Aprils leven is een rommeltje. Ze is gevlucht omdat ze haar gave niet onder controle heeft en bang is om haar vrienden te doden, en als ze de mensen van wie ze houdt niet wil verliezen, moet ze hen de waarheid over zichzelf vertellen.
Dan is er nog een journaliste, Annie Hemmings, die heeft ontdekt dat April geen mens is en dat wil ze met de hele wereld delen. Om meer bewijs te vinden, brengt Annie een vriendin van April in gevaar. April moet haar gave gebruiken om enkele moordenaars tegen te houden, maar dreigt zichzelf daardoor te verliezen.
Gelukkig krijgt ze deze keer ook hulp van enkele machtige vrienden, onder wie Sekhmet, de Godin van ziekte en verderf.
Mel Hartman is a Flemish author who started writing poems, novels, children's stories and plays at the age of nine. As an adolescent she was fascinated by psychology, mythology, ufology, magic and dreams. Strange phenomena and strong women who save the day are her thing.
For her high school education she chose art history. After that she got a bachelor degree in clinical psychology. Immediately after graduation, she got her dream job at a sleep center where she worked as a sleep analyst, and she still does so on a freelance basis. So the dream world not only seeps through at night and into her books, but also IRL. Recently she joined Hamley Books Publishers as marketing project manager for foreign affairs.
Currently she writes mainly YA and children books. Before that she also wrote adult paranormal, sci-fi and fantasy.
Ik HOU van April en de humor die Mel in haar boeken stopt. Dit was echt een leuk vervolg, ik heb me kapot gelachen en heb genoten van de nieuwe personages. Dit is echt een boek waarvan je een goed gevoel krijgt en respect krijgt voor het brein van Mel Hartman, want die fantasie van haar is gewoon next level. Ik zei het al bij deel 1: we hebben hier te maken met de Vlaamse Sarah J. Maas, en daar sta ik nog steeds achter.
Nadat ik met enorm veel plezier het eerste deel ‘Als doden dromen’ gelezen had hoefde ik nu niet lang te wachten om aan het volgende deel te beginnen. ‘Als doden spreken’ is dus het tweede deel in de Urban Fantasy ‘Dodenreeks’ van Mel Hartman. Ook nu is het weer een prachtige hardcover uitvoering, uitgegeven door Hamley Books. Waarbij je ook in het boek ziet hoeveel aandacht er besteed is aan de vormgeving en wat voor mij absoluut bijdraagt aan het leesplezier.
“Hij leek net een lolly met snorharen, maar dat vertelde ik zijn gevoelige zieltje natuurlijk niet.”
Net als met het eerste deel valt mij gelijk op hoe gemakkelijk de schrijfstijl leest en hoe je vanuit April, het hoofdpersonage, het verhaal beleeft en meevoelt met alles wat zij meemaakt. Door de soepele bewoording die doorspekt is met droge humor vlieg ik door het boek heen. De verwijzingen naar muziek, series, films enzovoort vind ik zo leuk passen in het verhaal en bij de karakters. De openheid over seksualiteit en diversiteit vind ik een verademing in het geheel, het voelt niet misplaatst of opdringerig maar past heel goed bij hoe April en haar vrienden zijn. Ik heb het gevoel dat de schrijfster vanuit haar hart schrijft en het op die manier natuurlijk overkomt ook al is het zeker fictie. De onderliggende normen en waarden zijn niet zomaar alleen fictie voor mijn gevoel en geeft dus ook een instructief kantje mee aan het boek.
“Er sprak wijsheid en begrip uit, waardoor ik zin had om mijn diepste geheimen met hem te delen.”
Het inhoudelijke verhaal is grappig om te volgen maar ook spannend, avontuurlijk en vernieuwend. Er gebeurd veel waardoor je al lezende geboeid blijft. Wel ervaarde ik het eerste deel net ietsjes verrassender, toch heb ik ook genoten van dit tweede deel. De liefdes relatie van April zou ik graag nog wat verder uitgebouwd zien in een volgend deel. Haar partners zijn qua persoonlijkheid en achtergrond nog redelijk onbekend en ik ben nieuwsgierig naar hen. Alle personages in het verhaal zijn overigens fascinerend op hun eigen manier en zorgen voor een veelzijdig mix.
“Ja, dat zag ik inderdaad aan je blik en reactie, maar iedereen heeft een lichte en een donkere kant, daar heb jij niet het alleenrecht op, April Charles.”
Het genre van deze boeken is dus Urban Fantasy, wat zoveel betekend als uiteraard fictie, een subgenre van Fantasy, bovennatuurlijke elementen bevatten in een wereld die veel op de onze lijkt. Even kort door de bocht omgeschreven. Nu denk ik na het lezen van beide boeken dat ze ook prima door de YA doelgroep gelezen kunnen worden en gewoon door iedereen die houdt van een leuk, niet te zwaar, Fantasy verhaal.
“Haar haren stonden rechtovereind toen ze Ilse naar de deur vergezelde. Er klopte iets niet, dat voelde ik in iedere cel van mijn lichaam.”
