A Feminist Theory of Refusal

by Bonnie Honig

An acclaimed political theorist offers a fresh, interdisciplinary analysis of the politics of refusal, highlighting the promise of a feminist politics that does not simply withdraw from the status quo but also transforms it.

The Bacchae , Euripides’s fifth-century tragedy, famously depicts the wine god Dionysus and the women who follow him as indolent, drunken, mad. But Bonnie Honig sees the women differently. They reject work, not out of laziness, but because they have had enough of women’s routine obedience. Later they escape prison, leave the city of Thebes, explore alternative lifestyles, kill the king, and then return to claim the city. Their “arc of refusal,” Honig argues, can inspire a new feminist politics of refusal.

Refusal, the withdrawal from unjust political and economic systems, is a key theme in political philosophy. Its best-known literary avatar is Herman Melville’s Bartleby, whose response to every request is, “I prefer not to.” A feminist politics of refusal, by contrast, cannot simply decline to participate in the machinations of power. Honig argues that a feminist refusal aims at transformation and, ultimately, self-governance. Withdrawal is a first step, not the end game.

Rethinking the concepts of refusal in the work of Giorgio Agamben, Adriana Cavarero, and Saidiya Hartman, Honig places collective efforts toward self-governance at refusal’s core and, in doing so, invigorates discourse on civil and uncivil disobedience. She seeks new protagonists in film, art, and in historical and fictional figures including Sophocles’s Antigone, Ovid’s Procne, Charlie Chaplin’s Tramp, Leonardo da Vinci’s Madonna, and Muhammad Ali. Rather than decline the corruptions of politics, these agents of refusal join the women of Thebes first in saying no and then in risking to undertake transformative action.

Genres: Nonfiction, Feminism, Social Justice, Womens

208 pages, Hardcover

Published May 11, 2021

About the author

Bonnie Honig is a political and legal theorist specialized in democratic and feminist theory. She is Sarah Rebecca Roland Professor of Political Science at Northwestern University and Senior Research Professor at the American Bar Foundation. She received her PhD from Johns Hopkins University.

Prior to moving to Northwestern University, Prof. Honig taught at Harvard University for several years. The 1997 decision by then-President of Harvard Neil Rudenstine not to offer Honig tenure was highly controversial, and attracted harsh criticism from a number of prominent Harvard professors as a violation of Rudenstine's stated commitment to increasing the number of tenured female professors.

Reviews

[Tia · Rating 4 out of 5]

Really innovative readings of interesting texts and cool re-tooling of political theory by setting up conversations between theorists both major and underappreciated. Also very readable. Super helpful theoretically as well as inviting and inspiring practically. I just feel like the Cavarero/Ahmed chapter could have been stronger since there are so many fascinating connections - and disjunctures - between their projects.

[Hazal Ozvaris · Rating 4 out of 5]

4.5

[Attasit Sittidumrong · Rating 5 out of 5]

หนังสือสนุกมาก ผู้เขียนเริ่มต้นด้วยการตั้งป้อมวิจารณ์แนวคิดเรื่องการปฏิเสธของจอร์จิโอ อกัมเบนนักปรัชญาชื่อดังขาวอิตาเลี่ยนที่เสนอว่าแก่นสาระสำคัญของการปฏิเสธคือการทำให้สิ่งต่างๆซึ่งมีหน้าที่ตามการใช้สอยของมันเกิดความขัดข้องหรือ inoperate เพื่อเปิดความเป็นไปได้อื่นๆนอกจากการใช้สอยตามหน้าที่ของสิ่งเหล่านั้น—หรือก็คือ making thing inoperable— โดยเฉพาะการใช้งานสิ่งเหล่านั้นนอกเหนือไปจากกรอบที่กำหนดการใช้สอยให้กับตัวมัน พร้อมๆไปกับนำเสนอ (exhibit) การใช้งานแบบใหม่ดังกล่าวออกมาให้ผู้อื่นได้มองเห็น โดยผู้เขียนเห็นว่าเป็นปัญหาในข้อเสนอของอกัมเบนคือสุดท้ายแล้วการนำเสนอ thing inoperable to itself นั้นขาดมิติของการมีส่วนร่วมทางการเมืองไป กล่าวคือ การนำเสนอตัว inoperative แบบที่อกัมเบนยกขึ้นมานั้นไม่ได้นำไปสู่ action หรือการแสดงออกเพื่อปฏิเสธจริงๆ เพราะ inoperative ที่ถูกนำเสนอนี้ ถึงที่สุดก็ยังทำงานอยู่ในระนาบของการใช้สอย –คือ suspension of use and finding the new use— อันเป็นมิติเชิงเดี่ยวบนความสัมพันธ์ระหว่างวัตถุกับบุคคลแทนที่จะเป็นความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลด้วยกัน ดังนั้น ผู้เขียนจึงเสนอ new gesture ของการปฏิเสธโดย gesture ดังกล่าวจะปรากฏในบทละครโศกนาฏกรรมเรื่อง The Bacchae ของยูริพิเดส (ในฐานะคู่แย้งกับตัวบาร์เทิลบีในนิยายของเฮอร์มัน เมลวิลล์ที่อกัมเบนใช้เพื่ออธิบายถึงกระบวนการ inoperative ข้างต้น) ซึ่งมีเนื้อหากล่าวถึงไดโอนีซุสเทพผู้โกรธเกรี้ยวและการกระทำของนางอะกาเว่ผู้สังหารกษัตริย์ที่เป็นบุตรของตนพร้อมๆกับนำไปสู่การล่มสลายของกลุ่มชนชั้นนำในนครธีบส์

