What do you think?
Rate this book
Στα όνειρα της φαντασίας #1
Πολεμικές ιαχές
Πολεμικές Ιαχές. Κραυγές και αλαλαγμοί πολεμιστών που σκοπό έχουν να τρομάξουν τους εχθρούς τους και να εμψυχώσουν ή να καλέσουν τους συντρόφους τους στη μάχη. Κι εμείς ακούσαμε το κάλεσμα των Ελλήνων συγγραφέων. Δε θέλαμε να τους απογοητεύσουμε. Δέκα διαφορετικοί συγγραφείς, δέκα διαφορετικοί πολεμιστές. Όλοι έτοιμοι να υπερασπιστούν αυτά που πιστεύουν. Ή να πεθάνουν προσπαθώντας…
Δάμτσιος Γιώργος – Ντάλγκραθ (Περιπέτειες του Τάλικ #1)
Δεσποτάκη Ε. Ευθυμία – Λόγχη από Κόκαλο, Λόγχη από Κεντρί
Δημακόπουλος Γρηγόρης – Ερήμωση
Δημητριάδης Μάριος – Οι Στοές του Τέλμορ
Ζαμποπούλου Χριστίνα (Christina Lucas) – Σε Μαρμαρένια Αλώνια
Ζαφειρκος Κωνσταντίνος – Ιστορίες της Φωτιάς
Κεραμίδας Ελευθέριος – Εστεμμένος
Μπελαούρης Γιώργος – Για την Λώρελαϊ
Τσιάρας Ηλίας – Οπτίωνας
Χατζηγιώργης Ντίνος – Κόκκινο Αίμα
Δάμτσιος Γιώργος – Ντάλγκραθ (Περιπέτειες του Τάλικ #1)
Δεσποτάκη Ε. Ευθυμία – Λόγχη από Κόκαλο, Λόγχη από Κεντρί
Δημακόπουλος Γρηγόρης – Ερήμωση
Δημητριάδης Μάριος – Οι Στοές του Τέλμορ
Ζαμποπούλου Χριστίνα (Christina Lucas) – Σε Μαρμαρένια Αλώνια
Ζαφειρκος Κωνσταντίνος – Ιστορίες της Φωτιάς
Κεραμίδας Ελευθέριος – Εστεμμένος
Μπελαούρης Γιώργος – Για την Λώρελαϊ
Τσιάρας Ηλίας – Οπτίωνας
Χατζηγιώργης Ντίνος – Κόκκινο Αίμα
240 pages, Paperback
First published May 20, 2020
28 people want to read
About the author
Γιώργος Δάμτσιος
44 books303 followersΟ Γιώργος Δάμτσιος γεννήθηκε το 1978 και μένει στη Νάουσα Ημαθίας. Είναι ιδιοκτήτης του βιβλιοπωλείου Bookstagram. Από τις εκδόσεις BELL κυκλοφορεί η crime fiction σειρά του με τίτλο «Ευγενείς Άγριοι», η οποία βρίσκεται ήδη στο έκτο βιβλίο. Έχει συνεργαστεί επίσημα με συγκροτήματα όπως οι Judas Priest και Nightwish, καθώς και με συγγραφείς όπως οι Adam Nevill και Graham Masterton, για λογαριασμό του λογοτεχνικού/μουσικού project «The Metal Chapters». Παίζει μπάσο στο Heavy Metal συγκρότημα Silent Vortex ενώ αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος του φεστιβάλ φαντασίας Fantasmagoria στη Θεσσαλονίκη, το οποίο έχει λάβει τη διεθνή πιστοποίηση EFFE που αποτελεί την ευρωπαϊκή σφραγίδα ποιότητας. Πραγματοποιεί σεμινάρια δημιουργικής γραφής για λογαριασμό του Γραφείου Πολιτισμού του Δήμου Η. Π. Νάουσας, και είναι μέλος της Επιτροπής Ισότητας του ίδιου Δήμου. Έχει κυκλοφορήσει δεκαέξι βιβλία και έχει συμμετάσχει με διήγημά του σε είκοσι συλλογικά έργα ή βιβλία άλλων συγγραφέων, συχνά κατόπιν διακρίσεων σε διαγωνισμούς. Βρείτε τον στον προσωπικό του ιστότοπο: georgedamtsios.com
https://linktr.ee/georgedam
Οι κυκλοφορίες του:
–Μέχρι την τελευταία του ανάσα (Νοέμβριος 2015, εκδόσεις Momentum μυθιστόρημα). (Επανεκδόθηκε τον Μάρτιο του 2023 από τις εκδόσεις Bookstagram).
–Το Τρίπτυχο των Ευχών (Απρίλιος 2017, πρότυπες εκδόσεις Πηγή, μυθιστόρημα). (Επανεκδόθηκε τον Μάρτιο του 2023 από τις εκδόσεις Bookstagram).
–Στη γέφυρα των χαμένων ψυχών (Σεπτέμβριος 2017, εκδόσεις Λυκόφως, μυθιστόρημα που γράφτηκε σε συνεργασία με τον συγγραφέα Μάριο Δημητριάδη). (Επανεκδόθηκε τον Μάρτιο του 2023 από τις εκδόσεις Bookstagram).
–The Metal Chapters Vol. I (Απρίλιος 2018, πρότυπες εκδόσεις Πηγή, λογοτεχνικό/μουσικό πρότζεκτ, γραμμένο σε συνεργασία με τον συγγραφέα Μάριο Δημητριάδη). Το βιβλίο κυκλοφόρησε στα Αγγλικά τον Οκτώβριο του ίδιου έτους.
–Μυστικά στο λυκόφως (Ιούλιος 2018, εκδόσεις Λυκόφως, συλλογή διηγημάτων). (Επανεκδόθηκε τον Μάρτιο του 2023 από τις εκδόσεις Bookstagram).
–Σκοτεινό πέπλο (Νοέμβριος 2018, εκδόσεις BELL, μυθιστόρημα).
–Εξημέρωση (Οκτώβριος 2019, εκδόσεις BELL, μυθιστόρημα).
–The Metal Chapters Vol. II (Ιούνιος 2020, πρότυπες εκδόσεις Πηγή, λογοτεχνικό/μουσικό πρότζεκτ, γραμμένο σε συνεργασία με τον συγγραφέα Μάριο Δημητριάδη). Το βιβλίο κυκλοφόρησε ταυτόχρονα και στα Αγγλικά.
–Κάθε μυστικό σου (Σεπτέμβριος 2020, εκδόσεις BELL, μυθιστόρημα).
–Ο κρυφός μας εαυτός (Σεπτέμβριος 2021, εκδόσεις BELL, μυθιστόρημα).
–Πρέπει να σώσουμε τον Χάρη! (Νοέμβριος 2021, εκδόσεις Υδροπλάνο, μυθιστόρημα).
–Ένα με το σκοτάδι (Σεπτέμβριος 2022, εκδόσεις BELL, μυθιστόρημα).
–Από χρυσάφι και φωτιά (Δεκέμβριος 2022, εκδόσεις Bookstagram, μυθιστόρημα που γράφτηκε σε συνεργασία με τον συγγραφέα Βαγγέλη Βουραζάνη).
–Το τραγούδι της θύελλας (Μάρτιος 2023, εκδόσεις Bookstagram, μυθιστόρημα που γράφτηκε σε συνεργασία με τη συγγραφέα Γεωργία Καλαμαρά).
–Φεγγαρόπετρα (Ιούνιος 2023, εκδόσεις Τζιαμπίρης-Πυραμίδα, μυθιστόρημα).
–Πίσω από τις μάσκες (Σεπτέμβριος 2023, εκδόσεις BELL, μυθιστόρημα).
Έχει συμμετάσχει επίσης και στα εξής έργα:
–Ψίθυροι μέσα στη νύχτα, (2016, δωρεάν e-book για λογαριασμό του site nyctophilia.gr)
–Το Άγνωστο, (2016, εκδόσεις Ανάτυπο), καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση ανάμεσα σε εκατόν τριάντα συμμετέχοντες στον αντίστοιχο διαγωνισμό των εκδόσεων.
–Το έπος της φαντασίας: Αδιέξοδο, (2017, εκδόσεις iWrite).
–Τρόμος, (2017, εκδόσεις Ανάτυπο).
–Αντίθετο Ημισφαίριο 4, (2017, εκδόσεις gamecraft).
–Zombie στην Ελλάδα, (2017, εκδόσεις iWrite).
–Ιστορίες του τόπου μας: Νάουσα, (2018, εκδόσεις iWrite).
–Ημερολόγια Ψυχοπλάνης, (2018, εκδόσεις Rising Star).
–Βρόχος, (2019, εκδόσεις Λυκόφως).
–Κόκκινος συναγερμός, (2020, δωρεάν e-book της ομάδας του Facebook «Φίλοι αστυνομικής λογοτεχνίας»).
–Πολεμικές Ιαχές (Στα Όνειρα Της Φαντασίας #1), (2020, εκδόσεις Allbooks).
–savechristmasgr.blogspot.com (2020, Χριστουγεννιάτικο blog).
–Με όλες τους τις δυνάμεις, (2020, εκδόσεις Χρονικό).
–Once upon a Horror Time, (2021, δωρεάν e-book από το
https://linktr.ee/georgedam
Οι κυκλοφορίες του:
–Μέχρι την τελευταία του ανάσα (Νοέμβριος 2015, εκδόσεις Momentum μυθιστόρημα). (Επανεκδόθηκε τον Μάρτιο του 2023 από τις εκδόσεις Bookstagram).
–Το Τρίπτυχο των Ευχών (Απρίλιος 2017, πρότυπες εκδόσεις Πηγή, μυθιστόρημα). (Επανεκδόθηκε τον Μάρτιο του 2023 από τις εκδόσεις Bookstagram).
–Στη γέφυρα των χαμένων ψυχών (Σεπτέμβριος 2017, εκδόσεις Λυκόφως, μυθιστόρημα που γράφτηκε σε συνεργασία με τον συγγραφέα Μάριο Δημητριάδη). (Επανεκδόθηκε τον Μάρτιο του 2023 από τις εκδόσεις Bookstagram).
–The Metal Chapters Vol. I (Απρίλιος 2018, πρότυπες εκδόσεις Πηγή, λογοτεχνικό/μουσικό πρότζεκτ, γραμμένο σε συνεργασία με τον συγγραφέα Μάριο Δημητριάδη). Το βιβλίο κυκλοφόρησε στα Αγγλικά τον Οκτώβριο του ίδιου έτους.
–Μυστικά στο λυκόφως (Ιούλιος 2018, εκδόσεις Λυκόφως, συλλογή διηγημάτων). (Επανεκδόθηκε τον Μάρτιο του 2023 από τις εκδόσεις Bookstagram).
–Σκοτεινό πέπλο (Νοέμβριος 2018, εκδόσεις BELL, μυθιστόρημα).
–Εξημέρωση (Οκτώβριος 2019, εκδόσεις BELL, μυθιστόρημα).
–The Metal Chapters Vol. II (Ιούνιος 2020, πρότυπες εκδόσεις Πηγή, λογοτεχνικό/μουσικό πρότζεκτ, γραμμένο σε συνεργασία με τον συγγραφέα Μάριο Δημητριάδη). Το βιβλίο κυκλοφόρησε ταυτόχρονα και στα Αγγλικά.
–Κάθε μυστικό σου (Σεπτέμβριος 2020, εκδόσεις BELL, μυθιστόρημα).
–Ο κρυφός μας εαυτός (Σεπτέμβριος 2021, εκδόσεις BELL, μυθιστόρημα).
–Πρέπει να σώσουμε τον Χάρη! (Νοέμβριος 2021, εκδόσεις Υδροπλάνο, μυθιστόρημα).
–Ένα με το σκοτάδι (Σεπτέμβριος 2022, εκδόσεις BELL, μυθιστόρημα).
–Από χρυσάφι και φωτιά (Δεκέμβριος 2022, εκδόσεις Bookstagram, μυθιστόρημα που γράφτηκε σε συνεργασία με τον συγγραφέα Βαγγέλη Βουραζάνη).
–Το τραγούδι της θύελλας (Μάρτιος 2023, εκδόσεις Bookstagram, μυθιστόρημα που γράφτηκε σε συνεργασία με τη συγγραφέα Γεωργία Καλαμαρά).
–Φεγγαρόπετρα (Ιούνιος 2023, εκδόσεις Τζιαμπίρης-Πυραμίδα, μυθιστόρημα).
–Πίσω από τις μάσκες (Σεπτέμβριος 2023, εκδόσεις BELL, μυθιστόρημα).
Έχει συμμετάσχει επίσης και στα εξής έργα:
–Ψίθυροι μέσα στη νύχτα, (2016, δωρεάν e-book για λογαριασμό του site nyctophilia.gr)
–Το Άγνωστο, (2016, εκδόσεις Ανάτυπο), καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση ανάμεσα σε εκατόν τριάντα συμμετέχοντες στον αντίστοιχο διαγωνισμό των εκδόσεων.
–Το έπος της φαντασίας: Αδιέξοδο, (2017, εκδόσεις iWrite).
–Τρόμος, (2017, εκδόσεις Ανάτυπο).
–Αντίθετο Ημισφαίριο 4, (2017, εκδόσεις gamecraft).
–Zombie στην Ελλάδα, (2017, εκδόσεις iWrite).
–Ιστορίες του τόπου μας: Νάουσα, (2018, εκδόσεις iWrite).
–Ημερολόγια Ψυχοπλάνης, (2018, εκδόσεις Rising Star).
–Βρόχος, (2019, εκδόσεις Λυκόφως).
–Κόκκινος συναγερμός, (2020, δωρεάν e-book της ομάδας του Facebook «Φίλοι αστυνομικής λογοτεχνίας»).
–Πολεμικές Ιαχές (Στα Όνειρα Της Φαντασίας #1), (2020, εκδόσεις Allbooks).
–savechristmasgr.blogspot.com (2020, Χριστουγεννιάτικο blog).
–Με όλες τους τις δυνάμεις, (2020, εκδόσεις Χρονικό).
–Once upon a Horror Time, (2021, δωρεάν e-book από το
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 19 of 19 reviews
Read
January 22, 2021Μιας και συμμετέχω στην ανθολογία, δε θα βαθμολογήσω το βιβλίο, μα θα πάω κατευθείαν στις εντυπώσεις που μου άφησαν τα διηγήματα, πιστεύοντας πως οι συμπολεμ... εεεε συνάδελφοι συγγραφείς (:>) σίγουρα θα ήθελαν να μάθουν την άποψή μου για τα κείμενά τους.
Δάμτσιος Γιώργος – Ντάλγκραθ: Ο Γιώργος μ' αυτό το διήγημα πάει κατευθείαν στην ουσία της ανθολογίας. Δράση-δράση-δράση, με ένα έξυπνο τρικ εναλλαγής των οπτικών γωνιών που δίνει σπιρτάδα στο διήγημα και πρόσθετο ενδιαφέρον. Γρήγορο και με μια διάθεση να κάνει αυτό το κάτι διαφορετικό, το Ντάλγκραθ ήταν μια ιστορία που ευχαριστήθηκα κατά την ανάγνωσή της.
