misschien illusoir, dit geluk, maar heel essentieel. Misschien moeilijk voor de lezer om in dat geluk te geloven, maar enorm troostrijk en ontroerend opgeschreven. Voor mij althans wel.
Ondanks mijn aanvankelijke twijfels heb ik dit boek dus met veel plezier gelezen. Om te beginnen door de originaliteit van stijl en plot, en de schoonheid van de formuleringen. Bovendien door het aanstekelijke enthousiasme voor Italiaanse schilderkunst en klassieke Russische literatuur. Ook door het inspirerend beschreven Toscaanse levensgevoel, dat - zoals Stepnova het beschrijft- zelfs verzuurde doden nog jubelend tot leven zou wekken. En misschien nog het meest door het even wanhopige als fanatieke geloof dat kunst en schoonheid nog nieuwe sprankjes van zin en hoop kunnen opleveren, en nieuwe bevrijdende werelden van geluk en levensgevoel, zelfs voor iemand die leven moet in het Rusland van Poetin. Natuurlijk, het is maar een boek, en daar liggen Poetin en trawanten niet wakker van. Maar briljant geschreven is het wel. En juist daardoor, en door zijn schoonheid en zijn verlangen naar schoonheid, overtuigt het als anti-Poetin boek.
Het zou doodzonde zijn om ook maar iets te verraden van de zo prikkelend verrassende plotwendingen. En ook om veel te verklappen over de vele vernuftige verhaaldraden en hoe die tot een bijzonder kunstig verhalenweefsel zijn verknoopt. Maar een belangrijke draad is hoe de oudere arts Ogarjov de troosteloosheid van zijn Russische bestaan ontvlucht door met de veel jongere Malja tijdelijke idyllische momenten te beleven in het zo veel sprankelendere Toscane. Dat lijkt alle elementen in zich te dragen van een ranzig clichématige romcom, maar dat weet Stepnova goed te vermijden, op misschien een paar al te sentimentele zinnen na. Want voordat deze Toscaanse verhaaldraad zich ontrolt hebben we dan al gezien hoe verlangend de piepjonge Ogarjov steeds zoekt naar sprankjes schoonheid in het zo desolate alledaagse leven van het moderne Rusland van Poetin. Bijvoorbeeld in een mooie zin over hoe zijn vader, een zeer gehate en dictatoriale man voor wie alleen arbeid en grauwheid bestaat, al tuinierend aan die grauwheid ontkomt: "En dan stak zijn vader zijn spade in het tuinbed […], en op het gepolitoerde, amberkleurige handvat streek meteen een libel neer - met al zijn facetten, als een edelsteen, als om een trillende punt te zetten achter deze werkdag".
Dat soort fonkelende trillende punten zoekt Ogarjov steeds, soms zonder het te beseffen, en als hij ouder wordt vergeet hij de verlokking en verlossing van dat soort trillende punten. Maar Malja heeft op de oudere Ogarjov hetzelfde effect als de libel op de spade dat had voor de jonge Ogarjov: "Malja glimlachte, scheen de onooglijke wereld rondom bij". Niet voor niets doen bepaalde trekken van Malja hem ook weer denken aan een ontmoeting met onaangepaste dichters en dichteressen, vele jaren geleden. En daarover wordt gezegd: "Wat een gedichten hadden die lui, mijn god. Wat een gedichten. Onvoorstelbaar, dat deze afvalberg, dit Moskou van tweeënnegentig, midden in de grootste schurkentijd, midden in het niets, vier van deze jongens, leeftijdgenoten van Ogarjov, met hun hoofden in hun nek, zichzelf en God helpend met hun armen, deze woorden bezigden, de enige mogelijke van deze wereld, in deze mogelijke toverachtige orde, die alles als het ware zin verleenden, alsof die alles rechtvaardigden, de dood incluis, de armoede, het bedrog, de ijdelheid, van al wat was, en de toekomstige onsterfelijkheid. Dit was het ware heden, dat was het. Ogarjov begreep dat. Iedereen begreep dat". Prachtige passage, vind ik, die op aanstekelijke wijze jubelt over het vermogen van kunst en literatuur om een werkelijkheid te scheppen die zoveel mooier en zinvoller is dan de troosteloze werkelijkheid van de moderne Russische maatschappij. En met soortgelijke jubel kijkt Ogarjov ook naar Malja, in de Toscaanse zon: "Ogarjov had niet eens de tijd om de perziken en de fles netjes op het nachtkastje neer te zetten of Malja lag alweer, maar nu op haar zij - de Toscaanse zo trok een warme, stralende lijn om haar heen. Alsof God met zijn vinger door de lucht ging - en Malja daaruit gewerd."