Ook nu ben ik weer enorm benieuwd naar een vervolg deel in deze serie en weet ik zeker dat er nog genoeg te beleven is voor April en haar vrienden waarover Mel toffe verhalen kan schrijven. Bovendien zetten de laatste zinnen van dit verhaal die deur ook wagenwijd open.
Personages en het verhaal: Laat ik aller eerst zeggen dat ik alweer verliefd ben op de cover maar ook op het binnenwerk. Hamley books voegt altijd speciale schutbladen toe en die zijn geweldig. Ze voegen zoveel toe aan het verhaal. Maar goed genoeg over de art en nu over op het verhaal. Wat gelijk opvalt is dat je verder gaat waar het de vorige keer is gebleven. April heeft terr gered en schuilt nu voor haar vrienden en familie omdat ze bang is voor haar krachten. De inleiding pakte mij wel gelijk meer, je werd mee terug gezogen en dit beviel heel goed. April is een personage dat mij heel erg aanspreekt ze is lekker eigenwijs en heel stoer. Laat ik vooral al gelijk zeggen dat ik deel 1 van de serie beter vond. Dat betekend niet dat deze minder is, het verhaal sprak me alleen minder aan. De kern van deel 1 zat meer spanning in en er gebeurde naar mijn mening meer. Dat miste ik nu heel erg. Wat wel heel fijn is, is dat je nieuwe karakters krijgt zoals Sekhmet, dit voegde heel veel toe en was ook een juist karakter om tegenover April te zetten. Ze versterkten elkaar en dat was mooi om te lezen. Ik miste alleen de spanning van de vorige keer. Daarin zat echt een gevaar, en die is er nu ook, maar ik heb het idee dat hij minder is waardoor de spanning eraf ging. Ik bleef echter wel doorlezen omdat het toch wel intrigeerde op de een of andere manier. Het einde was prima, alleen niet heel speciaal voor mij. Het is goed dat April niet meer voor problemen wegloopt en dit toont een ontwikkeling aan. Voor de rest van het verhaal was het voor mij voorspelbaar maar dit zorgde er niet voor dat het plezier weg ging, die was er absoluut gedurende het hele verhaal.
Schrijfstijl: Het is heel mooi geschreven maar vooral heel rustig, dit kan ik niet echt uitleggen maar zo voelt het gewoon als je dit boek leest, je kan er lekker bij zitten en hoeft er niet veel bij na te denken want dat doet het verhaal al voor zichzelf. Wat Mel nog altijd goed doet is de emoties beschrijven van de personages, maar ook de omgevingen zijn weer goed gedaan. Mel heeft van nature een vlotte stijl waardoor je door het boek heen vliegt en dit is heel prettig.
Conclusie: Een goed verhaal, maar niet zo sterk als het eerste deel. Er zaten goede personages in die elkaar versterkten. Maar daar waar je in deel 1 verrast werd door alle nieuwe wezens en de wereld was het wauw effect er helaas af. Dat doet niks aan het feit dat het sterk is geschreven en zeker weer veel potentie heeft voor het derde deel. Ik geef het boek voor nu 3 sterren ik ga zeker deel 3 lezen om te zien wat voor avonturen we daar tegen komen.
Het nieuwste deel uit de Dodenreeks. Mel Hartman neemt ons weer mee naar Terr. Dit keer moet April een bekende redden uit de klauwen van een gedreven vijand. Weer heeft Mel weer een verhaal geschreven dat je grijpt van het begin tot het einde. De illustraties in het boek zijn ook weer geweldig. De cameo’s in het boek ook. Weer een lat hoger voor het volgende deel. In de toekomst een crossover tussen de Overstekers en de Dodenreeks? Een aanrader.
