Ik zeg Emily

by Yentl van Stokkum

Ik zeg Emily is het debuut van Yentl van Stokkum. Een bundel die zich tussen poëzie en spookverhaal in bevindt waarin een jonge dichter het graf bezoekt van een door haar geliefde schrijver en bezeten terugkeert. IK ZEG EMILY onderzoekt de grens tussen bewondering en liefde, bezwering en gedicht, reis en ritueel, maar vooral de delicate lijn tussen het zelf en de ander.

Genres: Poetry

96 pages, Paperback

Published March 17, 2021

Reviews

[Elianne van Elderen · Rating 4 out of 5]

"ik zal genoeg zijn
ik zal zeggen dat ik ook op de bank kan slapen mijn lichaam is klein genoeg voor de bank
ik zal blijven liggen
ik zal niet toegeven
ik zal mij niet opnieuw verliezen
ik zal zijn geur en de vertrouwdheid ervan negeren
ik zal doen alsof ik naast ieder ander lichaam lig"

In het midden zakte ik een beetje weg, misschien door de vele herhalingen en er leek voor mij op een gegeven moment niet echt meer beweging in te zitten. Maar naar het einde toe werd ik steeds weer enthousiaster. Ik heb ook gewoon een zwak voor haast liefkozende exorcismen en uitdrijvingen.

[Kiki Bolwijn · Rating 5 out of 5]

''Emily leest mij voor uit haar boek
Ik herhaal dat ik niemand nodig heb
Verlangens zijn voor meisjes en ik ben inmiddels
tegen wil en dank vrouw geworden''

Het leek wel alsof deze bundel voor mij gemaakt was.
Vooral de laatste gedichten raakten mij diep, ik heb lang gespaard met de gedichten om er zo lang mogelijk over te doen. Zeg ook Emily en lees deze bundel <3

[Tim RS]

ik begroef het karkas van een kraai met een boek van jan wolkers (ik haat hem)

[Linde Weeda · Rating 5 out of 5]

4.5⭐
Deze bundel wil ik opeten, kapot analyseren, projecten over geven, een micro-obsessie mee hebben, een cursus over volgen en dan weer twintig keer opnieuw lezen...

"soms een oorlogsverklaring / soms een liefdesverklaring / wat is het verschil?" (pagina 43)

"je kijkt nachtenlang naar de maan / terwijl je verlangt naar een man / een vrouw / een geliefde / of kind" (pagina 48)

"gelukkig is de natuur troostend en kijk / er begint al mos op je te groeien / is dat geen goed teken?" (pagina 70)

"hij liet de deur openstaan en hoorde niet dat ik zei hoe hij en ik / als de ziel dan ergens van gemaakt is etc / of we dat dan liefde noemen is een tweede etc" (pagina 71)

"Lezer, jezelf positioneren als een vraag die nog een antwoord zoekt is geen liefde ... bespaar me die gecalculeerde ademhaling of hoe je op de klok kijkt / terwijl je wegkeek groeiden er vleugels uit mijn schouderbladen" (pagina 90)

[Will · Rating 3 out of 5]

‘iedere ochtend werd ik opnieuw verlaten
iedere nacht werd ik opnieuw ontmaagd’

(Herlezen. Vanavond poëziecursus erover geven en Yentl komt langs om de vragen van de cursisten de beantwoorden!)

[Aike · Rating 3 out of 5]

deze bundel begon sterk en had een aantal sterke gedichten naar het einde toe, maar zeker in het midden werd ik er af en toe moe van. ik begrijp dat de herhaling, de opbouw van sommige van de gedichten (en het ontbreken van leestekens), de terugkeer van de kraai etc, kan worden gezien als een vorm van de bezwering zelf (een vorm van tonen waar het ook over gaat? of misschien lees ik hier dan te veel in), maar soms werd het me wel erg veel van hetzelfde. waar het me in het begin verraste, begon ik op gegeven moment te snakken naar iets uitdagenders, iets spannenders, qua vorm dan wel qua beelden of metaforen. weet ook niet zo goed wat ik moet met sommige van de ongemakkelijk vergelijkingen, ben nog aan het peinzen of hier een reden voor is die ik mis, of het simpelweg niet mijn smaak is...
naar het einde toe was er weer meer sprankelende taal in de gedichten, en trof ik wat sterke zinnen, die de bundel omhoogtrokken.

wel een geweldig thema voor een bundel, de magie en de aanwezige Emily kon ik zeker waarderen. meer geesten in de poëzie!

[Jozien Wijkhuijs · Rating 5 out of 5]

Houden van Yentl en haar hoofd <3

[Menno Beek · Rating 3 out of 5]

Een debuut is natuurlijk altijd een wonder, en deze Yentl heeft in elk geval een boeiend onderwerp opgepakt, een obsessie met Emily Bronte. Redelijk verrassend gedaan, al het en de gedichten van mij nog wel wat muzikale gemogen. Het lange prozagedicht dat in de reeks staat leek me enigszins gemakzuchtig en mislukt, en dat ze niet een pastiche, in het dansende en rijmende Engels van Emily, aan de reeks heeft toegevoegd lijkt me een vast onvergeeflijke fout en een gemiste enorme kans.

Tegelijk: een dichter die wat durft en wat kan. Nu nog bijvoorbeeld eens een overtuigend sonnet als meesterproef, en dan doorpakken.

[Frank Keizer · Rating 2 out of 5]

Een bundel waarin vrouwelijke abjectie niet alleen wordt onderzocht maar ook ondernomen, waarbij de randen van cringe worden opgezocht en soms overschreden. Ondanks enkele memorabele regels bleef de obsessie met Emily Brontë (eigenlijk vooral met haar attributen) voor mij nogal in het luchtledige hangen, waardoor ik er geen deelgenoot van werd.

[Lars Meijer · Rating 4 out of 5]

‘Ik kan op de bank gaan zitten / opnieuw naar het raam toe lopen / vergeten waarom ik mijn stappen zet.’

[Bram · Rating 5 out of 5]

Het was een traag exorcisme

[Demi van Doorn · Rating 2 out of 5]

Ik vind het onderwerp heel sterk, maar er was zoveel herhaling en in plaats van dat me dat charmeerde, vond ik het vervelend worden, steeds meer. De bundel had wat mij betreft een stuk korter moeten zijn. Er zaten desondanks wel hele mooie zinnen in.

[Ceren · Rating 4 out of 5]

Ik wacht met vier ogen op de volgende bundel.

[Desta · Rating 4 out of 5]

zacht, betoverend. Mooier inclusief de voordracht ;)