What do you think?
Rate this book
Les criminels les plus cons de l'Histoire
Les criminels ne sont pas toujours bien organisés et parfois cela donne lieu à des histoires quelque peu cocasses...Il existe des génies du crime. Des faussaires, délinquants, voleurs, escrocs, dealers, assassins, tellement organisés et inventifs qu'on ne peut se retenir de les traiter de " beaux voyous ".La plupart des biographies policières, gendarmiques ou magistrales, font leur part à ce petit moment de nostalgie ou d'émotion devant le souvenir d'une rencontre avec un ou une formidable criminel(le).Et il y a les autres. Au masculin, ou au féminin. Seul(e) ou en groupe.Tous les autres. Malchanceux, mal organisés. Emotifs. Désorganisés.Ou tout simplement idiots.Voici les histoires, collectées et vérifiées pour l'essentiel. Et d'autres introuvables, relevant d'autres catégories, qu'on n'a pas pu ne pas conserver.
- GenresNonfiction
232 pages, Kindle Edition
Published October 22, 2020
13 people are currently reading
76 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 18 of 18 reviews
February 26, 2024
Zastanawialiście się kiedyś, co stanowi o sukcesie zbrodni? Spryt, przebiegłość, inteligencja sprawcy? A może metodyka działań, zimna kalkulacja, misternie uknuta intryga, lub po prostu, łut szczęścia?
O ostatnim elemencie należy jednak mówić bardziej jako o czynniku wspomagającym, niż elemencie gwarantującym powodzenie dokonywanego przestępstwa; tymczasem w oczach średnio rozgarniętego kryminalisty będzie on stanowił podstawę obranej taktyki. Okazuje się bowiem, że całkiem spora część osób, która ulega procesowi demoralizacji, ulega jednocześnie pokusie impulsywnego podejmowania decyzji. Myślicie, że napad na bank z zabawkową pukawką i przeźroczystą pończochą na twarzy, to jedynie śmieszny wymysł reżysera filmu komediowego? Otóż nie: to scenariusz napisany przez życie, oparty na kanwie autentycznych wydarzeń; ba! Cykliczny, przewijający się przez historyczne annały i śmiem twierdzić – powtarzalny do końca świata, a nawet i o dzień dłużej!
Omawiając więc choćby ów konkretny przypadek, trudno doprawdy orzec co stoi za taką, a nie inną praktyką pomysłowego zamachowca. Chęć szybkiego wzbogacenia się? Oczywiste! Ale czy tylko tyle?
Na te oraz szereg innych pytań stara się w swojej publikacji odpowiedzieć francuski kryminolog Alain Bauer. Rozprawka na temat ludzkiej głupoty, absurdu i przerostu tzw. ‘formy nad treścią’, nie będzie jednak długa, wręcz przeciwnie; to raczej krótka nota dotycząca możliwych wyjaśnień, jakie należałoby przypisywać współczesnym przestępcom. Bauer, powołując się na naukowe hipotezy Zygmunta Freuda, postanawia dotknąć istoty poruszanych zagadnień, lecz nieszczególnie się w nie zagłębiać. Humorystyczne podejście, cięty dowcip, otwarta krytyka pewnych zachowań i spora dawka ironii, czyni z ,,Najgłupszych przestępców świata’’ dziełko wyjątkowo rozrywkowe. Nie ma zresztą w takim niepoważnym ujęciu nic złego; w zasadzie ani specyfika utworu, ani jego treść, nie pozostawia szerszego pola do popisu. Ot, 300 krótkich anegdot, opatrzonych równie zwięzłym komentarzem, zapewniających odbiorcy właściwą dozę groteski i absurdu. Dla czytelnika złaknionego odskoczni, rzecz w sam raz!
O ostatnim elemencie należy jednak mówić bardziej jako o czynniku wspomagającym, niż elemencie gwarantującym powodzenie dokonywanego przestępstwa; tymczasem w oczach średnio rozgarniętego kryminalisty będzie on stanowił podstawę obranej taktyki. Okazuje się bowiem, że całkiem spora część osób, która ulega procesowi demoralizacji, ulega jednocześnie pokusie impulsywnego podejmowania decyzji. Myślicie, że napad na bank z zabawkową pukawką i przeźroczystą pończochą na twarzy, to jedynie śmieszny wymysł reżysera filmu komediowego? Otóż nie: to scenariusz napisany przez życie, oparty na kanwie autentycznych wydarzeń; ba! Cykliczny, przewijający się przez historyczne annały i śmiem twierdzić – powtarzalny do końca świata, a nawet i o dzień dłużej!
