What do you think?
Rate this book
Ζωώδες ένστικτο
Τρεις αιματοβαμμένες ιστορίες
Ο Μπιλ και ο Άλεξ είναι δυο πιστοί στρατιώτες, οι καλύτεροι που έχουν να επιδείξουν οι ΗΠΑ. Η τελευταία τους αποστολή τους οδηγεί στην Ρουμανία, όπου σε συνεργασία με μια ομάδα της CIA παραλαμβάνουν ένα μυστηριώδες ‘πακέτο’, με σκοπό να το μεταφέρουν αεροπορικώς στην Αμερική. Στα στενά όρια του αεροσκάφους θα έρθουν αντιμέτωποι με τον εφιάλτη.
Μια γάτα που ζει σε μια επαρχιακή πόλη της Ελλάδας, βλέπει τα παιδιά της να απάγονται από δυο επικίνδυνους ανθρώπους. Αποφασισμένη να τα πάρει πίσω θα μπλεχτεί σε μια αιματηρή καταδίωξη.
Δυο μικρά αδέρφια στέλνονται στο χωριό για να περάσουν τα Χριστούγεννα με τον παππού και τη γιαγιά. Την ζεστή ατμόσφαιρα των γιορτών στο χωριό διαδέχεται μια φολκλόρ ιστορία η οποία παίρνει σάρκα και οστά, έπειτα από μια επίσκεψη των παιδιών στο γειτονικό δάσος.
Ο Μπιλ και ο Άλεξ είναι δυο πιστοί στρατιώτες, οι καλύτεροι που έχουν να επιδείξουν οι ΗΠΑ. Η τελευταία τους αποστολή τους οδηγεί στην Ρουμανία, όπου σε συνεργασία με μια ομάδα της CIA παραλαμβάνουν ένα μυστηριώδες ‘πακέτο’, με σκοπό να το μεταφέρουν αεροπορικώς στην Αμερική. Στα στενά όρια του αεροσκάφους θα έρθουν αντιμέτωποι με τον εφιάλτη.
Μια γάτα που ζει σε μια επαρχιακή πόλη της Ελλάδας, βλέπει τα παιδιά της να απάγονται από δυο επικίνδυνους ανθρώπους. Αποφασισμένη να τα πάρει πίσω θα μπλεχτεί σε μια αιματηρή καταδίωξη.
Δυο μικρά αδέρφια στέλνονται στο χωριό για να περάσουν τα Χριστούγεννα με τον παππού και τη γιαγιά. Την ζεστή ατμόσφαιρα των γιορτών στο χωριό διαδέχεται μια φολκλόρ ιστορία η οποία παίρνει σάρκα και οστά, έπειτα από μια επίσκεψη των παιδιών στο γειτονικό δάσος.
- GenresHorror
232 pages, Paperback
Published July 13, 2020
19 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
August 23, 2020
4,5/5
Τρεις πολυ δυνατες ιστοριες τρομου, οι οποιες πανε προς ενα στυλ που δεν συνανταμε συχνα, απο Ελληνες. Εχουν αρκετη δοση καφριλας μεσα τους.
Η δευτερη νουβελετα, με τιτλο "Εφταψυχη", ειναι η αγαπημενη μου. Και οι αλλες δυο, ειναι πολυ δυνατες. Αλλα ειδικα αυτη, μου αρεσε πολυ. Εφτανα σε σημεια που ολο ελεγα "εδω τελειωνει", αλλα συνεχεια με διεψευδε και συνεχισε για πολυ ακομα. Πολυ ωραια και πρωτότυπη.
Εξτρα ποντοι για:
*Το εξωφυλλο-tribute στο Texas chainsaw massacre
*Την (πολυ συντομη) εμφανιση του dr. Tongue
*Τις αναφορες στα αλλα δυο βιβλια του. Παντα μου αρεσει οταν γινεται αυτο.
Πραγματα που δεν θεωρω ιδιαιτερα αξια αναφορας, αλλα θα τα αναφερω για οσους το ψειριζουν:
*Στο "Εφταψυχη" εχει μεγαλη δοση υπερβολης. Το ειδος το σηκωνει αυτο, απλα μπορει να ξενισει καποιους που δεν ειναι εξοικειωμενοι.
* Εχει καποια (λιγα)λαθη στην επιμελεια, αλλα στην συγκεκριμενη περιπτωση(σε αντιθεση με αλλες, που κραζω αβερτα), δεν αξιζει να σταθει κανεις εκει. Γιατι προκειται για μια 100% αυτοεκδοση, οπου για τα παντα ειναι υπευθυνος ο συγγραφεας και οχι καποιος εκδοτικος/επιμελητης(ονοματα δεν λεμε). Φυσιολογικο να ξεφυγουν καποια πραγματα.
Πιστευω αξιζει 100% την στηριξη και τον αναγνωστικο σας χρονο.
Τρεις πολυ δυνατες ιστοριες τρομου, οι οποιες πανε προς ενα στυλ που δεν συνανταμε συχνα, απο Ελληνες. Εχουν αρκετη δοση καφριλας μεσα τους.
Η δευτερη νουβελετα, με τιτλο "Εφταψυχη", ειναι η αγαπημενη μου. Και οι αλλες δυο, ειναι πολυ δυνατες. Αλλα ειδικα αυτη, μου αρεσε πολυ. Εφτανα σε σημεια που ολο ελεγα "εδω τελειωνει", αλλα συνεχεια με διεψευδε και συνεχισε για πολυ ακομα. Πολυ ωραια και πρωτότυπη.
Εξτρα ποντοι για:
*Το εξωφυλλο-tribute στο Texas chainsaw massacre
*Την (πολυ συντομη) εμφανιση του dr. Tongue
*Τις αναφορες στα αλλα δυο βιβλια του. Παντα μου αρεσει οταν γινεται αυτο.