April heeft het zwaar. Ze heeft haar gave niet goed onder controle en heeft daarom besloten om niet naar huis te gaan na haar laatste avontuur, zodat ze haar huisgenoten en tevens beste vrienden niet in gevaar kan brengen. Ze is bang dat ze hen verwond of misschien zelfs dood. Pat, een kabouter uit Terr die op aarde woont heeft haar opgevangen. Ze wentelt zich in medelijden na alles wat er gebeurd is. April beseft zich terdege dat het het beste zou zijn om haar vrienden Zev en Ilse de waarheid te vertellen dat ze geen mens is en wat haar gave precies inhoud, maar ze is bang dat haar vrienden haar dan uit angst in de steek zullen laten. Ondertussen gebeurt er tijdens Aprils afwezigheid iets vreemds op haar werk. Een overleden man heeft via een brief specifiek gevraagd om overgebracht te worden naar het funerarium waar zij werkt. Stefan, haar baas, neemt contact op met April met de vraag zo snel mogelijk te komen. De dode wil met haar praten. April vertrekt na enig aandringen van haar vrienden om met de overledene te praten. Tot haar grote schrik vertelt hij haar dat een journaliste erachter is gekomen dat April geen mens is en haar wil ontmaskeren. De journaliste heeft echter meer bewijs nodig voordat ze het nieuws wereldkundig kan maken. Om achter Aprils geheim te komen schroomt de journaliste niet harde maatregelen te nemen. Ze bedreigt een goede vriendin van April, namelijk de heks Hyacinth, die ook van Terr afkomstig is en op aarde woont. April probeert haar vriendin te waarschuwen, maar helaas is zij te laat. Hyacinth is reeds verdwenen en haar leven loopt gevaar. April laat het hier uiteraard niet bij zitten en roept hulp in van enkele terranen om Hyacinth te redden en het bestaan van Terr geheim te houden. Wat was dit weer een heerlijk verhaal om te lezen! Mel Hartman heeft een heerlijke schrijfstijl vol droge humor, waardoor je door het verhaal heen vliegt. Ik moest regelmatig erg lachen, af en toe zelfs hardop. April is zo een heerlijk en fantastisch personage, ik ben echt stapelgek op haar en haar buitengewone kijk op de wereld en vooral op haar ontzettend droge humor. Je kunt niet anders dan van haar houden. Wat ik erg leuk vond is dat je in dit deel kleine kijk in Aprils jeugd en hoe ze haar gaven heeft ontdekt, dit zorgt voor extra verdieping van het personage. Net als het eerste boek van de Dodenreeks-serie Als doden dromen is het verhaal spannend, vol humor, fantasievol en intrigerend. Je komt zowel bekende personages uit het eerste deel tegen, maar er worden ook enkele nieuwe personages geïntroduceerd, zowel aardse als terraanse. Vooral de personages van Terr zijn stuk voor stuk bijzonder, erg knap hoe Mel Hartman deze heeft neergezet. De wereld Terr blijft mij fascineren, ik heb wederom genoten van deze creatie. Mel Hartman heeft met Terr een prachtige en originele wereld geschapen. Wat zou het toch fantastisch zijn als je deze echt zou kunnen betreden in je dromen. Stiekem benijd ik de mensen op aarde in deze serie een beetje, aangezien zij die mogelijkheid hebben. Wat ik ook een leuke verassing vond is dat Mel Hartman een aantal bekende aardse artiesten een rolletje heeft gegeven in dit boek, zowel op Terr als op aarde. Dit is een verhaal dat werkelijk geen moment verveelt en continu je aandacht vast weet te houden door alle bijzondere gebeurtenissen. Ik kijk zo uit naar het volgende boek van de Dodenreeks! Ik geef Als doden spreken graag 4,5 sterren.
Ik ben echt verliefd geworden op de schrijfstijl en verhalen van Mel Hartman. Lezen is een persoonlijke ervaring. Wat voor de een werkt, werkt voor de ander niet en omgekeerd. Ik had tijdens het lezen van "Als Doden Dromen" meteen een klik met de schrijfstijl en het hoofdpersonage van deze reeks en al vanaf het moment dat ik het boek dichtsloeg, keek ik uit naar het tweede deel. Vandaag was het zover en dook ik er met heel veel plezier in.
Ook dit boek paste weer helemaal in mijn straatje. Qua plot was dit boek iets minder spannend dan het eerste deel, met name omdat de dreiging in dit boek nooit zo enorm wordt en we daarom als lezer nog niet echt het gevoel hebben dat onze hoofdpersoon in levensgevaar is, maar ondanks dat heb ik me tijdens het lezen van dit boek echt geen moment verveeld en ongelooflijk genoten van alles wat Hartman ons deze keer weer liet zien.
Wat ik vooral heel tof vind, is dat Hartman een wereld gecreëerd heeft waar de mogelijkheden eindeloos zijn, maar waar ze ook heel veel bekende mythes, sagen, legendes en mensen in kan passen. Ook in dit boek ontmoeten we weer een aantal bekende gezichten die moeiteloos in deze wereld en dit verhaal passen. Eigenlijk is deze wereld een enorm grote speeltuin en ik ben nu al benieuwd wie we in het volgende boek allemaal gaan tegenkomen.
Daarnaast ben ik echt helemaal weg van het hoofdpersonage in deze serie. Ook in dit boek laat Hartman weer zien hoe ongelooflijk menselijk ze is. En dat geldt niet alleen voor het hoofdpersonage, maar ook voor alle andere karakters om haar heen. Iedereen heeft een eigen persoonlijkheid en niemand van hen is echt perfect of alleen maar leuk en schattig. En ondanks alle adembenemende fantasie, was het juist de menselijkheid in het laatste hoofdstuk dat mijn hoogtepunt vormde van dit deel.
Net zoals in het eerste boek vond ik het concept nog steeds top. Daarbij waren de zombie gerelateerde citaten aan het begin van elk hoofdstuk ook wel leuk. De luchtige schrijfstijl en mini cliffhangers bij sommige hoofdstukken zorgen ervoor dat je heel vlot verder leest.
De reden dat ik voor 3 sterren ga i.p.v. 4 is omdat ik me 1. Nogal moeilijk kan vinden in het hoofdpersonage, enerzijds gaat ze wel graag op avontuur en doet ze alles voor haar vrienden, maar anderzijds blijft ze met momenten echt wel bij de pakken zitten en is ze liever lui dan moe. 2. Het verhaal lijkt nogal van een leien dakje te lopen. Ook al zijn er af en toe wat obstakels of ervaren April en haar groepje tegenslag, ze overkomen dit alles vlot, waardoor er een deeltje spanning achterwege blijft.