Omawiając więc choćby ów konkretny przypadek, trudno doprawdy orzec co stoi za taką, a nie inną praktyką pomysłowego zamachowca. Chęć szybkiego wzbogacenia się? Oczywiste! Ale czy tylko tyle?
Na te oraz szereg innych pytań stara się w swojej publikacji odpowiedzieć francuski kryminolog Alain Bauer. Rozprawka na temat ludzkiej głupoty, absurdu i przerostu tzw. ‘formy nad treścią’, nie będzie jednak długa, wręcz przeciwnie; to raczej krótka nota dotycząca możliwych wyjaśnień, jakie należałoby przypisywać współczesnym przestępcom. Bauer, powołując się na naukowe hipotezy Zygmunta Freuda, postanawia dotknąć istoty poruszanych zagadnień, lecz nieszczególnie się w nie zagłębiać. Humorystyczne podejście, cięty dowcip, otwarta krytyka pewnych zachowań i spora dawka ironii, czyni z ,,Najgłupszych przestępców świata’’ dziełko wyjątkowo rozrywkowe. Nie ma zresztą w takim niepoważnym ujęciu nic złego; w zasadzie ani specyfika utworu, ani jego treść, nie pozostawia szerszego pola do popisu. Ot, 300 krótkich anegdot, opatrzonych równie zwięzłym komentarzem, zapewniających odbiorcy właściwą dozę groteski i absurdu. Dla czytelnika złaknionego odskoczni, rzecz w sam raz!
May 15, 2024
2.75 niby spoko, ale jednak po czasie zaczęła być nużąca:((
March 19, 2024
C'était marrant, mais je trouve ça impardonnable le nombre de fautes (d'orthographe et de grammaire) que j'ai relevées. Une relecture avant publication aurait été bien...
May 4, 2024
„Najgłupsi przestępcy świata” to książka, która mocno mnie zaciekawiła. Lubię historie oparte na prawdziwych wydarzeniach, szczególnie z gatunku true crime. Dlatego też, sięgając po powyższy tytuł, liczyłam na mroczne i przyprawiające o dreszcze historie. Niestety, zamiast mrożących krew w żyłach opowiadań, dostałam sporą dawkę śmiechu, jednak nie żałuję czasu spędzonego z książką.
Nie wszyscy przestępcy to mistrzowie w swoim fachu: zawsze przygotowani, metodyczni, skuteczni. Niekiedy na skutek nieudolności dochodzi do komicznych, wręcz absurdalnych sytuacji. Mówi się, że zbrodnia doskonała nie istnieje, jednak bohaterom książki Alain Bauera, porażka była pisana od samego początku.
Alain Bauer jest francuskim kryminologiem, pracuje w Conservatoire National des Arts et Métiers w Paryżu, doradza policji w sprawach kryminalnych. W swojej karierze opublikował ponad 60 prac dotyczących przestępczości i terroryzmu. „Najgłupsi przestępcy świata” to jego najnowsza książka, w której przybliża nam blisko 300 króciutkich opowiadań. W sposób bardzo przystępny i prosty opisuje głupie i niewiarygodne wręcz zachowania przestępców. Czytałam tę książkę z zaciekawieniem, ale również niedowierzaniem. Po lekturze nie potrafię uwierzyć w to, że można być aż tak nieudolnym w tym, czego chce się dokonać, nie potrafię również zrozumieć, jak można być tak po prostu głupim. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że opisane przez autora „anegdoty” to rzeczywistość, a nie wyssana z palca fikcja. Książka napisana jest przystępnym językiem, czyta się ją bardzo dobrze, jest lekka, zabawna i przyjemna. Dobrze spędziłam z nią czas, dostarczyła mi mnóstwo pozytywnych emocji, bawiłam się przednio. Nie ukrywam, czytanie o tak skrajnie głupich przypadkach z pewnością wielu z Was dostarczy sporą dawkę śmiechu.