De kracht en schoonheid van dit soort passages wordt voor mij nog vergroot door hun samenhang met eerdere passages. Bijvoorbeeld met de stukken waarin de desolaatheid van de moderne Russische maatschappij wordt neergezet. Niet in sociologische schetsen, maar in treffende sfeerbeelden over concrete personen: "Moeder werd nog somberder, stiller, deed of ze er niet was, als een kever die op zijn rug ligt". En die in sfeerbeelden zo pregnant opgeroepen desolaatheid maakt weer extra invoelbaar waarom de jonge Ogarjov zo snakt naar de alternatieve werkelijkheden die worden opgeroepen in literatuur en kunst. Bijvoorbeeld door de hierboven aangehaalde dichters. Maar ook door zijn kennismaking met werk van de Italiaanse meesterschilders, en bovenal door zijn steeds idolatere bewondering voor de klassieke Russische literatuur. Een bewondering die Stepnova ongetwijfeld ook zelf voelt, en voor ons als lezer in elk geval extra invoelbaar maakt door middel van allerlei vernuftige en prachtige verwijzingen naar Tolstoj, Nabokov, Boenin, Turgenjew, en anderen. Bovendien schrijft zij, voor mijn gevoel, volkomen Nabokoviaans: met dezelfde formidabele gevoeligheid voor schitteringen van schoonheid die normale mensen niet zien, en met hetzelfde ongehoorde compositorische talent om een voortdurend verrassende en toch prachtig samenhangende plot te maken. En daarin ook nog eens met vertelperspectief te spelen.
Ook in een ander opzicht is Stepnova volkomen Nabokoviaans: bij haar is, net als bij Nabokov, het verlangen naar schoonheid essentieel en levensreddend, ondanks dat die schoonheid alle kenmerken heeft van zinsbegoocheling en waan. De zinloosheid en leegte wordt in "Italiaanse les" wel zo overweldigend beschreven dat elke schoonheid en kunst daartegen weerloos lijkt. Ook lijkt Malja, in grote delen van dit boek, eerder een spook in Ogarjovs verlangende en verdrietige verbeelding dan een werkelijk bestaande persoon. Bovendien leidt de verhouding met Malja voor Ogarjov niet alleen tot enorme jubel, maar ook tot enorme wroeging en verdriet. Kortom, de schoonheid die literatuur hem biedt en de vervoering die Malja hem biedt zijn voor Ogarjov maar zeer ten dele een verlossing. En toch eindigt het boek met een gevoel van geluk: een bevrijdend gevoel weer te bestaan als mens, en het leven weer in al zijn pijnlijkheid en schoonheid te kunnen voelen. Misschien illusoir, dit geluk, maar heel essentieel. Misschien moeilijk voor de lezer om in dat geluk te geloven, maar enorm troostrijk en ontroerend opgeschreven. Voor mij althans wel.
Ondanks mijn aanvankelijke twijfels heb ik dit boek dus met veel plezier gelezen. Om te beginnen door de originaliteit van stijl en plot, en de schoonheid van de formuleringen. Bovendien door het aanstekelijke enthousiasme voor Italiaanse schilderkunst en klassieke Russische literatuur. Ook door het inspirerend beschreven Toscaanse levensgevoel, dat - zoals Stepnova het beschrijft- zelfs verzuurde doden nog jubelend tot leven zou wekken. En misschien nog het meest door het even wanhopige als fanatieke geloof dat kunst en schoonheid nog nieuwe sprankjes van zin en hoop kunnen opleveren, en nieuwe bevrijdende werelden van geluk en levensgevoel, zelfs voor iemand die leven moet in het Rusland van Poetin. Natuurlijk, het is maar een boek, en daar liggen Poetin en trawanten niet wakker van. Maar briljant geschreven is het wel. En juist daardoor, en door zijn schoonheid en zijn verlangen naar schoonheid, overtuigt het als anti-Poetin boek.
March 6, 2017
Marina Stepnovova ako predstaviteľka súčasnej ruskej tvorby napísala výbornú knihu Bezbožná uličku. Príbeh Ivana Ogariova sa mi veľmi páčil, lebo ho autora spracovala naozaj výborne. Príbeh postavila na rozprávaní, vďaka ktorému má čitateľa Ivana spoznať už od detstva, jeho rodičov, prostredia, v ktorom vyrástol atď...