Δεσποτάκη Ε. Ευθυμία – Λόγχη από Κόκαλο, Λόγχη από Κεντρί: Το αγαπημένο μου διήγημα της ανθολογίας. Η γραφή της Ευθυμίας έχει κάτι το γήινο. Έχει αυτή τη χάρη να σε κάνει να πιστεύεις πως η φανταστική ιστορία που διαβάζεις είναι πραγματική. Ακριβής χειρισμός της γλώσσας, τάση για διαφορετικότητα, ισορροπημένο σε όλους τους τομείς. Εκτίμησα ιδιαίτερα την tribal αισθητική, (βασικά με μάγεψε, αλλά προσπαθώ να είμαι συγκρατημένος για ευνόητους λόγους). Οι ξενόφερτες λέξεις ίσως ενοχλήσουν κάποιους (ως προς τον αριθμό της χρήσης τους), όμως σε μένα λειτούργησαν ακριβώς έτσι όπως η συγγραφέας σκόπευε.
Δημητριάδης Μάριος – Οι Στοές του Τέλμορ: Όπως και του Γιώργου (Δάμτσιου) του διήγημα, έτσι και του Μάριου πάει καρφί στην ουσία των Πολεμικών Ιαχών. Δράση, μάχες, ξόρκια, κίνδυνος, νοσταλγία. Γνώριμα πράγματα... σκοτεινός κόσμος, βάρβαροι, νάνοι, μάγοι, δαίμονες, καταπακτές, μπουντρούμια κτλ. Νομίζω πως όλοι θα το διαβάσουν και θα το εκτιμήσουν γ' αυτό που είναι, δίχως να ζητήσουν κάτι παραπάνω.
Ζαμποπούλου Χριστίνα (Christina Lucas) – Σε Μαρμαρένια Αλώνια: Απο τα πιο ωραία διηγήματα του βιβλίου. Εκτίμησα ιδιαίτερα την οπτική της πρωταγωνίστριας, αλλά και τον τρόπο που το διήγημα εξελίχθηκε. Συναίσθημα, όμορφες εικόνες, ωραία γραφή και στιβαρές περιγραφές.
Ζαφειρκος Κωνσταντίνος – Ιστορίες της Φωτιάς: Έξυπνη (και ριψοκίνδυνη) ιδέα τούτο το διήγημα. Ιστορίες μέσα στην ιστορία, εναλλαγές πρωτοπρόσωπης και τριτοπρόσωπης αφήγησης αλλά κι ένα ενδιαφέρον σέτινγκ. Διαβάστηκε πολύ ευχάριστα.
Κεραμίδας Ελευθέριος – Εστεμμένος: Στιβαρή, μεστή γραφή, πλούσιο λεξιλόγιο και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ιστορία από τον Λευτέρη. Διαβάζοντας το διήγημα, στα μάτια μου ήταν ολοφάνερο (ξανά) πόσο έχει δουλέψει ο συγγραφέας, και πόσο σοβαρά αντιμετωπίζει τον αναγνώστη εκεί έξω. Μαζί με την ιστορία της Ευθυμίας στα καλύτερα διηγήματα του βιβλίου. Πράγμα που με έκανε να τρίβω τα χέρια μου, αναθυμούμενος πως έχω ακόμα 2 βιβλία να διαβάσω από την τριλογία του. Σημείωσα νοερά, λοιπόν, να επιστρέψω σύντομα και να ολοκληρώσω τους Γιους της Στάχτης.
Μπελαούρης Γιώργος – Για την Λώρελαϊ: Πρώτη μου επαφή με τον Γιώργο Μπελαούρη, αν και είχα ακούσει πολλά καλά λόγια. Αν η γραφή της Ευθυμίας έχει κάτι το γήινο, η δική του είναι φωτιά. Αποπνέει θέρμη, μπορεί να σαγηνεύσει, αλλά μπορεί να γίνει ατίθαση και χαοτική σαν φλόγα. Πράγμα που σημαίνει υπέροχα πράγματα αλλά και καταστροφικά συνάμα. Το σκηνικό στο μπαλκόνι ιδιαίτερα ανθρώπινο, η σκηνή στον καθρέφτη υπέροχη, η δράση καταιγιστική, η φαντασία οργιάζουσα. Εκτίμησα τη διάθεση να συγκινήσει και να πει την ιστορία του με πάθος. Μου τα χάλασε λίγο στην κοσμοπλασία -ήθελα έναν κόσμο αυθεντικό, μακριά από ονόματα γνωστά (πχ ένα γνώριμο όπλο, σπόιλερς δεν κάνω) ή εναλλακτικές καταστάσεις. Σίγουρα μου κέντρισε το ενδιαφέρον για τα έργα του.
Τσιάρας Ηλίας – Οπτίωνας: Πολύ τίμιο διήγημα, με ωραία προσέγγιση του θέματος. Προσγειωμένο και συναισθηματικό ταυτόχρονα, με ωραίες εικόνες στην αρχή και αρκετή αληθοφάνεια. Βίαιο, επίσης. Εκτίμησα ιδιαίτερα την επιλογή του setting. Από τις καλές στιγμές της ανθολογίας.
Χατζηγιώργης Ντίνος – Κόκκινο Αίμα: Επικεντρωμένο ουσιαστικά σε μια σκηνή, ο συγγραφέας επενδύει στις εικόνες και στις ξεσηκωμένες αισθήσεις, μέσω μιας επικής μονομαχίας. Δυνατό διήγημα, ιδανικό για το τέλος της ανθολογίας. Δυναμική αφήγηση, σκοτεινό και επικό ταυτόχρονα, δεν νομίζω πως θα βρεθεί αναγνώστης που θα πει κακό λόγο γι' αυτή την ιστορία.
Κλείνοντας, δε θα γράψω κάποιο γενικό σχόλιο αλλά θα εκφράσω μια προσωπική ευχή: ελπίζω το βιβλίο να ικανοποιήσει τους οπαδούς της επικής φαντασίας που θα το τιμήσουν με την αγορά του, και να αποτελέσει το έναυσμα ώστε οι συλλογικές προσπάθειες να λάβουν την αναγνώριση που τους αξίζει.
Δάμτσιος Γιώργος – Ντάλγκραθ: Ο Γιώργος μ' αυτό το διήγημα πάει κατευθείαν στην ουσία της ανθολογίας. Δράση-δράση-δράση, με ένα έξυπνο τρικ εναλλαγής των οπτικών γωνιών που δίνει σπιρτάδα στο διήγημα και πρόσθετο ενδιαφέρον. Γρήγορο και με μια διάθεση να κάνει αυτό το κάτι διαφορετικό, το Ντάλγκραθ ήταν μια ιστορία που ευχαριστήθηκα κατά την ανάγνωσή της.
Δεσποτάκη Ε. Ευθυμία – Λόγχη από Κόκαλο, Λόγχη από Κεντρί: Το αγαπημένο μου διήγημα της ανθολογίας. Η γραφή της Ευθυμίας έχει κάτι το γήινο. Έχει αυτή τη χάρη να σε κάνει να πιστεύεις πως η φανταστική ιστορία που διαβάζεις είναι πραγματική. Ακριβής χειρισμός της γλώσσας, τάση για διαφορετικότητα, ισορροπημένο σε όλους τους τομείς. Εκτίμησα ιδιαίτερα την tribal αισθητική, (βασικά με μάγεψε, αλλά προσπαθώ να είμαι συγκρατημένος για ευνόητους λόγους). Οι ξενόφερτες λέξεις ίσως ενοχλήσουν κάποιους (ως προς τον αριθμό της χρήσης τους), όμως σε μένα λειτούργησαν ακριβώς έτσι όπως η συγγραφέας σκόπευε.
Δημητριάδης Μάριος – Οι Στοές του Τέλμορ: Όπως και του Γιώργου (Δάμτσιου) του διήγημα, έτσι και του Μάριου πάει καρφί στην ουσία των Πολεμικών Ιαχών. Δράση, μάχες, ξόρκια, κίνδυνος, νοσταλγία. Γνώριμα πράγματα... σκοτεινός κόσμος, βάρβαροι, νάνοι, μάγοι, δαίμονες, καταπακτές, μπουντρούμια κτλ. Νομίζω πως όλοι θα το διαβάσουν και θα το εκτιμήσουν γ' αυτό που είναι, δίχως να ζητήσουν κάτι παραπάνω.
Ζαμποπούλου Χριστίνα (Christina Lucas) – Σε Μαρμαρένια Αλώνια: Απο τα πιο ωραία διηγήματα του βιβλίου. Εκτίμησα ιδιαίτερα την οπτική της πρωταγωνίστριας, αλλά και τον τρόπο που το διήγημα εξελίχθηκε. Συναίσθημα, όμορφες εικόνες, ωραία γραφή και στιβαρές περιγραφές.
Ζαφειρκος Κωνσταντίνος – Ιστορίες της Φωτιάς: Έξυπνη (και ριψοκίνδυνη) ιδέα τούτο το διήγημα. Ιστορίες μέσα στην ιστορία, εναλλαγές πρωτοπρόσωπης και τριτοπρόσωπης αφήγησης αλλά κι ένα ενδιαφέρον σέτινγκ. Διαβάστηκε πολύ ευχάριστα.
Κεραμίδας Ελευθέριος – Εστεμμένος: Στιβαρή, μεστή γραφή, πλούσιο λεξιλόγιο και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ιστορία από τον Λευτέρη. Διαβάζοντας το διήγημα, στα μάτια μου ήταν ολοφάνερο (ξανά) πόσο έχει δουλέψει ο συγγραφέας, και πόσο σοβαρά αντιμετωπίζει τον αναγνώστη εκεί έξω. Μαζί με την ιστορία της Ευθυμίας στα καλύτερα διηγήματα του βιβλίου. Πράγμα που με έκανε να τρίβω τα χέρια μου, αναθυμούμενος πως έχω ακόμα 2 βιβλία να διαβάσω από την τριλογία του. Σημείωσα νοερά, λοιπόν, να επιστρέψω σύντομα και να ολοκληρώσω τους Γιους της Στάχτης.
Μπελαούρης Γιώργος – Για την Λώρελαϊ: Πρώτη μου επαφή με τον Γιώργο Μπελαούρη, αν και είχα ακούσει πολλά καλά λόγια. Αν η γραφή της Ευθυμίας έχει κάτι το γήινο, η δική του είναι φωτιά. Αποπνέει θέρμη, μπορεί να σαγηνεύσει, αλλά μπορεί να γίνει ατίθαση και χαοτική σαν φλόγα. Πράγμα που σημαίνει υπέροχα πράγματα αλλά και καταστροφικά συνάμα. Το σκηνικό στο μπαλκόνι ιδιαίτερα ανθρώπινο, η σκηνή στον καθρέφτη υπέροχη, η δράση καταιγιστική, η φαντασία οργιάζουσα. Εκτίμησα τη διάθεση να συγκινήσει και να πει την ιστορία του με πάθος. Μου τα χάλασε λίγο στην κοσμοπλασία -ήθελα έναν κόσμο αυθεντικό, μακριά από ονόματα γνωστά (πχ ένα γνώριμο όπλο, σπόιλερς δεν κάνω) ή εναλλακτικές καταστάσεις. Σίγουρα μου κέντρισε το ενδιαφέρον για τα έργα του.
Τσιάρας Ηλίας – Οπτίωνας: Πολύ τίμιο διήγημα, με ωραία προσέγγιση του θέματος. Προσγειωμένο και συναισθηματικό ταυτόχρονα, με ωραίες εικόνες στην αρχή και αρκετή αληθοφάνεια. Βίαιο, επίσης. Εκτίμησα ιδιαίτερα την επιλογή του setting. Από τις καλές στιγμές της ανθολογίας.
Χατζηγιώργης Ντίνος – Κόκκινο Αίμα: Επικεντρωμένο ουσιαστικά σε μια σκηνή, ο συγγραφέας επενδύει στις εικόνες και στις ξεσηκωμένες αισθήσεις, μέσω μιας επικής μονομαχίας. Δυνατό διήγημα, ιδανικό για το τέλος της ανθολογίας. Δυναμική αφήγηση, σκοτεινό και επικό ταυτόχρονα, δεν νομίζω πως θα βρεθεί αναγνώστης που θα πει κακό λόγο γι' αυτή την ιστορία.
Κλείνοντας, δε θα γράψω κάποιο γενικό σχόλιο αλλά θα εκφράσω μια προσωπική ευχή: ελπίζω το βιβλίο να ικανοποιήσει τους οπαδούς της επικής φαντασίας που θα το τιμήσουν με την αγορά του, και να αποτελέσει το έναυσμα ώστε οι συλλογικές προσπάθειες να λάβουν την αναγνώριση που τους αξίζει.
June 4, 2020
Εάν βαθμολογούσα μόνο το περιεχόμενο των κειμένων, μάλλον θα έπρεπε να βάλω 4 αστέρια. Αλλά επειδή πρόκειται για μια νέα, άκρως πρωτοποριακή ιδέα (για τα ελληνικά δεδομένα τουλάχιστον) και αξίζει τη στήριξη όλων, έβαλα ένα παραπάνω. Νομίζω πως στις σελίδες της παρούσας ανθολογίας, μπορεί να βρει κάποιος διηγήματα για όλα τα γούστα. Από πιο διασκεδαστικά, ανάλαφρα (Δάμτσιος, Δημητριάδης), σε κάτι πιο επικό (Κεραμίδας, Χατζηγιώργης), σε λογοτεχνικά διαμαντάκια (Δεσποτάκη, Δημακόπουλος), κάτι πιο συγκινητικό-δακρύβρεχτο (Ζαμποπούλου, Μπελαούρης) μέχρι και το απρόσμενο, ευφάνταστο (Ζαφείρκος). Με πολλή χαρά παρατήρησα πως παρόλο που πρόκειται για μια θεματική ανθολογία, η επιλογή των διηγημάτων έγινε με τέτοιον τρόπο που να μην κουράζει τον αναγνώστη, κάτι στο οποίο αναμφίβολα βοήθησε και ο μικρός αριθμός συμμετεχόντων (δέκα στον αριθμό). Αν μετράτε τα ονόματα πιο πάνω και σας βγαίνουν εννιά, μην ανησυχήσετε. Ο δέκατος είμαι εγώ, αλλά δεν είμαι τόσο ψωνάρα να κρίνω δικό μου έργο.
Προσωπικό αγαπημένο το 'Εστεμμένος' του Κεραμίδα και το 'Σε Μαρμαρένια Αλώνια' της Ζαμποπούλου. Πραγματικά ελπίζω αυτή η εκπληκτική προσπάθεια του Χρήστου Κεσκίνη και της Allbooks να συνεχιστεί και να αγκαλιαστεί από την Ελληνική κοινότητα του Φανταστικού.
Προσωπικό αγαπημένο το 'Εστεμμένος' του Κεραμίδα και το 'Σε Μαρμαρένια Αλώνια' της Ζαμποπούλου. Πραγματικά ελπίζω αυτή η εκπληκτική προσπάθεια του Χρήστου Κεσκίνη και της Allbooks να συνεχιστεί και να αγκαλιαστεί από την Ελληνική κοινότητα του Φανταστικού.
