Ова дело како да било отцепено од минатото наше, од едно подзаборавено детство, од некои времиња кои ги оставивме, за да се оставиме себеси и продадеме евтино. За да се заборавиме. А Слаѓан нѐ враќа назад. Не враќа кон невиноста на некои други времиња. Нѐ враќа дома.
Зошто тоа го велам? Затоа што приказната за сликарот и црвенокосата не е само обична драма, мистерија, романса. Тоа е изронет дел од златните времиња на кинематографијата и книжевноста, кој дел сите нас нѐ научи како да се љубат тие уметности.
Црвенокосата и сликарот. Таа е спасена од нејзиниот миленик, а тој е спасен од нејзините очи. А таа не е само црвенокоса, а тој не е само сликар. Двајцата се надополнувања свои од еден откинат систем, каде се сошиени семејното насилство, тајните на општеството, педофилијата на изопачениот ум, булингот, лагите и молчењата.
Готски елементи, трагични ликови, величствени приказни. Мислиш читаш (гледаш) квалитет налик Now and Then, Donnie Darko, Scream; мислиш со секоја сцена слушаш мелодии од едно поедноставно време. Авторот те пренесува во еден свет каде маестрално и на посебен и уникатен начин се исткаени уметноста, музиката, литературата, борбеноста, истрајноста, мистеријата, плачот (на срната).
После исчезнувањето на три девојки во малиот град кој со самото негово име е предвесник на сенката која се крие и доаѓа, „златната четворка“ оди во потрага по одговори. Се соочува со сопствени падови и демони, игра паралелни улоги, чекори по слични патеки. Тоа што Аурора (поларната светлина во нејзините очи отсликувајќи близнаци кои се исти а сепак различни) го доживува дома, го завршува на крајот со крешендо од емоции и дела. Нејзината коса не е црвена само по горчливата крв која ја следи, туку и поради мистичноста на срната која ја носи истата боја во своето крзно. Плачот не е само на Аурора, плачот е на сите оние допрени од злокобноста на педофилијата и семејното насилство. А Слаѓан не само што ни го доближи тоа на сиров и суров начин, туку и ни даде надеж. Како што само тој знае како треба и колку треба.
Слаѓан флертува со зборовите, ги љуби речениците, прегрнува совршени посебности. Неговите параграфи те изненадуваат со секоја следна реченица од тоа колку се прекрасно оживеани, како поезија, како мелодија. Кога напиша „Ги пијам солзите на Исус“, јас се скршив. Кога напиша „Знаеш, отсекогаш сум посакувала луѓето вечно да се движат помеѓу дваесеттата и триесеттата година од животот – тоа според мене е најубавиот период, нели?“, јас се уништив.
Ми рече ти драг Слаѓане, дека „книгите секогаш си ги наоѓаат читателите“ и така бидна. Пред една година истото ми го кажа и една моја драга личност од Оксфорд кога првпат ѝ објаснив што впрочем е „Безсловен“. Како да знаел универзумот дека приказните ни се толку слични, нѐ предизвика за себеси да се предизвикаме со нови соголувања. И можеби да се излечиме уште повеќе. Во Ана ја видов мајка ми, во Аурора себеси, во останатите останати мои блиски и далечни. Приказните се раскажуваат за да одекнат низ вечноста, и да се најдат една со друга. Само ваков вид на дела ќе останат.
„Плачот на срната“ ја купив одамна и некако не се чувствував подготвен да ја прочитам. И реков дека ќе ми треба повеќе време да ја прочитам, ама оставив сѐ и дозволив да ме убие и повторно оживее. А сега знам зошто. Требало сега. За Слаѓан да ми даде надеж која ја бев изгубил периодов, дека добрината е најважна од сѐ.
Ти кажав еднаш, и ќе ти повторам уште еднаш. Не престанувај да твориш. Не престанувај да ни подаруваш вакви уметнички дела. Не престанувај да бидеш добар, љубовен, светол – има веќе многу темнина, дури и во овие книжевни кругови во кои не очекував дека би имало. Осветлувај нѐ Слаѓане, како аурора бореалис, како нејзината хетерохромија, маѓепсувај нѐ – мистично и вечно.