Raf en Robbie, twee broertjes van 9 en 5 jaar, verhuizen met hun ouders vanuit de drukke stad naar de boerderij van hun opa en oma. Hun vader en moeder zijn nogal druk met zichzelf bezig, dus is er niemand die op ze let. En ook niet op opa, die een toren in het bos bouwt. Als oma dan opeens ziek wordt, zijn het Raf en Robbie die opa in de gaten moeten houden. En hem redden, wanneer dat nodig blijkt te zijn.
Met Beste broers schreef Jowi Schmitz een hartverwarmend verhaal over familie, dapperheid en groei. Over de vrijheid die iedereen eigenlijk zou moeten nemen om de wereld te maken zoals hij of zij dat wil - niet omdat dat nodig is, maar omdat het mooier is. Ook al stribbelt die wereld soms een beetje tegen.
Ik ben er helemaal ondersteboven van, zo'n mooi boek vind ik het. Een boek met een lach en een traan. Raf en Robbie, beste broers, wat zijn ze leuk. En wat komen ze uit een mooie familie vol koppige, dappere en grappige mensen die lekker hun eigen gang gaan ♥️ Een ode aan het leven en de liefde! Een kinderboek, maar voor jong en oud 👌🏻
"Ik haal diep adem, kijk om me heen naar al die nacht, knijp mijn ogen dicht om door het donker heen te kijken. En als dat niet lukt neem ik een besluit. Dan ís het maar donker. Simpel. Dan ís het maar zo. Leven met wat er is, niet met wat je zou willen dat er is. Ik adem uit. Meteen daarna voel ik het. Alsof er een vogel wegvliegt uit mijn buik. Vrijheid. Ik ben de baas van mijn eigen leven. Ik kan alles wat ik wil."
Een warm boek over familie, angsten overwinnen en koppig zijn. In prachtige taal geschreven. We bespreken het boek in de 31ste aflevering van De Grote Vriendelijke Podcast. Luister nu via Spotify, je podcast-app of http://www.degrotevriendelijkepodcast...
Een paar jaar geleden op de pabo een lezing gehad van Jowi Schmitz over onder andere dit boek, maar nog niet eerder een boek van haar opgepakt. Wel altijd nieuwsgierig geweest naar dit boek en nu eindelijk gelezen. Erg mooi verhaal over familie.
Het boek leest niet meteen makkelijk weg. Het duurt een hele tijd voor je er echt in zit. De illustraties zijn mooi en in kleur. Niet het beste boek van de boekenbingo dat ik gelezen heb. Wel een mooie boodschap: koppig zijn is goed.
Is het gek dat de beschreven familie me een beetje een unheimisch gevoel gaf? Wat moeten lezende kinderen met al die volwassenen die zo met zichzelf bezig zijn dat ze de kinderen half en half aan hun lot overlaten? Wie laat nou twee jongetjes van 5 en 9 zo vaak alleen en waarom lukt het ze niet de kinderen te eten te geven op de dag na de verhuizing? Dat heet gewoon verwaarlozing. Geen wonder dat de twee broertjes zich zo aan elkaar vastklampen. De ouders en grootouders laten het afweten.
Regelmatig stuitte ik op vreemde zinnen. Die moest ik twee keer lezen om ze te begrijpen. Alsof de familie een eigen soort Nederlands sprak. Welles en nietes werden wel eens en niet eens.
Er zitten heus wel geslaagde scènes in het boek. Ik vond bijvoorbeeld de autorit van de twee jongens behoorlijk spectaculair.
Ik kan niet anders dan dit boek een magere drie sterren geven. Omdat ik niet goed zie wat kinderen uit dit boek zouden moeten onthouden. Ik blijf met een wat droef gevoel zitten.
