سیمین خلیلی معروف به سیمین بِهْبَهانی (زادهٔ ۲۸ تیر ۱۳۰۶ تهران – درگذشتهٔ ۲۸ مرداد ۱۳۹۳ تهران)، نویسنده و غزلسرای معاصر ایرانی و از بنیانگذاران کانون نویسندگان ایران بود. سیمین بهبهانی در طول زندگیاش بیش از ۶۰۰ غزل سرود که در ۲۰ کتاب منتشر شدهاند. شعرهای سیمین بهبهانی موضوعاتی همچون عشق به وطن، زلزله، انقلاب، جنگ، فقر، تنفروشی، آزادی بیان و حقوق برابر برای زنان را در بر میگیرند. او به خاطر سرودن غزل فارسی در وزنهای بیسابقه به «نیمای غزل» معروف است.
این کتاب مثل یه پنجره است به دل زندگی امروز. سیمین بهبهانی با هر بیت، انگار با تو حرف میزنه، دردها و امیدها رو لمس میکنه و نشون میده که شعر فقط قافیه و وزن نیست؛ شعر میتونه صدای دل و زمانه باشه. بعضی جاها ساده و مستقیمه، ولی همین صراحت باعث میشه حرفش بشینه تو ذهن و دل خواننده. وقتی میخونی، هم زیبایی زبان رو حس میکنی و هم وزن و موسیقی کلمات، هم واقعی بودن تجربهها رو.
کتاب بررسی خوبی راجع به چگونگی تحول شعر سیمین در طول دفتر های مختلفش کرده بود و در مورد وزن های ابتکاری و درون مایه اشعار توضیحات خوبی داشت. اما در بعضی جاها اشتباهات نگارشی نشون میداد که کتاب به خوبی ویراستاری نشده.