Viac v rececenzii :)
Viac v rececenzii :)
November 25, 2016
Tikrai patiko. Labiau nei Lazaris. Kažkaip surezonavo šita istorija, galbūt dėl laikmečio.
Neurotiškas pasakojimas su neurotiškais personažais, nors dar ir pabaiga galėjo būti tokia pati neurotiška, o dabar kažkaip banaliai - Italija, Toskana.
Neurotiškas pasakojimas su neurotiškais personažais, nors dar ir pabaiga galėjo būti tokia pati neurotiška, o dabar kažkaip banaliai - Italija, Toskana.
February 21, 2015
Главный персонаж - мужчина-врач, а текст книжки - женский на 200%. Женские оценки, страхи, видение и пр.У меня на выходе вместо брутального дядьки получилась какая-то литер-Кончитта.
November 1, 2017
Цитатник. Книга - наотмашь.
July 18, 2020
Prekrasny jazyk, ten uplne vynahradza jednoduchy pribeh. Postavy ale maju hlbku, myslim si, ze aj po rokoch budu pre mna nezabudnutelne.
November 25, 2021
Когда начала знакомиться с творчеством Марины Степновой, первой мыслью было: как же тяжело ее, должно быть, переводить! Интертекстуальность на каждом шагу и без опознавательных знаков. Но тем интересней читать.
В целом, интересный, захватывающий роман. Текст очень плотный, насыщенный. Короткие предложения, стремительный поток мыслей. Прочитано на одном дыхании (после того, как с большим трудом пробралась через первые страницы).
На протяжении почти всей книги меня не покидало чувство, что в ней очень много горечи, боли, и слишком мало светлого, радостного, мало любви. И даже когда появляется беззаветная, слепая любовь, ясно, что в итоге она принесет боль. Удивительно, что дочитав книгу и закрыв ее, я подумала, что держу в руках нечто ценное, светлое и теплое.
Последние пару страниц просто заливают светом весь этот мрак. Не припомню, чтобы какое-либо произведение вызывало во мне такие ощущения.
Одна из важных, задевающих за живое тем: хрупкая детская психика. Интересно противопоставление двух семей. В одной ребенок растет без любви, в другой «любви» слишком много.
1. «Отец словно загородил собой весь мир. Ему невозможно было понравиться, угодить – в принципе, как ни старайся. Маленьким Огарев пробовал. И не раз. Очень долго Огарев был уверен, что дело в нем самом, просто это он был такой никчемный, неловкий, плохо рисовал, падал с велосипеда, не так держал ложку – отец одним взглядом умел показать: нет, неправильно, бестолочь. Огарев торопливо перехватывал черенок – нет, снова не так. Опять. Бестолочь и есть.
Как именно правильно – отец не говорил никогда. Сам не знал, наверно. Вставал, отодвигал тарелку, уходил. Ни спасибо. Ни до свидания. Огарев едва мог припомнить, чтобы отец приласкал его, поцеловал, просто погладил по голове. Кошек же во дворе чесал – серых, вечно недовольных, ничейных. Хотя бы как кошку. Нет. Опять не дотронулся. Огарев физически ощущал, какой он свалявшийся, липкий, нескладный. Не прикоснуться. Слишком противно. Паршивый. Сам во всем ��иноват. Отец так и говорил. Ты сам во всем виноват. Всегда.»
2. «Они оставили этого ребенка! Они его пощадили!
Каждый считал, что это его заслуга, каждый требовал персональной благодарности. Ты кого любишь больше – маму или папу? Наклонялись над круглой Антошкиной головой, смотрели так, будто не ответ должны были услышать, а приговор. Антошка, зажатая в эти страшные тиски, даже в три года понимала – отвечать нельзя, нет. Категорически нельзя. Как на допросе. Пусть лучше до смерти забьют, но молчи. Любить маму и папу можно было только отдельно. Поэтому Антошка жила две параллельные жизни разом, и жизни эти не пересекались […]
Никто так и не заметил. Ни мама. Ни папа. Антошка так и не рискнула их подвести. Не посмела. Так и несла, надрываясь, громадную, горой на горб наваленную любовь. К шести годам она достигла виртуозных вершин притворства, стала профессиональным, законченным, совершенным лгуном, маленькой королевой мимикрии. Нет, не так. Ее стало – две. Одна для мамы, одна для папы. Ни одной – для себя самой.»
Там еще много поводов для размышления.
В целом, интересный, захватывающий роман. Текст очень плотный, насыщенный. Короткие предложения, стремительный поток мыслей. Прочитано на одном дыхании (после того, как с большим трудом пробралась через первые страницы).