Al bij al heb ik wel nog genoten van het boek en ben ik benieuwd naar deel 3. Ik zou vooral graag wat meer over Mayo te weten komen, want hier klopt volgens mij iets niet, het is té toevallig dat April haar tegenkomt en meeneemt.
Ps hopelijk blijf ik nu eens een nachtje bewust genoeg tijdens het dromen, zou Terr graag eens met eigen ogen kunnen gaan verkennen 😊
Wat was dit weer een heerlijk boek. Het speelt zich gelijk af na deel 1. Het was iets minder spannend dan het vorige boek, maar niet minder interessant.
Ik vond het verhaal erg vlot weg lezen. En de personages waren allemaal even boeiend en kleurrijk. Het bevat een goede dosis humor. Ik ging vooral stuk om 'Regendruppeltje' 😂
We zien iets minder van Zev en Ilse, maar dat sloot perfect aan op het het verhaal. Hopelijk zien we weer wat meer van hun en hun relatie in het volgende deel. Maar we zien juist meer van Terr en zijn fantasierijke plaatsen en wezens.
En ik voelde gelijk insta-love voor Mayo 😍 Hopelijk doet deze leukerd in het volgende boek ook weer mee. Wederom weer een dijk van een boek geschreven door Mel Hartman. Ik kijk nu al uit naar deel 3! 😄
Het voelde een beetje als een tussenboek. Zoals in zoveel triologiën verteld het niet heel veel maar bind het deel 1 en 3 aan elkaar, losse eindjes, wat informatie, klein beetje actie; zodat deel drie goed kan gaan eindigen zonder teveel onbeantwoorde vragen. Ik vond ook dat er in dit boek best veel nieuwe personages worden toegevoegd, ben benieuwd of dit nodig is voor het eind. En deel 2 was nodig om 1 af te ronden maar een deel drie is die nodig? Pas helemaal aan het eind is er een bruggetje gemaakt naar 3. Ik ben benieuwd wat Hartman in petto heeft.
Wat een boek weer heb erg genoten van deel 1 en ook deel 2 is een pareltje.
Ik heb lang gewacht op deel 2 en kan eindelijk zeggen ik heb h gelezen en wat ben ik daar blij mee. Ook deel 3 wil ik graag lezen want ondanks dat het een gesloten einde heeft ben ik benieuwd wat het volgende deel gaat brengen.
Ik heb genoten van het verhaal het leest heerlijk weg en brengt de nodige spanning met zich mee, het is op geen een moment saai en de schrijfster weet je te pakken.
Het boek ziet er weer prachtig uit en het leest lekker vlot weg. Ik kan me nog steeds totaal niet verplaatsen in de hoofdpersoon, maar desondanks vind ik haar wel leuk en vind ik het leuk om over haar te lezen. Die hond vertrouw ik voor geen meter, die is echt te goed om waar te zijn. Ik had wel het idee dat het verhaal een beetje in een anti-climax eindigt (maar daar had ik meer last van bij het eerste deel). Wat voor mij wel echt een irritatiepunt is, is dat er een paar beroemdheden voorbij komen wandelen. Zo van, "op aarde denken ze dat ik dood ben, maar stiekem ben ik een vampier". Waarom? Waar is dat voor nodig? Sorry, maar als ik zoiets lees heb ik echt zin om hard te gaan gillen.
Na alle spannende en gevaarlijke gebeurtenissen is Als doden dromen is Aprils leven totaal veranderd. Ze vertrouwt haar eigen krachten niet meer en durft haar geliefdes niet in vertrouwen te nemen door ze de waarheid over haar herkomst te vertellen. Dit alles resulteert in duistere gevoelens. Maar wanneer een dode specifiek naar April vraagt, weet ze dat ze verder moet gaan. En dan is daar ook nog die journalist die haar in de gaten houdt en er alles voor over heeft om te bewijzen dat er wezens zoals April bestaan. Maar dat zou het einde van Terr betekenen, de wereld waarin dromende mensen terecht komen. April moet haar gave onder controle zien te krijgen om haar vrienden en zowel Terr als de Aarde te redden, maar daardoor dreigt ze zichzelf langzaam aan te verliezen. Gelukkig staat ze er niet alleen voor en krijgt ze hulp van de Godin van ziekte en verderf, Sekhmet.
De start van dit verhaal is zowel mysterieus als een beetje vreemd. Maar vreemd komt wel vaker in deze serie. Een dode wil namelijk het hoofdpersonage spreken. Hoe dan, zou je denken. Maar na het lezen van het eerste deel weet je het antwoord daarop. Alle introducties kunnen worden overgeslagen, er hoeft niet veel meer uitgelegd te worden over hoe Terr en de Aarde met elkaar verbonden zijn. Het feit dat hier niet al te veel meer op in gegaan wordt en dat dit ook niet nodig is, is erg prettig. Want het eerste deel bevatte ontzettend veel informatie over de andere dimensie, de bewoners ervan en de regels rondom die ‘droom’ wereld. Doordat deze formaliteiten maar kort aangestipt werden in de introductie, zorgt het er vervolgens voor dat het verhaal snel opgang komt. Er is al snel duidelijk wat er aan de hand is en wat de rol van April inhoudt. Verder zijn de meeste andere personages onveranderd gebleven en is het niet lastig om ze nu nog uit elkaar te kunnen houden.
