What do you think?
Rate this book
De kronieken van Azeria #3
Sporen van het vergetene
Het lijkt zo'n simpele opdracht: verenig het Noordland Azeria en zorg dat het continent gevrijwaard blijft van de macht van de Duistere God. Nu Azeria is binnengevallen door Satar moet het een koud kunstje zijn de koningshuizen van de Nara te overtuigen van de dreiging, maar de Sherendi stuiten op weerstand. Aan ieder bewijs wordt getwijfeld, alles duidt erop dat iemand niet gebaat is bij een alliantie. Werkt iemand hen tegen of kiest de gevestigde orde er bewust voor te ontkennen en te vergeten?
"Sporen van het vergetene' is de vijfde Valtadaroman en het derde deel van "De kronieken van Azeria'. Vohan, Shutai, Aresta en Vantraxis voeren je mee door de westelijke rijken van de Nara. Een spannende speurtocht naar de waarheid, nieuwe profeties en verraad.
"Sporen van het vergetene' is de vijfde Valtadaroman en het derde deel van "De kronieken van Azeria'. Vohan, Shutai, Aresta en Vantraxis voeren je mee door de westelijke rijken van de Nara. Een spannende speurtocht naar de waarheid, nieuwe profeties en verraad.
671 pages, Paperback
Published April 1, 2020
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
Read
June 9, 2020"Een schaduw zal nooit bestaan in een absolute duisternis. En schaduw, hoewel donker, is altijd afhankelijk van het lichtpunt. Echt duister bestaat alleen op plaatsen waar licht nooit komen kan." ~ p72
Dit zijn echt van die pillen waarbij je na 600 pagina's nog steeds niet genoeg hebt!
" Hij zei altijd dat je niet praatte om problemen op te lossen, maar dat je door te praten de druk kon loslaten van je ketel voor gedachten. Praten, omdat praten opluchting brengt. Geen oplossing, maar een beetje ontluchting." ~ p150.
Sporen van het vergetene is het derde deel uit de Valtada: Kronieken van de onderwereld reeks. De reis van Vohan, Shutai, Aresta en Vantraxis gaat verder door de westelijke rijken van de Nara. Hun opdracht: verenig het Noordelijk Azeria en overtuig de koningshuizen van de dreiging van de Satar. Maar ze stuiten op weerstand, aan ieder bewijs wordt getwijfeld. Ze lijken tegen gewerkt te worden , of kiest men bewust om alles te ontkennen en te vergeten?
Het lezen van de Valtada boeken voelt voor mij elke keer weer als een korte vakantie, waarbij ik enorm kan genieten van de prachtige omgeving. Als lezer veilig verstopt in mijn leesbubbel, reis ik mee met de personages en ontdek ik samen met hen de wereld zoals Garvin Pouw die voor hen geschilderd heeft met zijn woorden. En wat een avontuur was het dit keer weer! De auteur weet het verhaal te vertellen alsof hij er zelf bij was, en maakt er daardoor een verhaal van die je echt voelt en beleeft. De personages zijn mensen die je inmiddels echt kent, in een omgeving die je voor je ziet tijdens het lezen. Ik waande mij dit keer in een bos vol elfjes, in een donkere kloofburcht en op een hobbelende kar die panisch door de straten werd getrokken. En ik genoot van ieder moment!
"Je weet niet wat jouw lot is. Hoe kan je het dan veranderen? En zelfs al weet je het te veranderen, is dat dan niet juist wat je had moeten doen?" ~ p171.
Het is altijd weer even omschakelen naar de volle, beeldende schrijfstijl van Garvin Pouw. Maar iedere keer weer weet hij mijn hart te veroveren. Het zijn geen boeken die je 'even snel op pakt'. Je moet er echt voor gaan zitten, en je laten meevoeren door het verhaal. Maar als je eenmaal aan de reis bent begonnen, wil je nooit meer terug!
www.facebook.com/thebookbabecisz
Dit zijn echt van die pillen waarbij je na 600 pagina's nog steeds niet genoeg hebt!