На протяжении почти всей книги меня не покидало чувство, что в ней очень много горечи, боли, и слишком мало светлого, радостного, мало любви. И даже когда появляется беззаветная, слепая любовь, ясно, что в итоге она принесет боль. Удивительно, что дочитав книгу и закрыв ее, я подумала, что держу в руках нечто ценное, светлое и теплое.
Последние пару страниц просто заливают светом весь этот мрак. Не припомню, чтобы какое-либо произведение вызывало во мне такие ощущения.
Одна из важных, задевающих за живое тем: хрупкая детская психика. Интересно противопоставление двух семей. В одной ребенок растет без любви, в другой «любви» слишком много.
1. «Отец словно загородил собой весь мир. Ему невозможно было понравиться, угодить – в принципе, как ни старайся. Маленьким Огарев пробовал. И не раз. Очень долго Огарев был уверен, что дело в нем самом, просто это он был такой никчемный, неловкий, плохо рисовал, падал с велосипеда, не так держал ложку – отец одним взглядом умел показать: нет, неправильно, бестолочь. Огарев торопливо перехватывал черенок – нет, снова не так. Опять. Бестолочь и есть.
Как именно правильно – отец не говорил никогда. Сам не знал, наверно. Вставал, отодвигал тарелку, уходил. Ни спасибо. Ни до свидания. Огарев едва мог припомнить, чтобы отец приласкал его, поцеловал, просто погладил по голове. Кошек же во дворе чесал – серых, вечно недовольных, ничейных. Хотя бы как кошку. Нет. Опять не дотронулся. Огарев физически ощущал, какой он свалявшийся, липкий, нескладный. Не прикоснуться. Слишком противно. Паршивый. Сам во всем ��иноват. Отец так и говорил. Ты сам во всем виноват. Всегда.»
2. «Они оставили этого ребенка! Они его пощадили!
Каждый считал, что это его заслуга, каждый требовал персональной благодарности. Ты кого любишь больше – маму или папу? Наклонялись над круглой Антошкиной головой, смотрели так, будто не ответ должны были услышать, а приговор. Антошка, зажатая в эти страшные тиски, даже в три года понимала – отвечать нельзя, нет. Категорически нельзя. Как на допросе. Пусть лучше до смерти забьют, но молчи. Любить маму и папу можно было только отдельно. Поэтому Антошка жила две параллельные жизни разом, и жизни эти не пересекались […]
Никто так и не заметил. Ни мама. Ни папа. Антошка так и не рискнула их подвести. Не посмела. Так и несла, надрываясь, громадную, горой на горб наваленную любовь. К шести годам она достигла виртуозных вершин притворства, стала профессиональным, законченным, совершенным лгуном, маленькой королевой мимикрии. Нет, не так. Ее стало – две. Одна для мамы, одна для папы. Ни одной – для себя самой.»
Там еще много поводов для размышления.
March 30, 2020
Tas atvejis, kai džiaugiausi pradėjusi knygą savaitgalį ir išvengusi poros bemiegių darbo savaitės naktų. Ir dar vienas nuostabus Marinos Stepnovos romanas.
Nors interviu ši rusų autorė yra pripažinusi, kad tekstai jai neateina lengvai, kad juos rašyti yra disciplinos ir pastangų reikalaujantis darbas, o pirminiai personažai dažnai patys sprendžia kaip jiems elgtis istorijos eigoje, skaitant atrodė, kad sakiniai ir ištisi puslapiai jai liejasi be ypatingų pastangų.
Kažkas net rašė - "kalbėjimas tarsi muzika". O jei dar pridėtume dešimtis aliuzijų į pripažintų pasaulio klasikų literatūrą, į dailės kūrinius ir smagų žongliravimą modernia rusų tautosaka, gautume tikrą desertą teksto gurmanams - tarsi per visą knygą besidriekiančias sultingos baklavos juostas.
"Italų pamokos" apie brandaus sovietinio žmogaus virsmą į laisvą žemės gyventoją. Apie pasirinkimo svorį, apie drąsą išsinerti iš nykios gydytojo gyvenimo rutinos, paliekant sulaužytos vaikystės stigmas, beprasmiškos tarnystės kariuomenėje metus, gyvenimo džiaugsmą siurbiančias pacientų eiles, 13 drungnos santuokos metų ir visa galva pasineriant į naują gyvenimą kviečiančią meilę 18 metų jaunesnei merginai.