Nadat het verhaal op gang is gekomen, volgen de gebeurtenissen elkaar gestaag op. Actie, dialoog, humor en spanning worden prima afgewisseld waardoor het boek een heerlijk tempo heeft. De korte lengte van de hoofdstukken was ook erg prettig. En nog een positief punt: de kleine minpuntjes waarin de auteur bij vele hoofdstukken met een overdreven cliffhanger eindigde in het eerste boek, waren in Als doden spreken veel minder aanwezig en de enkele keer dat het gebeurde, stoorde daarom ook niet. Verder is de schrijfstijl ook erg prettig, niet te moeilijke woorden en de zinnen zijn ook prima en begrijpelijk samengesteld. De afwisselingen tussen wat zich afspeelt op Aarde of wat zich op Terr afspeelt is ook goed weergeven met de twee verschillende beelden die voorafgaand aan elk hoofdstuk zijn afgebeeld. Het was niet per se nodig, maar het past bij het verhaal en sluit natuurlijk ook goed aan aan het gebruik ervan in het eerste deel.
De opbouw van het verhaal is intrigerend. De verhaallijn is duidelijker dan ik me herinner van het eerste deel. Daarin gebeurden soms ongrijpbare dingen, terwijl de gebeurtenissen die elkaar in dit deel opvolgen nu gewoon logisch lijken. Hierdoor ligt de geloofwaardigheid van het verhaal, de personages en de gebeurtenissen gewoon wat hoger. Er gebeuren even goed ook nog genoeg verrassende en onvoorspelbare dingen om het verrassingselement van de planeet Terr nog naar voren te laten komen. Het zijn geen grote veranderingen, juist subtielere elementen die de lezer even verrassen en goed aansluiten in het verhaal.
Aan het eind van het verhaal zijn de meeste vragen beantwoord en de meeste mysteries opgelost. Maar er zijn nog een aantal elementen niet helemaal uitgewerkt en dan blijkt ook dat er nog een derde deel zal volgen, want op de laatste bladzijde van het laatste hoofdstuk weet de auteur je nog te verrassen en een opening te creëren voor het vervolg.
Mag ik stellen dat Urban Fantasy aan een hernieuwde opmars bezig is? Of misschien is het genre wel nooit helemaal weg geweest, maar bleef het al die tijd onder de oppervlakte sluimeren. Schrijvers als Armstrong, Maxwell, Wells of Briggs en Andrews maakten enkele jaren geleden ook bij ons furore met hun schrijfsels en blijven tot de dag van vandaag uiterst populair in de engelstalige leesgemeenschap, maar al die tijd leek het vuur in het nederlandstalig gebied wat gedoofd.
Op vandaag lijkt het alsof de interesse in Urban Fantasy wat is aangewakkerd en we krijgen met mondjesmaat nieuwe vertaalde werken in het aanbod te zien. Het nederlandstalige aanbod van nieuwe boeken in het genre is dan ook nog niet overweldigend, maar de toon is met een Doom en Hartman (niet toevallige beiden getekend bij Hamley Books) wel gezet. “Als doden dromen”, het eerste deel in de dodenreeks van Mel Hartman was op alle vlakken een voltreffer en de auteur doet dat toverkunstje nog eens netjes over met “Als doden spreken”.
Met z’n 300 pagina’s is “Als doden spreken” bezwaarlijk een dikkerd te noemen. De verhaalopdeling in 46 hoofdstukken, telkens voorzien van een illustratie die duidelijk maakt of het hoofdpersonage op aarde of op Terr verblijft en een bijhorende quote, zorgen ervoor dat de leesbeurt in geen tijd achter de rug is. De schrijfster gaat in dit tweede deel naadloos verder waar het eerste deel eindigde. Er is weliswaar een periode die zich situeert tussen de twee boeken en die niet in de verhaallijn wordt opgenomen, maar die wel omwille van de functionaliteit voor de plotlijn in herinneringen van het hoofdpersonage wordt meegegeven aan de lezer.
Mel Hartman kiest er voor om in “Als doden spreken” de relaties tussen April, Tom en Pat verder uit te diepen, terwijl ze ondertussen nog een resem aan nieuwe creaturen van haar fantasiewereld opvoert. Gezien het vlotte verloop van de verhaallijn en de impact die een uitgebreide beschrijving van alle bewoners van die wereld zou hebben op de leeservaring, is het begrijpelijk dat sommige van hen in een waas van mysterie gehuld blijven. Als de schrijfster zo doorgaat, zou een encyclopedie van de wezens van Terr niet misstaan. (een tip misschien?)