" Hij zei altijd dat je niet praatte om problemen op te lossen, maar dat je door te praten de druk kon loslaten van je ketel voor gedachten. Praten, omdat praten opluchting brengt. Geen oplossing, maar een beetje ontluchting." ~ p150.
Sporen van het vergetene is het derde deel uit de Valtada: Kronieken van de onderwereld reeks. De reis van Vohan, Shutai, Aresta en Vantraxis gaat verder door de westelijke rijken van de Nara. Hun opdracht: verenig het Noordelijk Azeria en overtuig de koningshuizen van de dreiging van de Satar. Maar ze stuiten op weerstand, aan ieder bewijs wordt getwijfeld. Ze lijken tegen gewerkt te worden , of kiest men bewust om alles te ontkennen en te vergeten?
Het lezen van de Valtada boeken voelt voor mij elke keer weer als een korte vakantie, waarbij ik enorm kan genieten van de prachtige omgeving. Als lezer veilig verstopt in mijn leesbubbel, reis ik mee met de personages en ontdek ik samen met hen de wereld zoals Garvin Pouw die voor hen geschilderd heeft met zijn woorden. En wat een avontuur was het dit keer weer! De auteur weet het verhaal te vertellen alsof hij er zelf bij was, en maakt er daardoor een verhaal van die je echt voelt en beleeft. De personages zijn mensen die je inmiddels echt kent, in een omgeving die je voor je ziet tijdens het lezen. Ik waande mij dit keer in een bos vol elfjes, in een donkere kloofburcht en op een hobbelende kar die panisch door de straten werd getrokken. En ik genoot van ieder moment!
"Je weet niet wat jouw lot is. Hoe kan je het dan veranderen? En zelfs al weet je het te veranderen, is dat dan niet juist wat je had moeten doen?" ~ p171.
Het is altijd weer even omschakelen naar de volle, beeldende schrijfstijl van Garvin Pouw. Maar iedere keer weer weet hij mijn hart te veroveren. Het zijn geen boeken die je 'even snel op pakt'. Je moet er echt voor gaan zitten, en je laten meevoeren door het verhaal. Maar als je eenmaal aan de reis bent begonnen, wil je nooit meer terug!
www.facebook.com/thebookbabecisz
May 14, 2020
Niet zo heel lang geleden werd ik gevraagd om deel te nemen aan de blogtour van ‘Sporen van het vergetene’, het derde boek in ‘De kronieken van Azeria’ reeks van Garvin Pouw. Tot nu toe heb ik al zijn boeken met veel plezier gelezen en ik wist uit ervaring dat ik flink wat leesuurtjes rond mag vertoeven in elk nieuw verhaal van zijn hand (met uitzondering van het Godijntje ‘Shivane’, maar daarover een andere keer meer). Dus toen ik tweeënhalve week geleden deze nieuwe lekkere dikke pil ontving wist ik dat ik even door moest lezen. Toch heb ik er gewoon rustig aan de tijd voor genomen en van iedere gelezen letter genoten. Want dat dit boek tot mijn favorieten van Garvin Pouw tot nu toe behoort is een zekerheid.
Op de één of andere manier lijkt het voor mij alsof dit boek met een vlottere schrijfstijl geschreven is dan alle voorgaande titels. Het kan uiteraard ook zijn dat ik inmiddels zo gewend ben aan de schrijver zijn schrijfstijl dat ik het makkelijker lees dan voorheen en eerder midden in het verhaal zit. Maar voor mijn gevoel zijn de zinnen korter, is er gebruik gemaakt van een toegankelijkere bewoording, is de tekst gewoon minder lang en uitgebreid per hoofdstuk waardoor het geheel prettiger leest. De leesflow verloopt meer natuurlijk zonder haperingen.
“Ze liet zich achterover zakken en de drie elfjes die naast haar dommelde, keken verschrikt op. De witte poes die op haar schoot lag, corrigeerde rustig voor de beweging.”