Een best zoet en mooi boek dat ik in een ruk heb uitgelezen over twee broers (4-ish en 9) die met hun ouders naar de boerderij gaat van opa/oma om daar voor een tijdje te wonen. De broers proberen het beste ervan te maken terwijl alles om hen heen niet altijd zo goed gaat. Ik vond de relatie tussen de twee erg lief en schattig. Ja, af en toe was er gekibbel maar vaak waren ze er voor elkaar. De beschrijvingen van alles was leuk om te lezen al had ik soms moeite om me te visualiseren hoe het huis nou was. Er gebeuren veel dingen, fijne dingen, zoals een nieuwe school waar ze allebei snel vriendjes maken, wat leuke oma/opa momentjes, vosjes, voetballen, maar ook niet fijne dingen, zoals dat oma ziek wordt, dat het niet lekker gaat tussen de ouders. Ik vond dat de ouders wel iets duidelijker hadden mogen zijn over hun relatie tegenover de jongens. Nu kwamen ze het te weten toen ze naar hun zieke oma in het ziekenhuis gingen. Zo tussen neus en lippen vertelde vader het alsof het niks was dat mama en papa even elkaar niet zagen. Um. Hallo. Doe even normaal. En ik vond het wel hilarisch dat het leuk dat alles goed was door een klein gebaartje. Tja, ik hoop toch echt dat ze eerst eens goed gaan praten. En ik vond het maar vreemd dat er soms geen eten was, of dat de kinderen 's nachts alleen waren (ja, sorry maar als vaders er niet is, moeders er niet is, en opa de toren aan het maken is... oma kan niet heel veel OK). Er waren ook prachtige gekleurde illustraties door het boek heen. Erg mooie stijl! Al met al, ik heb echt genoten van dit boek.
Een heel invoelend verhaal geschreven over familieverbanden en ontwikkelingen. De plot bevat een klein tragedie, verhuizing, ruzies tussen de ouders en ziekte oma. De schrijver heeft de karakters van de personages verschillend en invoelend uitgewerkt waardoor het verhaal zeggingskracht heeft en ik het boeiend vond om te lezen. Ik had het gevoel even met deze familie mee te leven. Het is een beetje in de traditie van Sjoerd Kuijper geschreven.
Dit boek over familie, vriendschap en koppigheid is echt een kleine lifechanger geweest. Opa is soms soms een beetje koppig en wil liever verder met het bouwen van zijn toren. In het boek kom je erachter waarom hij dit wil en wat zijn reden erachter is.
Het extra verhaal van de oma van de hoofdpersonen is prachtig beschreven. Je voelt al vanaf het begin dat ze best fragiel is en dat een ziekenhuisbezoek er haast wel inzit. Oma is wijs en heeft veel verhalen.
Een gevoelig boek met verschillende thema's. Op de cover wordt benadrukt dat het een ode is aan koppigheid...als dat niet benoemd werd had ik dat thema er niet zozeer uitgehaald. Er is naar mijn mening niet genoeg focus op een duidelijk probleem. Het is dan wel een gevoelig boek maar soms ook geforceerd. Veel bijzinnen met niet relevante info puur om iets meer sfeer te brengen. In het kort: te veel focus op sfeer, te weinig op verhaal.
Mooi, aandoenlijk verhaal over twee broertjes, een verhuizing, een koppige opa en een zieke oma, ouders die tegen een scheiding aan zitten, en ondanks alles toch zo hun best doen om er het beste van te maken. Voor de ervaren lezers vanaf 9 jaar, en misschien nog wel meer voor volwassenen die van goede jeugdliteratuur houden.
Lief verhaal over hoe het wel bijna echt zou kunnen zijn. Papa werkeloos, een verhuizing van de stad naar een dorp naar de boerderij van opa en oma, mama een nieuwe baan in het ziekenhuis, oma wordt ziek, opa wil een wens vervullen van zichzelf. De broertjes Robbie en Raf maken het allemaal mee en nog veel meer
Begon ermee als voorleesboek voor mijn dochter, die het eigenlijk al vrij snel als saai bestempelde. We besloten het nog een kans te geven, maar helaas. Na 90 bladzijden alsnog gestopt. Daarna zelf uitgelezen. Ondanks dat er uiteindelijk nog wel wat mooie dingen gebeuren, vond ik het geen aanrader. Doordat het zo langzaam op gang komt, lijkt het me geen boek dat kinderen echt weet te pakken.
Een verhaal over twee broertjes, een drukke moeder, een vader die niet weet wat hij wil, een koppige opa en een zieke oma. Deze samenstelling zorgt voor allemaal bijzondere situaties, geschreven vanuit de oudste broer. Het verhaal greep me niet echt aan. Ik vraag me af hoe dit boek voor kinderen is om te lezen.