Nie wszyscy przestępcy to mistrzowie w swoim fachu: zawsze przygotowani, metodyczni, skuteczni. Niekiedy na skutek nieudolności dochodzi do komicznych, wręcz absurdalnych sytuacji. Mówi się, że zbrodnia doskonała nie istnieje, jednak bohaterom książki Alain Bauera, porażka była pisana od samego początku.
Alain Bauer jest francuskim kryminologiem, pracuje w Conservatoire National des Arts et Métiers w Paryżu, doradza policji w sprawach kryminalnych. W swojej karierze opublikował ponad 60 prac dotyczących przestępczości i terroryzmu. „Najgłupsi przestępcy świata” to jego najnowsza książka, w której przybliża nam blisko 300 króciutkich opowiadań. W sposób bardzo przystępny i prosty opisuje głupie i niewiarygodne wręcz zachowania przestępców. Czytałam tę książkę z zaciekawieniem, ale również niedowierzaniem. Po lekturze nie potrafię uwierzyć w to, że można być aż tak nieudolnym w tym, czego chce się dokonać, nie potrafię również zrozumieć, jak można być tak po prostu głupim. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że opisane przez autora „anegdoty” to rzeczywistość, a nie wyssana z palca fikcja. Książka napisana jest przystępnym językiem, czyta się ją bardzo dobrze, jest lekka, zabawna i przyjemna. Dobrze spędziłam z nią czas, dostarczyła mi mnóstwo pozytywnych emocji, bawiłam się przednio. Nie ukrywam, czytanie o tak skrajnie głupich przypadkach z pewnością wielu z Was dostarczy sporą dawkę śmiechu.
November 14, 2021
J’ai lu ce livre pratiquement d’une traite personnellement, je l’ai trouvé divertissant, quelques anecdotes m’ont fait bien rire.
June 20, 2023
Malheureusement une lecture décevante, je m'attendais à mieux. Le livre est bourré de fautes, ce qui déjà dérange, de nombreuses anecdotes font à peine sourire, la catégorisation laisse à désirer (certaines sections ne contiennent en effet que deux histoires et sont donc peu pertinentes).
October 24, 2022
Un ouvrage rigolo pour la fin d'année, quoi de mieux ? Les criminels les plus cons de l'Histoire est une longue rubrique de faits divers et un manuel des exemples à ne pas prendre si l'on veut exceller dans l'Art du Crime, et c'est signé Alain Bauer, un fin connaisseur sur le sujet de la criminalité !
Lecture qui sort de mon domaine puisque cette fois, il n'y a ni intrigue, ni enquête, ni même de personnages. C'est un historique des criminels qui n'ont, en fait, pas choisi la bonne carrière… et tout ça tient sur quelques 250 pages et quelques. Les chapitres sont découpés selon des catégories précises de malfrats et contiennent un certain nombre d'exemples qui viennent du monde entier, l'occasion de voir que la bêtise ne connaît aucune frontière. Les différentes affaires que constituent Les criminels les plus cons de l'Histoire sont résumées en, souvent, un paragraphe qui dit l'essentiel, rappelle les faits et rapporte la sentence, le tout dans un humour savoureux et bienvenu qui donne un ton ludique à la lecture. C'est que sans intrigue, il faut parvenir à maintenir l'attention du lecteur égaré, ce qu'Alain Bauer réussit au final, puisqu'on s'en tire avec des sourires, mine de rien !
Certes, très peu d'exemples et d'affaires sauront trouver leur chemin jusqu'à la mémoire, il y a tant de matière qu'on ne peut pas s'arrêter sur l'un ou l'autre, à part peut-être quelques chouchous de bêtise. Tout comme l'ouvrage, puisqu'une fois lu et refermé, il est très peu probable que l'on souvienne encore longtemps. L'humour reste au rendez-vous tout au long de cette longue rubrique, mais aussi on en vient à s'interroger sur la carrière de ces apprentis criminels, il y a du lourd, là-dedans… du lourd de stupidité et d'inattention, de quoi faire réfléchir le futur grand maître du Crime. Dites-vous bien que ces exemples sont vrais, en plus. 256 pages d'un condensé de faits divers qui nous est accessible en une seule fois, sans que l'on ait à farfouiller sur la Toile ou la rubrique dédiée des journaux, c'est ma foi agréable à lire, mais aussi très oubliable puisqu'il n'y a aucun lien entre les affaires. Une bonne façon de terminer l'année, sur une lecture qui ne se prend pas la tête et n'a pas la volonté d'être sérieuse, et c'est en ça qu'elle garde la flamme de l'intérêt tout au long de ses pages.