Deze Dodenreeks is ongetwijfeld een volwassen fantasyverhaal, maar is dermate toegankelijk en laagdrempelig dat ook een young adult-publiek zonder enige twijfel een sublieme leeservaring zal beleven. Het is een perfecte instapper in het genre, voor die boekenfans die (nog) niet helemaal klaar zijn voor het echte zware genrewerk. Maar het is bovenal een straks gestructureerde, logische en uiterst ontspannende leesbeurt.
Dit tweede deel uit de reeks mag dan wel enkele vragen die bij het einde van “Als doden dromen” onbeantwoord bleven, verder in de lucht laten hangen, het brengt tevens wat nieuwe mysteries met zich mee, die ongetwijfeld in het derde deel hun verklaring zullen kennen. De wereld van Terr is overigens een quasi onuitputtelijke bron van inspiratie voor de schrijfster en rechtvaardigt zonder enige twijfel een hele resem aan vervolgdelen. Hartman draagt haar steentje bijj om Urban Fantasy in ons taalgebied op de kaart te zetten en maakt meteen duidelijk dat we binnen het genre voldoende kwaliteit in huis hebben om de toestroom aan vertaalde werken minstens te evenaren (of durf ik zelfs zeggen te overtreffen)
Na de vorige crisis zit April in de knoop met zichzelf en het duister wat ze ervaart. Veel tijd krijgt ze alleen niet om hiervan te herstellen, want een dode heeft een soort verzoek tot opwekking gedaan. Wat April dan te horen krijgt maakt dat zij zich opnieuw de strijd aan moet gaan, alleen moet ze dit keer niet Terr redden, maar zichzelf en iedereen die haar dierbaar is.
Geheel in April haar stijl gaat dit niet zonder de nodige gebeurtenissen, ontmoetingen en uiteraard haar sterke band met haar vrienden
Met een kleurrijke en dromerige cover en gouden letters valt ‘Als doden spreken’ zeker op. Opnieuw is ervoor gekozen om April als centerpiece op de cover te plaatsen. Het binnenwerk is, zoals de kwalitatieve hoge standaard is van Uitgeverij Hamley Books, tot in de puntjes verzorgt.
Typische April gaat ook in dit tweede deel op geheel eigen wijze om met de crisis voorhanden. Hoewel de strijd niet te vergelijken is met die uit deel één, zien we overeenkomsten in de aanpak en het feit dat zij zichzelf weet te omringen met de juiste personen voor de taak. Mayo is een nieuw personage binnen April haar vaste kring, waarvan de trouw, vriendschap en kracht vanaf het eerste moment een vast gegeven is. Over haar geschiedenis wordt nog niet veel duidelijk, maar dit gaat waarschijnlijk door in het derde deel. Als doden spreken laat wederom vele wezens de revue passeren, echter is dit een beetje in een overdaad gedaan waardoor het soms net wat teveel weg krijgt van een encyclopedie voor fantasie wezens. Maar dat ze stuk voor stuk origineel zijn is wel een feit. In plaats van vele verschillende wezens introduceren, was het ook een optie geweest om de goden (met name Sekhmet) een grotere en intensere rol te geven.
Als doden spreken is een mooi en passend vervolg op het eerste deel uit de Dodenreeks, met een open einde als opzet naar een derde deel. Droomwereld Terr en haar wezens is nog altijd de basis van waaruit vele gebeurtenissen plaatsvinden waardoor er aan originaliteit geen gebrek is. De zeer gedetailleerde uitwerking maakt het echt, maar is soms ook wat teveel en langgerekt. Het plot is een vrij modern thema, maar van de ontknoping waren de verwachtingen toch wel hoger. Het boek is met name geschreven vanuit April haar perspectief. Het bevat (te) korte snelle hoofdstukken maar heeft toch ook een traag verloop.
Hartman haar schrijfstijl is jong, humorvol en upbeat. Dit vlotte tempo met toch relaxte toon en sfeer past bij hoe April wordt neergezet. De Vlaamse schrijfster debuteerde in 2007, waarbij ze tot ongeveer 2015 meerdere titels op haar naam had staan. Na een schrijfpauze is ze nu weer actief aan het schrijven waarvan de Dodenreeks serie bij Hamley Books uitgegeven gaat worden.
April is nog steeds mijn favoriete personage. Ze is erg jong en maakt veel mee. Haar humor maakt deze gebeurtenissen wat luchtiger. Een nieuw personages in dit verhaal is Mayo. Ik ben heel benieuwd of we in het volgende deel nog wat meer te weten komen over Mayo.
Wat ik persoonlijk wel een beetje jammer vond, is dat Zev en Ilse wat minder in beeld zijn. Dit past natuurlijk wel bij hun gevoel in het boek, dus ik hoop dat we in een volgende deel ook meer over Zev en Ilse leren kennen.
In het vorige deel hebben we de wereld Terr leren kennen, in dit deel leren we nog wat nieuwe interessante plekken kennen. Maar ook nieuwe Terranen, met elk een eigen karakter en specialiteit.