"Ji buvo laisva. Visiškai laisva. <...> nenorėjo būti nei turtinga, nei garsi, ji norėjo tiesiog būti. Ir užspaustoje, subjaurotoje Maskvoje, kur visi arba vaizdavo laisvę, arba beatodairiškais, visais įmanomais būdais veržėsi prie jos, tai buvo net ne keista. Nenormalu. <...> Malia pasirodė esanti įdomiausia knyga, kurioje dešimtys puslapių - dešimtys! - buvo arba išplėšti, arba išteplioti taip, kad pro violetines, giliai įspaustas gleizones buvo galima įžvelgti vos keletą žodžių, ir jie niekaip nesidėliojo į prasmingą frazę."
Knyga apie beprotišką meilę, apkartusiam gyvenimui padovanojusią skonio.
Nors interviu ši rusų autorė yra pripažinusi, kad tekstai jai neateina lengvai, kad juos rašyti yra disciplinos ir pastangų reikalaujantis darbas, o pirminiai personažai dažnai patys sprendžia kaip jiems elgtis istorijos eigoje, skaitant atrodė, kad sakiniai ir ištisi puslapiai jai liejasi be ypatingų pastangų.
Kažkas net rašė - "kalbėjimas tarsi muzika". O jei dar pridėtume dešimtis aliuzijų į pripažintų pasaulio klasikų literatūrą, į dailės kūrinius ir smagų žongliravimą modernia rusų tautosaka, gautume tikrą desertą teksto gurmanams - tarsi per visą knygą besidriekiančias sultingos baklavos juostas.
"Italų pamokos" apie brandaus sovietinio žmogaus virsmą į laisvą žemės gyventoją. Apie pasirinkimo svorį, apie drąsą išsinerti iš nykios gydytojo gyvenimo rutinos, paliekant sulaužytos vaikystės stigmas, beprasmiškos tarnystės kariuomenėje metus, gyvenimo džiaugsmą siurbiančias pacientų eiles, 13 drungnos santuokos metų ir visa galva pasineriant į naują gyvenimą kviečiančią meilę 18 metų jaunesnei merginai.
"Ji buvo laisva. Visiškai laisva. <...> nenorėjo būti nei turtinga, nei garsi, ji norėjo tiesiog būti. Ir užspaustoje, subjaurotoje Maskvoje, kur visi arba vaizdavo laisvę, arba beatodairiškais, visais įmanomais būdais veržėsi prie jos, tai buvo net ne keista. Nenormalu. <...> Malia pasirodė esanti įdomiausia knyga, kurioje dešimtys puslapių - dešimtys! - buvo arba išplėšti, arba išteplioti taip, kad pro violetines, giliai įspaustas gleizones buvo galima įžvelgti vos keletą žodžių, ir jie niekaip nesidėliojo į prasmingą frazę."
Knyga apie beprotišką meilę, apkartusiam gyvenimui padovanojusią skonio.
April 30, 2021
Есть такая штука – компьютерное моделирование физических экспериментов. Вместо того чтобы, допустим, тратить дорогостоящее время на ядерном реакторе и проводить настоящий, большой, сложный эксперимент, собирается много данных от измерений попроще и на их основе строится модель, которая предсказывает результаты большого и сложного эксперимента. И вот вам пожалуйста – он как будто и был, а денег и нервов потратили меньше.
Я вчера дочитывала «Безбожный переулок» и поняла, что одна из функций литературы, как мне кажется, – такое же вот моделирование. Сидит там кто-то наверху и удивляется: ну как так, я же дал тебе огромный кусок счастья, а ты его псу под хвост, не то что не ценишь, просто – не видишь даже. Не представляешь, да, каково это – потерять? Ладно, сегодня я добр. Находит этот кто-то избранного (например вот, Степнову), целует в лоб и шепчет на ухо: смоделируй. И она моделирует.
А я читаю – и пропускаю через себя. Читаю и чувствую боль потери, несчастье вот это неизбывное, от которого как будто и можно убежать, но – как, читаю – и проживаю. И думаю: неужели обязательно нужно такую вот цену платить, чтобы увидеть, где оно – счастье и свобода, неужели без этого никак? Видимо, никак, пока петух не клюнет, как говорится. Я читаю и тоже плачу́ эту цену, только не в этой жизни, а в смоделированной. Но есть шанс, что после этого эксперимента у меня и в моей настоящей жизни что-то прояснится – вынырну из рутины, замечу важное, спрятанное под мелочами, найду время маме позвонить.
Роман прекрасен, и я даже не буду пытаться рассказать, о чём он – потому что как рассказать, о чем чья-то жизнь?