Read
May 27, 2020Άριοχ, αίμα και ψυχές! (ή κάποιες σκέψεις για την ανθολογία ‘’Πολεμικές Ιαχές’’ της σειράς ‘’στα όνειρα της φαντασίας’’)
Ήλπιζα να μην είμαι η πρώτη κριτική, γιατί συμμετέχω, αλλά το διάβασα μονορούφι και βαρέθηκα να ανανεώνω την σελίδα στο goodreads. Ελπίζω όταν ποστάρω να μην είμαι ο πρώτος, αλλά και να είμαι, ε, δεν πειράζει, τι να κάνουμε;
Ας δούμε τα διηγήματα ένα-ένα κι έπειτα θα γράψω δύο λόγια γενικότερα για τις εντυπώσεις μου:
Δάμτσιος Γιώργος – Ντάλγκραθ (Περιπέτειες του Τάλικ #1): αν και ο δαίμονας με τα κίτρινα μάτια μου θύμισε σαν ονομασία πάρα πολύ τον πρώτο κύκλο του supernatural, όπως και το ‘’άρχοντας των ψευδαισθήσεων’’ μου έφερε στο νου την ομώνυμη ταινία του Μπάρκερ, ήταν το ιδανικό ξεκίνημα. Γρήγορο, διασκεδαστικό, άμεσο, με όμορφες εναλλαγές. Εκτίμησα ιδιαίτερα το τέλος και αναμένω για την συνέχεια.
Δεσποτάκη Ε. Ευθυμία – Λόγχη από Κόκαλο, Λόγχη από Κεντρί: αχ, έχω είμαι πλέον κι εγώ φαν της. Πανέμορφη γλώσσα, τρομερά ποιητική, με μία αίσθηση σα να διαβάζω θρύλο Σαμοανών ή Αβοριγίνων. Μου θύμισε ελαφρώς το λατρεμένο nation του Πράτσετ και εκτίμησα τρομερά το ότι ήταν από τις ‘’στροφές’’.
Δημακόπουλος Γρηγόρης – Ερήμωση: από την πρώτη παράγραφο –μπέσα μιλάω- σημείωσα να αγοράσω το βιβλίο του συγγραφέα. Ό,τι αμφιβολία κι αν είχα, χάθηκε πολύ γρήγορα για την πένα του. Οι μεταβάσεις και τα μπρος πίσω ήταν πολύ ομαλά και όμορφα, τα ρητά και τα μαθήματα ήταν φυσικά και καθόλου βεβιασμένα (ειδικά της σελ 55 το λάτρεψα), υπέροχη σχέση πατέρα και γιου. Ο ήρωας ήταν ένα αμάλγαμα από Κόναν, Άραγκορν, Έλρικ και Αρθούρο αλλά δεν με χάλασε, ίσα-ίσα ένιωσα σα να βρίσκομαι σε ασφαλές και γνώριμο μέρος, σα να επιστρέφω στα πρώτα μου φανταστικά αναγνώσματα.
Δημητριάδης Μάριος – Οι Στοές του Τέλμορ: έχω πει πολλάκις ότι Δάμτσιο και Δημητριάδη τους αγαπάω. Η πρώτη σελίδα, αν και μου θύμισε το απόσπασμα από το διήγημα που μας είχε διαβάσει ονλάιν (με τον αποπροσανατολισμό του άγνωστου κλειστοφοβικού μέρους και τον πανικό του ήρωα), ενώ πήγε να με προϊδεάσει, τελικά κατέληξε σε κάτι εντελώς διαφορετικό και τρομερά σκοτεινά διασκεδαστικό. Η συντροφιά είχε ωραία χημεία και το ‘’περίεργο’’ τέλος, χαρακτηριστικό του συγγραφέα, μου άρεσε εξίσου αρκετά. Είχαν ενδιαφέρον οι αναφορές-φόροι τιμής, στα ονόματα των ηρώων και των τοποθεσιών (έλντρικ, σογκόθ, μπόργκιρ, μόργκοροθ) που θύμιζαν είτε αντίστοιχα ονόματα από την λογοτεχνία του φανταστικού είτε από μέταλ συγκροτήματα. Θα ήθελα να διαβάσω και άλλα σε αυτό το ύφος από τον συγγραφέα.
Ζαμποπούλου Χριστίνα (Christina Lucas) – Σε Μαρμαρένια Αλώνια: αναπάντεχο, μα ίσως το αγαπημένο μου διήγημα της ανθολογίας. Δεν είχα διαβάσει κάτι άλλο από την συγκεκριμένη συγγραφέα και η μίξη της αρχαιότητας με το βυζάντιο μου άρεσε πολύ. Η σύνδεση με τον Διγενή ήταν επίσης πανέμορφη, όπως και η εξέλιξη και κατάληξη της ιστορίας. Μου άρεσε η χρήση της γλώσσας, η ηρωίδα, η αναφορά στην Πενθεσίλεια σαν αγία και το τι την κινητοποίησε να πολεμήσει. Διαμαντάκι.
Ζαφειρκος Κωνσταντίνος – Ιστορίες της Φωτιάς: η ειλικρίνειά μου σε κάποιες αναρτήσεις συχνά βλάπτει την ‘’εικόνα’’ μου, μα εφόσον δεν έχω βλέψεις να μου ανάβουν κεράκι μπροστά από το προφίλ μου όσο ζω, θα πω το εξής: οφείλω να ζητήσω ένα συγγνώμη από τον Κωνσταντίνο. Με είχε προσεγγίσει στο περσινό Φαντασμαγόρια και μου είχε ζητήσει να ρίξω μια ματιά στα κείμενά του και –ενώ πάντα είμαι επιφυλακτικός και προσπαθώ να αποφεύγω τέτοιες προτάσεις- του είπα ναι και με τον καιρό ξεχάστηκα και εν τέλει δεν διάβασα ποτέ. Χαίρομαι που η πρώτη μου επαφή με κείμενό του όμως ήταν με αυτό τον τρόπο και όχι μέσω μηνυμάτων. Η πένα του είναι πολύ μεστή για την ηλικία του και οι μεταβάσεις από πρωτοπρόσωπη σε τριτοπρόσωπη όχι μόνο ήταν διακριτές μα άλλαζε το ύφος και η ταχύτητα κάθε φορά. Όμορφη ιστορία, αν και ακολουθεί αρκετά αρχέτυπα. Εκτίμησα ιδιαίτερα την ανατροπή στο τέλος, μα μου χτύπησαν κάπως άσχημα η ονομασία των παιδιών (μου έφερε στο νου GOT) και η συσχέτιση ενός όντος με διώροφο σπίτι (για κάποιο λόγο, σελ 134) μου κλώτσησε πολύ.
Κεραμίδας Ελευθέριος – Εστεμμένος: επικό και όμορφο. Πολύ δουλεμένη πένα και χαρακτήρες. Μα για κάποιο λόγο έλειπε κάτι για να με συγκλονίσει ή να με κάνει να το ξεχωρίσω ιδιαίτερα.
Μπελαούρης Γιώργος – Για την Λώρελαϊ: δεν τον ξέρω τον κύριο. Δεν τον πολυπάω κιόλας. Επόμενο!
Τσιάρας Ηλίας – Οπτίωνας: μόλις το διάβασα, μπήκα στην σελίδα του συγγραφέα για να δω αν έχει κυκλοφορήσει κάτι άλλο. Όπως και με τον Δημακόπουλο, θέλω πάρα πολύ να βρω κι άλλα κείμενα. Το συναίσθημα του διηγήματος είναι τρομερό, το κλείσιμο δυνατό, με συγκλόνισε μέσα στην απλότητά του. Δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί, μα η επιλογή της εποχής και ο τρόπος που γράφτηκε με ενθουσίασαν.
Χατζηγιώργης Ντίνος – Κόκκινο Αίμα: πολύ όμορφη ιστορία για κλείσιμο. Επική και σκοτεινή, με μία έντονη γνώριμη αίσθηση όλων των μεγαθήριων του είδους, δίχως όμως να κλέβει ή να μιμείται τίποτε. Χαίρομαι που έχω το βιβλίο του στην κατοχή μου, σύντομα θα το πιάσω.
Σε γενικές γραμμές τώρα, οι εισαγωγές του Χρήστου Κεσκίνη, δεν μου θύμισαν Μαστακούρη –όπως φοβόμουν- και αυτό ήταν ευχάριστο. Ήταν σα να έχω έναν συνεπιβάτη και έναν οδηγό που αγαπάει αυτό το είδος και αυτό βγαίνει σε κάθε λέξη του. Ήταν ευχάριστα προλογίσματα και σίγουρα όσα βιβλία βγάλει με αυτή τη σειρά θα αγοραστούν και θα διαβαστούν με ευλάβια.
Στα αρνητικούλια –τι; επειδή συμμετέχω δε θα τα πω;- ήταν μόνον 1) κάποια πράγματα μορφοποίησης στο κείμενο, στα οποία –δυστυχώς- κάποιοι κακεντρεχείς ίσως να πατήσουν εκεί για να κράξουν (το ίδιο είχα πάθει στο ‘’ψυχοπλάνης φαινόμενα’’ και με πόνεσαν αντίστοιχα σχόλια) μα το επισημαίνω, γιατί το πρώτο βιβλίο είναι και μπορεί να διορθωθεί στο μέλλον πανεύκολα και 2) ίσως να υπάρχει κάποια ομοιογένεια στις περισσότερες ιστορίες. Δεν ξέρω αν φταίει το ότι ένα συγκεκριμένο ύφος και περιεχόμενο έχει διαμορφωθεί στο συλλογικό consensus για το είδος, μα κάπως μου ξένισε. Μα ίσως να ‘’χτυπάει’’ μόνο σε εμένα αυτό και φυσικά, δεν λέω ότι κι εγώ ο ίδιος δεν έχω υποπέσει σε αυτό το αμάρτημα στο παρελθόν, αλλά χμ, δεν ξέρω....
Κλείνοντας, τα αρνητικά είδατε ότι είναι λεπτομερειούλες και ανάξια λόγου, απλά θα έχανα τον ύπνο μου αν δεν τα έλεγα. Για πρώτη προσπάθεια είναι μπόμπα και με εξέπληξε τρομερά!
Πλέον το λέω με περηφάνια και αγάπη ότι είναι τιμή μου να είμαι μέσα σε αυτές τις σελίδες!
Σίγουρα θα συνεχίσω να ακολουθώ την σειρά και εύχομαι ολόψυχα να την αγαπήσει ο κόσμος. Χρειαζόμαστε τέτοιες κινήσεις και τέτοιες κυκλοφορίες. Οι παλαιότεροι για να παίρνουμε δύναμη και κουράγιο και οι νεότεροι για να παίρνουν θάρρος και αυτοπεποίθηση. Υπάρχουν πολλές φωνές εκεί έξω που αξίζουν και πρέπει να ακουστούν… είθε να τις συναντήσουμε όλες στα ‘’όνειρα της φαντασίας’’.
Ήλπιζα να μην είμαι η πρώτη κριτική, γιατί συμμετέχω, αλλά το διάβασα μονορούφι και βαρέθηκα να ανανεώνω την σελίδα στο goodreads. Ελπίζω όταν ποστάρω να μην είμαι ο πρώτος, αλλά και να είμαι, ε, δεν πειράζει, τι να κάνουμε;
Ας δούμε τα διηγήματα ένα-ένα κι έπειτα θα γράψω δύο λόγια γενικότερα για τις εντυπώσεις μου:
Δάμτσιος Γιώργος – Ντάλγκραθ (Περιπέτειες του Τάλικ #1): αν και ο δαίμονας με τα κίτρινα μάτια μου θύμισε σαν ονομασία πάρα πολύ τον πρώτο κύκλο του supernatural, όπως και το ‘’άρχοντας των ψευδαισθήσεων’’ μου έφερε στο νου την ομώνυμη ταινία του Μπάρκερ, ήταν το ιδανικό ξεκίνημα. Γρήγορο, διασκεδαστικό, άμεσο, με όμορφες εναλλαγές. Εκτίμησα ιδιαίτερα το τέλος και αναμένω για την συνέχεια.
Δεσποτάκη Ε. Ευθυμία – Λόγχη από Κόκαλο, Λόγχη από Κεντρί: αχ, έχω είμαι πλέον κι εγώ φαν της. Πανέμορφη γλώσσα, τρομερά ποιητική, με μία αίσθηση σα να διαβάζω θρύλο Σαμοανών ή Αβοριγίνων. Μου θύμισε ελαφρώς το λατρεμένο nation του Πράτσετ και εκτίμησα τρομερά το ότι ήταν από τις ‘’στροφές’’.
Δημακόπουλος Γρηγόρης – Ερήμωση: από την πρώτη παράγραφο –μπέσα μιλάω- σημείωσα να αγοράσω το βιβλίο του συγγραφέα. Ό,τι αμφιβολία κι αν είχα, χάθηκε πολύ γρήγορα για την πένα του. Οι μεταβάσεις και τα μπρος πίσω ήταν πολύ ομαλά και όμορφα, τα ρητά και τα μαθήματα ήταν φυσικά και καθόλου βεβιασμένα (ειδικά της σελ 55 το λάτρεψα), υπέροχη σχέση πατέρα και γιου. Ο ήρωας ήταν ένα αμάλγαμα από Κόναν, Άραγκορν, Έλρικ και Αρθούρο αλλά δεν με χάλασε, ίσα-ίσα ένιωσα σα να βρίσκομαι σε ασφαλές και γνώριμο μέρος, σα να επιστρέφω στα πρώτα μου φανταστικά αναγνώσματα.
Δημητριάδης Μάριος – Οι Στοές του Τέλμορ: έχω πει πολλάκις ότι Δάμτσιο και Δημητριάδη τους αγαπάω. Η πρώτη σελίδα, αν και μου θύμισε το απόσπασμα από το διήγημα που μας είχε διαβάσει ονλάιν (με τον αποπροσανατολισμό του άγνωστου κλειστοφοβικού μέρους και τον πανικό του ήρωα), ενώ πήγε να με προϊδεάσει, τελικά κατέληξε σε κάτι εντελώς διαφορετικό και τρομερά σκοτεινά διασκεδαστικό. Η συντροφιά είχε ωραία χημεία και το ‘’περίεργο’’ τέλος, χαρακτηριστικό του συγγραφέα, μου άρεσε εξίσου αρκετά. Είχαν ενδιαφέρον οι αναφορές-φόροι τιμής, στα ονόματα των ηρώων και των τοποθεσιών (έλντρικ, σογκόθ, μπόργκιρ, μόργκοροθ) που θύμιζαν είτε αντίστοιχα ονόματα από την λογοτεχνία του φανταστικού είτε από μέταλ συγκροτήματα. Θα ήθελα να διαβάσω και άλλα σε αυτό το ύφος από τον συγγραφέα.
Ζαμποπούλου Χριστίνα (Christina Lucas) – Σε Μαρμαρένια Αλώνια: αναπάντεχο, μα ίσως το αγαπημένο μου διήγημα της ανθολογίας. Δεν είχα διαβάσει κάτι άλλο από την συγκεκριμένη συγγραφέα και η μίξη της αρχαιότητας με το βυζάντιο μου άρεσε πολύ. Η σύνδεση με τον Διγενή ήταν επίσης πανέμορφη, όπως και η εξέλιξη και κατάληξη της ιστορίας. Μου άρεσε η χρήση της γλώσσας, η ηρωίδα, η αναφορά στην Πενθεσίλεια σαν αγία και το τι την κινητοποίησε να πολεμήσει. Διαμαντάκι.