Πραγματα που δεν θεωρω ιδιαιτερα αξια αναφορας, αλλα θα τα αναφερω για οσους το ψειριζουν:
*Στο "Εφταψυχη" εχει μεγαλη δοση υπερβολης. Το ειδος το σηκωνει αυτο, απλα μπορει να ξενισει καποιους που δεν ειναι εξοικειωμενοι.
* Εχει καποια (λιγα)λαθη στην επιμελεια, αλλα στην συγκεκριμενη περιπτωση(σε αντιθεση με αλλες, που κραζω αβερτα), δεν αξιζει να σταθει κανεις εκει. Γιατι προκειται για μια 100% αυτοεκδοση, οπου για τα παντα ειναι υπευθυνος ο συγγραφεας και οχι καποιος εκδοτικος/επιμελητης(ονοματα δεν λεμε). Φυσιολογικο να ξεφυγουν καποια πραγματα.
Πιστευω αξιζει 100% την στηριξη και τον αναγνωστικο σας χρονο.
July 27, 2020
Πρώτη επαφή με το έργο του Μιχάλη Δαγκλή, αν και από τον Οκτώβριο του 2018 έχω αγορασμένη τη συλλογή διηγημάτων "Αγαλήνευτα βάθη". Αλλά είπα να αγοράσω και να διαβάσω άμεσα τούτη τη συλλογή, μιας και είναι φετινή κυκλοφορία και μικρότερη σε μέγεθος, για να δω τι "παίζει" και με τον συγκεκριμένο συγγραφέα. Λοιπόν, αν μη τι άλλο πέρασα ωραία την ώρα μου. Το βιβλίο περιέχει τρεις ψυχαγωγικές και αρκετά αιματοβαμμένες ιστορίες που προσφέρουν δράση, αγωνία και, φυσικά, μπόλικο αίμα. Τα διηγήματα "Νυχτερέμι" και "Μαντρακούκος" ήταν αρκετά ικανοποιητικά και με διάφορα καλούδια, αλλά εντέλει δεν με εντυπωσίασαν ούτε ως προς τη γραφή ούτε ως προς τις ιδέες, ενώ κάποια πράγματα δεν με έπεισαν ιδιαίτερα. Όμως το αρκετά μεγάλο σε μέγεθος διήγημα "Εφτάψυχη" ήταν πραγματικά πάρα πολύ καλό και, θα έλεγα, αρκετά διαφορετικό από τα συνηθισμένα: Βλέπετε, πρωταγωνίστρια είναι μια... γάτα, που προσπαθεί να σώσει τα μικρά της από δυο διεστραμμένους τύπους. Η γραφή εδώ είναι έντονη, ο συγγραφέας κατάφερε να με κάνει ένα με την αγωνία και τον φόβο της γάτας, στην απεγνωσμένη προσπάθειά της απέναντι στα δίποδα πλάσματα που προκαλούν καταστροφή. Οι περιγραφές είναι ρεαλιστικές και ιδιαίτερα γλαφυρές στις σκηνές βίας (που είναι πολλές), ενώ οι ρυθμοί είναι έντονοι από την αρχή μέχρι το τέλος. Ειλικρινά, είναι από τα πολύ καλά διηγήματα τρόμου και αγωνίας που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό, γι'αυτό και την τελευταία στιγμή το βιβλίο τσιμπάει και τέταρτο αστεράκι. Τέλος, μιας και ουσιαστικά μιλάμε για αυτοέκδοση, υπάρχουν λαθάκια επιμέλειας: Τίποτα το φοβερό, βέβαια, απλώς το αναφέρω. (7.5/10)
June 9, 2021
(κάποιες σκέψεις για το ‘’Ζωώδες ένστικτο’’ του Μιχάλη Δαγκλή)
Αυτός ο χώρος έχει κάθε λογής άτομα εντός του. Κλείνω δέκα χρόνια φέτος, ενεργός στα δρώμενα, οπότε θεωρώ έχω μια σχετικά καλή εικόνα και… ίσως την χειρότερη άποψη! Αλλά ας μείνω μόνο στους συγγραφείς, που είναι κάτι σαν ομόφυλοι συμπολεμιστές, αφήνοντας στην άκρη τις δύο άλλες άκρες του τρίπτυχου: τα υπερόντα που έχουμε σε βάθρο, που γλείφουμε, που παρακαλάμε και προσκυνάμε (δηλ. εκδότες και αναγνώστες –που έχουν την ίδια σημασία και ισχύ στα μάτια μας).
Έχουμε λοιπόν: ψώνια με πένα και ψώνια δίχως πένα, λογοκλόπους που κρύβονται και αναίσχυντους λογοκλόπους, αξιόλογους ανθρώπους και άτομα ανάξια λόγου, αισχρές πένες που βασιλεύουν λόγω πι αρ και τρομερές πένες που καταβαραθρώνονται λόγω έλλειψης πι αρ, ομορφόπαιδα με γκρούπις και άσχημη πένα και ασχημόπαιδα με χέητερς και πανέμορφη πένα, ευνοημένους και αδικημένους, κακομοίρηδες και κωλόφαρδους, κάποιους που δίνουν τα φώτα τους και κάποιους που είδαν φως και μπήκαν, κάποιους που είχαν όλα τα φόντα και έμειναν στο φόντο και κάποιους που είναι πρώτη μούρη στο καβούρι δίχως να ξέρουμε γιατί, και τέλος, άτομα σαν τον γράφοντα που δεν ξέρουν τι τους γίνεται.
Ο Μιχάλης Δαγκλής είναι η ήρεμη δύναμη που ήρθε για να μείνει!
Δεν είναι ούτε διάττων αστήρ ούτε αστείος, δεν ούτε είναι ψωνισμένος ούτε αλαζών. Κάθε βήμα του είναι σταθερό, η εξέλιξη σε κάθε κείμενό του είναι σταθερή, έχει πολύ ταλέντο μα έχει ρίξει και πολλή δουλειά και αυτό φαίνεται σε κάθε κυκλοφορία του. Ναι, το ομολογώ, είμαι ένας νέος παθιασμένος ακόλουθος και ανυπομονώ για κάθε κυκλοφορία του από τότε που διάβασα το ντεμπούτο του ‘’αγαλήνευτα βάθη’’.
