Ha! De wonderlijke jaren zeventig! Behaverbrandingen, flowerpower, de seksuele revolutie: alle remmen los! Ook in de bioscoop werden − na de verstikkende (zelf)censuur die tot eind jaren zestig duurde – grenzen verkend, uitgehold en verlegd. Het was de eerste en meteen de laatste uitbarsting van totale vrijheid, en het leverde films en genres op waar je nu met verbazing, verbijstering en zelfs verontwaardiging op terugkijkt. What were they thinking!?
In Alle remmen los! is filmkenner Jan Verheyen uw vrolijke gids doorheen de riolen van de exploitatiefilms uit die tijd. Tirolersekskluchten, vrouwengevangenisfilms, sadiconazista’s, zombies en kannibalen, mondo’s en beestenfilms – u zal van de ene rijkelijk geïllustreerde verbazing in de andere vallen. Het boek is aangevuld met de guilty pleasures van notoire filmmakers als Erik Van Looy, Martin Koolhoven, Jonas Govaerts, Harry Kümel, Robin Pront en vele anderen.
Ik heb Jan Verheyen liever als filmkenner dan als filmmaker. Zou vind ik luisteren naar zijn ervaringen en kennis rond cinema super fascinerend maar je gaat me nooit een film van hem zien bekijken.
Als fan van horror films en B-films was dit boek zeer leuk om te lezen. Ik heb er veel aan mijn kijklijstje kunnen toevoegen en de allerlei weetjes omtrent de producties en verhaallijnen zijn gewoon super leuk.
Toch heb ik enkele bezwaren over de povere lay-out van het boek. Hoezo heeft een non-fictie boek dat ingedeeld is in hoofdstukken geen inhoudstafel??? Ook zijn de hoofdstukken zelf slordig ingedeeld waardoor de structuur vaak zoek is. Soms leest het boek ook meer als een lijstje wat het toch iets droger maakt om er door te geraken. Ook zou het handig geweest zijn om na elke chapter (bvb; creature features) een letterlijke lijst te maken van de besproken films. Verder konden die overbodige Guilty Pleasure segmenten geschreven door zijn peers beter weggelaten worden. Eén van de personen heeft de klassieker Blade Runner als guilty pleasure...serieus?? In de plaats zou een samenwerking met een socioloog of filmwetenschapper veel waardevoller geweest zijn. Die kon dan beter dan Verheyen inzichten geven waarom deze genres zo populair waren destijds.
Jan Verheyen schrijft vooral in spreektaal, wat voor mij toch minder aantrekkelijk is. Zo wisselt hij de ene Franse gezegde af met een Engelse.
Zelf is hij precies ook vies van filmrecensenten, wat hij herhaaldelijk aanhaalt. Zo heeft hij precies een persoonlijke vete met Roger Ebert.
Tenslotte wil ik nog een onsmakelijk commentaar op Maria Schneider van Verheyen aankaarten, die (hopelijk) door onwetendheid gemaakt werd. Zo vindt hij het merkwaardig dat zij de cast van de film Caligula verliet na erachter te komen dat ze nude in beeld moest komen. Dit is volgens hem merkwaardig omdat Schneider bekend is geworden door haar rol in The Last Tango in Paris waar ze een heel expliciete en gewelddadige verkrachtingscene heeft met Brando. Echter Schneider wist niks van deze scene omdat het ook helemaal niet in het script stond. Op de dag zelf hebben de regisseur en Brando haar quasi geforceerd om de scene te draaien waardoor ze een vernederende ervaring erop na laat.
Conclusie: meer dan een mooi koffietafel boek is dit niet.
Een erg vermakelijk boek van filmkenner Jan Verheyen over de pulpcinema van de jaren 70 (en toch ook jaren 80, 90 en later). Prima leesvoer, met name door Verheyens gevatte gevoel voor humor, en het mooie beeldmateriaal. Vooral geschikt voor mensen die een introductie willen over vintage trash cinema. Voor mensen die al wat meer thuis zijn in de desbetreffende films is het vooral een feest der herkenning. Bij het lezen van Alle Remmen Los kreeg ik voortdurend de neiging om nog eens een flinke duik in mijn dvd collectie te maken. Of zelfs een aantal nieuwe films te bestellen, want vooral het hoofdstuk over de rampenfilm (The Towering Inferno, Earthquake) maakte duidelijk dat er voor mij ook nog genoeg te ontdekken valt.
Verheyens boek is erg persoonlijk, wat uiteraard een pluspunt is maar in mijn geval me toch soms ook wel eens begon te irriteren. Verheyen is niet bang om tegen heilige huisjes van het B-movie fandom aan te trappen en dat siert hem. Persoonlijk zou ik echter toch wat meer onderbouwing van zijn kritiek op prijs stellen. Als je mijn persoonlijke helden Dario Argento, Jess Franco en Godzilla (Kom op Jan. Godzilla? Really!) dist dan is een simpele uitleg als "de films zijn vervelend" echt niet afdoende.
Verder iets minder gebruik van de uitroep "què?" na het beschrijven van een vreemde scene of bizarre synopsis, graag.
Maar al met al mogen we niet klagen. Boeken over dit onderwerp door schrijvers uit de lage landen zijn vooralsnog zeer zeldzaam. Of is Jan Verheyen zelfs de eerste schriver uit de regio die deze stap gezet heeft? In dat geval: kom maar op met Alle Remmen Los deel twee want we moeten het nog hebben over Bigfoot movies, de klonen van Bruce Lee en de cinema van Doris Wishman.