Ζαφειρκος Κωνσταντίνος – Ιστορίες της Φωτιάς: η ειλικρίνειά μου σε κάποιες αναρτήσεις συχνά βλάπτει την ‘’εικόνα’’ μου, μα εφόσον δεν έχω βλέψεις να μου ανάβουν κεράκι μπροστά από το προφίλ μου όσο ζω, θα πω το εξής: οφείλω να ζητήσω ένα συγγνώμη από τον Κωνσταντίνο. Με είχε προσεγγίσει στο περσινό Φαντασμαγόρια και μου είχε ζητήσει να ρίξω μια ματιά στα κείμενά του και –ενώ πάντα είμαι επιφυλακτικός και προσπαθώ να αποφεύγω τέτοιες προτάσεις- του είπα ναι και με τον καιρό ξεχάστηκα και εν τέλει δεν διάβασα ποτέ. Χαίρομαι που η πρώτη μου επαφή με κείμενό του όμως ήταν με αυτό τον τρόπο και όχι μέσω μηνυμάτων. Η πένα του είναι πολύ μεστή για την ηλικία του και οι μεταβάσεις από πρωτοπρόσωπη σε τριτοπρόσωπη όχι μόνο ήταν διακριτές μα άλλαζε το ύφος και η ταχύτητα κάθε φορά. Όμορφη ιστορία, αν και ακολουθεί αρκετά αρχέτυπα. Εκτίμησα ιδιαίτερα την ανατροπή στο τέλος, μα μου χτύπησαν κάπως άσχημα η ονομασία των παιδιών (μου έφερε στο νου GOT) και η συσχέτιση ενός όντος με διώροφο σπίτι (για κάποιο λόγο, σελ 134) μου κλώτσησε πολύ.
Κεραμίδας Ελευθέριος – Εστεμμένος: επικό και όμορφο. Πολύ δουλεμένη πένα και χαρακτήρες. Μα για κάποιο λόγο έλειπε κάτι για να με συγκλονίσει ή να με κάνει να το ξεχωρίσω ιδιαίτερα.
Μπελαούρης Γιώργος – Για την Λώρελαϊ: δεν τον ξέρω τον κύριο. Δεν τον πολυπάω κιόλας. Επόμενο!
Τσιάρας Ηλίας – Οπτίωνας: μόλις το διάβασα, μπήκα στην σελίδα του συγγραφέα για να δω αν έχει κυκλοφορήσει κάτι άλλο. Όπως και με τον Δημακόπουλο, θέλω πάρα πολύ να βρω κι άλλα κείμενα. Το συναίσθημα του διηγήματος είναι τρομερό, το κλείσιμο δυνατό, με συγκλόνισε μέσα στην απλότητά του. Δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί, μα η επιλογή της εποχής και ο τρόπος που γράφτηκε με ενθουσίασαν.
Χατζηγιώργης Ντίνος – Κόκκινο Αίμα: πολύ όμορφη ιστορία για κλείσιμο. Επική και σκοτεινή, με μία έντονη γνώριμη αίσθηση όλων των μεγαθήριων του είδους, δίχως όμως να κλέβει ή να μιμείται τίποτε. Χαίρομαι που έχω το βιβλίο του στην κατοχή μου, σύντομα θα το πιάσω.
Σε γενικές γραμμές τώρα, οι εισαγωγές του Χρήστου Κεσκίνη, δεν μου θύμισαν Μαστακούρη –όπως φοβόμουν- και αυτό ήταν ευχάριστο. Ήταν σα να έχω έναν συνεπιβάτη και έναν οδηγό που αγαπάει αυτό το είδος και αυτό βγαίνει σε κάθε λέξη του. Ήταν ευχάριστα προλογίσματα και σίγουρα όσα βιβλία βγάλει με αυτή τη σειρά θα αγοραστούν και θα διαβαστούν με ευλάβια.
Στα αρνητικούλια –τι; επειδή συμμετέχω δε θα τα πω;- ήταν μόνον 1) κάποια πράγματα μορφοποίησης στο κείμενο, στα οποία –δυστυχώς- κάποιοι κακεντρεχείς ίσως να πατήσουν εκεί για να κράξουν (το ίδιο είχα πάθει στο ‘’ψυχοπλάνης φαινόμενα’’ και με πόνεσαν αντίστοιχα σχόλια) μα το επισημαίνω, γιατί το πρώτο βιβλίο είναι και μπορεί να διορθωθεί στο μέλλον πανεύκολα και 2) ίσως να υπάρχει κάποια ομοιογένεια στις περισσότερες ιστορίες. Δεν ξέρω αν φταίει το ότι ένα συγκεκριμένο ύφος και περιεχόμενο έχει διαμορφωθεί στο συλλογικό consensus για το είδος, μα κάπως μου ξένισε. Μα ίσως να ‘’χτυπάει’’ μόνο σε εμένα αυτό και φυσικά, δεν λέω ότι κι εγώ ο ίδιος δεν έχω υποπέσει σε αυτό το αμάρτημα στο παρελθόν, αλλά χμ, δεν ξέρω....
Κλείνοντας, τα αρνητικά είδατε ότι είναι λεπτομερειούλες και ανάξια λόγου, απλά θα έχανα τον ύπνο μου αν δεν τα έλεγα. Για πρώτη προσπάθεια είναι μπόμπα και με εξέπληξε τρομερά!
Πλέον το λέω με περηφάνια και αγάπη ότι είναι τιμή μου να είμαι μέσα σε αυτές τις σελίδες!
Σίγουρα θα συνεχίσω να ακολουθώ την σειρά και εύχομαι ολόψυχα να την αγαπήσει ο κόσμος. Χρειαζόμαστε τέτοιες κινήσεις και τέτοιες κυκλοφορίες. Οι παλαιότεροι για να παίρνουμε δύναμη και κουράγιο και οι νεότεροι για να παίρνουν θάρρος και αυτοπεποίθηση. Υπάρχουν πολλές φωνές εκεί έξω που αξίζουν και πρέπει να ακουστούν… είθε να τις συναντήσουμε όλες στα ‘’όνειρα της φαντασίας’’.
September 17, 2020
Η σειρά φαντασίας Ωρόρα ήταν αυτή που με μύησε πριν πολλά πολλά χρόνια σε αρκετούς συγγραφείς της λογοτεχνίας του Φανταστικού (Τρόμος, Φαντασία, Επιστημονική Φαντασία). Από τότε λατρεύω τα διηγήματα του είδους. Πριν 100 χρόνια περίπου στις ΗΠΑ άρχισαν να κυκλοφορούν περιοδικά με διηγήματα του είδους, όπως Weird Tales, Amazing Stories κλπ. Αυτά, πλήρωναν τους συγγραφείς για τα διηγήματά τους. Ένας άνθρωπος στην πατρίδα μας είχε ένα όνειρο. Ένα όνειρο και μια αγάπη. Το όνειρό του ήταν οι συγγραφείς στην Ελλάδα οι οποίοι συμμετέχουν σε συλλογή διηγημάτων να πληρώνονται. Η αγάπη του είναι η Φαντασία. Το όνομα αυτού, Χρήστος Κεσκίνης. Το αποτέλεσμα είναι αυτό το βιβλίο καθώς και τα υπόλοιπα της σειράς (Εύχομαι να τα εκατοστήσει). Στα Όνειρα της Φαντασίας. Και πρώτο βιβλίο, Πολεμικές Ιαχές. Στο πρώτο αυτό βιβλίο φιγουράρουν βαριά ονόματα του τόπου μας. Σκεφτείτε κάτι σαν Lovecraft, Smith, Bloch, Howard, King, Barker, Jordan, Martin, Le Guin στις ΗΠΑ, σε μια συλλογή.
Έχουμε να διαβάσουμε θεματικά διηγήματα φαντασίας από Δάμτσιο, Δεσποτάκη,Δημακόπουλο, Δημητριάδη, Ζαμποπούλου, Ζαφείρκο, Κεραμίδα, Μπελαούρη, Τσιάρα, Χατζηγιώργη.
Και ναι, αυτά τα διηγήματα κραυγάζουν την ποιότητά τους. Τα συναισθήματα που προκαλούν στον αναγνώστη. Τις εικόνες. Ο στόχος του Κεσκίνη επιτεύχθηκε, θαρρώ, και το βιβλίο αυτό είναι μία από τις καλύτερες συλλογές.
Προηγούμενα παρομοίασα τις Πολεμικές Ιαχές με τα ωροράκια. Έχουν αρκετά κοινά. Ένα από αυτά είναι τα σχόλια του Χ.Κ. πριν από κάθε διήγημα. Τα κείμενα αυτά είναι μαγεία από μόνα τους. Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι ότι κάποια διηγήματα ξεχωρίζουν πιο πολύ από κάποια άλλα. Ισχύει και εδώ. Δεν θέλω να αναλύσω κάθε διήγημα, για να μη χαλάσω τη χαρά της ανάγνωσης αλλά οι γυναίκες της παρέας απλά θερίζουν. Le Guin και Norton. Κάποια άτομα δεν τα γνώριζα συγγραφικά μα αποτέλεσαν ευχάριστη έκπληξη. Το πάθος του Οπτίωνα με κόκκινο αίμα να ρέει δίπλα από μια φωτιά όπου ιστορίες ακούγονται, είναι πραγματικά αξεπέραστο. Λάτρεψα ακόμα μια μικρή τζούρα από τον κόσμο των Γιων της Στάχτης. Και τα άλλα δεν ήταν πολύ πίσω.
Αρνητικά: Θέματα επιμέλειας, σελιδοποίησης και στοιχειοθεσίας. Όπως και στα Ωρόρα, κάποια διηγήματα είχαν αδυναμίες, αλλά παρόλα αυτά είναι καθαρά υποκειμενικό οπότε δεν θα επεκταθώ,
Πάμε βαθμολογία. 9/11 το πόσο μου άρεσε υποκειμενικά. 2/3 όσον αφορά τη σχέση αξίας έναντι χρηματικού αντιτίμου. Παρόλο που κάποιοι ίσως το θεωρήσουν ακριβό, κάθε σελίδα αξίζει να διαβαστεί. 1/3 η απήχηση στον μέσο αναγνώστη καθώς και η συνολική προσφορά στην ελληνική λογοτεχνία. Σύνολο 12/17. Δαγκώστε το, θα περάσετε καταπληκτικές αναγνωστικές ώρες και θα ζητάτε κι άλλο.
ΥΓ: Σύντομα θα έρθει και το νούμερο 2
ΥΓ2: Το παρόν βιβλίο είναι τοποθετημένο δίπλα από τα 61/77 ωροράκια μου και κάποια terrα nova μου.
ΥΓ3: Πριν από το συγκεκριμένο βιβλίο, στη χώρα μας οι συγγραφείς που αμοίβονταν για το κείμενό τους σε συλλογή διηγημάτων εγχώρια ήταν σε ποσοστό 0%.
Έχουμε να διαβάσουμε θεματικά διηγήματα φαντασίας από Δάμτσιο, Δεσποτάκη,Δημακόπουλο, Δημητριάδη, Ζαμποπούλου, Ζαφείρκο, Κεραμίδα, Μπελαούρη, Τσιάρα, Χατζηγιώργη.
Και ναι, αυτά τα διηγήματα κραυγάζουν την ποιότητά τους. Τα συναισθήματα που προκαλούν στον αναγνώστη. Τις εικόνες. Ο στόχος του Κεσκίνη επιτεύχθηκε, θαρρώ, και το βιβλίο αυτό είναι μία από τις καλύτερες συλλογές.
Προηγούμενα παρομοίασα τις Πολεμικές Ιαχές με τα ωροράκια. Έχουν αρκετά κοινά. Ένα από αυτά είναι τα σχόλια του Χ.Κ. πριν από κάθε διήγημα. Τα κείμενα αυτά είναι μαγεία από μόνα τους. Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι ότι κάποια διηγήματα ξεχωρίζουν πιο πολύ από κάποια άλλα. Ισχύει και εδώ. Δεν θέλω να αναλύσω κάθε διήγημα, για να μη χαλάσω τη χαρά της ανάγνωσης αλλά οι γυναίκες της παρέας απλά θερίζουν. Le Guin και Norton. Κάποια άτομα δεν τα γνώριζα συγγραφικά μα αποτέλεσαν ευχάριστη έκπληξη. Το πάθος του Οπτίωνα με κόκκινο αίμα να ρέει δίπλα από μια φωτιά όπου ιστορίες ακούγονται, είναι πραγματικά αξεπέραστο. Λάτρεψα ακόμα μια μικρή τζούρα από τον κόσμο των Γιων της Στάχτης. Και τα άλλα δεν ήταν πολύ πίσω.
Αρνητικά: Θέματα επιμέλειας, σελιδοποίησης και στοιχειοθεσίας. Όπως και στα Ωρόρα, κάποια διηγήματα είχαν αδυναμίες, αλλά παρόλα αυτά είναι καθαρά υποκειμενικό οπότε δεν θα επεκταθώ,
Πάμε βαθμολογία. 9/11 το πόσο μου άρεσε υποκειμενικά. 2/3 όσον αφορά τη σχέση αξίας έναντι χρηματικού αντιτίμου. Παρόλο που κάποιοι ίσως το θεωρήσουν ακριβό, κάθε σελίδα αξίζει να διαβαστεί. 1/3 η απήχηση στον μέσο αναγνώστη καθώς και η συνολική προσφορά στην ελληνική λογοτεχνία. Σύνολο 12/17. Δαγκώστε το, θα περάσετε καταπληκτικές αναγνωστικές ώρες και θα ζητάτε κι άλλο.
ΥΓ: Σύντομα θα έρθει και το νούμερο 2
ΥΓ2: Το παρόν βιβλίο είναι τοποθετημένο δίπλα από τα 61/77 ωροράκια μου και κάποια terrα nova μου.
ΥΓ3: Πριν από το συγκεκριμένο βιβλίο, στη χώρα μας οι συγγραφείς που αμοίβονταν για το κείμενό τους σε συλλογή διηγημάτων εγχώρια ήταν σε ποσοστό 0%.
May 31, 2020
Όταν είδα το εξώφυλλο και τον τίτλο, είπα αυτό το βιβλίο πρέπει να το διαβάσω. Όταν ήρθε το δέμα από Θεσσαλονίκη το άνοιξα και μύρισα την σελίδα(ελπίζω να μην είχε κάτι μικροβιακής μορφής), τότε μου ήρθε η μυρωδιά του νωπού χώματος, νωπού από αίμα πολεμιστών.
Ντάλγκραθ-Στην αρχή με μπέρδεψε λίγο το Μέσα- Έξω αλλά μετά οι έντονες εικόνες και η ενδιαφέρουσα πλοκή με έβαλαν στο πετσί της ιστορίας. Καλοστημένες μάχες και ένα τέλειο φινάλε.
Λόγχη από Κόκαλο,Λόγχη από Κεντρί- Σάστισα με τα πολλά ονόματα, αλλά σιγά σιγά ένιωσα να ταξιδεύω εκεί, μέσα από μία εξαίρετη χρήση της γλώσσας και μια ιστορία που μου αφύπνισε τις αισθήσεις.
Ερήμωση- Όνομα και πράμα, μιας και ο πρωταγωνιστής υπόκειται σε μια ψυχική ερήμωση και έναν προσωπικό άθλο. Ο πόνος, το θάρρος, ο θρήνος και η αντρεία γίνονται ένα σε αυτό το διήγημα.