Μας συστήθηκε με συλλογή διηγημάτων, ακολούθησαν αυτές οι τρεις νουβέλες και υπάρχει και ένα μυθιστόρημα. Τι άλλη απόδειξη χρειάζεται κανείς, όταν τα πειστήρια υπάρχουν και στις τρεις κυρίαρχες πεζογραφικές φόρμες; Είναι καλός όμως; Δες στον διθύραμβο άνωθεν. Τα βιβλία του κυλάνε νερό, κρατούν την αγωνία αμείωτη, μα ο ρυθμός είναι αψεγάδιαστος.
Τι έχουμε όμως εδώ;
Τρεις νουβέλες. Σε όλες αναφέρεται η Αδέρα, κάτι που εκτίμησα δεόντως, και όλες έχουν απόηχους από Κινγκ, αλλά το ελληνικό στοιχείο κυριαρχεί, ακόμα και στην ‘’αμερικανιά’’ της συλλογής.
Συγκεκριμένα:
Νυχτερέμι: ξεκινάει σαν τον Δράκουλα, στο σημείο που ήταν πάνω στο καράβι. Γίνεται Κινγκ και snakes on the plane στο πολύ εφιαλτικό του. Καταλήγει σε πραγματικό φόρο τιμής στην Ζώνη του λυκόφωτος. Έχοντας κόλλημα με τις Ιστορίες από την Κρύπτη και έχοντας γράψει πολλά στην ‘’φόρμουλα’’ που μου δίδαξαν, ήταν συγκινητικό να βλέπω κάποιον άλλον συγγραφέα να κάνει κάτι αντίστοιχο με την δική του αγαπημένη σειρά. Η σχέση των δύο φίλων με συγκίνησε επίσης, καθώς και η στάση τους λίγο πριν από το ‘’τέλος’’ τους. Το παρελθόν με το πιτσιρίκι ήταν πανέμορφο, η φρίκη του Μπίσοπ γάμησε, το τέρας ήταν πραγματικά απειλητικό και το αποκορύφωμα επικό και σχεδόν σιαμαλανικό. Αν το πρώτο από τα αγαλήνευτα βάθη είχε κάμποσα σημεία που μου είχαν κλωτσήσει, εδώ ένιωσα ανυπομονησία για όσα θα ακολουθούσαν!
Εφτάψυχη: αν στο προηγούμενο συγκινήθηκα από την προσέγγιση του στόρι, εδώ ανατρίχιασα από το περιεχόμενο. Πώς τα φέρνει στους γραφιάδες η ζωή, όταν γράφουν κάτι, να πέφτει στον διάβα τους κάτι παρόμοιο; Από εκεί που λες ‘’μα τι ιδέα; Πώς ζούσε η ανθρωπότητα δίχως αυτό το κείμενό μου;’’ έρχεται ένα ξένο κείμενο στα χέρια σου και αναφωνείς ‘’καταραμένη παρθενογένεση γιατί να είσαι νεκρή από το 10000 πΧ’’ (αναφορά από Ντουράντ αυτή). Ότι έγραφα για ένα νοήμων γατί και να σου ο Δαγκλής με πρόλαβε στο τύπωμα. Βέβαια εμένα είναι σερνικός σε πόλη και τούτη θηλυκιά σε χωριό, αλλά τι να κάνεις; Θέλω να πιστεύω ότι είμαστε αμφότεροι μεγάλα πνέματα και συναντηθήκαμε την περίοδο της πνεμονολογικής νόσου της πανδημίας. Ο κίνδυνος για τους δερματάδες ήταν απτός και αγωνιούσες, η προοικονομία για τον Μπασταρδεμένο και τους αρουραίους αριστουργηματικά δοσμένη σαν πρελούδιο για να χρησιμοποιηθεί στο κρεσέντο, η αρχή με το φίδι σε πιάνει κι εσένα από τον λαιμό και δεν μπορείς να το αφήσεις, το δίπολο καλοί και κακοί άνθρωποι όμορφα υπογραμμισμένο δίχως να είναι μελό, το καρδιοχτύπι της μάνας πέρναγε και στον αναγνώστη. Ο Αίσωπος ακόμα ζει και όχι σαν μαρμότα ή κόπρος στα βιβλία του Κινγκ, μα σαν γατί στην χώρα που τον γέννησε.
Μαντρακούκος: σιαμαλανικό δεν είπα άνωθεν; Να σου και ο σιάμαλαν στο σπίτι να μου κλείνει το μάτι με τους στοιχειωτικούς παππούδες. Μα ίσως και το αγαπημένο μου της συλλογής. Η αθωότητα τέλεια αποτυπωμένη, η αγωνία και ο τρόμος επίσης, ανατροπή στην ανατροπή, τρομερή απεικόνιση και των δύο παππούδων, καμία μπέσα για το ξεκλήρισμα της γιαγιάς, πολλήηηη αγωνία (και χάρηκα που έκλεινε και η Αδέρα το μάτι σε αυτό, όπως έκαναν όλα στην Αδέρα, μα για την Αδέρα την επόμενη εβδομάδα).
Συνοψίζοντας: το μόνο αρνητικό που εντόπισα ήταν κάτι ‘’πως’’ (που ενώ ήθελαν τόνο απλά δεν μπήκε σε κανένα πώς ο τόνος ποτέ) και κάτι ‘’ότι’’ (που επίσης το κόμμα δεν μπήκε ποτέ). Άρα; Κανένα πρόβλημα για την πένα και την ενόχλα μου στον επιμελητή.