Voor mij heeft deze titel ook in zijn geheel meer vaart. De afwisselende verhaallijnen met diverse karakters, die we zowel kennen uit voorgaande delen en nieuw personages houden mij van begin tot eind geboeid. De personages zijn leuke, veelzijdige, kleurrijke types. Ook de “evil ones” zijn tof neergezet en voelen origineel aan. Er is genoeg spanning te vinden naast de rustigere stukken wat het geheel in balans houdt.
“Het weerlicht weerkaatste over blinkende gespen. Over grote slagzwaarden en over zwartgeblakerde helmen. Leer, bot en dierenhuiden waren over zwart maliën gespannen en donkere capes dansten als de vlammen van een zwarte toorts.”
De avontuurlijke, bijzondere reizen nemen de lezer mee door gedetailleerde landschappen en omgevingen. Ik vind het heerlijk om mij al lezende visueel voor te stellen hoe alles eruit ziet en verlies me dan ook totaal in het verhaal. Dat gaat met ‘Valtada 3’ enorm soepel en op een fantasierijke, haast speelse, manier.
De personages die ik al kende uit de vorige delen ontwikkelen zich weer verder op persoonlijk vlak. Ik vind het interessant om te lezen hoe hun karakters sterker of juist compleet veranderd zijn door wat zij meemaakte of in dit verhaal meemaken. Ik ben me daardoor echt gaan hechten aan de inmiddels bekende boekpersonages en leef met hen mee.
“Dat wat zwart was, was niet slecht. De nacht was niet kwader dan de dag. Nee, het begrip duisternis had niets te maken met de kleuren van de wereld, het was gewoon een aanduiding voor het kwade.”
Ook ontdekte ik een soort van verborgen leerzame elementen in het boek. Niet geheel onopvallend maar zeker ook niet groots belerend. Het gevoel van geef nooit op, geloof in jezelf, luister naar je hart en je dierbaren komt naar voren op een subtiele maar sterke manier. Persoonlijk hou ik daar wel van, want iedereen heeft het weleens nodig omdat even opnieuw te beseffen op een al dan niet bewust of onbewust niveau.
“Vroeg of laat is een droom voorbij. Je wordt dan wakker in je leven. Wat het ook is waarvoor je je ogen gesloten houdt, wie het ook is voor wie je vlucht…”
Ik ben helemaal blij met hoe ‘Sporen van het vergetene’ is uitgepakt. Tevens blij dat er in de toekomst meer verhalen in deze serie zullen volgen. Tja, ik denk dat ik mezelf wel tot fan kan uitroepen van de gehele Valtada fantasie wereld.
Lieve leesgroet, Elsa.
Op de één of andere manier lijkt het voor mij alsof dit boek met een vlottere schrijfstijl geschreven is dan alle voorgaande titels. Het kan uiteraard ook zijn dat ik inmiddels zo gewend ben aan de schrijver zijn schrijfstijl dat ik het makkelijker lees dan voorheen en eerder midden in het verhaal zit. Maar voor mijn gevoel zijn de zinnen korter, is er gebruik gemaakt van een toegankelijkere bewoording, is de tekst gewoon minder lang en uitgebreid per hoofdstuk waardoor het geheel prettiger leest. De leesflow verloopt meer natuurlijk zonder haperingen.
“Ze liet zich achterover zakken en de drie elfjes die naast haar dommelde, keken verschrikt op. De witte poes die op haar schoot lag, corrigeerde rustig voor de beweging.”
Voor mij heeft deze titel ook in zijn geheel meer vaart. De afwisselende verhaallijnen met diverse karakters, die we zowel kennen uit voorgaande delen en nieuw personages houden mij van begin tot eind geboeid. De personages zijn leuke, veelzijdige, kleurrijke types. Ook de “evil ones” zijn tof neergezet en voelen origineel aan. Er is genoeg spanning te vinden naast de rustigere stukken wat het geheel in balans houdt.
“Het weerlicht weerkaatste over blinkende gespen. Over grote slagzwaarden en over zwartgeblakerde helmen. Leer, bot en dierenhuiden waren over zwart maliën gespannen en donkere capes dansten als de vlammen van een zwarte toorts.”