Οι Στοές του Τέλμορ- Όμορφο και κάπως βολικό παρεάκι αλλά μου λειτούργησε. Δεν βαρέθηκα ούτε μια στιγμή και οι μάχες με τροφοδοτούσαν μόνο με πώρωση. Πήγα να ξενερώσω στο τέλος, αλλά όλα άλλαξαν στην τελευταία πρόταση.
Σε Μαρμαρένια Αλώνια- Υπέροχο διήγημα για τον ηρωισμό μιας γυναίκας που στα μάτια κάποιων είναι απλά μια φτωχή μητέρα αλλά μέσα στην καρδιά της βρίσκεται η δύναμη ενός στρατού. Διαβάζοντάς το ένιωσα μια αόριστη νοσταλγία για κάτι που δεν έχω ζήσει ποτέ και μια συγκίνηση που με έκανε να αγαπήσω την Μαξιμώ.
Ιστορίες της Φωτιάς- Η αγαπημένη μου ιστορία σε όλο το βιβλίο. Ήταν σαν να βλέπω μια θεατρική παράσταση κάποιου εναλλακτικού θεάτρου. Ήθελα κι' άλλο, ήθελα να συνεχιστεί. Με άγγιξε πολύ, οι χαρακτήρες είχαν αυτό που ήθελα και το φινάλε με χόρτασε όσο δεν πάει.
Εστεμμένος- Μια όμορφη ιστορία που διδά��κει πίστη και αντρεία. Ίσως θα ήθελα να είναι λίγο μικρότερη και να έχει λίγο καλύτερη εξήγηση της "μαγείας" της. Καλογραμμένη αλλά η πλοκή προς το τέλος με άφησε λίγο μουδιασμένο.
Για την Λώρελάι- Τι φαντασία! Νόμιζα στην αρχή ότι άρχισα να διαβάζω άλλο βιβλίο αλλά μετά άρχισα να καταλαβαίνω. Συναισθηματικό, έντονο και προσωπικά ένιωσα να μαθαίνω τον πόνο που μπορεί να προκαλέσει ένας πόλεμος στις καρδιές των ανθρώπων, αλλά και την τρέλα που μπορεί να επιφέρει σε κάποιους άλλους. Δεν με ένοιαζε αν ακούγονταν εξωπραγματικά όλα αυτά μιας και πείστηκα ότι όλα είχαν μια δική τους λογική.
Οπτίωνας- Άλλο ένα κείμενο για τον πόνο που μπορεί να προκαλέσει ο πόλεμος, αλλά εδώ είδα και την στυγνή βαναυσότητα του. Ταξίδεψα μέσα από τις λέξεις σε εκείνη την εποχή και ένιωσα τον πόνο του ήρωα, τον θυμό του, τον φόβο του και στο τέλος ήθελα και εγώ να τον πάρω μια αγκαλιά.
Κόκκινο Αίμα- Συνταρακτικό και δυναμικό. Ένας πραγματικός ήρωας που έρχεται αντιμέτωπος με το σκότος και δοκιμάζεται σε όλα τα επίπεδα. Ζωντανή μάχη και πλούσιες αισθήσεις που καταλήγουν σε ένα λυτρωτικό φινάλε.
Ένα μεγάλο μπράβο σου όλους τους συγγραφείς και τους ανθρώπους που το έστησαν. Πραγματικά οι λίγες ώρες που μου χρειάστηκαν για να το τελειώσω θα ήθελα να κυλάνε πιο αργά για να ταξίδευα περισσότερο σε αυτούς τους φανταστικούς κόσμους. Θα περιμένω μέχρι τα τύμπανα του πολέμου να ηχήσουν ξανά.
Ντάλγκραθ-Στην αρχή με μπέρδεψε λίγο το Μέσα- Έξω αλλά μετά οι έντονες εικόνες και η ενδιαφέρουσα πλοκή με έβαλαν στο πετσί της ιστορίας. Καλοστημένες μάχες και ένα τέλειο φινάλε.
Λόγχη από Κόκαλο,Λόγχη από Κεντρί- Σάστισα με τα πολλά ονόματα, αλλά σιγά σιγά ένιωσα να ταξιδεύω εκεί, μέσα από μία εξαίρετη χρήση της γλώσσας και μια ιστορία που μου αφύπνισε τις αισθήσεις.
Ερήμωση- Όνομα και πράμα, μιας και ο πρωταγωνιστής υπόκειται σε μια ψυχική ερήμωση και έναν προσωπικό άθλο. Ο πόνος, το θάρρος, ο θρήνος και η αντρεία γίνονται ένα σε αυτό το διήγημα.
Οι Στοές του Τέλμορ- Όμορφο και κάπως βολικό παρεάκι αλλά μου λειτούργησε. Δεν βαρέθηκα ούτε μια στιγμή και οι μάχες με τροφοδοτούσαν μόνο με πώρωση. Πήγα να ξενερώσω στο τέλος, αλλά όλα άλλαξαν στην τελευταία πρόταση.
Σε Μαρμαρένια Αλώνια- Υπέροχο διήγημα για τον ηρωισμό μιας γυναίκας που στα μάτια κάποιων είναι απλά μια φτωχή μητέρα αλλά μέσα στην καρδιά της βρίσκεται η δύναμη ενός στρατού. Διαβάζοντάς το ένιωσα μια αόριστη νοσταλγία για κάτι που δεν έχω ζήσει ποτέ και μια συγκίνηση που με έκανε να αγαπήσω την Μαξιμώ.
Ιστορίες της Φωτιάς- Η αγαπημένη μου ιστορία σε όλο το βιβλίο. Ήταν σαν να βλέπω μια θεατρική παράσταση κάποιου εναλλακτικού θεάτρου. Ήθελα κι' άλλο, ήθελα να συνεχιστεί. Με άγγιξε πολύ, οι χαρακτήρες είχαν αυτό που ήθελα και το φινάλε με χόρτασε όσο δεν πάει.
Εστεμμένος- Μια όμορφη ιστορία που διδά��κει πίστη και αντρεία. Ίσως θα ήθελα να είναι λίγο μικρότερη και να έχει λίγο καλύτερη εξήγηση της "μαγείας" της. Καλογραμμένη αλλά η πλοκή προς το τέλος με άφησε λίγο μουδιασμένο.
Για την Λώρελάι- Τι φαντασία! Νόμιζα στην αρχή ότι άρχισα να διαβάζω άλλο βιβλίο αλλά μετά άρχισα να καταλαβαίνω. Συναισθηματικό, έντονο και προσωπικά ένιωσα να μαθαίνω τον πόνο που μπορεί να προκαλέσει ένας πόλεμος στις καρδιές των ανθρώπων, αλλά και την τρέλα που μπορεί να επιφέρει σε κάποιους άλλους. Δεν με ένοιαζε αν ακούγονταν εξωπραγματικά όλα αυτά μιας και πείστηκα ότι όλα είχαν μια δική τους λογική.
Οπτίωνας- Άλλο ένα κείμενο για τον πόνο που μπορεί να προκαλέσει ο πόλεμος, αλλά εδώ είδα και την στυγνή βαναυσότητα του. Ταξίδεψα μέσα από τις λέξεις σε εκείνη την εποχή και ένιωσα τον πόνο του ήρωα, τον θυμό του, τον φόβο του και στο τέλος ήθελα και εγώ να τον πάρω μια αγκαλιά.
Κόκκινο Αίμα- Συνταρακτικό και δυναμικό. Ένας πραγματικός ήρωας που έρχεται αντιμέτωπος με το σκότος και δοκιμάζεται σε όλα τα επίπεδα. Ζωντανή μάχη και πλούσιες αισθήσεις που καταλήγουν σε ένα λυτρωτικό φινάλε.
Ένα μεγάλο μπράβο σου όλους τους συγγραφείς και τους ανθρώπους που το έστησαν. Πραγματικά οι λίγες ώρες που μου χρειάστηκαν για να το τελειώσω θα ήθελα να κυλάνε πιο αργά για να ταξίδευα περισσότερο σε αυτούς τους φανταστικούς κόσμους. Θα περιμένω μέχρι τα τύμπανα του πολέμου να ηχήσουν ξανά.
Read
September 8, 2022Έχετε δει σχέδια με ανοιχτά βιβλία , που βγαίνει από μέσα τους μια αχλή και σιγά σιγά σχηματίζονται εικόνες?
Έτσι ακριβώς είναι και τούτο εδώ.
Ανοίγοντάς το, ακούς ήχους μετάλλων πάνω σε μέταλλα, ήχους μάχης και συναισθηματικά φορτισμένος ήχους.
Μια υπέροχη συλλογή που διαβάζεται απνευστί.
Να ξεκινήσω με το γεγονός ότι μου άρεσε πάρα πολύ η εισαγωγή του Χ.Κ πριν από κάθε διήγημα.
Ντάλγκραθ (Δάμτσιος) : Το διήγημα που ανοίγει την συλλογή. Ωραία η επιλογή να μας πει την ιστορία σε δύο μέρη. Το μέσα και το έξω, συνδέοντάς τα αριστοτεχνικά.
Λόγχη από κόκαλο, λόγχη;που κεντρί (Δεσποτάκη) : Μια ιστορία με φολκόρ στοιχεία, σαν αυτές που ακούς να σου διηγείται μια γιαγιά ή γύρω από μια φωτιά. Γήινη και υπέροχη, σε ταξιδεύει σε άλλες παραδόσεις.
Ερήμωση (Δημακόπουλος) : Ο Γρηγόρης έχει μια υπέροχη πένα και δεν υπάρχει περίπτωση να διαβάσεις κάτι δικό του και να μην ανατρέξεις σε λεξικό, γιατί όλο και κάποια λέξη έχει να σου μάθει. Οι περιγραφές του είναι μαγικές και γίνονται ζωντανές εικόνες μπροστά στα μάτια σου.
Οι στοές του Τέλμορ (Δημητριάδης) : Το διήγημα αυτό είναι σαν να περιγραφεται μια πίστα από παιχνίδι ρόλων και ένα task που πρέπει να ολοκληρωθεί, ούτως ώστε να πας στην επόμενη πίστα. Πολύ ωραία καμουφλαρισμένα τα μπλακ μέταλ ονόματα μέσα!
Σε μαρμαρένια αλώνια (Ζαμποπουλου) : Όταν η παράδοση (του Ακρίτα) μπλέκεται με τον μύθο (Αμαζόνα), τότε έχουμε αυτήν την πετυχημένη μίξη.
Ιστορίες της φωτιάς (Ζαφείρκος) : Τα παιδιά της σπηλιάς, η ασυδοσία του ανθρώπου και η μάχη σε αυτό το διήγημα είναι διαφορετική από αυτήν που θα περίμενε κάποιος.
Εστεμμένος (Κεραμίδας) : Ένα διήγημα που μυρίζει ελαφρώς Βυζάντιο, έχει στοιχεία μαγείας και εννοείται δεν λείπει η δολοπλοκία πίσω από την απόκτηση του στέμματος.
Για την Λώρελαι... (Μπελαούρης) : Πολύ (συν)αισθηματικό, άκρως αντιπολεμικό (κόντρα στην πολεμοχαρή συλλογή) και εννοείται με τον γνωστό χαοτικό τρόπο γραφής του συγγραφέα, που ωστόσο δεν χρειάζεσαι πυξίδα για να προσανατολιστείς. Ίσως θα ήθελα να μην μου θυμίζει γνωστά πρόσωπα και μάχες, να δεν είναι κάτι που χαλάει το σύνολο.
Οπτιωνας (Τσιάρας) : Ένα ταξίδι στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και μια διαφορετική επιλογή ενός στρατιώτη απέναντι σε αυτά που βλέπει, χωρίς να είναι από τους ανθρώπους που κλείνουν τα μάτια.
Κόκκινο Αίμα (Χατζηγιώργης) : Αυτή η μάχη είναι χαμένη εξαρχής, μας υποδηλώνεται αυτό από την αρχή. Το θέμα είναι όμως, τι θα κάνει ο πρωταγωνιστής, που είναι ήδη εις γνώση του ότι είναι χαμένη?
Έτσι ακριβώς είναι και τούτο εδώ.
Ανοίγοντάς το, ακούς ήχους μετάλλων πάνω σε μέταλλα, ήχους μάχης και συναισθηματικά φορτισμένος ήχους.
Μια υπέροχη συλλογή που διαβάζεται απνευστί.
Να ξεκινήσω με το γεγονός ότι μου άρεσε πάρα πολύ η εισαγωγή του Χ.Κ πριν από κάθε διήγημα.
Ντάλγκραθ (Δάμτσιος) : Το διήγημα που ανοίγει την συλλογή. Ωραία η επιλογή να μας πει την ιστορία σε δύο μέρη. Το μέσα και το έξω, συνδέοντάς τα αριστοτεχνικά.
Λόγχη από κόκαλο, λόγχη;που κεντρί (Δεσποτάκη) : Μια ιστορία με φολκόρ στοιχεία, σαν αυτές που ακούς να σου διηγείται μια γιαγιά ή γύρω από μια φωτιά. Γήινη και υπέροχη, σε ταξιδεύει σε άλλες παραδόσεις.
Ερήμωση (Δημακόπουλος) : Ο Γρηγόρης έχει μια υπέροχη πένα και δεν υπάρχει περίπτωση να διαβάσεις κάτι δικό του και να μην ανατρέξεις σε λεξικό, γιατί όλο και κάποια λέξη έχει να σου μάθει. Οι περιγραφές του είναι μαγικές και γίνονται ζωντανές εικόνες μπροστά στα μάτια σου.
Οι στοές του Τέλμορ (Δημητριάδης) : Το διήγημα αυτό είναι σαν να περιγραφεται μια πίστα από παιχνίδι ρόλων και ένα task που πρέπει να ολοκληρωθεί, ούτως ώστε να πας στην επόμενη πίστα. Πολύ ωραία καμουφλαρισμένα τα μπλακ μέταλ ονόματα μέσα!
Σε μαρμαρένια αλώνια (Ζαμποπουλου) : Όταν η παράδοση (του Ακρίτα) μπλέκεται με τον μύθο (Αμαζόνα), τότε έχουμε αυτήν την πετυχημένη μίξη.
Ιστορίες της φωτιάς (Ζαφείρκος) : Τα παιδιά της σπηλιάς, η ασυδοσία του ανθρώπου και η μάχη σε αυτό το διήγημα είναι διαφορετική από αυτήν που θα περίμενε κάποιος.
Εστεμμένος (Κεραμίδας) : Ένα διήγημα που μυρίζει ελαφρώς Βυζάντιο, έχει στοιχεία μαγείας και εννοείται δεν λείπει η δολοπλοκία πίσω από την απόκτηση του στέμματος.
Για την Λώρελαι... (Μπελαούρης) : Πολύ (συν)αισθηματικό, άκρως αντιπολεμικό (κόντρα στην πολεμοχαρή συλλογή) και εννοείται με τον γνωστό χαοτικό τρόπο γραφής του συγγραφέα, που ωστόσο δεν χρειάζεσαι πυξίδα για να προσανατολιστείς. Ίσως θα ήθελα να μην μου θυμίζει γνωστά πρόσωπα και μάχες, να δεν είναι κάτι που χαλάει το σύνολο.