Я вчера дочитывала «Безбожный переулок» и поняла, что одна из функций литературы, как мне кажется, – такое же вот моделирование. Сидит там кто-то наверху и удивляется: ну как так, я же дал тебе огромный кусок счастья, а ты его псу под хвост, не то что не ценишь, просто – не видишь даже. Не представляешь, да, каково это – потерять? Ладно, сегодня я добр. Находит этот кто-то избранного (например вот, Степнову), целует в лоб и шепчет на ухо: смоделируй. И она моделирует.
А я читаю – и пропускаю через себя. Читаю и чувствую боль потери, несчастье вот это неизбывное, от которого как будто и можно убежать, но – как, читаю – и проживаю. И думаю: неужели обязательно нужно такую вот цену платить, чтобы увидеть, где оно – счастье и свобода, неужели без этого никак? Видимо, никак, пока петух не клюнет, как говорится. Я читаю и тоже плачу́ эту цену, только не в этой жизни, а в смоделированной. Но есть шанс, что после этого эксперимента у меня и в моей настоящей жизни что-то прояснится – вынырну из рутины, замечу важное, спрятанное под мелочами, найду время маме позвонить.
Роман прекрасен, и я даже не буду пытаться рассказать, о чём он – потому что как рассказать, о чем чья-то жизнь?
March 7, 2024
Tai mano trečias bandymas parašyti apie šią knygą. Kartais reikia šiek tiek pavirškint, kad įvertinti objektyviau.
Skaitydama šią knygą buvau kupina atmetimo. Knyga tokia rusiška, kad kartais nė nesuvoki iki galo metaforų, išnašų, aprašymų prasmės. Parašyta įsakmiu raporto stiliumi, skaitant darosi koktu nuo viso aprašomo turinio. Mest nesinori, tad vis skaitai, kaupi į save tą žmogaus būties liūdesį. O gal iš dalies visame kame matai ir save, voverę, besisukančią kasdienybės rate?
Autorė, kaip ir ankstesnėse savo knygose, kuria įdomius personažus. Sunku apibūdinti pagrindinį herojų Ogariovą, nes jis – joks. Nenori gydyti žmonių, bet tampa labai geru daktaru. Nemyli registratorės Anios, bet netgi ją veda. Rodos lyg jis ne gyvena, o tik stebi savo gyvenimą iš šono. Įdomu tai, kad dėka savo žmonos Anios gebėjimų, Ogariovas yra apsaugotas nuo bepročių ir sudėtingų charakterio pacientų. Uolūs sutuoktiniai gyvena saugų, bet prėską gyvenimą. Viskas pasikeičia, kai į sceną įsiveržia žavi mergina Malia ir viską sujaukia. Užvertus knygą imi galvoti, kad tik šiek tiek pamišęs žmogus gali prakiurdyti storą patogaus ir nusistovėjusio gyvenimo kiautą.
Skaitydama šią knygą buvau kupina atmetimo. Knyga tokia rusiška, kad kartais nė nesuvoki iki galo metaforų, išnašų, aprašymų prasmės. Parašyta įsakmiu raporto stiliumi, skaitant darosi koktu nuo viso aprašomo turinio. Mest nesinori, tad vis skaitai, kaupi į save tą žmogaus būties liūdesį. O gal iš dalies visame kame matai ir save, voverę, besisukančią kasdienybės rate?
Autorė, kaip ir ankstesnėse savo knygose, kuria įdomius personažus. Sunku apibūdinti pagrindinį herojų Ogariovą, nes jis – joks. Nenori gydyti žmonių, bet tampa labai geru daktaru. Nemyli registratorės Anios, bet netgi ją veda. Rodos lyg jis ne gyvena, o tik stebi savo gyvenimą iš šono. Įdomu tai, kad dėka savo žmonos Anios gebėjimų, Ogariovas yra apsaugotas nuo bepročių ir sudėtingų charakterio pacientų. Uolūs sutuoktiniai gyvena saugų, bet prėską gyvenimą. Viskas pasikeičia, kai į sceną įsiveržia žavi mergina Malia ir viską sujaukia. Užvertus knygą imi galvoti, kad tik šiek tiek pamišęs žmogus gali prakiurdyti storą patogaus ir nusistovėjusio gyvenimo kiautą.