De avontuurlijke, bijzondere reizen nemen de lezer mee door gedetailleerde landschappen en omgevingen. Ik vind het heerlijk om mij al lezende visueel voor te stellen hoe alles eruit ziet en verlies me dan ook totaal in het verhaal. Dat gaat met ‘Valtada 3’ enorm soepel en op een fantasierijke, haast speelse, manier.
De personages die ik al kende uit de vorige delen ontwikkelen zich weer verder op persoonlijk vlak. Ik vind het interessant om te lezen hoe hun karakters sterker of juist compleet veranderd zijn door wat zij meemaakte of in dit verhaal meemaken. Ik ben me daardoor echt gaan hechten aan de inmiddels bekende boekpersonages en leef met hen mee.
“Dat wat zwart was, was niet slecht. De nacht was niet kwader dan de dag. Nee, het begrip duisternis had niets te maken met de kleuren van de wereld, het was gewoon een aanduiding voor het kwade.”
Ook ontdekte ik een soort van verborgen leerzame elementen in het boek. Niet geheel onopvallend maar zeker ook niet groots belerend. Het gevoel van geef nooit op, geloof in jezelf, luister naar je hart en je dierbaren komt naar voren op een subtiele maar sterke manier. Persoonlijk hou ik daar wel van, want iedereen heeft het weleens nodig omdat even opnieuw te beseffen op een al dan niet bewust of onbewust niveau.
“Vroeg of laat is een droom voorbij. Je wordt dan wakker in je leven. Wat het ook is waarvoor je je ogen gesloten houdt, wie het ook is voor wie je vlucht…”
Ik ben helemaal blij met hoe ‘Sporen van het vergetene’ is uitgepakt. Tevens blij dat er in de toekomst meer verhalen in deze serie zullen volgen. Tja, ik denk dat ik mezelf wel tot fan kan uitroepen van de gehele Valtada fantasie wereld.
Lieve leesgroet, Elsa.
May 15, 2020
Valtada; de kronieken van Azeria deel 3:
Sporen van het vergetene (*****)
Garvin Pouw
Godijn Publishing
Synopsis
Een schijnbaar simpele opdracht: verenig het Noordland Azeria en zorg dat de Duistere God zijn macht niet laat gelden op het continent.
Nu Satar Azeria is binnen gevallen zou je verwachten dat de koningshuizen van de Nara er makkelijk van overtuigd kunnen worden de dreiging serieus te nemen, maar de Sherendi stuiten op weerstand. Bedenkingen worden geuit bij ieder bewijs, alles wijst erop dat een alliantie niet voor iedereen voordeel biedt.
Wordt er door iemand tegengewerkt of wordt er bewust gekozen om te ontkennen en te vergeten door de gevestigde orde?
Quote
"De paniek viel in Aresta's wijde ogen te ontwaren. Ze kwamen uit het bos en hadden het steilste gedeelte van de helling achter de rug, maar schrik greep haar om haar hart. Ze denderden over een lange open plek, maar verder vooruit fonkelde water. Aresta sloot van schrik haar ogen en het volgende moment waren ze er. Met een hobbel viel de kar van een oeverwal en hoge sproeiers spatten aan weerszijden op. De paarden renden onverschrokken door en met een tweede bonk trokken ze de kar weer op het land. Door drijfnatte haren zag Aresta dat ze op een nieuw open veld beland was, maar geen van de paarden maakte aanstalten tot kalmeren."
Recensie
Het derde deel van de kronieken van Azeria en een vijfde verhaal in de Valtada wereld. Het eerste boek wat ik in deze serie lees.
En ik kan zeggen dat me dat spijt.
Want ik ben terecht gekomen in een betoverende wereld met fantastisch leuke personages.
Beeldend en kleurrijk weet Garvin Pouw mij te betoveren met de avonturen die zich afspelen in Valtada. Volop heb ik genoten van de avonturen van Aresta, Shutai, Nikara, Vantraxis, Vohan, Emerin en nog vele anderen.