Οπτιωνας (Τσιάρας) : Ένα ταξίδι στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και μια διαφορετική επιλογή ενός στρατιώτη απέναντι σε αυτά που βλέπει, χωρίς να είναι από τους ανθρώπους που κλείνουν τα μάτια.
Κόκκινο Αίμα (Χατζηγιώργης) : Αυτή η μάχη είναι χαμένη εξαρχής, μας υποδηλώνεται αυτό από την αρχή. Το θέμα είναι όμως, τι θα κάνει ο πρωταγωνιστής, που είναι ήδη εις γνώση του ότι είναι χαμένη?
June 24, 2020
Διαβάστε το άρθρο μου στο ιστολόγιο Κοιλάδα της Γνώσης για το βιβλίο Πολεμικές Ιαχές (https://www.koiladatisgnosis.gr/logot...)
Ολόκληρο το άρθρο και εδώ:
Επιτέλους, μία ελληνική ανθολογία ελληνικών πολεμικών διηγημάτων! Ο λόγος για τις Πολεμικές Ιαχές των εκδόσεων Allbooks, πρώτο τής σειράς Στα Όνειρα της Φαντασίας, με επιλογή κειμένων από τον Χρήστο Κεσκίνη. Μέσα σε μόλις 240 σελίδες διαβάζουμε δέκα απολαυστικές ιστορίες Ελλήνων συγγραφέων, οι οποίες κινούνται από τα ρωμαϊκά Βαλκάνια και την βυζαντινή Μικρά Ασία έως και σε κόσμους επικής και επιστημονικής φαντασίας. Κεντρικό τους θέμα είναι, όπως έχετε φυσικά μαντέψει, οι… πολεμιστές!
Μου έκανε εντύπωση το πόσο αξιόλογα ήταν όλα μα όλα τα διηγήματα, κάτι το οποίο ήταν μεν λογικό βάσει τής ευρείας απήχησης αρκετών εκ των συγγραφέων (π.χ. Γεώργιος Δάμτσιος, Μάριος Δημητριάδης, και Ελευθέριος Κεραμίδας), αλλά σίγουρα η ποιότητα παραμένει πρωταρχικό ζητούμενο για μία νεόκοπη σειρά. Όλες οι ιστορίες, λοιπόν, είναι καλογραμμένες, αρκετά έως πολύ πρωτότυπες, και επαρκέστατες δεδομένου τού μικρού χώρου (περίπου 20-25 σελίδες ανά διήγημα). Σε παρόμοιες μελλοντικές ανθολογίες, που ελπίζω πως θα ακολουθήσουν, θα ήθελα να δω πολλές περισσότερες ιστορίες στην αρχαία Ελλάδα και στο Βυζάντιο (ελληνική συλλογή γαρ), καμιά ιστορία με τον Κόναν – ο οποίος άλλωστε έχει ξεκάθαρα εμπνεύσει τον ημίγυμνο πολεμιστή τού εξωφύλλου-, περισσότερες και μεγαλύτερες ιστορίες, αλλά και νεοεμφανιζόμενους συγγραφείς.
Παρακάτω, πάμε να δούμε συνοπτικά κάθε διήγημα.
- Ντάλγκραθ (Περιπέτειες του Τάλικ #1), του Γεωργίου Δάμτσιου: ότι ο Δάμτσιος ζωγραφίζει στα διηγήματα το γνώριζα από τα Μυστικά στο Λυκόφως, την καλύτερη ελληνική συλλογή διηγημάτων, μαζί με τον Ιό της Βαβέλ τού Δημήτρη Δελαρούδη και τα Αγαλήνευτα Βάθη τού Μιχάλη Δαγκλή. Στο Ντάλγκραθ, διαβάζουμε την περιπέτεια τού Τάλικ και των συντρόφων του σε έναν κόσμο ηρωικής-επικής φαντασίας ( ; ) ενάντια σε έναν καταχθόνιο μάγο και έναν μοχθηρό θεό, με αριστοτεχνική εξιστόρηση που κόβει στα δύο τον χώρο και τον χρόνο. Τι εννοώ; Διαβάστε το να καταλάβετε… Εγώ θέλω να πιάσω στα χέρια μου σύντομα την δεύτερη περιπέτεια τού Τάλικ. Α, και θύμισε λίγο από το τέλος τής ταινίας Conan the Destroyer…
-Λόγχη από Κόκαλο, Λόγχη από Κεντρί, της Ευθυμίας Ε. Δεσποτάκη: το πιο καλογραμμένο διήγημα τού βιβλίου, με διαφορά. Πάλι μάγος, αλλά τώρα στον ψευδο-ελληνιστικό κόσμο τής Πικρής Στροφής. Μία πρωτόγονη νησιωτική φυλή εκδιώκεται από το πατρογονικό νησί της, αλλά οι ελάχιστοι επιζώντες δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη… Ερώτηση: από χάκα, ξέρετε;
- Ερήμωση, του Γρηγόρη Δημακόπουλου: Μία λεπίδα, ένας πολεμιστής, και ο θάνατος τού πατέρα του. Ο Σινάς θέλει οπωσδήποτε να πάρει εκδίκηση, αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο θα νόμιζε κανείς… Μπρρ, κάνει κρύα στα βουνά…
- Οι Στοές του Τέλμορ, του Μάριου Δημητριάδη: Το μόνο διήγημα με ισχυρή ατμόσφαιρα τρόμου. Μέσα στις μυστηριώδεις στοές τού Τέλμορ, μία χούφτα ηρώων θα τα βάλει με θεούς και δαίμονες, αλλά ίσως και να ανακαλύψει πως δεν κερδίζουν πάντα οι καλοί. Φοβερή ανατροπή.
- Σε Μαρμαρένια Αλώνια, της Χριστίνας Ζαμποπούλου: Μόνο και μόνο που η ιστορία αυτή εξελίσσεται στο Βυζάντιο, όπως δηλοί άλλωστε ο τίτλος της, ανακηρύσσεται μετά τυμπανοκρουσιών στην αγαπημένη μου της ανθολογίας. Στον κόσμο τού Διγενή Ακρίτη, ένα πρόσωπο των σχετικών ποιημάτων μάς ξανασυστήνεται από την αρχή και δίνει ραντεβού στα…
- Ιστορίες της Φωτιάς, του Κωνσταντίνου Ζαφείρκου: μία ετερόκλητη ομάδα, κυρίως πολεμιστών, ανταλλάσει ιστορίες γύρω από την φωτιά. Μόνο που τα πράγματα ξεφεύγουν, όταν μία από αυτές δηλώνει έναν θανάσιμο κίνδυνο… Μου θύμισε το… κομμάτι Στρατιώτες γύρω από την Φωτιά τού Σταμάτη Σπανουδάκη.
- Εστεμμένος, του Ελευθέριου Κεραμίδα: Με τον κλασικό λόγο που καθιέρωσε στην τριλογία του Γιοι της Στάχτης, ο Κεραμίδας γράφει μία καταπληκτική σκοτώστε/σώστε-τον-βασιλιά-ιστορία. Ισχυρή δόση μαγείας και αδρεναλίνης.
- Για την Λώρελαϊ, τού Γιώργου Μπελαούρη: Η πιο συγκινητική ιστορία τού βιβλίου. Θυμίζει αρκετά το A Song for Lya τού George R. R. Martin. Ο Μπελαούρης αποδεικνύει εύγλωττα πως ακόμα και μια πολεμική ανθολογία έχει χώρο για ένα κάποιο ρομάτζο.
- Οπτίωνας, του Ηλία Τσιάρα: Μέσα σε μία αιματοβαμμένη από τους Ρωμαίους πόλη, ένας οπτίωνας (ρωμαϊκός στρατιωτικός βαθμός) αποφασίζει να δράσει για να σώσει μία γυναίκα. Φοβερή ιστορία.
- Κόκκινο Αίμα, του Ντίνου Χατζηγιώργη: Για να αντιμετωπίσει την ίδια την Κόλαση, ένας πολεμιστής θα κληθεί να κάνει μία αβάστακτη θυσία..
Ελπίζω να στηρίξετε κι εσείς την αξιέπαινη προσπάθεια των Allbooks, και να πάρετε και να απολαύσετε τις Πολεμικές Ιαχές! Εν αναμονή τής επόμενης ανθολογία τής σειράς Στα Όνειρα της Φαντασίας…
Ολόκληρο το άρθρο και εδώ:
Επιτέλους, μία ελληνική ανθολογία ελληνικών πολεμικών διηγημάτων! Ο λόγος για τις Πολεμικές Ιαχές των εκδόσεων Allbooks, πρώτο τής σειράς Στα Όνειρα της Φαντασίας, με επιλογή κειμένων από τον Χρήστο Κεσκίνη. Μέσα σε μόλις 240 σελίδες διαβάζουμε δέκα απολαυστικές ιστορίες Ελλήνων συγγραφέων, οι οποίες κινούνται από τα ρωμαϊκά Βαλκάνια και την βυζαντινή Μικρά Ασία έως και σε κόσμους επικής και επιστημονικής φαντασίας. Κεντρικό τους θέμα είναι, όπως έχετε φυσικά μαντέψει, οι… πολεμιστές!
Μου έκανε εντύπωση το πόσο αξιόλογα ήταν όλα μα όλα τα διηγήματα, κάτι το οποίο ήταν μεν λογικό βάσει τής ευρείας απήχησης αρκετών εκ των συγγραφέων (π.χ. Γεώργιος Δάμτσιος, Μάριος Δημητριάδης, και Ελευθέριος Κεραμίδας), αλλά σίγουρα η ποιότητα παραμένει πρωταρχικό ζητούμενο για μία νεόκοπη σειρά. Όλες οι ιστορίες, λοιπόν, είναι καλογραμμένες, αρκετά έως πολύ πρωτότυπες, και επαρκέστατες δεδομένου τού μικρού χώρου (περίπου 20-25 σελίδες ανά διήγημα). Σε παρόμοιες μελλοντικές ανθολογίες, που ελπίζω πως θα ακολουθήσουν, θα ήθελα να δω πολλές περισσότερες ιστορίες στην αρχαία Ελλάδα και στο Βυζάντιο (ελληνική συλλογή γαρ), καμιά ιστορία με τον Κόναν – ο οποίος άλλωστε έχει ξεκάθαρα εμπνεύσει τον ημίγυμνο πολεμιστή τού εξωφύλλου-, περισσότερες και μεγαλύτερες ιστορίες, αλλά και νεοεμφανιζόμενους συγγραφείς.
Παρακάτω, πάμε να δούμε συνοπτικά κάθε διήγημα.
- Ντάλγκραθ (Περιπέτειες του Τάλικ #1), του Γεωργίου Δάμτσιου: ότι ο Δάμτσιος ζωγραφίζει στα διηγήματα το γνώριζα από τα Μυστικά στο Λυκόφως, την καλύτερη ελληνική συλλογή διηγημάτων, μαζί με τον Ιό της Βαβέλ τού Δημήτρη Δελαρούδη και τα Αγαλήνευτα Βάθη τού Μιχάλη Δαγκλή. Στο Ντάλγκραθ, διαβάζουμε την περιπέτεια τού Τάλικ και των συντρόφων του σε έναν κόσμο ηρωικής-επικής φαντασίας ( ; ) ενάντια σε έναν καταχθόνιο μάγο και έναν μοχθηρό θεό, με αριστοτεχνική εξιστόρηση που κόβει στα δύο τον χώρο και τον χρόνο. Τι εννοώ; Διαβάστε το να καταλάβετε… Εγώ θέλω να πιάσω στα χέρια μου σύντομα την δεύτερη περιπέτεια τού Τάλικ. Α, και θύμισε λίγο από το τέλος τής ταινίας Conan the Destroyer…
-Λόγχη από Κόκαλο, Λόγχη από Κεντρί, της Ευθυμίας Ε. Δεσποτάκη: το πιο καλογραμμένο διήγημα τού βιβλίου, με διαφορά. Πάλι μάγος, αλλά τώρα στον ψευδο-ελληνιστικό κόσμο τής Πικρής Στροφής. Μία πρωτόγονη νησιωτική φυλή εκδιώκεται από το πατρογονικό νησί της, αλλά οι ελάχιστοι επιζώντες δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη… Ερώτηση: από χάκα, ξέρετε;
- Ερήμωση, του Γρηγόρη Δημακόπουλου: Μία λεπίδα, ένας πολεμιστής, και ο θάνατος τού πατέρα του. Ο Σινάς θέλει οπωσδήποτε να πάρει εκδίκηση, αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο θα νόμιζε κανείς… Μπρρ, κάνει κρύα στα βουνά…
- Οι Στοές του Τέλμορ, του Μάριου Δημητριάδη: Το μόνο διήγημα με ισχυρή ατμόσφαιρα τρόμου. Μέσα στις μυστηριώδεις στοές τού Τέλμορ, μία χούφτα ηρώων θα τα βάλει με θεούς και δαίμονες, αλλά ίσως και να ανακαλύψει πως δεν κερδίζουν πάντα οι καλοί. Φοβερή ανατροπή.
- Σε Μαρμαρένια Αλώνια, της Χριστίνας Ζαμποπούλου: Μόνο και μόνο που η ιστορία αυτή εξελίσσεται στο Βυζάντιο, όπως δηλοί άλλωστε ο τίτλος της, ανακηρύσσεται μετά τυμπανοκρουσιών στην αγαπημένη μου της ανθολογίας. Στον κόσμο τού Διγενή Ακρίτη, ένα πρόσωπο των σχετικών ποιημάτων μάς ξανασυστήνεται από την αρχή και δίνει ραντεβού στα…
- Ιστορίες της Φωτιάς, του Κωνσταντίνου Ζαφείρκου: μία ετερόκλητη ομάδα, κυρίως πολεμιστών, ανταλλάσει ιστορίες γύρω από την φωτιά. Μόνο που τα πράγματα ξεφεύγουν, όταν μία από αυτές δηλώνει έναν θανάσιμο κίνδυνο… Μου θύμισε το… κομμάτι Στρατιώτες γύρω από την Φωτιά τού Σταμάτη Σπανουδάκη.
- Εστεμμένος, του Ελευθέριου Κεραμίδα: Με τον κλασικό λόγο που καθιέρωσε στην τριλογία του Γιοι της Στάχτης, ο Κεραμίδας γράφει μία καταπληκτική σκοτώστε/σώστε-τον-βασιλιά-ιστορία. Ισχυρή δόση μαγείας και αδρεναλίνης.
- Για την Λώρελαϊ, τού Γιώργου Μπελαούρη: Η πιο συγκινητική ιστορία τού βιβλίου. Θυμίζει αρκετά το A Song for Lya τού George R. R. Martin. Ο Μπελαούρης αποδεικνύει εύγλωττα πως ακόμα και μια πολεμική ανθολογία έχει χώρο για ένα κάποιο ρομάτζο.
- Οπτίωνας, του Ηλία Τσιάρα: Μέσα σε μία αιματοβαμμένη από τους Ρωμαίους πόλη, ένας οπτίωνας (ρωμαϊκός στρατιωτικός βαθμός) αποφασίζει να δράσει για να σώσει μία γυναίκα. Φοβερή ιστορία.
- Κόκκινο Αίμα, του Ντίνου Χατζηγιώργη: Για να αντιμετωπίσει την ίδια την Κόλαση, ένας πολεμιστής θα κληθεί να κάνει μία αβάστακτη θυσία..
