Ibn Khaldoun

by Yves Lacoste

Ibn Khaldun, the most celebrated thinker of the Muslim Middle Ages, is the subject of this intriguing study. Lacoste opens with a general description of the Maghreb in the later Middle Ages, focusing primarily on mercantile trade, especially in gold, and the social and economic structures of tribal life. He unravels Khaldun’s fascinating biography—born of an aristocratic family in Tunis in 1332, he had an extraordinary diplomatic and military career in the turbulent wars and politics of Western Islam in the fourteenth century; withdrew to a desert retreat in 1375, and finally emigrated to Egypt.Lacoste then turns his attention to Ibn Khaldun’s majestic Universal History, arguably the greatest single synthesis produced by medieval thought anywhere. His account of Ibn Khaldun’s thought is a remarkable, sympathetic work of recovery, not only uncovering its basic categories but exploring its contemporary relevance to an understanding of the Arab world.Thinkers as diverse as Ernest Gellner and Arnold Toynbee have paid tribute to the lasting fertility of Ibn Khaldun’s work. English-speaking readers now have an opportunity to appreciate some of the richness and diversity of the Arab intellectual heritage.

Genres: History

Paperback

First published January 1, 1966

Reviews

[Peiman E iran · Rating 4 out of 5]

‎دوستانِ گرانقدر، در این کتاب، نویسنده با معرفی و پژوهش در موردِ اندیشه هایِ مورخ و محقق و اندیشمندِ بزرگوار <ابن خلدون> تلاش نموده تا نظریاتِ خردمندانهٔ این مردِ بزرگ را با شرایط کنونی بسنجد و از میانِ سخنانِ و اندیشه هایِ وی آنچه برایِ زمانهٔ کنونی چاره ساز است را بیرون بیاورد
‎این نویسنده، <ایو لاکوست> زنده یاد "ابن خلدون" را مارکسِ تمدن و فرهنگِ مغرب و تحلیل گر واقعیت اجتماعى-اقتصادى شمالِ آفریقا میداند
‎فرصتی دست داد تا برایِ شما عزیزان، اندکی در اینباره در زیر بنویسم
----------------------------------------------
‎عزیزانم، <ابن خلدون> یکی از اساسی ترین پایه ها و ارکانِ لازم برایِ حکومت و سیاست را عدل و داد و عدالت میداند... این مردِ بزرگ، اهمیتی برایِ سیاستِ شرعی قائل نبوده و به این نتیجه رسیده بود که عدالت و روش هایِ درست و کاملِ حکومت و سیاست را نمیتوان از حکومت هایِ دینی و احادیثِ پیامبران بدست آورد، بنابراین بهترین راه را کنار گذاشتنِ حکومتِ دینی و شرعی دانسته و به جایِ آن به سراغِ حکومتِ عقلی بر پایهٔ خردگرایی رفته است که بارزترین نمونه و برترین نمونه از حکومتِ عقلی، قوانین و سیاست و حکومتِ ایرانیان باستان بوده است که بر خلافِ حکومت هایِ دینی و حکومتِ موهوم و بیابانیِ اسلامی، بر پایهٔ مصلحتِ مردم و به خصوص آسایش و مصلحتِ رعیت سازمان یافته بود
‎ابن خلدون معتقد بود که سیاست هایِ دینی و شرعی، نظر به سعادتِ اخرویِ انسانها دارند و از آن دنیایِ خیالی و موهوم سخن میگویند، که این مسئله دردی از مردمِ بیچاره و ساده لوح دوا نمیکند.. و بهترین سیاست، سیاستِ عقلی و بر پایهٔ خردِ انسانی میباشد که مصلحتِ دنیوی را برایِ مردم در نظر دارد و از این جهان و این دنیایِ حقیقی سخن میگوید و با خزعبلات و موهوماتِ ابلهانهٔ ادیان و مذاهب، کاری ندارد