Αυτός ο χώρος έχει κάθε λογής άτομα εντός του. Κλείνω δέκα χρόνια φέτος, ενεργός στα δρώμενα, οπότε θεωρώ έχω μια σχετικά καλή εικόνα και… ίσως την χειρότερη άποψη! Αλλά ας μείνω μόνο στους συγγραφείς, που είναι κάτι σαν ομόφυλοι συμπολεμιστές, αφήνοντας στην άκρη τις δύο άλλες άκρες του τρίπτυχου: τα υπερόντα που έχουμε σε βάθρο, που γλείφουμε, που παρακαλάμε και προσκυνάμε (δηλ. εκδότες και αναγνώστες –που έχουν την ίδια σημασία και ισχύ στα μάτια μας).
Έχουμε λοιπόν: ψώνια με πένα και ψώνια δίχως πένα, λογοκλόπους που κρύβονται και αναίσχυντους λογοκλόπους, αξιόλογους ανθρώπους και άτομα ανάξια λόγου, αισχρές πένες που βασιλεύουν λόγω πι αρ και τρομερές πένες που καταβαραθρώνονται λόγω έλλειψης πι αρ, ομορφόπαιδα με γκρούπις και άσχημη πένα και ασχημόπαιδα με χέητερς και πανέμορφη πένα, ευνοημένους και αδικημένους, κακομοίρηδες και κωλόφαρδους, κάποιους που δίνουν τα φώτα τους και κάποιους που είδαν φως και μπήκαν, κάποιους που είχαν όλα τα φόντα και έμειναν στο φόντο και κάποιους που είναι πρώτη μούρη στο καβούρι δίχως να ξέρουμε γιατί, και τέλος, άτομα σαν τον γράφοντα που δεν ξέρουν τι τους γίνεται.
Ο Μιχάλης Δαγκλής είναι η ήρεμη δύναμη που ήρθε για να μείνει!
Δεν είναι ούτε διάττων αστήρ ούτε αστείος, δεν ούτε είναι ψωνισμένος ούτε αλαζών. Κάθε βήμα του είναι σταθερό, η εξέλιξη σε κάθε κείμενό του είναι σταθερή, έχει πολύ ταλέντο μα έχει ρίξει και πολλή δουλειά και αυτό φαίνεται σε κάθε κυκλοφορία του. Ναι, το ομολογώ, είμαι ένας νέος παθιασμένος ακόλουθος και ανυπομονώ για κάθε κυκλοφορία του από τότε που διάβασα το ντεμπούτο του ‘’αγαλήνευτα βάθη’’.
Μας συστήθηκε με συλλογή διηγημάτων, ακολούθησαν αυτές οι τρεις νουβέλες και υπάρχει και ένα μυθιστόρημα. Τι άλλη απόδειξη χρειάζεται κανείς, όταν τα πειστήρια υπάρχουν και στις τρεις κυρίαρχες πεζογραφικές φόρμες; Είναι καλός όμως; Δες στον διθύραμβο άνωθεν. Τα βιβλία του κυλάνε νερό, κρατούν την αγωνία αμείωτη, μα ο ρυθμός είναι αψεγάδιαστος.
Τι έχουμε όμως εδώ;
Τρεις νουβέλες. Σε όλες αναφέρεται η Αδέρα, κάτι που εκτίμησα δεόντως, και όλες έχουν απόηχους από Κινγκ, αλλά το ελληνικό στοιχείο κυριαρχεί, ακόμα και στην ‘’αμερικανιά’’ της συλλογής.
Συγκεκριμένα:
Νυχτερέμι: ξεκινάει σαν τον Δράκουλα, στο σημείο που ήταν πάνω στο καράβι. Γίνεται Κινγκ και snakes on the plane στο πολύ εφιαλτικό του. Καταλήγει σε πραγματικό φόρο τιμής στην Ζώνη του λυκόφωτος. Έχοντας κόλλημα με τις Ιστορίες από την Κρύπτη και έχοντας γράψει πολλά στην ‘’φόρμουλα’’ που μου δίδαξαν, ήταν συγκινητικό να βλέπω κάποιον άλλον συγγραφέα να κάνει κάτι αντίστοιχο με την δική του αγαπημένη σειρά. Η σχέση των δύο φίλων με συγκίνησε επίσης, καθώς και η στάση τους λίγο πριν από το ‘’τέλος’’ τους. Το παρελθόν με το πιτσιρίκι ήταν πανέμορφο, η φρίκη του Μπίσοπ γάμησε, το τέρας ήταν πραγματικά απειλητικό και το αποκορύφωμα επικό και σχεδόν σιαμαλανικό. Αν το πρώτο από τα αγαλήνευτα βάθη είχε κάμποσα σημεία που μου είχαν κλωτσήσει, εδώ ένιωσα ανυπομονησία για όσα θα ακολουθούσαν!
Εφτάψυχη: αν στο προηγούμενο συγκινήθηκα από την προσέγγιση του στόρι, εδώ ανατρίχιασα από το περιεχόμενο. Πώς τα φέρνει στους γραφιάδες η ζωή, όταν γράφουν κάτι, να πέφτει στον διάβα τους κάτι παρόμοιο; Από εκεί που λες ‘’μα τι ιδέα; Πώς ζούσε η ανθρωπότητα δίχως αυτό το κείμενό μου;’’ έρχεται ένα ξένο κείμενο στα χέρια σου και αναφωνείς ‘’καταραμένη παρθενογένεση γιατί να είσαι νεκρή από το 10000 πΧ’’ (αναφορά από Ντουράντ αυτή). Ότι έγραφα για ένα νοήμων γατί και να σου ο Δαγκλής με πρόλαβε στο τύπωμα. Βέβαια εμένα είναι σερνικός σε πόλη και τούτη θηλυκιά σε χωριό, αλλά τι να κάνεις; Θέλω να πιστεύω ότι είμαστε αμφότεροι μεγάλα πνέματα και συναντηθήκαμε την περίοδο της πνεμονολογικής νόσου της πανδημίας. Ο κίνδυνος για τους δερματάδες ήταν απτός και αγωνιούσες, η προοικονομία για τον Μπασταρδεμένο και τους αρουραίους αριστουργηματικά δοσμένη σαν πρελούδιο για να χρησιμοποιηθεί στο κρεσέντο, η αρχή με το φίδι σε πιάνει κι εσένα από τον λαιμό και δεν μπορείς να το αφήσεις, το δίπολο καλοί και κακοί άνθρωποι όμορφα υπογραμμισμένο δίχως να είναι μελό, το καρδιοχτύπι της μάνας πέρναγε και στον αναγνώστη. Ο Αίσωπος ακόμα ζει και όχι σαν μαρμότα ή κόπρος στα βιβλία του Κινγκ, μα σαν γατί στην χώρα που τον γέννησε.
