Наото и Хадзимэ друзья детства. Наото слишком мил для парня, чем вызывает постоянный интерес со стороны мужчин. И по этой причине он не терпит даже намека на однополые отношения. Как же в таком случае поступить Хадзимэ, который питает к Наото совсем не дружеские чувства?..
Με την υπογραφή της Junko, το 2007, το "Comic Magazine Lynx" των εκδόσεων Gentosha, προχώρησε στην δημοσίευση του συγκεκριμένου manga, ανά κεφάλαια, τα οποία συγκεντρώθηκαν από τον εκδότη την ίδια χρονιά σε έναν τόμο. Το manga αυτό αποτελείται από 3 short stories, με κάθε μία από αυτές να συμπληρώνεται από ένα μικρό, extra σχετικό με το εκάστοτε θέμα, κεφάλαιο. Οι τρεις ιστορίες έχουν τίτλο "Rough Boyfriend", "All About My Brother" και "Piano Lesson" και σύνολο φτάνουν τις 182 σελόδες.
ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΟΥ MANGA: Rough Boyfriend (κεφάλαια 1-2.5): Ο Naoto και ο Hajime, είναι παιδικοί φίλοι και ουσιαστικά, έχουν μεγαλώσει μαζί. Ο πρώτος, μπορεί να μοιάζει εύθραυστος και χαριτωμένος, όμως στην πραγματικότητα, είναι ιδιαίτερα δύσκολος χαρακτήρας και θα λέγαμε, επιθετικός, με πρόβλημα διαχείρισης θυμού. Και μπορεί εκείνος να είναι έτσι, ωστόσο, ο Hajime, δεν έχει μάτια παρά μόνο γι' αυτόν, αλλά δεδομένου ότι ο Naoto σιχαίνεται τους ομοφυλόφιλους, δεν έχει σκεφτεί ποτέ να του μιλήσει στα σοβαρά για τα συναισθήματά του, από φόβο μήπως τον χάσει.Ένα τυχαίο περιστατικό, θα τους φέρει αντιμέτωπους με την αλήθεια και οι δυο τους θα πρέπει να αποφασίσουν αν και πως μπορούν να προχωρήσουν μαζί. All About my Brother (κεφάλαια 3-3.5): Ο Shinji, είχε πάντα μια ιδιαίτερη σχέση αγάπης με τον μικρότερό του αδερφό, τον Haruki, από τότε που οι γονείς τους αποφάσισαν να παντρευτούν και οι δυο τους έγιναν επίσημα οικογένεια. Η αγάπη όμως αυτή, ήταν ανέκαθεν κάτι περισσότερο από αδελφική και ο Shinji, όντας ο μεγαλύτερος και κατ' επέκτασιν, ο πιο υπεύθυνος από τους δυο, έπρεπε μια ζωή να προσπαθεί σκληρά για να κρύψει τα πραγματικά του συναισθήματα. Ένα γράμμα που θα απαιτεί την πληρωμή ενός δανείου που ο Haruki έχει χρησιμοποιήσει για να απολαύσει τις ερωτικές υπηρεσίες κάποιων γυναικών, θα τους φέρει αντιμέτωπους με επιλογές που οδηγούν σε δρόμους χωρίς επιστροφή και που ο Shinji θα πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στις επιθυμίες του και το καθήκον του στην οικογένεια. Piano Lesson (κεφάλαια 4-5.5): Μετά το διαζύγιο των γονιών του, ο Shuuji αφήνει πίσω του το Τόκιο ακολουθώντας τη μητέρα του σε μια άλλη πόλη και κατά συνέπεια, σε ένα νέο, τοπικό σχολείο, ελπίζοντας να έχει μια ήσυχη και φυσιολογική ζωή, επιθυμώντας να κάνει όσο καλύτερη εντύπωση μπορεί. Και όλα φαίνεται να πηγαίνουν εξαιρετικά καλά, μέχρι τη στιγμή που ο Yoshie Kennichi, ο αρχιταραχοποιός του σχολείου εμφανίζεται μπροστά του και οι πρώτες εντυπώσεις, μόνο καλές δεν είναι. Όμως ο Yoshie αναγνωρίζει τον Shuuji ο οποίος συνειδητοποιεί πως δεν είναι άλλος από το παιδικό του φίλο με τον οποίο έπαιζαν πιάνο μαζί. Το σοκ είναι μεγάλο, καθώς ο Yoshie έχει αλλάξει πολύ... ή μήπως, ο Shuuji είχε πλάσει μια λάθος εικόνα στο μυαλό του την οποία και θα πρέπει να αναθεωρήσει και να διαχειριστεί;