In het eerste deel eindigde we met de vlucht van April, na een hele spannende gebeurtenis. In dit deel, het tweede deel, komen we er achter waar April naar toe is gegaan en hoe het nu met haar gaat. Doordat je meteen verder lijkt te gaan in het leven van April, zat ik ook meteen weer in het verhaal.
Het verhaal is heel spannend en vlot geschreven. De spannende gebeurtenissen volgen elkaar redelijk snel op, maar door de schrijfstijl is het geen opvolging van gebeurtenissen geworden. Aan het einde van het hoofdstuk bouwt de spanning telkens weer op, dit zorgde er bij mij voor dat ik het boek niet meer weg wilde leggen.
Ook dit deel eindigt weer spannend. Een aantal verhaallijnen lopen door het hele deel heen en lopen aan het einde toe naar een ontknoping. Maar er start ook een nieuw avontuur.
Heb je Als doden dromen gelezen, dan kan ik me niet voorstellen dat je niet nieuwsgierig bent geworden naar dit tweede deel, Als doden spreken. Dit deel doet zeker niet onder voor het eerste deel, misschien vond ik dit deel nog wel leuker. Door het onverwachte einde kan ik niet wachten op het volgende deel.
Voor het lezen: Deel 1 is net uit en natuurlijk wil ik weten hoe het verhaal van April verder gaat. Ook al was deel 1 een afgerond verhaal, ik wil weten wat haar nog meer te wachten staat.
Tijdens het lezen: Ook dit deel kan ik gewoon niet wegleggen. De manier waarop Mel Hartman schrijft en weet de verhaallijn boeiend te houden is gruwelijk goed. Ook bij dit boek heb ik loop ik aan tegen, nee nog 1 hoofdstuk dan leg ik ‘m even weg. Maar uiteindelijk stop ik niet en lees ik door.
Conclusie: Wederom is ook dit deel van de dodenreeks een verrassend goed boek. Ik denk dat ik het zelfs nog beter vond als het eerste deel. De personages uit het eerste deel en ook een aantal nieuwe komen aan bod in deel 2. Vanwege deel 1 ben je inmiddels bekend van de personages en de verhoudingen tot elkaar, zodat je gelijk helemaal in het verhaal en de wereld van April zat. Ook dit deel was, net als vorig deel, weer opgedeeld in vrij korte hoofdstukken die ieder begonnen met een mooie quote en foto. Mel kan echt zo verschrikkelijk goed schrijven. De verhaallijn deze keer was weer zo verschrikkelijk spannend. Ik vind het enorm sterk hoe ze zowel spanning, humor, blijdschap, verdriet.. ofwel een hele wereld aan emoties in het boek kan brengen. Ook de manier hoe dat ze zoveel onverwachte wendingen aan het verhaal weet te brengen, zorgt ervoor dat je door wil lezen. Wat een schrijftalent is Mel Hartman. Helaas, helaas, deel 3 is nog niet uit. En ik moet eerlijk zeggen, ik baal verschrikkelijk, want ik kan gewoon niet wachten. Ik wil gewoon doorlezen!
Oh wat heb ik van dit boek genoten! Het boek heeft wat minder actie dan het eerste, maar vond het wel heel leuk.
Het boek begint 2 weken na het einde van het eerste. En speelt zich volledig af in 2 dagen. Er gebeuren ontzettend veel dingen in een korte tijd.
Een paar nieuwe personages worden geïntroduceerd zoals shekmet en Mike. April leert ze kennen dankzij Pat, maar je krijgt niet echt hoogte van hoe Pat ze kent en waarom hij nog iets te goed heeft van Mike. Dit is jammer dat dit niet meer wordt uitgewerkt, maar wie weet komt dat nog.
Dan verschijnt er ook nog een hond uit het niets op een godverlaten straat. Deze roept allerlei vragen op. Waarom weet Adinda waar die hond vandaan komt. En ook op Terr blijkt bij sommige dat ze de hond kennen. Ik ben heel benieuwd hoe ze dit gaat uitwerken, heb wel al een vermoedde.
Maar wat een einde! Ik kijk er al enorm hard naar uit om het volgende boek te lezen, want ik wil wil weten wat er gebeurd.
O, wat heb ik uitgekeken naar dit boek! Het vorige eindigde zo spannend, dus toen ik eindelijk vol enthousiasme begon te lezen… kon ik niet stoppen. Ik had het op welgeteld twee dagen uit. Ik denk dat dit wel iets zegt over het boek. Mel Hartman heeft een ongelooflijk vlotte schrijfstijl. Ze weet hoe ze een verhaal vol humor en spanning kan brengen, maar bovenal Mel Hartman heeft de gave om je mee te voeren, om je mee te nemen op April haar reis, en je niet los te laten. De ene gebeurtenis volgt de andere in snel tempo op en je wil gewoon weten hoe het verder verloopt.
Na de gebeurtenissen van het vorige boek is April Charles er nog niet helemaal bovenop. Stevig drinken en liggen op de bank zijn haar favoriete bezigheden. Toch, ze zal snel nuchter moeten worden en stevig op haar benen staan. Ze krijgt te horen dat een journaliste de waarheid over haar op het spoor is. En zij en haar volgers zijn bereid grove middelen in te zetten... April slaat de handen in elkaar met opnieuw enkele gekende personages en enkele gloednieuwe. Het is een geweldig avontuur waarvan je niet wilt dat het eindigt. Ik kan dus niet wachten op het volgende!