Halsbrekende achtervolgingen, spannende vechtpartijen met magie en romantische onderonsjes zetten hun sporen in dit boek. Al deze elementen maken er een prachtig geheel van en sporen mij zeker aan om de andere delen ook te gaan lezen.
Sporen van het vergetene (*****)
Garvin Pouw
Godijn Publishing
Synopsis
Een schijnbaar simpele opdracht: verenig het Noordland Azeria en zorg dat de Duistere God zijn macht niet laat gelden op het continent.
Nu Satar Azeria is binnen gevallen zou je verwachten dat de koningshuizen van de Nara er makkelijk van overtuigd kunnen worden de dreiging serieus te nemen, maar de Sherendi stuiten op weerstand. Bedenkingen worden geuit bij ieder bewijs, alles wijst erop dat een alliantie niet voor iedereen voordeel biedt.
Wordt er door iemand tegengewerkt of wordt er bewust gekozen om te ontkennen en te vergeten door de gevestigde orde?
Quote
"De paniek viel in Aresta's wijde ogen te ontwaren. Ze kwamen uit het bos en hadden het steilste gedeelte van de helling achter de rug, maar schrik greep haar om haar hart. Ze denderden over een lange open plek, maar verder vooruit fonkelde water. Aresta sloot van schrik haar ogen en het volgende moment waren ze er. Met een hobbel viel de kar van een oeverwal en hoge sproeiers spatten aan weerszijden op. De paarden renden onverschrokken door en met een tweede bonk trokken ze de kar weer op het land. Door drijfnatte haren zag Aresta dat ze op een nieuw open veld beland was, maar geen van de paarden maakte aanstalten tot kalmeren."
Recensie
Het derde deel van de kronieken van Azeria en een vijfde verhaal in de Valtada wereld. Het eerste boek wat ik in deze serie lees.
En ik kan zeggen dat me dat spijt.
Want ik ben terecht gekomen in een betoverende wereld met fantastisch leuke personages.
Beeldend en kleurrijk weet Garvin Pouw mij te betoveren met de avonturen die zich afspelen in Valtada. Volop heb ik genoten van de avonturen van Aresta, Shutai, Nikara, Vantraxis, Vohan, Emerin en nog vele anderen.
Halsbrekende achtervolgingen, spannende vechtpartijen met magie en romantische onderonsjes zetten hun sporen in dit boek. Al deze elementen maken er een prachtig geheel van en sporen mij zeker aan om de andere delen ook te gaan lezen.
January 6, 2024
Het derde boek in De kronieken van Azeria, Sporen van het vergetene, brengt de lezer opnieuw tijd door in een kleurrijke wereld. Symboliek, bijgeloof, en opmerkelijke gebeurtenissen komen aan bod. Lezers zullen opnieuw Vohan, Shutai, Aresta en Vantraxis volgen. Hierbij omschrijft de auteur de wereld weer op een meesterlijke manier. De personages hebben stuk voor stuk een gedegen achtergrond, die bepaalde keuzes veroorzaken. Ze bevatten diepere lagen, waarin voor sommigen ook een portie magie zit. Hierbij steekt ook harde actie met een vleugje droge humor de kop op. Het boek is ook deze keer moeilijk weg te leggen. Pouw blijft een gepassioneerd vertellen. De occulte, zwarte magie, en opmerkelijke rituelen maken een duidelijk standpunt met een harde boodschap. Daarnaast is er sprake van een boeiende strategie, en bruisende bijrollen.
Hoewel er veel gebeurt in de zin van oorlog en strijd, leest dit boek ook weer door de vlotte vertelkunst bijzonder soepel weg, ook al kan de lengte wat intimiderend zijn. Tevens overtuigd de auteur met rake emoties en gevoelens, en de ontwikkeling van de personages zijn dan ook subliem. De auteur leidt zijn lezers wederom naar een spannende strijd, waarin de vier hoofdkarakters ieder op zijn manier betrokken is geraakt. Garvin Pouw heeft zich als een echte fantasy verteller ontwikkeld.
