Met een Twitteraccount én temperament bindt de woke Kawtar online de strijd aan tegen ongelijkheid. Binnen een mum van tijd groeit ze uit tot Nederlands meest invloedrijke activist. De prijs die ze daarvoor moet betalen ziet ze echter niet aankomen.
“Iedere zin langs de woke-meetlat leggen tot het probleemloos is, is niet anders dan met Photoshop en filters normale uiterlijke kenmerken uit iedere foto gladstrijken. Het een vervreemdt ons van hoe we eruit zien, het ander van hoe we ons uiten.”
Deze satirische sleutelroman is met milde pen geschreven. Dibi heeft duidelijk het beste voor met zijn personages en stapt niet in hun valkuilen. Dat neemt niet weg dat hij wel degelijk oordeelt: over sjw’ers, over zwijgers, maar vooral over het systeem. De mooie twist aan het einde laat zien dat hij zich daarover geen enkele illusie maakt.
De hyper-actuele roman is vooral leuk voor mensen die thuis zijn op Twitter, voor mensen daarbuiten valt denk ik veel in het niet.
Afzichtelijke titel (beurk) en een hele verhaallijn die nogal voorspelbaar is tot het op het einde in 2 pagina's een hele RARE en ontzettend MISPLAATSTE wending neemt. Het Wokabulaire (soort woordenboek) achterin is nogal cringey en slaat hard de plank mis over sommige thema's. Dat rijmt niet met de rest van het boek, waarin Dibi wel op een subtiele manier 'wokisme' en al de bijkomende complexiteit weet neer te zetten. Hij slaagt er zo in een sterk hoofdpersonage te formuleren en de hindernissen in het leven van een activist te beschrijven. Dat is weliswaar knap geschreven, maar het idee van een activist die moeite heeft het persoonlijke en publieke leven te combineren is niet zo baanbrekend. Bovendien weet je al heel erg wat er gaat gebeuren.
Net in 1 zit uitgelezen. Het leest dus in ieder geval erg vlot! En ik vond het erg goed, ben niet zo van de Twitter maar ik kon volgens mij vrij veel van de verwijzingen naar echt bestaande twitteraars eruit halen. Ik ben blij dat het vrij liefdevol is opgeschreven, denk zo dat ook de typisch harde woke twitteraars de dilemma's van Kawtar wel herkennen. Het gaat wel echt alleen om de 'twitter activisten' en daarmee wordt automatisch geïmpliceerd alsof alle 'activisten' (ik haat het woord) op twitter zitten, wat dan wel weer wat jammer is.
Ik hoop dat Dibi's parlementaire vaardigheden sterker zijn dan zijn literaire...
Dit voelt als een betogende roman die eigenlijk helemaal niks te zeggen heeft. Wokeness blijft voor mij een lege term. Vanaf pagina één was het voor mij al duidelijk dat hoewel Kawtar gelijk heeft over het systematische racisme in onze samenleving, dat je dat niet oplost met gemene tweets. Aan het einde wordt ze vermoord door een witte homo, de allergrootste vijanden van het hele verhaal.
De witte homo's zijn als het ware de Orcs van het Nederlandse liberale status quo. Dat is misschien mooi gevonden maar kan je zien als nodeloos provocerend.
Wel in één dag uitgelezen dus ik heb er niet te lang over na hoeven denken.
Als het einde niet zo beroerd was, had ik drie sterren gegeven. Vond het sowieso vervelend dat er in de dialogen met meerdere personages tegelijkertijd niet duidelijk beschreven stond wie precies welke uitspraak deed.
Ik zou dit boek zelf niet hoog op mijn TBR-lijst gezet hebben, maar door een boekclub kwam ik ermee in contact.
Het is een dun boekje dat je op een twee- à drietal uurtjes kan uitlezen.
De kracht van dit boek is niet zozeer het plot, maar wel de vele herkenbare struggles en reflecties van het hoofdpersonage.
Ik zou dit boek niet per se aanraden aan iedereen, maar wel aan (jonge) mensen die inzicht willen krijgen in de (denk)processen die een 'radicale activist' kan doorlopen...
Hoewel ik vind dat er op sommige momenten een karikatuur van activisten wordt gemaakt, staan er ook wel enkele krachtige en leerrijke passages in - zeker voor wie dit thema nieuw is.
Omdat ik 3 sterren net its te weinig vind - gezien het een best uniek en relevant boek is voor deze tijd - geef ik het toch een solid 4 sterren (ervan uitgaande dat het vooral gericht is op jonge lezers).