Een prima vervolg op het eerste deel. Wat April Charles deed in het vorig boek gaat niet onopgemerkt voorbij en daardoor komt een van haar goede vrienden in gevaar. Het was heel leuk om opnieuw even in de wonderbaarlijke wereld van Terr te vertoeven en April te volgen op haar tocht om een goede vriend te redden. Waar Hartman (weeral) schittert is de fantasie die ze aan boord legt bij het bedenken van de wezens die leven op Terr en de humor waarmee het verhaal doorspekt is. Een leuk fantasyverhaal om even mee te ontspannen en ik zou het je zeker aanraden. Het maakt me alvast benieuwd naar het derde deel in de serie.
Prachtig boek met een zalig, fantasierijk verhaal. Als doden dromen is een super vlot geschreven boek waar veel onderwerpen worden aangekaart die je niet snel tegenkomt in een boek, onderwerpen zoals bijvoorbeeld BDSM (verwijzing naar dominatrix) en polyamorie (het hebben van meerdere liefdesrelaties). Mel Hartman weet je direct vanaf de eerste pagina in het verhaal te trekken. Er komt enorm veel fantasie in, maar ook spanning en veel humor! Ik heb gigantisch genoten van dit boek en geef hem dan ook 4.5/5!
Wat een geweldig boek was dit! Dankjewel Mel om me weer op een gekke fantastische reis mee te nemen met je boek!
Het boek is een fantastisch vervolg op het eerste deel 'Als Doden Dromen' wat ik toen ongeveer heb omschreven als 'Geweldig raar'. Dit boek doet er zeker en vast niet voor onder.
Als Doden spreken zit vol spanning en avontuur. Ook de droge humor is weer aanwezig in dit boek en dat vind ik zeker een absolute meerwaarde! Ik zat onmiddellijk in het boek, en voor ik het wist zat ik er al helemaal doorheen. Het is een echte page-turner van begin tot einde.
Ik vind het personage van April heel bijzonder. Ze heeft speciale krachten als dochter van een ripper en een sirene. Dit vind ik heel fascinerend aan haar personage. Ze is een echte volhouder en ze laat zich niet zomaar uit de loodslagen. Ook als het even minder gaat, weet ze de moed weer bij elkaar te vinden en door te gaan met haar opdracht.
Ik vind de openheid rond diversiteit en seksualiteit in deze serie echt geweldig. Alle personages zijn anders en uniek op hun eigen manier. Ze dragen op hun eigen manier bij aan het verhaal en vervullen elk hun eigen rol.Het boek is 'raar' en 'anders', op een geweldige en positieve manier. Ik vind dit een voorbeeld boek voor vele Young Adult Fantasy boeken en een absolute 'Must-Read' voor vele fantasy liefhebbende jongeren.
Mel Hartman heeft een fantastische en aangename schrijfstijl. Ik kan niet precies beschrijven wat haar schrijfstijl zo uniek maakt, maar ze heeft een manier van schrijven en verwoorden waardoor je vanaf de eerste letter in het boek zit tot het allerlaatste puntje op de laatste pagina.
Samenvattend is Als doden spreken wederom een avontuurlijk boek met een vlotte schrijfstijl. De lezer krijgt meer te weten over Terr en de personages, en er gebeurt een hoop. Toch vond ik qua verhaallijn het eerste deel wat sterker dan dit vervolgdeel. Als doden spreken eindigt met een gigantische cliffhanger, dus ik kijk uit naar het afsluitende deel van de Dodenreeks: Als doden slapen (september 2021).
Super leuk verhaal, wat hou ik enorm van de karakters in dit boek! Boek 1 nam me net wat emotioneler mee in het verhaal en het einde voelde wat abrupt/kort, maar meteen boek 3 erbij gepakt en doorgelezen. BEN SUPER BENIEUWD!
Mel heeft een hele fijne schrijfstijl, met veel humor. Via het hoofdkarakter maak je goed mee wat zij voelt, denkt en doet. Dit helpt enorm met verplaatsen naar het karakter in het boek.
Ik wil toch nog even benoemen hoe leuk ik het vind om steeds nieuwe inwoners te leren kennen uit terr. Zo leuk hun karakters, uitleg en backgrounds. Top!
Ik vond dit boek tbh nog erger dan het eerste. Het wordt als YA verkocht, maar ik vind echt niet dat 14 jarigen dit boek al horen te lezen, er zijn wel een aantal BDSM references en de drank vloeit echt wel. Ook dat ene stuk tussen een Weerwolf en een hond vond ik echt enorm vreemd? Al bij al vind ik het verhaal ook gewoon echt niet goed. Het gaat allemaal te vlot en het personage heeft nooit echt tegenslagen, behalve haar stuklopende relatie (al wordt dat allemaal ook wel snel opgelost weer).