Les criminels les plus cons de l'Histoire est un ouvrage à lire au moins une fois, ne serait-ce que pour parfaire sa technique dans l'Art du Crime et se régaler de méfaits accomplis avec désastre ! Bon, évitez d'en prendre de la graine, quand même. Gardez votre génie et votre ardeur pour des activités moins périlleuses et plus justes.
Chronique publiée initialement le 30 décembre 2020 : https://saveurlitteraire.wordpress.co...
Lecture qui sort de mon domaine puisque cette fois, il n'y a ni intrigue, ni enquête, ni même de personnages. C'est un historique des criminels qui n'ont, en fait, pas choisi la bonne carrière… et tout ça tient sur quelques 250 pages et quelques. Les chapitres sont découpés selon des catégories précises de malfrats et contiennent un certain nombre d'exemples qui viennent du monde entier, l'occasion de voir que la bêtise ne connaît aucune frontière. Les différentes affaires que constituent Les criminels les plus cons de l'Histoire sont résumées en, souvent, un paragraphe qui dit l'essentiel, rappelle les faits et rapporte la sentence, le tout dans un humour savoureux et bienvenu qui donne un ton ludique à la lecture. C'est que sans intrigue, il faut parvenir à maintenir l'attention du lecteur égaré, ce qu'Alain Bauer réussit au final, puisqu'on s'en tire avec des sourires, mine de rien !
Certes, très peu d'exemples et d'affaires sauront trouver leur chemin jusqu'à la mémoire, il y a tant de matière qu'on ne peut pas s'arrêter sur l'un ou l'autre, à part peut-être quelques chouchous de bêtise. Tout comme l'ouvrage, puisqu'une fois lu et refermé, il est très peu probable que l'on souvienne encore longtemps. L'humour reste au rendez-vous tout au long de cette longue rubrique, mais aussi on en vient à s'interroger sur la carrière de ces apprentis criminels, il y a du lourd, là-dedans… du lourd de stupidité et d'inattention, de quoi faire réfléchir le futur grand maître du Crime. Dites-vous bien que ces exemples sont vrais, en plus. 256 pages d'un condensé de faits divers qui nous est accessible en une seule fois, sans que l'on ait à farfouiller sur la Toile ou la rubrique dédiée des journaux, c'est ma foi agréable à lire, mais aussi très oubliable puisqu'il n'y a aucun lien entre les affaires. Une bonne façon de terminer l'année, sur une lecture qui ne se prend pas la tête et n'a pas la volonté d'être sérieuse, et c'est en ça qu'elle garde la flamme de l'intérêt tout au long de ses pages.
Les criminels les plus cons de l'Histoire est un ouvrage à lire au moins une fois, ne serait-ce que pour parfaire sa technique dans l'Art du Crime et se régaler de méfaits accomplis avec désastre ! Bon, évitez d'en prendre de la graine, quand même. Gardez votre génie et votre ardeur pour des activités moins périlleuses et plus justes.
Chronique publiée initialement le 30 décembre 2020 : https://saveurlitteraire.wordpress.co...
February 25, 2024
Ta książka to zbiór bardzo krótkich (kilko-zdaniowych) anegdot, historii związanych z przestępstwami, które choć miały miejsce, to trudno w nie uwierzyć. Najczęściej z tego względu, że osoby, które je popełniały wykazały się wyjątkowo niskim poziomem bystrości. Wszystkie anegdoty zostały podzielone zgodnie z kategoriami np. przestępstwa związane z samodzielnym wezwaniem służb przez przestępców, lub takie z wątkiem literatury w tle.