‎ابن خلدون بارزترین نوعِ عدالت را تنها در حکومتِ پادشاهانِ ساسانی همچون<بهرامِ ساسانی> و <انوشیروانِ گرانقدر> و خردگرا میجوید.. و بارها از سخنان و روش هایِ بزرگان و پادشاهانِ ایرانی برایِ تعریفِ عدالت و حکومتِ پاک و عالی، بهره برده است... وی از انوشیروانِ بزرگ و عادل، اینگونه نقل میکند که: کشور به سپاه و سپاه به دارایى و دارایى به خراج و خراج به آبادانى و آبادانى به عدل و داد استوار گردد و عدل و داد وابسته به درست کردارىِ کارگزاران و درست کردارىِ کارگزاران وابسته به راست کردارىِ وزیران است... و بهتر و برتر از همه، پژوهشِ پادشاه از چگونگىِ زندگى مردم به تنِ خویش و توانایى وى بر رهبرى کردن است تا او فرمانرواىِ مردم گردد، نه آنان (مردم) بر او چیره شوند
‎در فلسفهٔ ابن خلدون، عدالت تنها از پادشاهیِ ایرانِ باستان قابلِ الگو برداری است، چراکه مفهوم عدل در نظامِ پادشاهىِ ایرانیان تأمین مصلحتِ عمومى به بهترین وجه ممکن است و این امر نه تنها به نیکو رفتارى و ملایمت، بلکه به تأمین حقوق و امرارِ معاش آنان نیز مربوط میگردد
‎دوستانِ عزیزم، به تعریفی که <ابن خلدون> از سیاستِ ایرانیان کرده است دقت کنید... وی میگوید : ایرانیان هیچ کس را به پایگاه فرمانروایى بر خویش نمی گماشتند مگر آنکه از دودمانِ پادشاهى باشد. پس از میان آنان کسى را بر می گزیدند که دیندار و دانا و فضیلت مند و تربیت یافته و سخاوت مند و دلاور و نیکوکار باشد و آنگاه فرمانروایى او را بدان مشروط میکردند که به عدل و داد گراید و براى خود دیه و زمین و آب به دست نیاورد تا مبادا مایهٔ زیانِ همسایگان آن دیه ها و سرزمینها شود و بازرگانى پیشه نکند تا مبادا دوستدار گرانىِ نرخِ کالاها گردد و بندگان به کارها نگمارد، چراکه آنان به خیر یا مصلحتى، مشورت و راى زنى نمیکنند
‎متأسفانه با ورودِ اسلام به این سرزمین، چنین رفتار و کردارِ خردمندانه و نیک، در این سرزمین به فراموشی سپرده شد و جایِ آن را رفتارِ نادرست و زشتِ بیابانی گرفت، که از دین اسلام ریشه گرفته بود... جالب است که سخنانِ زنده یاد ابن خلدون، گویی برایِ حال و روزِ این روزهایِ سرزمینمان بوده است که چگونه انگل صفتهایِ کثیف و عرب پرست، اینچنین به غارتِ سرزمینمان پرداخته اند و خبری از دادورزی و عدالت نمیباشد و مردمِ ساده لوح که ساکنِ این مرز و بوم هستند و تاریخِ سرزمینِ پاکمان و بزرگانِ این مرز و بوم را فراموش کرده اند، غیرت و میهن پرستی را به خزعبلات و موهوماتِ اسلام فروخته اند و صدایشان در برابرِ این غارتگرانِ کثیف و عرب پرست، خاموش شده است و در نمی آید
---------------------------------------------
‎یادِ <ابن خلدون> همیشه زنده و گرامی باد
‎امیدوارم این ریویو برایِ شما ایرانیانِ خردگرا مفید بوده باشه
‎<پیروز باشید و ایرانی>

[Ramzey · Rating 3 out of 5]

Excellent synopsis of khaldun's Muqqadina. History as reality! No western bias or distortions.

[Issam Chawni · Rating 4 out of 5]

Un livre excellent qui dresse le plan général dans lequel la pensée de Ibn Khaldoun a été élaborée, ce qui prépare le lecteur des Prolégomènes à une meilleur compréhension de cet oeuvre majeure, tout en expliquant les termes clés de son ouvrage.
Par contre, en utilisant un spectre d'analyse pas totalement adapté à la pensée complexe d'Ibn Khaldoun, l'auteur, brillant analyste, tombe dans des paradoxes qu'il n'arrive pas à expliquer malgré des tentatives "rationnelles".