Μαντρακούκος: σιαμαλανικό δεν είπα άνωθεν; Να σου και ο σιάμαλαν στο σπίτι να μου κλείνει το μάτι με τους στοιχειωτικούς παππούδες. Μα ίσως και το αγαπημένο μου της συλλογής. Η αθωότητα τέλεια αποτυπωμένη, η αγωνία και ο τρόμος επίσης, ανατροπή στην ανατροπή, τρομερή απεικόνιση και των δύο παππούδων, καμία μπέσα για το ξεκλήρισμα της γιαγιάς, πολλήηηη αγωνία (και χάρηκα που έκλεινε και η Αδέρα το μάτι σε αυτό, όπως έκαναν όλα στην Αδέρα, μα για την Αδέρα την επόμενη εβδομάδα).
Συνοψίζοντας: το μόνο αρνητικό που εντόπισα ήταν κάτι ‘’πως’’ (που ενώ ήθελαν τόνο απλά δεν μπήκε σε κανένα πώς ο τόνος ποτέ) και κάτι ‘’ότι’’ (που επίσης το κόμμα δεν μπήκε ποτέ). Άρα; Κανένα πρόβλημα για την πένα και την ενόχλα μου στον επιμελητή.
July 27, 2020
Μπορείτε να διαβάσετε ολοκληρωμένη την κριτική μου στο https://www.lefalok.gr/%CE%92%CE%B9%C...
Αν και δεν είμαι λάτρης των βιβλίων τρόμου και μυστηρίου, κάνω πάντα μία εξαίρεση σε βιβλία που έχουν το φανταστικό στοιχείο παρών. Για να πω την αλήθεια είχα πάρα πολλά χρόνια να διαβάσω ιστορία τρόμου και μυστηρίου. Δεν θα το κρύψω, θα είμαι ξεκάθαρος, πως ένας από τους κύριους λόγους που αποφάσισα να διαβάσω και να αξιολογήσω πρώτος αυτό το βιβλίο είναι επειδή εμπλέχθηκα στην διαδικασία έκδοσης του, κατευθύνοντας τον συγγραφέα ως ένα μικρό βαθμό. Παρόλα αυτά, το αποτέλεσμα με ικανοποίησε και από δω και στο εξής σκοπεύω να διαβάζω περισσότερα βιβλία από 'Ελληνες συγγραφείς που γράφουν ιστορίες τρόμου. Στην κυριολεξία δεν είχα ιδέα ότι το ελληνικό φανταστικό σε αυτό τον τομέα έχει βελτιωθεί τόσο πολύ.
Γυρίζοντας πίσω στην αξιολόγηση μου τώρα για το συγκεκριμένο "πόνημα" μπορώ να πω ότι έμεινα πολύ ικανοποιημένος στο σύνολο των ιστοριών. Η πρώτη ιστορία μου δίνει την αίσθηση πως δεν θα αρέσει σε κάποιους, ενώ κάποιοι άλλοι θα την αγαπήσουν για την cult-ίλα που βγάζει. Σε γενικές γραμμές όμως πρόκειται για ένα πολύ ικανοποιητικό σύνολο ξεχωριστών ιστοριών τρόμου, με φανταστικά στοιχεία. Μου άρεσαν σε γενικές γραμμές οι περιγραφές, καθώς και τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών, ενώ η ροή κυλούσε άψογα σε όλες. Ως spoiler να αναφέρω πώς όλες οι ιστορίες συνδέονται ελαφρά με το άλλο βιβλίο του συγγραφέα, "Η Τελευταία Νύχτα της Αδέρας" το οποίο κυκλοφορεί ήδη από τις εκδόσεις Υδροπλάνο και λειτουργούν ως easter eggs.
Κάποια ουδέτερα σχόλια που έχω να αναφέρω είναι πως θα μπορούσε να έχει γίνει λίγο καλύτερη επιμέλεια στο ίδιο το βιβλίο μιας και λείπουν κάποια πράγματα, όπως για παράδειγμα τα περιεχόμενα, ενώ υπάρχουν κάποια ορθογραφικά και συντακτικά λάθη τα οποία δεν μπορώ να πω ότι μου χάλασαν την ροή. Σε γενικές γραμμές, για αυτοέκδοση, είχε πολύ λιγότερα λάθη σε σχέση με άλλα που γίνονται από εκδοτικούς οίκους και υποτίθεται πως έχει γίνει έλεγχος…
Στα μειονεκτήματα να αναφέρω πως παρότι υπήρχαν κάποια easter eggs που συνδέουν πολύ ελαφρά τις ιστορίες αναμεταξύ τους, δεν μπορώ να πω ότι με χάλασε κάτι άλλο.
Ας δούμε όμως τώρα -μία προς μία- όλες τις ιστορίες μιας και σε κάθε συλλογή που διαβάζω, συνηθίζω να τις αξιολογώ ξεχωριστά σαν να ήταν βιβλίο από μόνες τους.
"Νυχτερέμι" - Η πρώτη ιστορία μου έκανε για κλασικό pulp fiction της παλιάς καλής εποχής με στοιχεία σπλάτερ και σενάριο b-movie. Παρά το τρελό και σε κάποια σημεία άκυρο σενάριο της, η ροή κυλά όμορφα καθώς και οι χαρακτήρες. Ο ένας από τους πρωταγωνιστές παρουσιάζεται και ως comfort character και βελτιώνει ή για την ακρίβεια δίνει αστείες νότες σε όλη την ιστορία. Με τους χαρακτήρες δεν μπορώ να πω πως δέθηκα ιδιαίτερα και για αυτό το λόγο δεν μου δημιούργησε κάποια ιδιαίτερα συναισθήματα το τέλος. Αν λοιπόν είσαι fan των παλιών cult ταινιών, θα την βρεις αρκετά διασκεδαστική. Από την άλλη, είναι μια ιστορία που δεν θα είναι είναι για όλους.