Ελπίζω να στηρίξετε κι εσείς την αξιέπαινη προσπάθεια των Allbooks, και να πάρετε και να απολαύσετε τις Πολεμικές Ιαχές! Εν αναμονή τής επόμενης ανθολογία τής σειράς Στα Όνειρα της Φαντασίας…
September 7, 2020
Μία μικρή αναζήτηση να κάνει κανείς στο goodreads θα δει ότι οι περισσότεροι συμμετέχοντες του βιβλίου αποτελούν μέρος της εμπροσθοφυλακής του Ελληνικού φανταστικού και όχι άδικα. Το αποδεικνύουν με τις ιστορίες τους εξάλλου. Στις 240 σελίδες της συλλογής θα βρει κανείς πιστεύω ιστορίες για όλα τα γούστα. Η συγκίνηση είναι εδώ, το ίδιο και η τροφή για σκέψη, αλλά και η καθαρή και άμυαλη βία.
Ακόμη και στις χειρότερες στιγμές του το βιβλίο δεν είναι τίποτα άλλο παρά διασκεδαστικό. Δίχως να θέλω να αδικήσω κανέναν, όλοι εξάλλου προσέφεραν τα μέγιστα κατά τη γνώμη μου, ξεχώρισα την ιστορία του Μπελαούρη (αυτό το υπέροχο μείγμα Wolfenstein και Μούρκοκ) και της Δεσποτάκη (συγκλονιστικό πείραμα που παντρεύει χαμένες παραδόσεις λαών της θάλασσας με το sword and sorcery). Μου άρεσε επίσης το βυζαντινό στοιχείο που επικρατούσε σε κάποιες από τις υπόλοιπες προσπάθειες, όπως εννοείται και το καθαρό sword and sorcery πνεύμα όπως το δίδαξε ο μέγας Χάουαρντ.
Πολύ ωραία πινελιά επίσης τα βιογραφικά στο τέλος κάθε ιστορίας και οι εισαγωγές του Κεσκίνη.
Θέλω επίσης να τονίσω κάτι ακόμη. Είχε τύχει να διαβάσω το κάλεσμα του εκδοτικού όταν ξεκινούσε το όλο εγχείρημα. Η προσπάθεια να ακολουθήσει ξένα πρότυπα και να επιστρέψει στους συγγραφείς όσα περισσότερα μπορεί είναι πέρα για πέρα αξιέπαινη.
Πολλά συχαρητήρια σε όλους λοιπόν και μακάρι η προσπάθεια να συνεχιστεί.
Ακόμη και στις χειρότερες στιγμές του το βιβλίο δεν είναι τίποτα άλλο παρά διασκεδαστικό. Δίχως να θέλω να αδικήσω κανέναν, όλοι εξάλλου προσέφεραν τα μέγιστα κατά τη γνώμη μου, ξεχώρισα την ιστορία του Μπελαούρη (αυτό το υπέροχο μείγμα Wolfenstein και Μούρκοκ) και της Δεσποτάκη (συγκλονιστικό πείραμα που παντρεύει χαμένες παραδόσεις λαών της θάλασσας με το sword and sorcery). Μου άρεσε επίσης το βυζαντινό στοιχείο που επικρατούσε σε κάποιες από τις υπόλοιπες προσπάθειες, όπως εννοείται και το καθαρό sword and sorcery πνεύμα όπως το δίδαξε ο μέγας Χάουαρντ.
Πολύ ωραία πινελιά επίσης τα βιογραφικά στο τέλος κάθε ιστορίας και οι εισαγωγές του Κεσκίνη.
Θέλω επίσης να τονίσω κάτι ακόμη. Είχε τύχει να διαβάσω το κάλεσμα του εκδοτικού όταν ξεκινούσε το όλο εγχείρημα. Η προσπάθεια να ακολουθήσει ξένα πρότυπα και να επιστρέψει στους συγγραφείς όσα περισσότερα μπορεί είναι πέρα για πέρα αξιέπαινη.
Πολλά συχαρητήρια σε όλους λοιπόν και μακάρι η προσπάθεια να συνεχιστεί.
December 25, 2020
Πολύ ενδιαφέρουσα συλλογή. Κάποια διηγήματα νομίζω πως θα μου μείνουν στο μυαλό για χρόνια.
July 1, 2020
Βιβλιοκριτική | Στα Όνειρά Της Φαντασίας - "Πολεμικές Ιαχές"
Link: https://www.lefalok.gr/%CE%92%CE%B9%C...
ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ
Ανήκω ενδεχομένως στην μειοψηφία των αναγνωστών που προτιμώ σύντομες ιστορίες. Παρόλα αυτά πάντα βλέπω με επιφύλαξη τις ανθολογίες διηγημάτων και αυτό γιατί συνήθως υπάρχουν ένα, βαριά δύο διηγήματα της προκοπής. Από κει και πέρα τα υπόλοιπα είναι κάτω του μετρίου. Για αυτό το λόγο σπάνια αποφασίζω να αγοράσω ανθολογίες διηγημάτων. Μετά χαράς όμως, διαβάζω για πρώτη φορά μία ανθολογία διηγημάτων, που η κάθε ιστορία είναι πραγματικά εξαιρετική. Οι λόγοι για αυτή την επιτυχία μπορεί να είναι πολλοί: ίσως οι συγγραφείς που συμμετέχουν, ίσως η κριτική επιτροπή που τα επέλεξε, ίσως η θεματική που είναι συγκεκριμένη και όλα τα διηγήματά δένουν, ίσως όλα τα παραπάνω. Το θέμα είναι πως το αποτέλεσμα σε αποζημιώνει και όλα τα διηγήματά ήταν από ικανοποιητικά έως εξαιρετικά, γεγονός το οποίο με έκανε να "ρουφήξω" όλο το βιβλίο γρήγορα.
Στα ουδέτερα σχόλια θα αναφέρω πως:
Υπάρχουν κάποια μικρά λάθη στην επιμέλεια τα οποία έχω συνηθίσει να τα βλέπω σε ελληνικούς εκδοτικούς οίκους, αλλά δεν χαλάνε την εμπειρία διαβάσματος στο ελάχιστο. Μου άρεσε που πριν από το κάθε διήγημα ο Χρήστος Κεσκίνης προλόγιζε και έλεγε δυο λόγια για το κάθε διήγημα και τον συγγραφέα. Κατά κάποιο τρόπο αυτό ήταν και σαν μια μίνι κριτική με το τι να περιμένω να διαβάσω, καθώς και ο λόγος που επιλέχθηκε από την επιτροπή.
Πραγματικά δεν μπορώ να βρω κάτι το αξιόμεμπτο που θα μπορούσα να αναφέρω στα αρνητικά σχόλια. Στο σύνολο πρόκειται για μια φιλότιμη προσπάθεια και πραγματικά εύχομαι να βγουν περισσότερες ανθολογίες φαντασίας αυτής της ποιότητας.
Ας μπούμε λοιπόν τώρα το ζουμί της υπόθεσης βλέποντας το κάθε διήγημα ξεχωριστά!
Δάμτσιος Γιώργος - "Ντάλγκραθ (Περιπέτειες του Τάλικ #1)"
Αρκετά δυναμική εισαγωγή, αλλά το μέσα-έξω με μπέρδεψε μέχρι να καταλάβω τι γίνεται. Μόλις κατάλαβα όμως την λογική της αφήγησης, το απόλαυσα πραγματικά. Καλή πλοκή και ανάπτυξη του χαρακτήρα καθώς και τι ήθελε να πετύχει.
Δεσποτάκη Ε. Ευθυμία - "Λόγχη από Κόκαλο, Λόγχη από Κεντρί"
Πρώτη φορά διαβάζω ιστορία φαντασίας με tribal στοιχεία και με πρωταγωνιστές ινδιάνους. Είναι αρκετά πρωτότυπη και ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται η αφήγηση είναι καθηλωτικός. Πιστεύω πως αν το έγραφε οποιοσδήποτε άλλος, δύσκολα θα μπορούσε να φέρει αυτό το αποτέλεσμα. Η Eυθυμία με κάποιον τρόπο το κατάφερε όμως!
Δημακόπουλος Γρηγόρης - "Ερήμωση"
Δεν ξέρω αν έχει σχέση με το κεντρικό του βιβλίο μιας και δεν έχω προλάβει να το διαβάσω ακόμη, αλλά είναι από τις λίγες φορές που παρουσιάζεται η σχέση μεταξύ πατέρα γιου. Λίγο μπερδεύτηκα στην αρχή με το τότε, το τώρα και το ύστερα, αλλά μετά από λίγο είναι αυτές οι αναδρομές που απογειώνουν το διήγημα και σε κάνουν να ριγήσεις. Προβάλλεται η ανδρεία, το κουράγιο και ο πόνος. Μου άρεσε το στοιχείο του προσωπικού άθλου του πρωταγωνιστή.
Δημητριάδης Μάριος - "Οι Στοές του Τέλμορ"
Όταν άρχισα να το διαβάζω, μου θύμισε κλασικό D'n'D σενάριο. Αρκετά καλές και επικές μάχες, αλλά δεν μου λειτούργησε τόσο καλά η σύνδεσή των χαρακτήρων, ούτε και ο λόγος που ο κακός της υπόθεσης τους έφερε εκεί. Τουλάχιστον το τέλος έσωσε τα πράγματα.
Ζαμποπούλου Χριστίνα (Christina Lucas) - "Σε Μαρμαρένια Αλώνια"
Μου αρέσει πάρα πολύ όταν Έλληνες συγγραφείς χρησιμοποιούν με τέτοιο τρόπο στοιχεία της ελληνικής μυθοπλασίας. Δυστυχώς δεν συναντούμε και τόσα πολλά, ούτε στον ελληνικό χώρο, ούτε και έξω. Σε αυτό το διήγημα η Χριστίνα έδεσε με μοναδικό τρόπο την ελληνική μυθοπλασία με αυτό το ψευδοβυζαντινό στοιχείο. Ήταν η ιστορία που με συγκλόνισε και με συγκίνησε περισσότερο από όλες. Με μία πρόταση: θα ήθελα να ξαναδιαβάσω περισσότερες τέτοιες ιστορίες στα ελληνικά.
Ζαφείρκος Κωνσταντίνος - "Ιστορίες της Φωτιάς"
Όταν ξεκίνησα να διαβάζω την ιστορία, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα στο μυαλό μου είναι: μια από τα ίδια θα ξαναδιαβάσω πάλι, μέχρι τη στιγμή που το twist ξεδιπλώνεται, καταλαβαίνεις τι γίνεται και μένεις με το στόμα ανοιχτό! Δεν θα πω περισσότερα, αλλά το τέλος σε αφήνει άναυδο. Δεν ξέρω αν θα έβαζα αυτό το διήγημα ή της Χριστίνας, πρώτο στα αγαπημένα μου.
Κεραμίδας Ελευθέριος - "Εστεμμένος"
Πλούσιο λεξιλόγιο, ψευδο-βυζαντινό στοιχείο όπως και τα περισσότερα βιβλία του Eλευθέριου, ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα μόλις το διάβασα. Ευχάριστη ιστορία με κύριους άξονες την πίστη και την ανδρεία. Ο ανταγωνιστής της ιστορίας μας έρχεται λίγο βεβιασμένα και σαν από μηχανής θεός για να προχωρήσει την υπόθεση. Δεν με χάλασε το τέλος, αλλά θα περίμενα κάποια καλύτερη σύνδεση της μαγείας με την κοσμοπλασία και τον σφετεριστή.
Μπελαούρης Γιώργος - "Για την Λώρελαϊ"
Δεν έχω ξαναδιαβάσει άλλη φορά ιστορία του Γιώργου Μπελαούρη και είναι η πρώτη μου επαφή. Μου άρεσε πώς παρουσιάζεται η φρικαλεότητα του πολέμου και επικεντρώνεται περισσότερο εκεί. Πρόκειται για μία συγκινητική ιστορία που σε κρατάει και σε κάνει να γυρνάς την μία σελίδα μετά την άλλη για να δεις τι θα γίνει. Μου έκατσε βέβαια κάπως περίεργα η κοσμοπλασία. Ίσως ένα διαφορετικό setting να λειτουργούσε καλύτερα (τουλάχιστον, για εμένα!)
Τσιάρας Ηλίας - "Οπτίωνας"
Ωραίες εικόνες, καλή αφήγηση και μία διαφορετική προσέγγιση της φρικαλεότητας που φέρνει ο πόλεμος. Θυμίζει περισσότερο ιστορικό διήγημα.
Χατζιγιώργης Ντίνος - "Κόκκινο Αίμα"
Όλο το διήγημα επικεντρώνεται στην τελική μάχη του πρωταγωνιστή, ο οποίος δοκιμάζεται σε όλα τα επίπεδα. Λίγο το όλο ύφος μου θύμισε Dark Souls. Αρκετά καλό κλείσιμο το τέλος της ιστορίας. Το αδύναμο κομμάτι για εμένα είναι πως δεν αναπτύσσεται σχεδόν καθόλου η κοσμοπλασία, μιας και όλο το διήγημα είναι μία σκηνή.
Κλείνοντας με όλα τα παραπάνω, θα χαρακτήριζα αυτή την ανθολογία “η ελληνική φαντασία στα καλύτερά της” και ελπίζω το δεύτερο βιβλίο της σειράς να είναι επάξιο με το πρώτο. Προσωπικά το περιμένω πώς και πώς και μακάρι να παραμείνει ο θεματικός χαρακτήρας και σε όλες τις επόμενες.
Link: https://www.lefalok.gr/%CE%92%CE%B9%C...
ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ
Ανήκω ενδεχομένως στην μειοψηφία των αναγνωστών που προτιμώ σύντομες ιστορίες. Παρόλα αυτά πάντα βλέπω με επιφύλαξη τις ανθολογίες διηγημάτων και αυτό γιατί συνήθως υπάρχουν ένα, βαριά δύο διηγήματα της προκοπής. Από κει και πέρα τα υπόλοιπα είναι κάτω του μετρίου. Για αυτό το λόγο σπάνια αποφασίζω να αγοράσω ανθολογίες διηγημάτων. Μετά χαράς όμως, διαβάζω για πρώτη φορά μία ανθολογία διηγημάτων, που η κάθε ιστορία είναι πραγματικά εξαιρετική. Οι λόγοι για αυτή την επιτυχία μπορεί να είναι πολλοί: ίσως οι συγγραφείς που συμμετέχουν, ίσως η κριτική επιτροπή που τα επέλεξε, ίσως η θεματική που είναι συγκεκριμένη και όλα τα διηγήματά δένουν, ίσως όλα τα παραπάνω. Το θέμα είναι πως το αποτέλεσμα σε αποζημιώνει και όλα τα διηγήματά ήταν από ικανοποιητικά έως εξαιρετικά, γεγονός το οποίο με έκανε να "ρουφήξω" όλο το βιβλίο γρήγορα.
Στα ουδέτερα σχόλια θα αναφέρω πως:
Υπάρχουν κάποια μικρά λάθη στην επιμέλεια τα οποία έχω συνηθίσει να τα βλέπω σε ελληνικούς εκδοτικούς οίκους, αλλά δεν χαλάνε την εμπειρία διαβάσματος στο ελάχιστο. Μου άρεσε που πριν από το κάθε διήγημα ο Χρήστος Κεσκίνης προλόγιζε και έλεγε δυο λόγια για το κάθε διήγημα και τον συγγραφέα. Κατά κάποιο τρόπο αυτό ήταν και σαν μια μίνι κριτική με το τι να περιμένω να διαβάσω, καθώς και ο λόγος που επιλέχθηκε από την επιτροπή.