Każda anegdota to tylko kilka zdań, a ta szybka zmiana tematów raz po raz sprawia, że całość czyta się lekko, szybko i wyjątkowo płynnie.
Humor w tym tytule wynika nie tylko z ironii samych sytuacji, które zostały tu opisane, ale także z fragmentów, w których autor przekazuje swoje błyskotliwe wnioski odnoszące się do danej anegdoty.
Przeważająca większość anegdot dotyczy przestępstw ze Stanów Zjednoczonych lub Francji. To właśnie francuski kryminolog jest autorem tego zbioru historii. Znalazła się nawet pewna historia z Polski, o której być może słyszeliście w mediach.
Bardzo podobało mi się, że zawarte tu są historie zarówno nowsze (sprzed 3/4 lat) jak i starsze, które działy się ponad 30 lat temu.
Jeśli jesteście tą osobą, która w ogromnych ilościach pochłania książki, filmy i podcasty kryminalne, lub te z wątkiem różnego rodzaju przestępstw w tle to lektura tej książki powinna sprawić Wam dużo przyjemności. Wiele się z niej dowiedziałam i dostarczyła mi zarówno ciekawostek jak i dawki rozrywki, za co duży plus :)
Każda anegdota to tylko kilka zdań, a ta szybka zmiana tematów raz po raz sprawia, że całość czyta się lekko, szybko i wyjątkowo płynnie.
Humor w tym tytule wynika nie tylko z ironii samych sytuacji, które zostały tu opisane, ale także z fragmentów, w których autor przekazuje swoje błyskotliwe wnioski odnoszące się do danej anegdoty.
Przeważająca większość anegdot dotyczy przestępstw ze Stanów Zjednoczonych lub Francji. To właśnie francuski kryminolog jest autorem tego zbioru historii. Znalazła się nawet pewna historia z Polski, o której być może słyszeliście w mediach.
Bardzo podobało mi się, że zawarte tu są historie zarówno nowsze (sprzed 3/4 lat) jak i starsze, które działy się ponad 30 lat temu.
Jeśli jesteście tą osobą, która w ogromnych ilościach pochłania książki, filmy i podcasty kryminalne, lub te z wątkiem różnego rodzaju przestępstw w tle to lektura tej książki powinna sprawić Wam dużo przyjemności. Wiele się z niej dowiedziałam i dostarczyła mi zarówno ciekawostek jak i dawki rozrywki, za co duży plus :)
October 14, 2025
Ce livre est un recueil d'anecdotes de criminels ayant plus ou moins réussi leur méfaits.
En utilisant souvent des techniques, ou autres stratagèmes, pour le moins originaux et qui, faute à pas de chance ou simplement faute à pas de cerveau, se sont assez souvent trouvés à passer par la case prison, sans passer par la case départ et surtout, en ne touchant pas le butin.
Ce qui s'annonce comme un livre amusant et assez léger à lire (malgré le fait que l'on parle de criminels, et donc, d'actes assez pénibles à lire en règle générale, surtout s'il l'on en a été soi-même victime), s'avère néanmoins assez lourd à la longue:
- Assez répétitif, après 50 pages, on tourne un peu en rond et certaines anecdotes se ressemblent assez.
- Le ton employé pour le récit: ce sont des anecdotes courtes, certes, mais on à souvent l'impression que l'écriture est un peu bâclée. Certaines anecdotes n'ont pas de fin.
- J'ai aussi relevé quelques fautes, une relecture était peux-être nécessaire...
- Des chapitres qui ne comportent qu'une , voire deux anecdotes et qui à mon sens ne nécessitaient pas un chapitre, on aurait plus les ajouter à la catégorie "Inclassables".
Néanmoins, il faut tout de même donner du crédit à l'auteur: Le travail de recherche pour rassembler toutes ces histoires, venant majoritairement de France, d'Europe et des Etats-Unis, à dû être long et fastidieux.
Pour conclure, j'ai eu du mal à finir ce livre car honnêtement, je n'étais plus trop intéressée à la fin. C'est une bonne lecture dans les transports ou le soir lorsque l'on a pas le temps ou l'envie de s'investir dans un livre plus "prenant".