"Εφτάψυχη" - Αυτή η ιστορία με συγκλόνισε περισσότερο από τις άλλες και είναι αρκετά μεγάλη, σε μέγεθος νουβέλας. Αν και δεν συνηθίζω spoiler σε βιβλία, η ιστορία αφορά μια γάτα και τα μικρά της, από την δική της οπτική. Η ιστορία έχει από την αρχή την αίσθηση του μυστηρίου, που σταδιακά διαδέχεται η ένταση και η αγωνία. Οι σκηνές μου έκοβαν την ανάσα και "ίδρωσα" αρκετά για να την τελειώσω. Είχα καιρό να διαβάσω τόσο δυνατή ιστορία. Περιέχονται αρκετές δόσεις γραφικής βίας, οπότε απευθύνεται για άτομα 18+ αυστηρά! Σε συζήτηση που είχα με τον συγγραφέα του βιβλίου, μου ανέφερε πως όταν το έστειλε σε εκδοτικό οίκο για αξιολόγηση/έκδοση, του το απέρριψαν λόγω υπερβολικής βίας και αυτή που το αξιολόγησε έβαλε τα κλάματα. Εγώ αυτό θα το έβαζα στο οπισθόφυλλο... για διαφήμιση, μιας και τέτοια βιβλία πρέπει να διαβάζονται. Πέρα από την πλάκα, μιλάμε για δυνατή ιστορία που θα σας συγ(κλονίσει).
"Μαντρακούκος" - Η τρίτη και τελευταία ιστορία είναι πιο ήπια σε σχέση με την προηγούμενη, αλλά δεν αποτυγχάνει να σε "τρομάξει". Έχει ένα ύφος χαρούμενης Χριστουγεννιάτικης ιστορίας πού καταλήγει στον απόλυτο όλεθρο. Περιέχει αρκετά κλασικά τρόπαια τα οποία μου αρέσει να βλέπω σε ιστορίες και τα περιμένω. Για αυτό το λόγο κιόλας δεν μπορώ να πω ότι συνέβη κάτι το οποίο δεν το περίμενα από πλευράς πλοκής, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι σε αρκετά σημεία δεν κράτησα την αναπνοή μου μέχρι να τελειώσει η σελίδα, περιμένοντας με αγωνία να δω τι θα γίνει στους πρωταγωνιστές. Το μόνο αρνητικό της συγκεκριμένης ιστορίας είναι πως ήθελε παραπάνω επιμέλεια από τον συγγραφέα μιας και κάποια λάθη με ανάγκασαν διαβάσω κάποια στιγμή από την αρχή για να καταλάβω τι εννοούσε ή ότι εννοούσε ακριβώς το αντίθετο, έτσι έχασα λίγο τον μπούσουλα και την ροή κάποιες φορές.
Κλείνοντας, θέλω να αναφέρω πως η συγκεκριμένη συλλογή περιέχει κάποιες πολύ δυνατές ιστορίες που θα σας συγκινήσουν και θα σας κάνουν να ριγήσετε. Εμένα πάντως το συγκεκριμένο βιβλίο ξύπνησε το "ζωώδες ένστικτο" μου και θα ήθελα να διαβάσω περισσότερες ιστορίες τρόμου με φανταστικά στοιχεία όπως αυτό.
Αν και δεν είμαι λάτρης των βιβλίων τρόμου και μυστηρίου, κάνω πάντα μία εξαίρεση σε βιβλία που έχουν το φανταστικό στοιχείο παρών. Για να πω την αλήθεια είχα πάρα πολλά χρόνια να διαβάσω ιστορία τρόμου και μυστηρίου. Δεν θα το κρύψω, θα είμαι ξεκάθαρος, πως ένας από τους κύριους λόγους που αποφάσισα να διαβάσω και να αξιολογήσω πρώτος αυτό το βιβλίο είναι επειδή εμπλέχθηκα στην διαδικασία έκδοσης του, κατευθύνοντας τον συγγραφέα ως ένα μικρό βαθμό. Παρόλα αυτά, το αποτέλεσμα με ικανοποίησε και από δω και στο εξής σκοπεύω να διαβάζω περισσότερα βιβλία από 'Ελληνες συγγραφείς που γράφουν ιστορίες τρόμου. Στην κυριολεξία δεν είχα ιδέα ότι το ελληνικό φανταστικό σε αυτό τον τομέα έχει βελτιωθεί τόσο πολύ.
Γυρίζοντας πίσω στην αξιολόγηση μου τώρα για το συγκεκριμένο "πόνημα" μπορώ να πω ότι έμεινα πολύ ικανοποιημένος στο σύνολο των ιστοριών. Η πρώτη ιστορία μου δίνει την αίσθηση πως δεν θα αρέσει σε κάποιους, ενώ κάποιοι άλλοι θα την αγαπήσουν για την cult-ίλα που βγάζει. Σε γενικές γραμμές όμως πρόκειται για ένα πολύ ικανοποιητικό σύνολο ξεχωριστών ιστοριών τρόμου, με φανταστικά στοιχεία. Μου άρεσαν σε γενικές γραμμές οι περιγραφές, καθώς και τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών, ενώ η ροή κυλούσε άψογα σε όλες. Ως spoiler να αναφέρω πώς όλες οι ιστορίες συνδέονται ελαφρά με το άλλο βιβλίο του συγγραφέα, "Η Τελευταία Νύχτα της Αδέρας" το οποίο κυκλοφορεί ήδη από τις εκδόσεις Υδροπλάνο και λειτουργούν ως easter eggs.
