Τα γεγονότα του βιβλίου διαδραματίζονται σε μία άκρως ενδιαφέρουσα, όμως ελάχιστα γνωστή, περιόδο του Βυζαντίου. Ο συγγραφέας επιτελεί άριστο έργο στην παροχή στον αναγνώστη της ατμόσφαιρας και των διακυβευμάτων της αυλής της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας τα χρόνια μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους το 1204. Εκπληκτική είναι και η προσπάθεια κατανόησης των κινητήριων δυνάμεων του Μιχαήλ Παλαιολόγου. Η δουλειά που έγινε όσον αφορά τα πολιτικά παιχνίδια γύρω από τον θρόνο πιστεύω ότι απεικονίζει με μοναδικό τρόπο την εποχή. Το βιβλίο καταφέρνει να δώσει στον αναγνώστη ην αίσθηση της απόγνωσης, της παρακμής, και του θανάτου με τον οποίο βρισκόταν αντιμέτωπη η Αυτοκρατορία. Στα αδύνατα σημεία του βιβλίου συγκαταλέγεται το γεγονός ότι το δράμα ήταν περιορισμένο, με το βιβλίο να είναι σχεδόν μία αφήγηση ιστορίας. Παρά ταύτα, το προτείνω ανεπιφύλακτα στους λάτρεις της Βυζαντινής ιστορίας.
Στα υπερ του βιβλίου είναι η ιστορική ακρίβεια που προσπαθεί να δώσει ο συγγραφέας και οτι διαδραματιζεται σε μια πάρα πολυ ενδιαφέρουσα περίοδο της ιστορίας. Απο την αλλη ομως δεν κατάφερε να με συνεπάρει το βιβλίο. Ο συγγραφέας δημιουργεί καθε τοσο μια αποστασιοποιηση αναμεσα τη ροη των γεγονοτων και τον άγνωστη. Με φράσεις του τυπου ... θα ηθελα σε αυτο το σημείο να σημειώσω ... κλπ και με τις ασχετες πληροφοριες που προσθετει καθε τοσο στο κείμενο ωρες ωρες μου δημιουργούσε περισσότερο την αίσθηση άρθρου σε εφημερίδα παρα μυθιστόρηματος. Ειμαι σε δίλημμα για το αν θα διαβάσω και τα επόμενα βιβλία της σειράς.