Stúlka á unglingsaldri deyr vegna ofneyslu eiturlyfja í sumarpartíi í Borgarnesi. Enginn er handtekinn vegna málsins.
Um haustið er piltur myrtur við Rauðhóla. Skömmu síðar fá vinir hins myrta torkennilegar vinabeiðnir á samfélagsmiðlum sem leiða þá að síðu sem kallast Dauðabókin. Hver stendur að baki síðunni og hvað vill Dauðabókin unga fólkinu?
Hörður Grímsson rannsakar málið, sem verður sífellt flóknara. Þegar annað ungmenni liggur í valnum er samfélagið í áfalli en Hörð grunar að vinir hinna látnu segi ekki allan sannleikann. Eiga þeir leyndarmál sem ekki þola dagsljósið?
Hörður Grímsson hefur unnið sér sess sem ein allra vinsælasta söguhetja íslenskra spennusagna. Dauðabókin er áttunda bók Stefáns Mána um þennan sérstæða lögreglumann.
Stefán grew up in Ólafsvík and lived there until over the age of 20. After school he did general manual labour and service jobs. To name a few, he worked in the fishing industry, did building work, plumbing, gardening, was a security guard, a cleaner, worked with teenagers and cared for the mentally ill. He has now written eight novels, the first coming out in 1996, Dyrnar á Svörtufjöllum (The Door in the Black Mountains).
Þó ég hafi gert margar tilraunir til þess í gegnum tíðina að lesa bækur eftir Stefán Mána er þetta fyrsta bókin sem ég hef náð að festa mig í og klárað. Sem þýðir að þetta eru fyrstu kynni mín af Herði Grímssyni rannsóknarlögreglumanni, sem er ein óviðfelldnasta aðalsögupersóna sem ég hef lesið. Í fyrstu köflunum hafði það mjög truflandi áhrif á mig að unglingarnir í sögunni hljóma eins og unglingar frá 10. áratugnum ekki unglingar í dag, við erum ekki að tala um jafn mikla hörmung og unglingana í Sölva sögu unglings en þetta er samt slæmt. Eins eru allir unglingarnir í sögunni á Facebook og Messenger sem verður að teljast mjög hæpið. Eftir nokkra kafla tókst mér að leiða þetta hjá mér og koma mér inn í söguna, sem náði að vera áhugaverð þrátt fyrir fyrirsjáanleikann. En... það er ýmislegt í þessari bók sem er það problematic að ég gat ekki leitt það hjá mér.
*varúð spoilers* Haft er eftir einstaklingi sem vill fara í kynleiðréttingarferli: „En þangað til er ég bara transkona en ekki karlmaður.“ Í bókinni eru mjög komment sem jaðra við að vera transfóbísk en þau er hægt að skrifa á karakterana en þarna er einstaklingur sem er að reyna að komast í kynleiðréttingu sem þekkir ekki muninn á transkonu og transkarli.
Sálfræðingur í bókinni talar um fólk sem þjáist af þunglyndi og lífsleiða sem sé „vissulega fylgifiskur þunglyndis. Lífsleið manneskja vill í rauninni ekki lifa , hún þráir annaðhvort líkn eða dauða og þegar líknin virðist utan seilingar verður dauðinn oft fyrir valinu. Manneskja í slíku hugarástandi ber enga virðingu fyrir lífinu, hvorki eigin lífi né annarra. Hún á því auðvelt með að drepa.“ Er virkilega verið að láta sálfræðing segja að þunglyndir eigi auðvelt með að drepa fólk?
Afgreiðslustúlka lýsir ungri stúlku sem fékk að hringja hjá henni: „Hún var frekar lítil, Grönn. Mjóna, þú veist. Lítil brjóst og lítill rass. Ljóshærð, frekar sítt hár.“ Really? Hvaða kona er að fara að lýsa brjóstunum og rassinum á unglingsstúlku? Og ef hún myndi á annað borð gera það, kæmi það á undan hárinu?
Og úff... Poirot atriðið í endann
2/5, hefðu verið 3 ef ekki hefði verið fyrir problematic atriði 1, 2 og 3
This entire review has been hidden because of spoilers.
Fínasta bók frá Stefán Mána um Hörð Grímsson, hefði fengið svona 3,5 stjörnur ef það væri í boði. Áhugaverð saga en maður var stundum pirraður á asnalegum ákvörðunum sem manni fannst kannski ekki alveg trúverðugar sem dregur hana niður. En annars bara fínasta bók.