Κάποια ουδέτερα σχόλια που έχω να αναφέρω είναι πως θα μπορούσε να έχει γίνει λίγο καλύτερη επιμέλεια στο ίδιο το βιβλίο μιας και λείπουν κάποια πράγματα, όπως για παράδειγμα τα περιεχόμενα, ενώ υπάρχουν κάποια ορθογραφικά και συντακτικά λάθη τα οποία δεν μπορώ να πω ότι μου χάλασαν την ροή. Σε γενικές γραμμές, για αυτοέκδοση, είχε πολύ λιγότερα λάθη σε σχέση με άλλα που γίνονται από εκδοτικούς οίκους και υποτίθεται πως έχει γίνει έλεγχος…
Στα μειονεκτήματα να αναφέρω πως παρότι υπήρχαν κάποια easter eggs που συνδέουν πολύ ελαφρά τις ιστορίες αναμεταξύ τους, δεν μπορώ να πω ότι με χάλασε κάτι άλλο.
Ας δούμε όμως τώρα -μία προς μία- όλες τις ιστορίες μιας και σε κάθε συλλογή που διαβάζω, συνηθίζω να τις αξιολογώ ξεχωριστά σαν να ήταν βιβλίο από μόνες τους.
"Νυχτερέμι" - Η πρώτη ιστορία μου έκανε για κλασικό pulp fiction της παλιάς καλής εποχής με στοιχεία σπλάτερ και σενάριο b-movie. Παρά το τρελό και σε κάποια σημεία άκυρο σενάριο της, η ροή κυλά όμορφα καθώς και οι χαρακτήρες. Ο ένας από τους πρωταγωνιστές παρουσιάζεται και ως comfort character και βελτιώνει ή για την ακρίβεια δίνει αστείες νότες σε όλη την ιστορία. Με τους χαρακτήρες δεν μπορώ να πω πως δέθηκα ιδιαίτερα και για αυτό το λόγο δεν μου δημιούργησε κάποια ιδιαίτερα συναισθήματα το τέλος. Αν λοιπόν είσαι fan των παλιών cult ταινιών, θα την βρεις αρκετά διασκεδαστική. Από την άλλη, είναι μια ιστορία που δεν θα είναι είναι για όλους.
"Εφτάψυχη" - Αυτή η ιστορία με συγκλόνισε περισσότερο από τις άλλες και είναι αρκετά μεγάλη, σε μέγεθος νουβέλας. Αν και δεν συνηθίζω spoiler σε βιβλία, η ιστορία αφορά μια γάτα και τα μικρά της, από την δική της οπτική. Η ιστορία έχει από την αρχή την αίσθηση του μυστηρίου, που σταδιακά διαδέχεται η ένταση και η αγωνία. Οι σκηνές μου έκοβαν την ανάσα και "ίδρωσα" αρκετά για να την τελειώσω. Είχα καιρό να διαβάσω τόσο δυνατή ιστορία. Περιέχονται αρκετές δόσεις γραφικής βίας, οπότε απευθύνεται για άτομα 18+ αυστηρά! Σε συζήτηση που είχα με τον συγγραφέα του βιβλίου, μου ανέφερε πως όταν το έστειλε σε εκδοτικό οίκο για αξιολόγηση/έκδοση, του το απέρριψαν λόγω υπερβολικής βίας και αυτή που το αξιολόγησε έβαλε τα κλάματα. Εγώ αυτό θα το έβαζα στο οπισθόφυλλο... για διαφήμιση, μιας και τέτοια βιβλία πρέπει να διαβάζονται. Πέρα από την πλάκα, μιλάμε για δυνατή ιστορία που θα σας συγ(κλονίσει).
"Μαντρακούκος" - Η τρίτη και τελευταία ιστορία είναι πιο ήπια σε σχέση με την προηγούμενη, αλλά δεν αποτυγχάνει να σε "τρομάξει". Έχει ένα ύφος χαρούμενης Χριστουγεννιάτικης ιστορίας πού καταλήγει στον απόλυτο όλεθρο. Περιέχει αρκετά κλασικά τρόπαια τα οποία μου αρέσει να βλέπω σε ιστορίες και τα περιμένω. Για αυτό το λόγο κιόλας δεν μπορώ να πω ότι συνέβη κάτι το οποίο δεν το περίμενα από πλευράς πλοκής, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι σε αρκετά σημεία δεν κράτησα την αναπνοή μου μέχρι να τελειώσει η σελίδα, περιμένοντας με αγωνία να δω τι θα γίνει στους πρωταγωνιστές. Το μόνο αρνητικό της συγκεκριμένης ιστορίας είναι πως ήθελε παραπάνω επιμέλεια από τον συγγραφέα μιας και κάποια λάθη με ανάγκασαν διαβάσω κάποια στιγμή από την αρχή για να καταλάβω τι εννοούσε ή ότι εννοούσε ακριβώς το αντίθετο, έτσι έχασα λίγο τον μπούσουλα και την ροή κάποιες φορές.
Κλείνοντας, θέλω να αναφέρω πως η συγκεκριμένη συλλογή περιέχει κάποιες πολύ δυνατές ιστορίες που θα σας συγκινήσουν και θα σας κάνουν να ριγήσετε. Εμένα πάντως το συγκεκριμένο βιβλίο ξύπνησε το "ζωώδες ένστικτο" μου και θα ήθελα να διαβάσω περισσότερες ιστορίες τρόμου με φανταστικά στοιχεία όπως αυτό.