Πραγματικά δεν μπορώ να βρω κάτι το αξιόμεμπτο που θα μπορούσα να αναφέρω στα αρνητικά σχόλια. Στο σύνολο πρόκειται για μια φιλότιμη προσπάθεια και πραγματικά εύχομαι να βγουν περισσότερες ανθολογίες φαντασίας αυτής της ποιότητας.
Ας μπούμε λοιπόν τώρα το ζουμί της υπόθεσης βλέποντας το κάθε διήγημα ξεχωριστά!
Δάμτσιος Γιώργος - "Ντάλγκραθ (Περιπέτειες του Τάλικ #1)"
Αρκετά δυναμική εισαγωγή, αλλά το μέσα-έξω με μπέρδεψε μέχρι να καταλάβω τι γίνεται. Μόλις κατάλαβα όμως την λογική της αφήγησης, το απόλαυσα πραγματικά. Καλή πλοκή και ανάπτυξη του χαρακτήρα καθώς και τι ήθελε να πετύχει.
Δεσποτάκη Ε. Ευθυμία - "Λόγχη από Κόκαλο, Λόγχη από Κεντρί"
Πρώτη φορά διαβάζω ιστορία φαντασίας με tribal στοιχεία και με πρωταγωνιστές ινδιάνους. Είναι αρκετά πρωτότυπη και ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται η αφήγηση είναι καθηλωτικός. Πιστεύω πως αν το έγραφε οποιοσδήποτε άλλος, δύσκολα θα μπορούσε να φέρει αυτό το αποτέλεσμα. Η Eυθυμία με κάποιον τρόπο το κατάφερε όμως!
Δημακόπουλος Γρηγόρης - "Ερήμωση"
Δεν ξέρω αν έχει σχέση με το κεντρικό του βιβλίο μιας και δεν έχω προλάβει να το διαβάσω ακόμη, αλλά είναι από τις λίγες φορές που παρουσιάζεται η σχέση μεταξύ πατέρα γιου. Λίγο μπερδεύτηκα στην αρχή με το τότε, το τώρα και το ύστερα, αλλά μετά από λίγο είναι αυτές οι αναδρομές που απογειώνουν το διήγημα και σε κάνουν να ριγήσεις. Προβάλλεται η ανδρεία, το κουράγιο και ο πόνος. Μου άρεσε το στοιχείο του προσωπικού άθλου του πρωταγωνιστή.
Δημητριάδης Μάριος - "Οι Στοές του Τέλμορ"
Όταν άρχισα να το διαβάζω, μου θύμισε κλασικό D'n'D σενάριο. Αρκετά καλές και επικές μάχες, αλλά δεν μου λειτούργησε τόσο καλά η σύνδεσή των χαρακτήρων, ούτε και ο λόγος που ο κακός της υπόθεσης τους έφερε εκεί. Τουλάχιστον το τέλος έσωσε τα πράγματα.
Ζαμποπούλου Χριστίνα (Christina Lucas) - "Σε Μαρμαρένια Αλώνια"
Μου αρέσει πάρα πολύ όταν Έλληνες συγγραφείς χρησιμοποιούν με τέτοιο τρόπο στοιχεία της ελληνικής μυθοπλασίας. Δυστυχώς δεν συναντούμε και τόσα πολλά, ούτε στον ελληνικό χώρο, ούτε και έξω. Σε αυτό το διήγημα η Χριστίνα έδεσε με μοναδικό τρόπο την ελληνική μυθοπλασία με αυτό το ψευδοβυζαντινό στοιχείο. Ήταν η ιστορία που με συγκλόνισε και με συγκίνησε περισσότερο από όλες. Με μία πρόταση: θα ήθελα να ξαναδιαβάσω περισσότερες τέτοιες ιστορίες στα ελληνικά.
Ζαφείρκος Κωνσταντίνος - "Ιστορίες της Φωτιάς"
Όταν ξεκίνησα να διαβάζω την ιστορία, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα στο μυαλό μου είναι: μια από τα ίδια θα ξαναδιαβάσω πάλι, μέχρι τη στιγμή που το twist ξεδιπλώνεται, καταλαβαίνεις τι γίνεται και μένεις με το στόμα ανοιχτό! Δεν θα πω περισσότερα, αλλά το τέλος σε αφήνει άναυδο. Δεν ξέρω αν θα έβαζα αυτό το διήγημα ή της Χριστίνας, πρώτο στα αγαπημένα μου.
Κεραμίδας Ελευθέριος - "Εστεμμένος"
Πλούσιο λεξιλόγιο, ψευδο-βυζαντινό στοιχείο όπως και τα περισσότερα βιβλία του Eλευθέριου, ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα μόλις το διάβασα. Ευχάριστη ιστορία με κύριους άξονες την πίστη και την ανδρεία. Ο ανταγωνιστής της ιστορίας μας έρχεται λίγο βεβιασμένα και σαν από μηχανής θεός για να προχωρήσει την υπόθεση. Δεν με χάλασε το τέλος, αλλά θα περίμενα κάποια καλύτερη σύνδεση της μαγείας με την κοσμοπλασία και τον σφετεριστή.
Μπελαούρης Γιώργος - "Για την Λώρελαϊ"
Δεν έχω ξαναδιαβάσει άλλη φορά ιστορία του Γιώργου Μπελαούρη και είναι η πρώτη μου επαφή. Μου άρεσε πώς παρουσιάζεται η φρικαλεότητα του πολέμου και επικεντρώνεται περισσότερο εκεί. Πρόκειται για μία συγκινητική ιστορία που σε κρατάει και σε κάνει να γυρνάς την μία σελίδα μετά την άλλη για να δεις τι θα γίνει. Μου έκατσε βέβαια κάπως περίεργα η κοσμοπλασία. Ίσως ένα διαφορετικό setting να λειτουργούσε καλύτερα (τουλάχιστον, για εμένα!)
Τσιάρας Ηλίας - "Οπτίωνας"
Ωραίες εικόνες, καλή αφήγηση και μία διαφορετική προσέγγιση της φρικαλεότητας που φέρνει ο πόλεμος. Θυμίζει περισσότερο ιστορικό διήγημα.
Χατζιγιώργης Ντίνος - "Κόκκινο Αίμα"
Όλο το διήγημα επικεντρώνεται στην τελική μάχη του πρωταγωνιστή, ο οποίος δοκιμάζεται σε όλα τα επίπεδα. Λίγο το όλο ύφος μου θύμισε Dark Souls. Αρκετά καλό κλείσιμο το τέλος της ιστορίας. Το αδύναμο κομμάτι για εμένα είναι πως δεν αναπτύσσεται σχεδόν καθόλου η κοσμοπλασία, μιας και όλο το διήγημα είναι μία σκηνή.
Κλείνοντας με όλα τα παραπάνω, θα χαρακτήριζα αυτή την ανθολογία “η ελληνική φαντασία στα καλύτερά της” και ελπίζω το δεύτερο βιβλίο της σειράς να είναι επάξιο με το πρώτο. Προσωπικά το περιμένω πώς και πώς και μακάρι να παραμείνει ο θεματικός χαρακτήρας και σε όλες τις επόμενες.
July 7, 2020
Μια ολοκληρωμένη ανθολογία με υπέροχα διηγήματα, το ένα καλύτερο απο το άλλο. Αγαπημενο; Τουλαχιστον τρία. Συγχαρητήρια σε όλους τους συγγραφείς κ στις εκδοσεις allbooks. Φαινόταν σαν να ήταν ένα χέρι, μια ψυχη που τα ειχε γραψει κι οχι δέκα διαφορετικοί ανθρωποι. Το απόλαυσα κ γνώρισα νέους συγγραφείς που δεν ήξερα. Σας ευχαριστώ για το ταξιδι.(Δεν θα μεινω σε μερικά λαθάκια που βρίσκουμε σε ολα τα βιβλια) Περιμένω με ανυπομονησία την επόμενη ανθολογία.
May 20, 2022
Αγαπώ τα διηγήματα. Θεωρώ μεγάλο ταλέντο ένας συγγραφέας να μπορέσει να σε ταξιδέψει, χωρίς να σου αφήσει κενά, μέσα σε λίγες λέξεις. Κι εδώ έχουμε δέκα τέτοιους συγγραφείς. Κάποιους τους ήξερα, άλλους όχι, αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Το ένα διήγημα καλύτερο από το άλλο κι αυτό γιατί το καθένα μου άφησε συναισθήματα, το καθένα με μετέφερε σε άλλο κόσμο και το καθένα βάζει το δικό του λιθαράκι, το οποίο κάνει αυτό το βιβλίο να μπει στις αγαπημένες μου συλλογές. Δε θα πω τίποτα για τα διηγήματα, θα αφήσω το μυστήριο να πλανάται...
Αγόρασα και τις τρεις στη παρουσίαση της τρίτης. Και για να ενισχύσω μια προσπάθεια που αξίζει, αλλά και γιατί τα λόγια του Χρήστου Κεσκίνη, γεμάτα με τόση αγάπη και συγκίνηση κατάφεραν να με κάνουν να νιώσω σίγουρη ότι θα διαβάσω κάτι καλοδουλεμένο και άξιο. Και κλείνοντας το βιβλίο αυτό ακριβώς διάβασα. Κάτι πολύ πολύ καλό.
Αγόρασα και τις τρεις στη παρουσίαση της τρίτης. Και για να ενισχύσω μια προσπάθεια που αξίζει, αλλά και γιατί τα λόγια του Χρήστου Κεσκίνη, γεμάτα με τόση αγάπη και συγκίνηση κατάφεραν να με κάνουν να νιώσω σίγουρη ότι θα διαβάσω κάτι καλοδουλεμένο και άξιο. Και κλείνοντας το βιβλίο αυτό ακριβώς διάβασα. Κάτι πολύ πολύ καλό.
October 17, 2022
Όταν τελειώνεις μία ανθολογία σε λίγες ώρες, καταλαβαίνεις ότι τα διηγήματα είναι πολύ καλά.
Ξεχώρισα του Δάμτσιου, Δημητριάδη, Ζαμποπούλου, Ζαφείρκου Κεραμίδα και Τσιάρα. Η ιστορία της Δεσποτάκη ενώ μου άρεσε, με κούρασε με το δύσκολο λεξιλόγιο που χρησιμοποίησε. Οι υπόλοιπες μου φάνηκαν ένα κλικ πιο κάτω.
Ξεχώρισα του Δάμτσιου, Δημητριάδη, Ζαμποπούλου, Ζαφείρκου Κεραμίδα και Τσιάρα. Η ιστορία της Δεσποτάκη ενώ μου άρεσε, με κούρασε με το δύσκολο λεξιλόγιο που χρησιμοποίησε. Οι υπόλοιπες μου φάνηκαν ένα κλικ πιο κάτω.
August 6, 2022
Εξαιρετική προσπάθεια η οποία μακάρι να συνεχιστεί...
January 16, 2024
Εξαιρετική προσπάθεια - φανταστικές πένες - μαγικό αποτέλεσμα. Δέκα διαφορετικοί συγγραφείς, δέκα διαφορετικοί πολεμιστές, δέκα πολύ όμορφες ιστορίες. Πολλές από αυτές θα μείνουν χαραγμένες για καιρό στην καρδιά και στο μυαλό μου.
Read
April 16, 2023Εκπληκτική συλλογή και πολύ καλύτερη από ότι περίμενα. Όλα καλά, πολλά... σίγουρα δεν μπορούν να αρέσουν όλα σε όλους έχοντας υπόψη σε ποια διάθεση βρίσκεται κανείς.
Πολλοί συγγραφείς κέρδισαν το "να τους ψάξω". Αν θα ξεχωρίζα ένα διήγημα θα ήταν σίγουρα ο "Εστεμμένος"... Έχοντας βρει τον "αυτοκράτορα" μου κάπως ταυτίστηκα, νομίζω πως ένα μικρό κομμάτι μου έχει μείνει στον κόσμο αυτού του διηγήματος οπότε μάλλον θα κοιτάξω την τριλογία του συγγραφέα του Ε. Κεραμίδα.
Πολλοί συγγραφείς κέρδισαν το "να τους ψάξω". Αν θα ξεχωρίζα ένα διήγημα θα ήταν σίγουρα ο "Εστεμμένος"... Έχοντας βρει τον "αυτοκράτορα" μου κάπως ταυτίστηκα, νομίζω πως ένα μικρό κομμάτι μου έχει μείνει στον κόσμο αυτού του διηγήματος οπότε μάλλον θα κοιτάξω την τριλογία του συγγραφέα του Ε. Κεραμίδα.
July 2, 2025
Τρομερή ιδέα και πολύ καλή υλοποίηση.
Σε κάθε διήγημα υπάρχει πρόλογος από τον εμπνευστή της προσπάθειας, γεγονός που για εμένα προσδίδει πολλά στο συνολικό αποτέλεσμα.
Από το εξώφυλλο μας δίνετε μια πρώτη γεύση για όσα θα ακολουθήσουν.
Όσο για τα διηγήματα, κάποια με κέρδισαν, ενώ άλλα μου άρεσαν λιγότερο, χωρίς αυτό να μειώνει δραματικά το σύνολο της προσπάθειας.
Σύντομα θα διαβάσω και τα επόμενα.
Σε κάθε διήγημα υπάρχει πρόλογος από τον εμπνευστή της προσπάθειας, γεγονός που για εμένα προσδίδει πολλά στο συνολικό αποτέλεσμα.
Από το εξώφυλλο μας δίνετε μια πρώτη γεύση για όσα θα ακολουθήσουν.
Όσο για τα διηγήματα, κάποια με κέρδισαν, ενώ άλλα μου άρεσαν λιγότερο, χωρίς αυτό να μειώνει δραματικά το σύνολο της προσπάθειας.
Σύντομα θα διαβάσω και τα επόμενα.
September 10, 2022
Μια εξαιρετική πρωτοβουλία από Allbooks και Χρήστο Κεσκίνη, με ακόμα καλύτερη υλοποίηση. Από το εξώφυλλο ακόμα, κρατώντας το απλά στα χέρια σου, ακούς τις ιαχές της μάχης να σε καλούν. Το βιβλίο αποτελείται από πολύ όμορφα διηγήματα, που σε καθοδηγούν σε ένα πολεμικό ταξίδι. Οι λάτρεις της επικής φαντασίας θα το λατρέψουν!
September 5, 2024
Μετά από αρκετό καιρό "απραξίας" έπιασα αυτή τη συλλογή στα χέρια μου!
Εξαιρετικό υλικό, ανέκτησα τη διάθεσή μου για διάβασμα και γνώρισα εξαιρετικούς Έλληνες συγγραφείς του φανταστικού!
ΕΞαιρετική πρωτοβουλία
Εξαιρετικό υλικό, ανέκτησα τη διάθεσή μου για διάβασμα και γνώρισα εξαιρετικούς Έλληνες συγγραφείς του φανταστικού!
ΕΞαιρετική πρωτοβουλία
Displaying 1 - 19 of 19 reviews