May 4, 2020
Gal ir nebūčiau pati pasirinkusi skaityti šią knygą, bet visur buvo girdėti daug gražių žodžių. Smalsu buvo: rusų poetė, rašytoja Marina Stepnova rašo romaną pavadinimu „Italų pamokos“ (o, koks įdomus vertinimas, pasirodo - rusiškai romanas pavadintas „БЕЗБОЖНЫЙ ПЕРЕУЛОК“). Bet skaitymas buvo gana komplikuotas: dukart pradėjau - dukart „nugalėjo“ kitos knygos. Bet trečias kartas buvo kitoks - perskaičiau lengvai, net paraštėse žymėtis kai ką norėjosi. Ar sužavėjo? Ne taip smarkiai, kaip maniau (po rekomendacijų).
Ivanas Ogariovas - pagrindinis veikėjas - labai aiškiai supranta, ką sako Malia, jo mylimoji: „Aš negyvenu. Tu irgi negyveni. Mes tik norime.“ Ir staiga netikėtai pakeičia savo gyvenimą, kad gyventų. Štai čia ir „italų pamokos“. Netikėta pabaiga. Ar įtikėtina? O visokių juk gali būti. Bet šiuosyk gal kiek saldoka? :)
Ivanas Ogariovas - pagrindinis veikėjas - labai aiškiai supranta, ką sako Malia, jo mylimoji: „Aš negyvenu. Tu irgi negyveni. Mes tik norime.“ Ir staiga netikėtai pakeičia savo gyvenimą, kad gyventų. Štai čia ir „italų pamokos“. Netikėta pabaiga. Ar įtikėtina? O visokių juk gali būti. Bet šiuosyk gal kiek saldoka? :)
January 1, 2024
I read way too many books but I rarely read books like this one. If someone would ask me what my favorite genre is... I'd say something like this. I am completely and forever obsessed with these kinds of novels—the mixture of history, fictional realism, suffering, and bliss. The atmosphere and structure are simple yet extremely complex, with interesting characters, beautiful pictures, and heart-wrenching writing. LOVED it.
(My 18 year old – Russian literature-obsessed self – was especially fond of this book).
(My 18 year old – Russian literature-obsessed self – was especially fond of this book).
August 23, 2022
Тонкие метафоры и сравнения, невероятно реалистичные подробности той эпохи. Сюжет не схематичен, кто-то может в нем «увязнуть». Кажется, что миллион разных нитей переплетаются в одну картину. Такую книгу хочется читать, потому что главное не в развязке или поучительном эпилоге, а в самом повествовании.
March 8, 2016
Kažkas ne taip, kažko trūko, po lazario moterų ši man skaitėsi sunkiai, o dar tos nesiliaujančios išnašos tiesiog trukdė nuosekliai skaityti....
December 13, 2020
Mulle see raamat väga meeldis. Kusjuures avastasin, et olin selle pärast raamatu ostmist esimesel katsel pooleli jätnud. Kindlasti oli põhjuseks Stepnova stiil – lühikesed laused, tihti selline ühe-kahe sõnaliste lausete tikkimine. Ei teagi, miks ta niviisi kirjutab, sest kui see välja arvata, siis minu meelest on mõnes mõttes tegemist üsna hämmastava raamatuga (ja õnneks harjub stiiliga ära). Marina Stepnoval on imetlusväärne psühholoogiline eritlusvõime, raamatus on sellist ehedat vene romaani sügavust ja tarkust. Venkud ikka oskavad kirjutada inimlikult ja hinge minevalt.
"Itaalia õppetundide" peategelane on Ivan Sergejevitš Ogarjov, aga esitatakse ka mitme kõrvaltegelase kujunemislood. Ogarjov tapab nõukogude armees aega teenides kogemata poisikese ja õpib seetõttu lastearstiks ning töötab 1990ndate ja 2000ndate Moskvas arstina. Veidi ehk liialdatult ja tüütult kedratakse seda arstide kõvakoorelise künismi teemat. Ogarjov on selline rõhutatult intelligentne ja andekas, irooniline, aga pessimistliku eluvaatega mees. Üldiselt selline isegi pisut häirivalt tuus ja cool tüüp, keda kõik imetlevad ja armastavad. Mitmed teemad jäävad korralikult välja arendamata, näiteks peategelase vihkamine oma isa vastu. Selles suhtes pole kindlasti tegemist ideaalse raamatuga.