Ik had er nogal verwachtingen van, dit boek. De DVD’s van De Nacht Van De Wansmaak die dhr. Verheyen presenteert zijn zondermeer erg vermakelijk. Dat nu ook iemand in het Nederlandse taalgebied zich in boekvorm zou opwerpen als ambassadeur van de genrefilm leek me een leuk iets. Helaas blijkt niets minder waar. In dhr. Verheyen's optiek moeten filmmakers in het algemeen (en makers van genrefilms in het bijzonder) vooral hun plaats kennen. Dus wat plat is moet vooral plat blijven en mag absoluut geen artistieke aspiraties hebben want dat is per definitie viesbah. Die malle George Romero moet vooral niet denken dat ie Orson Welles is, die Dario Argento is ook veel te artistiekerig bezig en Pasolini’s meesterwerk Salò is niet meer dan een ordinaire gevangenisfilm. Sorry hoor, als overzichtje van wat B-pulp zoal te bieden heeft is het allemaal reuze onderhoudend maar dit is gewoon filmkritiek van lik-me-fluit. Natuurlijk is er heel veel troep uitgebracht maar het snoevende dedain en voortdurende gesneer van dhr. Verheyen staat me als filmliefhebber tegen en komt op mij gemakzuchtig over. Het meest interessante aan dit flauwe boekje zijn eigenlijk de bijdragen van andere filmmakers (Martin Koolhoven, Harry Kümel).
Ik moet er ook eerlijk bij zeggen dat de interviews die ik inmiddels heb gelezen met dhr. Verheyen nu ook niet bepaald helpen. Wat een zure, bekrompen zeikerd is die man! Enfin, ik trek nog maar eens een boekje van Kim Newman uit de kast, een daadwerkelijke liefhebber van genrefilms met een groter referentiekader en een bredere kennis van cinema in het algemeen die ook gewoon beter schrijft. Dit boek is een gemiste kans.
'Alle remmen los!' is een vermakelijke encyclopedie van de pulpcinema boordevol hilarische, foute en schrijnende anekdotes en weetjes. Zoals eigen is aan het genre is het vrij repetitief en misschien té exhaustief voor een niet-kenner van de filmgenres. Ik vond het vooral jammer dat Verheyen er niet in slaagde om me zin te doen krijgen om de goede/entertainende films in het boek - en dat zijn er ogenschijnlijk bitter weinig - daadwerkelijk te bekijken.
"Alle remmen los"—dat geldt zowel voor het bonte allegaartje aan wansmakelijke films als voor Verheyens eigen schrijfstijl. In se is dit een koffietafelboek dat je af en toe oppikt, maar de structuur is zo warrig dat je 'm toch beter van A tot Z uitleest. Verheyen schuwt de spreektaal geenszins waardoor het nooit een droge opsomming wordt. Het gaat echter zo ver dat het lijkt alsof er simpelweg geen betere stilistische opties waren. Desalniettemin valt er veel te ontdekken (ideaal voor leden van een geheime en inmiddels notoire 'freaky film'-club zoals ik) en te gniffelen, maar een ernstig naslagwerk is dit niet. De inhoudstafel maak ik zelf weleens.
Heerlijk boek. Jan Verheyen schrijft zoals hij praat: met veel liefde voor deze heerlijke rare, obscure en - eerlijk is eerlijk - soms zelfs walgelijke films, maar is ook nooit te beroerd om een kritische nooit te geven (hij geeft toe dat hij Texas Chainsaw Massacre niet bijzonder vindt). Smakelijke foto's ook en kleurrijke posters. En op het moment van schrijven zelfs zo recent dat zelfs Corona er in voorkomt.
Heel vermakelijk. Jan Verheyen spreekt met kennis. Hij durft zijn persoonlijke mening zeggen over de “groten der b-films”, wat het voor mij grappig en extra vermakelijk maakt, juist omdat ik het vaak oneens met hem ben. De vormgeving binnenin het boek is niet goed en inconsistent. Ik heb ook een aantal schrijffouten ontdekt. Geen idee of het bedoelt is als een knipoog naar de imperfecties van het genre, maar de neuroten onder ons letten best op.
Not to be read from cover to cover, this is a nice book about trashy movies that are often more fun to talk about than to actually watch. Verheyen has the right tone to bash the worst of them, but with the good ones he can also make you want to go watch them as soon as possible. Fun book to read about movies that you have seen, or to discover some new ones.
Een erg vermakelijk boek van filmkenner Jan Verheyen over de pulpcinema voornamelijk in de jaren´70 maar eveneens van later. Prima leesvoer door zijn humor en door het mooie beeldmateriaal. Vooral geschikt voor mensen die een introductie verlangen. Voor de rest van ons is het een grondige uitdieping. Ik kreeg vooral heel veel zin om in mijn dvd-collectie te duiken en gewoon te genieten.
Interessant onderwerp, geen interessant boek. Een gemiste kans. Niets meer dan een droog overzicht van cult films met de filmposters en uitleg in een schrijfstijl zoals Jan Verheyen praat. Veel onnodig uithalen naar andere regisseurs, recensenten, filmschool,.. uit frustraties van de schrijver waar je als lezer niets aan hebt. Ondanks zijn grote kennis van zake geeft de tekst weinig toegevoegde waarde. Over de layout en structuur van het boek is ook niet lang nagedacht.
Erg goed geschreven boek waarin Jan Verheyen de groezelige onderwereld van de film verkent. Veel bijgeleerd en flink wat films kunnen toevoegen aan mijn watchlist. Ik hoop alvast dat er een vervolg komt, want er zijn nog tal van subgenres die een dergelijke uiteenzetting verdienen!
H I L A R I S C H. Élke alinea een feest. Alsof je met Jan Verheyen naast je op de bank al die films (nog een keer) kijkt, of - in de meeste gevallen - je er doorheenworstelt.