September 18, 2020
Μια εξαιρετικά τίμια συλλογή αιματοβαμμένων διηγημάτων τρόμου. Τα 2/3 διηγήματα σε κρατούν σε διαρκή αγωνία, με τις σελίδες να πετούν και κυριολεκτικά να μην μπορείς να σταματήσεις την ανάγνωση μέχρι να φτάσεις στο τέλος. Σασπενς, τρόμος και σκληρές σκηνές βιας χαρακτηρίζουν το σύνολο των ιστοριών. Η νουβέλα Εφτάψυχη είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη και καλογραμμένη, μα θα συνιστούσα προσοχή στην ανάγνωσή της σε όσους είναι ευαισθητοι σχετικα με τα ζώα. Το διήγημα Μαντρακούκος ηταν εκείνη η ιστορία που θύμισε πολύ τα Αγαλήνευτα Βάθη. Φολκλορ τρομος και απιστευτα κυνηγητά για τους ήρωες. Το Νυχτερεμι δεν με ενθουσίασε, εξου και τα 4*, όμως κάτι μου λέει πως πολλοί θα το εκτιμήσουν διότι αποτελεί φόρο τιμής για τη Ζώνη του Λυκόφωτος. Οι λατρεις των παλιών κλασικών θρίλερ θεωρώ θα απολαύσουν 100% το βιβλίο.
August 3, 2021
"Μπορώ να πω ότι υπάρχει βία και αίμα, μα είναι τόσο όσο χρειάζεται και δεν ξεπέρασε τα όρια για χάρη του εντυπωσιασμού. [...] Όλες οι ιστορίες έχουν κάτι από το στυλ του Stephen King και άλλα στοιχεία που μπορεί να μας είναι γνώριμα, χωρίς να καταλήγουν να χάνουν την ταυτότητα του συγγραφέα".
Μπορείτε να δείτε ολόκληρη την άποψή μου: https://www.nyctophilia.gr/%ce%ba%cf%...
Μπορείτε να δείτε ολόκληρη την άποψή μου: https://www.nyctophilia.gr/%ce%ba%cf%...
August 21, 2021
Το «Ζωώδες Ένστικτο» του Μιχάλη Δαγκλή είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα που διαβάζω. Απαρτίζεται από τρία διηγήματα φρίκης και αγωνίας με πολύ αίμα. Τους λάτρεις του είδους δεν θα τους απογοητεύσει. Η πρώτη ιστορία είναι το “Νυχτερέμι” ή αλλιώς “Werewolves on a Plane” (μείον Σάμουελ Τζάκσον). Σαν πρώτη συνάντηση με τη γραφή του Μιχάλη, διαπίστωσα μια απουσία σε λογοτεχνικά φρουφρούδια, η υπόθεση πέφτει τάχιστα στο ψητό και σε πάει σφαίρα, χωρίς κοιλιές, στο τέλος. Δεν θα επισημάνω εδώ εκείνα τα στοιχεία που για μένα αφαίρεσαν την αληθοφάνεια της διήγησης, δεν θα είχε νόημα. Η ιστορία διαβάζεται σαν καταιγιστικό χολιγουντιανό b movie και εκπληρώνει κάλλιστα τον σκοπό του. Μου έλειψε όμως μια καλύτερη εμβάθυνση στο παρελθόν και την σχέση των δύο κεντρικών πρωταγωνιστών, που εδώ δίνεται επιδερμικά. Το στηρίζω αυτό στο ότι δεν ένιωσα συναισθηματικά φορτισμένος, ως έπρεπε, στο φινάλε. Δεν λέω περισσότερα για να αποφύγω spoiler. Το “Εφτάψυχη” είναι η δεύτερη και μεγαλύτερη ιστορία του βιβλίου. Είναι αυτή που με χάλασε με την γραφική περιγραφή κακοποίησης ζώων. (Ειλικρινά χρειάζεται ειδική προειδοποίηση στο εξώφυλλο του βιβλίου). Δεν το ξανακάνω θέμα. Εδώ ένιωσα ότι τώρα, πραγματικά γνώρισα την γραφή του Μιχάλη Δαγκλή. Ο συγγραφέας έχει έμπνευση, έχει όρεξη, δεν βιάζεται και κεντάει περιγραφικά το σκηνικό του, προχωράει καρέ-καρέ τη δράση και σου αιχμαλωτίζει επάξια την προσοχή. Όλη η ιστορία είναι δοσμένη από την οπτική μιας γάτας, αν και φορές-φορές, παρασυρμένος από τον οίστρο του, ο Μιχάλης μας δίνει μια ή δυο παρομοιώσεις που δεν θα μπορούσαν να προέρχονται από την γάτα. Η οπτική σπάει σε ένα σημείο για να μπούμε στον νου του ανθρώπινου χαρακτήρα, αλλά αυτό δεν με ενόχλησε. Και τελειώνουμε με το “Μαντρακούκος” μια εξαίσια ιστορία τρόμου, που συνδυάζει όλες της ικανότητες του συγγραφέα, το κεντημένο σκηνικό και τον καταιγιστικό τρόμο. Θα το πω, με τρομάζει ο Δαγκλής, δεν έχω διαβάσει ακόμα κάτι άλλο δικό του, αλλά δεν ξέρω αν θα μπορώ να ανοίξω βιβλίο του ελαφρά την καρδία. Ούτε με τον Στίβεν Κινγκ δεν είμαι έτσι. Εδώ πχ, μου ζωγραφίζει κάτι υπέροχες, αγαπησιάρικες χριστουγεννιάτικες καρτ-ποστάλ σε βαθμό να λιμπίζομαι να περάσω τέτοιες γιορτές κάποια στιγμή, και να φάω τα γλυκά της γιαγιάς. Καγχάζει χαιρέκακα ο Δαγκλής που έρχεται καπάκι και αιματοκυλίζει το σύμπαν. Με τον πιο φρικτό τρόπο. Μια ένσταση μόνο Μιχάλη, μικρής σημασίας, οι αρκουδοπαγίδες δεν αποθηκεύονται ανοικτές και λειτουργικά έτοιμες. Αλλά πέρασα καλά, πλην της μίας ευαισθησίας, νιώθω αισιόδοξος, και συνάμα καχύποπτος, για τα επόμενα πονήματα αυτής της πένας. Γιαγιάδες, παιδιά, γατιά, σκυλιά, δεν είναι ασφαλή σε τούτο το σύμπαν.
Displaying 1 - 7 of 7 reviews