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: - Όπως έχω ξαναπεί, όταν ένα manga αποτελείται από πολλές μικρές ιστορίες, είναι σχεδόν βέβαιο πως ο αναγνώστης θα μπει στη διαδικασία να σκεφτεί πως κάποια από αυτές, θα ήθελε να τις διαβάσει σε κείμενο μεγαλύτερης έκτασης. Αν όχι όλες, τουλάχιστον τη δεύτερη ιστορία, θα ήθελα να την δω λίγο πιο αναπτυγμένη, ή έστω, να έχει ένα κεφαλαιάκι ακόμα, καθώς ήταν η πιο... τολμηρή απ' όλες και αυτή που θα μπορούσε να δώσει κάτι ακόμα, κάτι που εμένα μου έλειψε. - Όσον αφορά την πρώτη ιστορία, μου αρέσει το γεγονός ότι τίθεται το θέμα της ομοφοβίας και το πως αντιμετωπίζεται από τον παθόντα, αν κι εφόσον βρεθεί αντιμέτωπος επί της ουσίας με μια ανάλογη κατάσταση. Εδώ ακριβώς, δουλεύει το ψυχογραφικό προφίλ του χαρακτήρα που μας οδηγεί στο να αναρωτηθούμε αν τελικά είμαστε αρνητικοί απέναντι σε κάτι επειδή έτσι μας έμαθαν, επειδή αυτό είναι το φυσιολογικό ή επειδή, στην πραγματικότητα, ξέρουμε πως ίσως να βρισκόμαστε στην απέναντι όχθη, έστω και υποσυνείδητα και αυτό μας πανικοβάλει, ιδιαίτερα αν είμαστε άνθρωποι που δυσκολευόμαστε να διαχειριστούμε συναισθήματα, γενικότερα. - Στη δεύτερη ιστορία, θίγονται θέματα οικογένειας και αυτή είναι ακόμα μια παράμετρος που μπορεί να επηρεαστεί από μια κατάσταση όπως η ομοφυλοφιλία ή η έλξη γενικότερα μεταξύ κάποιων μελών της. Έχουμε δύο εκ διαμέτρου αντίθετους χαρακτήρες, έναν απόλυτα υποταγμένο στο καθήκον και στην υπευθυνότητα και έναν που πηγαίνει όπου τον οδηγεί ο άνεμος. Από 'κει και πέρα, υπάρχουν τα θέλω που είτε τα ελέγχουμε και τα κοντρολάρουμε, είτε τα αφήνουμε να μας υποτάξουν. Και τελικά, τι βάζουμε πάνω απ' όλα την ώρα της κρίσης; Τις επιθυμίες και τα συναισθήματά μας, ή ένα ηθικοπλαστικό καθήκον που δεν ζητήσαμε καν να φορτωθούμε στις πλάτες μας, ωστόσο το κάναμε χωρίς να παραπονεθούμε. - Στην τρίτη και τελευταία ιστορία, τίθεται άλλο ένα ενδιαφέρον θέμα, κάτι με το οποίο ο καθένας μας έρχεται αντιμέτωπος στη ζωή του και μάλιστα, παραπάνω από μία φορά. Γνωρίζουμε ανθρώπους, ζούμε μαζί τους και πλάθουμε μες το μυαλό μας μια δικιά μας εικόνα για το ποιοι είναι. Πολλές φορές, όμως, η εικόνα αυτή δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα ή έστω, είναι διαστρεβλωμένη με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούμε να κρατήσουμε τον άλλο κοντά μας πιο εύκολα, επειδή έτσι, θα ταιριάζει καλύτερα στα πρότυπα και τα ιδανικά μας. Και τελικά, ερχόμαστε θέλοντας και μη με ένα γιγαντιαίο ερώτημα. Θα διώξουμε από τη ζωή μας έναν άνθρωπο που νοιαζόμαστε επειδή δεν είναι ιδανικός, ή θα κρατήσουμε όλα εκείνα που αγαπάμε και θα τα ισχυροποιήσουμε ώστε να μείνουμε; - Κάτι που παρατήρησα στο συγκεκριμένο manga, είναι πως σε σχέση με άλλες δουλειές της Junko, είναι αρκετά πιο kinky. Θα λέγαμε πως οι ερωτικές σκηνές είναι κάπως πιο τολμηρές, ή και περιγραφικές στο σχεδιαστικό τους κομμάτι, κάτι που προσωπικά, απόλαυσα, μέσα από το πέπλο της διακριτικότητας που πάντα μας τις δίνει η δημιουργός. Άλλωστε, είναι ξεκάθαρο πως μεγαλύτερη έμφαση δίνει στα πρόσωπα, οι εκφράσεις των οποίων λένε περισσότερα απ' όσο ίσως πιστεύουμε.
ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ: Δεδομένου ότι είναι από τις πρώτες καλλιτεχνικές δουλειές της Junko, μόνο καλά πράγματα θα μπορούσα να πω. Το σχέδιό της είναι πάρα πολύ καλό, όπως πάντα, αφήνοντας ωστόσο, σε σχέση με άλλα έργα της, κάπως πιο ευδιάκριτες γραμμές ως προς την διάκριση της κυριαρχίας στη σχέση. Βέβαια, αυτό έχει να κάνει με την εικόνα και όχι με την ταυτοποίηση των χαρακτήρων, κάτι που πάντα απολαμβάνω στις ιστορίες. Θα μου άρεσε αν όχι και τις τρεις ιστορίες, μία ή δύο από αυτές να τις δω πιο αναπτυγμένες, αλλά όταν μιλάμε για αφηγήσεις σφηνάκια, το να μείνω με μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα, είναι μάλλον αναμενόμενο. Παρ' όλα ταύτα, είναι σίγουρα ένα yaoi manga που ο καθένας μας μπορεί να απολαύσει, με αρκετές κωμικές στιγμές αλλά και έντονο ερωτικό στοιχείο, συνδυασμένο πάντα με το προβληματικό συναίσθημα που ψάχνει διέξοδο έκφρασης.
Este fue el primer tomo que leí de Junko, y aunque todas las historias de esta antología de historias de dos capítulos pueden considerarse monas, a mi no han terminado de gustarme ninguna. La mejor a mi parecer es la última, la del gamberro y el chico pianista. El enfoque de todas las historias de este tomo no me convenció y después de leer éste debo admitir que no noté ganas locas de seguir explorando mangas de Junko. La verdad es que es un verdadero misterio lo que me ha llevado a darle tantas oportunidades a esta autora.
I like Junko's art - especially the fact that even though they're boys they don't look too young. The stories are okay, if a bit too superficial. And the tsundere things gets old soon. But it was fun to read, just nothing at all memorable.
this was quite amusing. The second story was weird, I'll just, erm, ignore that one. But amusing. It's so typical of me to laugh so much at awkward smut ^^ Yaoi is just like fanfiction that I can actually count into my Reading Challenge, lol ^^
Este es uno de mis mangas favoritos de junko, tiene la dosis perfecta de romance y de hard, los personajes se desenvuelven a medida que pasa la historia y te encariñas tanto con ello que te sientes triste de que sea un tomo unico
Hier bin ich froh nur so wenig Geld bezahlt zu haben. Der Manga war so gar nichts für mich. Es sind hier 3 Kurzgeschichten enthalten, von denen mir keine gefallen hat. Mein größtes Problem mit den Geschichten war der Gewaltanteil. Ich lese durchaus auch sehr heftige Actionmangas, aber ich hasse es wenn Gewalt in Verbindung mit Liebesgeschichten gebracht wird. Auch die Kombi Humor und Gewalt funktioniert eher selten bei mir, obwohl es da auch einige gute Ausnahmen gibt. Hier passte allerdings gar nichts. Die Protagonisten verhielten sich wie unerzogene, egoistische Kleinkinder. Wie die Liebespartner miteinander umgegangen sind, war einfach unerträglich und alles wurde auch gar nicht richtig entwickelt. Ich habe mich regelrecht durch den Manga gequält, weil mir der Zeichenstil eigentlich ganz gut gefallen hat. Die Charaktere sahen zwar in alles Geschichten gleich aus, aber an sich gefiel mir die Mimik und Gestik und auch die expliziten Szenen wurden sehr gut gezeichnet. Außerdem dachte ich die ganze Zeit, dass es doch vielleicht noch besser wird, da so viele Leser von Junko schwärmen. Na, ich werde mir von Junko sicher nichts mehr holen.