Je comptais aussi lire le second ouvrage du même auteur "Les lois et décrets les plus cons de l'histoire" mais je me demande donc si je vais passer le pas et acheter ce livre. A suivre...
En utilisant souvent des techniques, ou autres stratagèmes, pour le moins originaux et qui, faute à pas de chance ou simplement faute à pas de cerveau, se sont assez souvent trouvés à passer par la case prison, sans passer par la case départ et surtout, en ne touchant pas le butin.
Ce qui s'annonce comme un livre amusant et assez léger à lire (malgré le fait que l'on parle de criminels, et donc, d'actes assez pénibles à lire en règle générale, surtout s'il l'on en a été soi-même victime), s'avère néanmoins assez lourd à la longue:
- Assez répétitif, après 50 pages, on tourne un peu en rond et certaines anecdotes se ressemblent assez.
- Le ton employé pour le récit: ce sont des anecdotes courtes, certes, mais on à souvent l'impression que l'écriture est un peu bâclée. Certaines anecdotes n'ont pas de fin.
- J'ai aussi relevé quelques fautes, une relecture était peux-être nécessaire...
- Des chapitres qui ne comportent qu'une , voire deux anecdotes et qui à mon sens ne nécessitaient pas un chapitre, on aurait plus les ajouter à la catégorie "Inclassables".
Néanmoins, il faut tout de même donner du crédit à l'auteur: Le travail de recherche pour rassembler toutes ces histoires, venant majoritairement de France, d'Europe et des Etats-Unis, à dû être long et fastidieux.
Pour conclure, j'ai eu du mal à finir ce livre car honnêtement, je n'étais plus trop intéressée à la fin. C'est une bonne lecture dans les transports ou le soir lorsque l'on a pas le temps ou l'envie de s'investir dans un livre plus "prenant".
Je comptais aussi lire le second ouvrage du même auteur "Les lois et décrets les plus cons de l'histoire" mais je me demande donc si je vais passer le pas et acheter ce livre. A suivre...
August 21, 2023
Encore un Livre qui s'est bien vendu ; -)| Des criminels fort bien amateurs!| On leur donne même des conseils ; -) ...|Des escrocs désopilants, qui ne comprennent pas le mot "indélébile" dans leur maquillage| De même que "transparent" dans leurs déguisements...|Bon, même si c'est pas un chef d'œuvre au moins ça m'aura fait sourire: -)|Certaines histoires sont plus drôles que d'autres|Hélas, le Format est bien bien trop court pour donner une prise!!;)| Dans des histoires de dix lignes maximum... Une fois qu'on en a vu une 20aine on a tout vu quoi;)| Un moment fun mais sans +, Quoi.
February 22, 2021
Des coquilles (mots manquants...), une tournure curieuse et surannée... Etrange et dommage parce que le format de brèves est sympa à lire.
Mais une recherche rapide sur quelques unes des histoires montre que tout n'a pas été raconté, surtout le plus amusant.
Mais une recherche rapide sur quelques unes des histoires montre que tout n'a pas été raconté, surtout le plus amusant.
April 13, 2021
Assez divertissant lors d'un trajet en train, mais sinon... Décevant. J'ai remarqué certaines fautes et tournures de phrases qui auraient pu être corrigées. Aussi, certains commentaires de l'auteur m'ont fait tiquer.
March 30, 2021
On se lasse assez vite finalement ! Puis les récits sont parfois mal racontés ou un peu lourds... bref, je suis déçue !
August 7, 2021
Répétitif et du coup, hyper lassant. Peut-être qu'il aurait ne garder qu'une version des histoires les plus similaires ?
November 15, 2021
Quelques anecdotes drôles, mais je m’attendais vraiment à mieux de la part d’Alain Bauer. Décevant.
December 26, 2022
Très bon divertissement, pour passer une petite soirée en s'amusant
April 27, 2024
Niestety nie bawiłam się przy niej, aż tak dobrze jak myślałam. Mało szczegółów oraz podobne do siebie historie. Szkoda, bo książka miała duży potencjał humorystyczny.
September 19, 2024
Life never fails and proves that idiots are everywhere :)
Displaying 1 - 18 of 18 reviews