Hoewel er veel gebeurt in de zin van oorlog en strijd, leest dit boek ook weer door de vlotte vertelkunst bijzonder soepel weg, ook al kan de lengte wat intimiderend zijn. Tevens overtuigd de auteur met rake emoties en gevoelens, en de ontwikkeling van de personages zijn dan ook subliem. De auteur leidt zijn lezers wederom naar een spannende strijd, waarin de vier hoofdkarakters ieder op zijn manier betrokken is geraakt. Garvin Pouw heeft zich als een echte fantasy verteller ontwikkeld.
October 4, 2020
Een ontzettend goede serie. Ik kijk uit naar het volgende deel "Prinsessen van het oosten". Ik ben heel benieuwd wanneer dat verschijnt en of dit het laatste deel is of dat er nog meer delen komen. Aan de ene kant wil ik graag weten hoe het afloopt dus dat het volgende deel het laatste is, maar ik vind het ook wel zo'n goede serie dat ik hoop dat er nog meer delen komen.
August 25, 2023
In de afgelopen tijd had ik al een poos geen boek meer verslonden, maar na een paar maanden intens genieten heb ik toch weer een juweeltje verslonden!
Sporen van het vergetene van Garvin Pouw, het derde deel van zijn serie De Kronieken van Azeria.
Ik blijf me erover verbazen hoe zijn boeken je mee kunnen nemen naar een andere wereld. Landschappen waar je doorheen struint, zwaardgevechten die worden gestreden en achtervolgingen door soldaten op een kar die wordt getrokken door twee paarden.
En de wilskracht en obsessie om door te lezen blijft continu aanwezig waardoor je helemaal naar de laatste bladzijde toe wordt gesleurd. En zodra je dit boek dan uit hebt, heb je honger naar meer.
Met andere woorden… het volgende deel zal ik zeker gaan lezen.
Verder heb ik hier geen woorden voor. Simpelweg omdat je de eerste twee delen ook absoluut gelezen moet hebben voor je aan dit boek begint (die ook geweldig zijn). En ook omdat Garvin diepe poelen in zijn ziel bezit die gevuld zijn met oneindig veel fantasie, inspiratie en diepgang. Daarmee weet hij woorden op papier te zetten die je lijken te hypnotiseren omdat het je meeneemt naar een andere wereld. Het is bijna onmenselijk, zo goed zijn deze boeken!
Ik kan niet anders zeggen dan dat het aanraders zijn voor de boekenwurmen en voor de fantasyliefhebbers!
Sporen van het vergetene van Garvin Pouw, het derde deel van zijn serie De Kronieken van Azeria.
Ik blijf me erover verbazen hoe zijn boeken je mee kunnen nemen naar een andere wereld. Landschappen waar je doorheen struint, zwaardgevechten die worden gestreden en achtervolgingen door soldaten op een kar die wordt getrokken door twee paarden.
En de wilskracht en obsessie om door te lezen blijft continu aanwezig waardoor je helemaal naar de laatste bladzijde toe wordt gesleurd. En zodra je dit boek dan uit hebt, heb je honger naar meer.
Met andere woorden… het volgende deel zal ik zeker gaan lezen.
Verder heb ik hier geen woorden voor. Simpelweg omdat je de eerste twee delen ook absoluut gelezen moet hebben voor je aan dit boek begint (die ook geweldig zijn). En ook omdat Garvin diepe poelen in zijn ziel bezit die gevuld zijn met oneindig veel fantasie, inspiratie en diepgang. Daarmee weet hij woorden op papier te zetten die je lijken te hypnotiseren omdat het je meeneemt naar een andere wereld. Het is bijna onmenselijk, zo goed zijn deze boeken!
Ik kan niet anders zeggen dan dat het aanraders zijn voor de boekenwurmen en voor de fantasyliefhebbers!
January 2, 2021
Wat een heerlijk boek weer om te lezen! Ik kan niet wachten op deel 4! Het boek laat je achter op een plaats waar je graag wilt weten hoe het verder gaat.
Ik ben fan!
Ik ben fan!
Displaying 1 - 7 of 7 reviews