Story 1,6/5 Charaktere 1,4/5 Zeichenstil 4,0/5 Gesamt 2,4/5
Three stories. 1- Childhood friends where one of them is in love with the other but this one is homophobic. But when he discovers about his friend's love everything changes slowly. A bit abrupt but cute. 2- Story between two not biological brothers. I don't like this at all. 3- Childhood friends are reunited in high school but one of them is a bit problematic... Not bad but not very catchy
gloriously big red flag and i would rename it to "things to look out for when you choose a partner" there is emotion, physical abuse made into a joke, there are a ton of disgusting behavior in this one and what puts the cherry on top is the fact that its about 3 couples and I cant even like one of them let alone suffer through 3 meaningless slice of life where everyone is just awful.
The art is good. I really enjoyed the first story. The second one was short and a bit hurried. OK, I guess. And the third story I also enjoyed, it especially had a few funny moments. And I find that this kind of art style goes best with Yoshie's character.
Voy a hacer de cuenta que la segunda historia no existe porque no me gustó para nada, todo el tiempo fue eewww. Las otras dos fueron divertidas, algo ligero y tranquilo sin tener que hacer tanto drama.
It's August 19th today and I've already forgotten quite a bit of what happened in Abarenbou Kareshi.
Okay, just checked again. So, the first story was about two classmates and childhood friends, one of whom had always spurted homophobe crap and ended up falling for the other. So far so .. average and annoying, to be honest.
The other is about stepbrothers, I think. One is rather promiscous and they end up together. For reasons.
Both relationships were undernarrated, overfetishised and almost subtly romantacised dub-con.
In comparison, or more like, combination to/with Omamorishimasu Dokomademo, it was the narration that bothered me in both. The content itself, while possibly disturbing to some, would work, if Junko were to narrate the happenings differently.
Well, there is obviously still hoping. But I feel like it's something Junko isn't overly aware of. Or, isn't aware is morally grey-black. Or doesn't care. Whatever it is, while I do hope, I don't actually expect..
Hier haben wir mehrere Kurzgeschichten über drei verschiedene Pärchen. Bei allen hat man fast schon das übliche ich-mag-aber-nicht und dann fühlt sich der sex plötzlich gut an. Deswegen ist die Zustimmung von den Parteien meistens nicht immer vollständig da oder eher gesagt fragwürdig. Aber es wird locker gehalten, wir haben Stiefbrüder, Freunde aus der Kindheit und jemanden der vorher von Homosexuellen angeekelt war. Die Themen werden nicht wirklich sorgsam behandelt, aber es macht irgendwie trotzdem spaß zu lesen. Die Zeichnungen von Junko sind bereits in ihrem ausgereiften Stil zu erkennen.
It's so funny! Gambarnya sih memang nggak begitu bagus, tapi jalan ceritanya keren. Hajime yang naif. Naoto yang homophobic tapi jadi Homo juga akhirnya.
Yah, lagian, Homophobic itu kan semacam gay denial gitu. Khusus untuk yang cowok.
22.07.22: wow hajime SUCKS. poor naoto deserves so much better. that train scene.. i hate that train scene. the other two are fine, typical yaoi stuff, but hajime really pissed me off.
i will say, while i still love junko's art style, i don't think i'm vibing with it during sex scenes
This story started so good. One-sided love and homophobic love interest. But the character development could've been done a lot better. In the middle this relationship felt so forced and uncomfy and even after the big part I still didn't feel okay with it. At least it was short.
Estuvo bastante bien el manga lo único que no me gusto tanto es que de la primera pareja quería que hubieran mas capítulos porque el uke me recordaba bastante a mi Shinobu de Junjou Romantica <3