Wij zijn nooit alleen

by Bart Meuleman

Wij zijn nooit alleen is een bundel verhalen waarin de wat stugge schrijver zowel naasten als onbekenden portretteert. Scherp en schaamteloos. Pijnlijk en geestig tegelijk.

Genres: Short Stories

205 pages, Paperback

First published May 4, 2021

About the author

Bart Meuleman is een Vlaamse dichter, essayist en toneelschrijver/toneelregisseur.

Bart Meuleman in de Nederlandstalige Wikipedia

Bart Meuleman in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren


Bart Meuleman is a Flemish poet, essayist and playwright/director.

Reviews

[Joachim Stoop · Rating 4 out of 5]

4,25 (vooral omdat de laatste stukjes over kunst me wat minder boeiden)

Meuleman schrijft zo aangenaam, geestig, beeldend, gul, met een geveinsde naïviteit en bedrieglijke eenvoud. Het is buitengewoon hoeveel hij oproept met weinig woorden. Ik zat constant met een glimlach te lezen.

[Laurent De Maertelaer · Rating 3 out of 5]

Binnenkort recensie voor De Lage Landen.

[Xavier Roelens · Rating 3 out of 5]

Maar rondlopen en naar mensen kijken, hen ongewapend kunnen naderen en toch feilloos afdrukken, om dan weer verder te gaan, het is een praktijk die ik haar hartstochtelijk benijd. Je staat dan ontspannen in het leven, denk ik. Je hebt niets van de mensen te vrezen, en zij, zo blijkt, niets van jou.

Meuleman zoemt in op mensen. Uit zijn kindertijd en jeugd, uit zijn professionele leven en op kunstenaars die hij nooit in levende lijve ontmoet heeft, maar die toch met hem meewandelen. Zo komt bovenstaand citaat uit het voorlaatste verhaal (als je het al geen essay moet noemen) over de kunstfotografe Helen Levitt, die bekend werd met alledaagse foto's van mensen in de New Yorkse metro.
Maar het zegt ook iets, voor mij, over wat Meuleman graag zou doen met deze verhalen: mensen onverhoeds vangen, maar dan in woorden. En hij benijdt Levitt het meest nog om het ontspannen karakter van haar foto's, want die bereikt hij zelf niet helemaal. Zijn stijl wringt wat en wat hij vertelt is bij momenten ongemakkelijk: een relatie met iemand uit een hogere klasse toont het klasseverschil, een vreemde ontmoeting met een prostituee op de trein, een jongen uit zijn klas die met zijn liefde en seksuele verlangens geen weg weet. Ook wanneer hij de vriendschap met Paul Verrept beschrijft, een van mijn favoriete stukken, lijkt ongemak er een motor van te zijn.
Ik kreeg met de eerste verhalen in de bundel niet echt voeling. Gelukkig ben ik dan wat lukraak beginnen lezen, trof het poëtische 'Apen schudden' me, het eerder genoemde portret en ook 'Vroeger was ik dichter' – want ik mis wel de poëzie van Meuleman, maar ik heb begrepen dat we niet onmiddellijk nog een bundel moeten verwachten. Ook 'Het vochtige' over Wilfried Martens is onthullend en onthutsend. En omdat ik ooit sterk onder de indruk was van Dirk Lauwaerts stijl in Onrust, raakte dat verhaal me ook erg. Verder lees ik graag kunstessays, dus hield ik ook wel van het slotdeel. De analyse is er wat minder, maar de biografische verhalen van Garry Winogrand en Jean Brusselmans blijven toch bij.

[Jan · Rating 5 out of 5]

Wat een heerlijke bundel. Wat een begenadigd observator. Wat een verteller.
Ik wil het alweer opnieuw lezen.

[Tessa Kerre · Rating 4 out of 5]

Schone collectie verhalen die wroeten en wringen.

[Michel Schynkel · Rating 4 out of 5]

De aanduiding 'verhalen' op de cover van het boek is wat misleidend en ook nergens op de achterflap wordt er melding gemaakt van het feit dat het derde en laatste deel van dit boek bestaat uit louter essays. Die essays over schilders (Corot, Brusselmans) en fotografen (Garry Winogrand, Helen Levitt) zijn boeiend om lezen, maar het zijn toch vooral de verhalen uit de eerste twee delen waar ik door bekoord geraakte. Die verhalen zijn op zich nooit spectaculair, maar het zit hem in de manier waarop ze worden verteld. Bart Meuleman heeft veel oog voor detail en weet bijzonder goed een bepaalde sfeer op te roepen. Hoe klein de verhalen ook mogen zijn, je duikt er even helemaal in. Ik heb er heel erg van genoten.
(Nog een kleine kanttekening wat de essays betreft: Het is jammer dat de schilderijen en foto's waar over geschreven wordt, niet mee opgenomen zijn in het boek (kwestie van rechten?). Dat stoorde me ook bij soortgelijke essays door Teju Cole of Jan Postma (al had die laatste toch een paar afbeeldingen opgenomen). Gelukkig is er tegenwoordig Google om dat wat recht te zetten. Maar vaak was het toch even zoeken naar het bijhorende beeld.)

[Rino Feys · Rating 5 out of 5]

Mokerslag. Een boek waarvan ik nu al weet dat ik er nog vaak naar zal teruggrijpen.

[Bart · Rating 3 out of 5]

3,5⭐️