Ég er bara nokkuð ánægður með þessa. Betri en Aðventa í fyrra. Hörður er skemmtilegur en óþolandi og aumkunarverður, fullkominn í ófullkomleika sínum. Sagan frekar klikk, en hún passar samt einhvernveginn bara vel inn í Harðarland.
Ég hef ekki gaman af glæpasögum og útskýrir það að hluta þessa lélegu einkunnagjöf. Fékk þessa bók í jólagjöf. Bókin er vel skrifuð, textalega séð, en er of löng. Seinni hluta bókarinnar fletti ég bara í gegnum svo að ég héldi þræðinum og kæmist að lausn málsins. Bókin fjallar um morð og eru helstu söguhetjurnar á menntaskólaaldri og svo rannsóknarlögreglan. Ég tek undir ýmsa gagnrýni á efni bókarinnar en það sem ég hef ekki heyrt aðra nefna og ég var mest hissa á er hvaða menntaskólanemi fer ferða sinna í leigubíl? Ég þekki ekki einu sinni fullorðið fólk sem gerir þetta þó að ég viti að það sé til haha.
Þetta var ágætis bók frá Stefáni Mána. Ég hef yfirleitt fremur gaman af að lesa um Hörð Grímsson þótt ég verði að viðurkenna að það er alltaf svolítið skrítið að bækurnar skuli ekki koma í tímaröð. Manni finnst maður alltaf hálfpartinn vera að lesa bækurnar í vitlausri röð nema auðvitað að maður fær ekki að vita um fyrri mál og hvernig þau fóru sem er gott því það er það sem gerist þegar maður raunverulega les svona sögur í vitlausri röð.
Enn og aftur frábær saga. Plottið í kringum morðin er aukaatriði því Hörður er áhugaverðasti karakterinn í íslenska glæpasagna heiminum. Djöfulsins skíthæll en samt ekki. Maður þolir hann ekki, vorkennir honum og samsamar sig við þennan lúðalega tröllkarl með minnimáttarkennd og impostorsyndrome. Geggjuð bók.
Góð bók frá hendi Stefáns Mána. Þarft umræðuefni sem hann setur fram í spennubók. Hættur sem leynast á netinu og kunnátta og áhrifamáttur einstaklinga sem eru siðlausir og valdasjúkir og hatursfullir. Geta fengið fólk til að gera hluti sem þeir mundu aldrei geta ímyndað sér að þeir ættu eftir að gera eins og að fremja morð eða vera meðvirkur.
Sífelldar endurtekningar s.s rauðhærði risinn, gamli sléttuúlfurinn og útlitslýsing á hinni stóru og HOLDMIKLU Jenný fóru svo í taugarnar á mér að ég hætti næstum að hlusta! Og hvað er málið með að "rauðhærði risinn" breytist í nördalegan unglingsstrák sem roðnar í tíma og ótíma í hvert skipti sem Jenný kemur fyrir?!?!? Sagan sjálf annars bara fín 🙃 en svolítið fyrirsjáanleg.
Breyting fyrir Hörð í miðri bók sem hristir upp í honum og á betur við hann. Finnst eins og barnið hafi verið komið í annarri bók. Fljótlesin bók sem heldur manni við efnið, tiltölulega auðvelt að giska á gerandann, gömlum karakterum lýst betur en áður.
Geggjuð bók! Fékk mig til að góla og taka nokkur andköf! Skemmtilegt plot þó maður áttaði sig á því. Og Hörður Grímsson. Þessi maður, óttalegur auli en samt svo góður og klunnalegur. Hann er svo mikið uppáhald. Fannst þó gott að bókin snerist ekki að mestu um drykkjuvandamál hans eins og hefur oft verið!
maðurinn gat haft samband við rannsóknarlögreglumann og blóðferlasérfræðing til þess að hafa lýsingar nákvæmar en gat ekki einu sinni gúglað skilgreiningarnar á trans konu og trans karli áður en hann skrifaði þessa þvælu…
Mjög góð bók, tók andköf þrisvar á einni opnu. Eina sem ég á erfitt með er villa í miðri bók. Maður getur ekki bara svissað hver myrti hvern í miðri bók, ha.. en fyrirgefa má svo sem rugling.
Svo gaman að lesa um Hörð Grímsson, hann kemur lifandi fram í bókunum. Frábær penni hann Stefán Máni. Kannski óþarflega rausnarlegt að gefa þessari sögu 4 stjörnur, hún var ekki sú besta.
Hörður er skemmtileg persóna sem olli mér vonbrigðum í þessari bók :( sniðug fletta en smá unglingabókabragur á sögunni.... samt alveg ágætis afþreying en ekki besta bók Stefáns