Raamatu parim ja valusam peatükk räägib sellest, kui Ogarjov 44-aastase abielumehena saatuslikult oma patsienti armub ja tolle kasuks naise maha jätab. Marina Stepnova annab targa ja romantilise mehe sisemist konflikti edasi üsna uskumatult hästi. Nagu kust see Marina teab, et me niiviisi mõtleme ja tunneme!? Hämmastav. Huvitav oli tähele panna, et fiktsioonis on just tegelasi proovile panevad probleemid ja sisemised kannatused nauditavad ja liigutavad lugeda. Millegi pärast on umbes sada korda huvitavam lugeda sellest, kui Ogarjov uusaastaööl oma naise vanemate korteri rõdul suitsu teeb, armastatust mõtleb ja enesetapumõttega mängib, kui, mai tea, näiteks mõnikümmend lehekülge hiljem idüllilisest puhkusest noore kaunitarist armsamaga kuskil Toskaana häärberis. Vahest see on ka mingi vene asi, et kõige paremini oskavad nad kirjutada inimese kannatavast hingest.
"Itaalia õppetundide" peategelane on Ivan Sergejevitš Ogarjov, aga esitatakse ka mitme kõrvaltegelase kujunemislood. Ogarjov tapab nõukogude armees aega teenides kogemata poisikese ja õpib seetõttu lastearstiks ning töötab 1990ndate ja 2000ndate Moskvas arstina. Veidi ehk liialdatult ja tüütult kedratakse seda arstide kõvakoorelise künismi teemat. Ogarjov on selline rõhutatult intelligentne ja andekas, irooniline, aga pessimistliku eluvaatega mees. Üldiselt selline isegi pisut häirivalt tuus ja cool tüüp, keda kõik imetlevad ja armastavad. Mitmed teemad jäävad korralikult välja arendamata, näiteks peategelase vihkamine oma isa vastu. Selles suhtes pole kindlasti tegemist ideaalse raamatuga.
Raamatu parim ja valusam peatükk räägib sellest, kui Ogarjov 44-aastase abielumehena saatuslikult oma patsienti armub ja tolle kasuks naise maha jätab. Marina Stepnova annab targa ja romantilise mehe sisemist konflikti edasi üsna uskumatult hästi. Nagu kust see Marina teab, et me niiviisi mõtleme ja tunneme!? Hämmastav. Huvitav oli tähele panna, et fiktsioonis on just tegelasi proovile panevad probleemid ja sisemised kannatused nauditavad ja liigutavad lugeda. Millegi pärast on umbes sada korda huvitavam lugeda sellest, kui Ogarjov uusaastaööl oma naise vanemate korteri rõdul suitsu teeb, armastatust mõtleb ja enesetapumõttega mängib, kui, mai tea, näiteks mõnikümmend lehekülge hiljem idüllilisest puhkusest noore kaunitarist armsamaga kuskil Toskaana häärberis. Vahest see on ka mingi vene asi, et kõige paremini oskavad nad kirjutada inimese kannatavast hingest.
January 27, 2022
O kaip ji rašo! Vietom net nesvarbu apie ką. Kalba sklandi, vaizdinga ir itin rami. Ar tai sovietmečio realijos ar Italijos miesteliai. Viskas gyva ir ramu. Užvaldo ramumu.
O va pati istorija negaliu pasakyt, kad patiko. Sovietinis gyvenimas toks realus, kad net kiek koktu. Ir gyvenimas toks keistas herojų. Nesinori nė vieno palaikyt. Finalas žinoma - oho koks tiesmukiškai tiesingas. Būtų gal 2,5 jei ne taip KAIP JI RAŠO! Užliūliuoja, suvysto.
P.S. Lieutviškas pavadinimas atskiro paminėjimo reikalauja. Kodėl? Tiesiog, kodėl?
O va pati istorija negaliu pasakyt, kad patiko. Sovietinis gyvenimas toks realus, kad net kiek koktu. Ir gyvenimas toks keistas herojų. Nesinori nė vieno palaikyt. Finalas žinoma - oho koks tiesmukiškai tiesingas. Būtų gal 2,5 jei ne taip KAIP JI RAŠO! Užliūliuoja, suvysto.
P.S. Lieutviškas pavadinimas atskiro paminėjimo reikalauja. Kodėl? Tiesiog, kodėl?
September 22, 2021
Veider raamat, milles põimuvad suhteliselt banaalne süžee (mees, naine, armuke) vene kastmes ja sellega üsna suures kontrastis olev kirjutamisstiil. Autor on loonud kirkaid pilte tuhmist nõukogude elust ja samas libiseb möödaminnes üle sellest, mis tegelastes maailma ja sündmuste mõjul toimub. Tegelased, kes hetkeks justkui näevad päriselt, mis nende ümber ja inimestes toimub, aga kes jäävad selle järel täpselt samasuguseks kui enne. Nende areng ja elu on justkui teineteisest sõltumatud. Veider.
Displaying 1 - 30 of 82 reviews