โดยอาศัยเนื้อหาจากละครโศกนาฏกรรมดังกล่าว ผู้เขียนสรุปว่า การปฏิเสธไม่ใช่แค่เรื่องของการ suspension of the use (เหมือนที่อกัมเบนเสนอ) แต่คือการ intensification of the non-use ต่างหาก โดยผู้เขียนอธิบายเพิ่มเติมว่าการ intensification of the non-use นั้นคือการตอกย้ำช่วงเวลาที่สิ่งต่างๆไม่ได้เป็นไปตามหน้าที่ พร้อมๆไปกับรื่นรมย์(enjoy) ในช่วงเวลาดังกล่าวในฐานะที่เป็นเวลาใหม่ ซึ่งก็คือ time to enjoy the unproductive moment หรือก็คือการตอกย้ำช่วงเวลาที่สิ่งต่างๆไม่ได้ถูกใช้ตามหน้าที่ของการใช้สอยที่ตัวมันถูกกำหนดมา (โดยไม่จำเป็นต้องย้อนกลับไปหาการใช้สอยแบบอื่นๆ) การปฏิเสธจึงมิใช่เรื่องของการ making thing inoperable by endorsing it the new use แต่เป็นเรื่องของการ relaxing the inoperative so as to enjoy the time of non-use ในแง่นี้ การปฏิเสธจึงสัมพันธ์กับความรื่นรมย์หรือ enjoyment แกนสำคัญของการเมืองเพื่อปฏิเสธจึงไม่ใช่เรื่องของการสร้าง the new use แล้วนำเสนอออกมา แต่คือการ dis-use หรือก็คือการ enjoy ในช่วงเวลาที่สิ่งต่างๆไม่ได้ถูกใช้งานตามหน้าที่ของมัน (เช่นแม่ที่หยุดทำหน้าที่ของแม่และรื่นรมย์กับการกระทำต่างๆในช่วงเวลาที่ตนเองไม่ใช่แม่ หรือนักเรียนหยุดทำหน้าที่ของนักเรียนและรื่นรมย์ไปกับการทำกิจกรรมที่ไม่ใช่กิจของนักเรียน ฯลฯ) และบนฐานของความรื่นรมย์นี่เองที่จะเปิดไปสู่การมีส่วนร่วมทางการเมืองได้ ผ่านการบอกเล่าความรื่นรมย์นั้นแก่บุคคลอื่น ซึ่งผู้เขียนได้ย้ำว่าการบอกเล่าความรื่นรมย์จากการที่ไม่ต้องปฏิบัติงานตามที่ได้รับมอบหมายนั้นสำคัญมากเพราะการบอกเล่าดังกล่าวเป็นเรื่องของการสร้างเรื่องซึ่งจะสัมพันธ์กับตัวผู้ฟังและกฏเกณฑ์ไวยากรณ์ที่กำกับการรับรู้เรื่องราวต่างๆของผู้ฟังในฐานะสมาชิกคนหนึ่งของสังคมการเมือง การปฏิเสธจึงจำเป็นต้องมีทั้ง enjoyment และการ telling the stories of enjoyment เพื่อทำให้ผู้ฟังเกิดการเปรียบเทียบและสะท้อนกลับไปถึงเงื่อนไขที่กำกับการดำรงอยู่ร่วมกันในสังคมการเมืองที่ตนอาศัยอยู่อันจะนำไปสู่การปฏิเสธ—และเปลี่ยนแปลง—กฏเกณฑ์ ไวยากรณ์ของการอยู่ร่วมกันในท้ายที่สุด

[Tara Brabazon · Rating 3 out of 5]

I had high hopes. They were not met by this book. I was heading for 'two stars', but the best research in the monograph appeared in the appendix and the notes. So please keep reading and engage with the last two components of the book.

I am desperate to read theorizations of refusal. I have worked for nearly a decade with Jean Baudrillard's 'double refusal.' So a feminist theory of refusal had me from the title.

This research does not match the potential of the title. Once more we see that 'close reading' is an inelegant replacement for expansive and deep research. I welcome the use of Agamben. But I would read Agamben, rather than Honig's rendering of Agamben.

This book has great potential. But we still await the great feminist scholar of refusal.

[Anarcouple]

Usually when I don't vibe with a book early on I still end up getting something out of it further down the line. Not really in this case. I guess it was good hearing a critique of an ethics of treating people as ends in and of themselves, but that's about it. Texts like this just re-affirm the fact I probably don't want to work in academia.

[cait barlowe · Rating 4 out of 5]

Feels weird to rate an academic text but I really enjoyed this, would have given it five stars had I read more of the referenced texts.