***(*)
Amin Asad is veilig opgegroeid in Nederland, nadat zijn ouders uit Irak gevlucht zijn en na een aantal omzwervingen in Nederland zijn terechtgekomen. Hij studeert rechten, met de oorspronkelijke bedoeling om advocaat te worden, omdat dit volgens zijn ouders een van de meest eerbare beroepen is. Maar hij vindt zijn draai niet, en komt uiteindelijk uit bij lesgeven, wat hem de titel van Docent van het Jaar van de Hogeschool Utrecht oplevert.
In dit boek gaat hij op zoek naar het waarom achter deze titel. Waarom wordt hij zo gewaardeerd als lesgever? Wat maakt hem anders dan andere docenten?
Hij komt al heel gauw uit bij het zoeken naar verbinding met zijn studenten.
Door zijn eigen levensverhaal, en meer nog: dat van zijn ouders, te vertellen zoekt hij naar momenten van herkenning bij zijn studenten, naar aanknopingspunten voor verder contact. In het boek wisselen de korte hoofdstukken over het verhaal van zijn ouders af met zijn ervaringen als docent.
Vandaag de dag ligt de focus van de docent voornamelijk op kennisoverdracht, waarbij er minder tijd overblijft voor elkaar. Amin Asad wil hier verandering in brengen.
Voor hem ligt de belangrijkste rol van de docent in het zien van de student, in het opbouwen van een band met die student, in studenten verbinden met hun doelen, en hen laten geloven dat ze het echt kunnen.
Mijn verwachtingen voor dit boek waren hooggespannen en werden niet helemaal waargemaakt. Maar dit ligt niet aan het boek, noch aan de schrijver, wel aan het feit dat ik vermoedelijk niet tot de doelgroep behoor. Dit boek is nl. uitermate geschikt voor zowel studenten (bij voorkeur degenen die zelf het onderwijs willen instappen), als voor eenieder die in het onderwijs actief is (en dit kan in verschillende functies zijn).
Want ook al hoor ik rondom me veel van wat ik in dit boek herken (de nood aan verbinding, een persoonlijke aanpak ook), ik heb hier zelf net iets minder voeling mee met betrekking tot het onderwijs.
Het levensverhaal van zijn ouders, de offers die zij gebracht hebben, heeft me dan wél weer geraakt. De hoofdstukken over hen, en ook nog over de impact hiervan op Amin zelf spraken me het meeste aan. Het is een van zovele verhalen, waar we toch te weinig van weten, van beseffen. Dat Amin Asad dat gebruikt om bij zijn studenten een opening te vinden is dan ook extra mooi. Hiermee spreekt hij zijn waardering uit voor alles wat zijn ouders gedaan hebben, dit boek is dan ook meteen een ode aan hen.
Dus ja, het is een goed boek, goed geschreven en onderhoudend.
Amin Asad schrijft zoals hij spreekt, je hóórt het hem gewoon vertellen. Hierdoor is het ook erg toegankelijk.
Het verhaal van zijn ouders is pakkend, zijn ideeën zijn bewonderenswaardig, zijn zoektocht naar verbinding, het opbouwen van een band met de student. Zo zou het ook echt moeten zijn, en iedere leerling/student heeft het recht op iemand als hij, een betrokken leerkracht/docent die studenten begeleidt en op de goede weg zet.
Kortom: een aanrader voor beginnende leerkrachten, of zelfs zij die al wat langer bezig zijn, maar niet voor degenen die vooral een verhaal van vluchtelingen uit Irak verwachten.