Είκοσι επιλεγμένα, βαθιά αισθαντικά ποιήματα από την πένα της Nicky Andrews, όπως παρουσιάστηκαν στις πέντε ποιητικές συλλογές που έχει αναρτημένες στο προσωπικό της ιστολόγιο με τίτλο “Nicky Andrews Papers & Co”.
Παρακολουθώ τη συγγραφέα αρκετά καιρό στο YouTube και με έχει συγκινήσει η ευαισθησία της σε κοινωνικά θέματα, καθώς και η προτροπή της σε όλους να μιλάνε ανοιχτά για τα πάντα. Όταν έμαθα ότι εξέδωσε ποιητική συλλογή, είπα θα το τολμήσω.
Η ποίηση δεν είναι για μένα. Ξέρω πως ξεκινάω προβοκατόρικα, σαν να θέλω να προϊδεάσω για αρνητικά σχόλια. Ούτε καν. Απλά θέλω να το πω. Έχω διαβάσει πολύ λίγα ποιήματα και τα περισσότερα από υποχρέωση. Δεν έχω τριβή με το είδος. Δεν ξέρω τι κάνει ένα καλό ποίημα. Πολλές φορές δυσκολεύομαι να τα καταλάβω. Όπως έχετε δει και σε άλλες μου κριτικές, ζητάω πάντα λεπτομέρειες, το κάτι παραπάνω. Πολύ πιθανό να έχω χαμηλό IQ. Πιάνοντας λοιπόν αυτή την ανθολογία, δεν ήξερα τι έπρεπε να προσέξω στο τεχνικό κομμάτι. Οπότε, δεν μπορώ να σας πω αν η ανθολογία ήταν "καλή", με βάση τους κανόνες ποίησης. Εκεί ήθελα να καταλήξω με το μακροσκελή μου πρόλογο.
Έδωσα σημασία στα συναισθήματα, στο καθαρά υποκειμενικό κομμάτι. Το αντιμετώπισα όπως ίσως έπρεπε να έχω κάνει και με άλλες ανθολογίες, ώστε να το απολαύσω. Το διάβασα αργά. Τελειώνοντας το κάθε ποίημα, γύρναγα σε λέξεις που με χτύπησαν , που μου θύμισαν κάτι, αυτές που έκαναν το εκάστοτε ποίημα μοναδικό. Έτσι, πιστεύω πως κατάφερα να τα εκτιμήσω και να δω το βάθος όσων ειπώθηκαν. Η ποίηση είναι συμβολισμός, οπότε ανέλυσα αυτά τα σύμβολα, φυσικά με βάση τα δικά μου βιώματα, γιατί είμεθα και εγωιστές.
Ξεχώρισα τρία ποιήματα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα άλλα ήταν μέτρια. Πάντα όμως φτιάχνω τριάδες, βοήθεια μας. Τα Ανώνυμα , Ένα Εσύ που Είναι Εγώ και Γράφω γιατί δεν ξέρω να μιλώ είναι τα αγαπημένα μου. Και άλλα βέβαια με άγγιξαν επίσης αρκετά, σε σημείο να δακρύσω. Ήταν λοιπόν μια καλή απόφαση να πιάσω κάτι έξω από το αναγνωστικό μου comfort zone και σίγουρα θα αναζητήσω κι άλλες δουλειές της συγγραφέως.
Μια μικρή ποιητική συλλογή σαράντα σελίδων, μέσα σε αυτές τις σελίδες συμπεριλαμβάνονται είκοσι ποιήματα που μου θυμίζουν το παρόν, όλοι αυτή την παράνοια που ζούμε αυτή την στιγμή, πως έχει καταστραφεί η κοινωνία μας είμαστε φυλακισμένη σε μια χώρα που δεν υπάρχει ελευθερία, δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση.
Επίσης μερικά ποιήματα της συγγραφέως είναι πιο αισθηματικά ( αγάπη - πόνος - θλίψη ) όλα τα αισθήματα που μπορεί να σου δημιουργήσουν οι άνθρωποι ( συγγενής κτλ). Η πολύ απλά μπορεί να είναι τα συναισθήματα που μπορεί να σου προκαλεί ένα τοπίο μια θάλασσα ήρεμη ή φουρτουνιασμένη.
Ένα από τα ποιήματα που ξεχώρισα είναι το τελευταίο της ποιητικής συλλογής με τίτλο Σπονδή ( Σελ 33 του βιβλίου).
Μία πολύ όμορφη συλλογή ποιημάτων από μια νεαρή ποιήτρια που μιλάει για την σύγχρονη κοινωνία μέσω καθημερινών (αλλά σε καμία περίπτωση ήπιων ή ασήμαντων) συναισθημάτων και εικόνων.
"Τιμωρώ τα χέρια μου Που χάδια έκαναν Σε ανάξια κορμιά".
Θεωρώ πως οι λέξεις έχουν τρομερή δύναμη μέσα τους, αρκεί κάποιος να ξέρει πως να την νιώσει. Με την παρούσα συλλογή εγώ ταξίδεψα σε μια πληθώρα συναισθημάτων χώρα, που σαν ακατέργαστος λίθος μου γρατζουνούσε το μυαλό με τις εξοχές και τις γωνίες του.
Λατρεύω τον ήλιο του απογεύματος, με εμπνέει. Τα σχέδια στα σύννεφα μου λένε ιστορίες, κι εγώ τις διηγούμαι κοιτάζοντας τα δέντρα, για να θυμάμαι πως η ζωή είναι ωραία. Μου δείχνουν τη διαδρομή που θα με φέρει κοντά σου απ' τους πιο πολυσύχναστους δρόμους. Κοίτα μαζί μου τους περαστικούς, τις αδέσποτες γάτες και να θυμάσαι: η ζωή συνεχίζεται.