What do you think?
Rate this book
Provincijalac
doživljaji nike n. hercega
I onda, kad najzad ščepate to za čim ste jurili celoga zivota, opet niste srećni! Vaša prošlost, vaše detinjstvo, vaša draga provincija, na kraju krajeva, vući će vas i provlačiti iz dana u dan sve neodoljivije, pa ćete ostatak života protratiti na to da pronalazite preživele, proslavljate godišnjice mature, ili da, kao duhovi, obilazite solitere i samoposluge tražeći mesto na kome je nekada stajala vaša kuća!
Niko N. Herceg, uspešni tridesetsedmogodišnji televizijski reporter, zaronio je sedmog avgusta 1974. godine u blizini ostrva Saplun, u potrazi za potonulim brodom o kojem je snimao emisiju, a izronio istog dana 1947. godine na drugom mestu, na naizgled nepoznatoj, jadranskoj plaži. U susretu sa samim sobom kao desetogodišnjim dečakom, Niko postaje svedok svog detinjstva, života u Sarajevu, školskih dana u gimnaziji, sopstvene prve ljubavi... Onoliko koliko su Foliranti priča o Kaporovim studentskim danima kasnih pedesetih u Beogradu, toliko je Provincijalac knjiga koja evocira sećanja na detinjstvo u Sarajevu, gde je autor proveo prve godine svog života.
Provincijalac je roman o uspehu i porazu, o zlu i dobroti, o večnosti i smrti, ali i o strasti sa kojom gazimo kroz život.
(Iz predgovora Ane Kapor)
I onda, kad najzad ščepate to za čim ste jurili celoga zivota, opet niste srećni! Vaša prošlost, vaše detinjstvo, vaša draga provincija, na kraju krajeva, vući će vas i provlačiti iz dana u dan sve neodoljivije, pa ćete ostatak života protratiti na to da pronalazite preživele, proslavljate godišnjice mature, ili da, kao duhovi, obilazite solitere i samoposluge tražeći mesto na kome je nekada stajala vaša kuća!
Niko N. Herceg, uspešni tridesetsedmogodišnji televizijski reporter, zaronio je sedmog avgusta 1974. godine u blizini ostrva Saplun, u potrazi za potonulim brodom o kojem je snimao emisiju, a izronio istog dana 1947. godine na drugom mestu, na naizgled nepoznatoj, jadranskoj plaži. U susretu sa samim sobom kao desetogodišnjim dečakom, Niko postaje svedok svog detinjstva, života u Sarajevu, školskih dana u gimnaziji, sopstvene prve ljubavi... Onoliko koliko su Foliranti priča o Kaporovim studentskim danima kasnih pedesetih u Beogradu, toliko je Provincijalac knjiga koja evocira sećanja na detinjstvo u Sarajevu, gde je autor proveo prve godine svog života.
Provincijalac je roman o uspehu i porazu, o zlu i dobroti, o večnosti i smrti, ali i o strasti sa kojom gazimo kroz život.
(Iz predgovora Ane Kapor)
256 pages, Paperback
First published January 1, 1976
15 people are currently reading
276 people want to read
About the author
Momo Kapor
123 books272 followersMomčilo "Momo" Kapor was a Serbian novelist, painter, and short story writer. Several successful films have been based upon his novels.
Born in Sarajevo in 1937. He graduated the painting in 1961 at the Belgrade Academy of Fine Arts under Professor Nedeljko Gvozdenovic. He has published many titles, novels and collections of stories. He has a large number of documentary films and television shows, all according to his screenplays, as well as several feature films (Almonds Beyond Death, Banquet (film), Walter Defends Sarajevo, Jolly DJ, End the Weekend). Una and The Book of Complaints were adapted as such. They have been translated into French, German, Polish, Czech, Bulgarian, Hungarian, Slovenian and Swedish.
Dobrica Cosic, in his book "Friends," on pages 276 and 277 describes the childhood and youth of Momo Kapor, based on the talks he had with him in November 2002. "On the 13 of April 1941, The Germans bombed Sarajevo and hit the building below Trebenica in which the Kapor's mother had hid with her 4-year old son. In the collapsed house, everybody was dead. Moma's mother saved her son with her own body. The boy somehow pulled out from the rubble, moaned and fell into scilence from the speechless horror of not knowing where to be. He was found by a Russian, an emigrant, a doctor, who took pity on him and took him to his apartment, adopting him, as he had no children. He nurtured him, loved him, filled him with toys to forget his mother and drove him around Sarajevo in a white Mercedes. The boy knew that his name was Momcilo, but not his surname. The good Russian gave him a good name, Momcilo Hercegovac. After a year of life with the good man, Momcilo Hercegovac fell ill with scarlet fever, so his savior took him to the Sarajevo hospital. There he was found by his maternal aunt for she had been looking for him the previous year all round Sarajevo, being informed by someone earlier on that there was "a child that got out of the destroyed house, where a man took him with him." When the boy recuperated from scarlet fever, his grandmother took him to her house and took care of him. Momcilo Hercegovac was cared for by the Russian as well, who joined vlasovcima-collaborators of the Germans, often visiting him with gifts. His father was, upon returning from captivity and being a banking expert, set up in the Ministry of Foreign Affairs in Belgrade. However, his patriotic conscience and responsibilities led to the passage of a whole year after the war before he came to Sarajevo to see his son. He treated his son in a strict patriarchal manner and was dissatisfied that his son dedicated himself to painting and literature, a life of social and material uncertainty "
He died in Belgrade on the 3. of March 2010. at the Military Medical Academy.
Born in Sarajevo in 1937. He graduated the painting in 1961 at the Belgrade Academy of Fine Arts under Professor Nedeljko Gvozdenovic. He has published many titles, novels and collections of stories. He has a large number of documentary films and television shows, all according to his screenplays, as well as several feature films (Almonds Beyond Death, Banquet (film), Walter Defends Sarajevo, Jolly DJ, End the Weekend). Una and The Book of Complaints were adapted as such. They have been translated into French, German, Polish, Czech, Bulgarian, Hungarian, Slovenian and Swedish.
Dobrica Cosic, in his book "Friends," on pages 276 and 277 describes the childhood and youth of Momo Kapor, based on the talks he had with him in November 2002. "On the 13 of April 1941, The Germans bombed Sarajevo and hit the building below Trebenica in which the Kapor's mother had hid with her 4-year old son. In the collapsed house, everybody was dead. Moma's mother saved her son with her own body. The boy somehow pulled out from the rubble, moaned and fell into scilence from the speechless horror of not knowing where to be. He was found by a Russian, an emigrant, a doctor, who took pity on him and took him to his apartment, adopting him, as he had no children. He nurtured him, loved him, filled him with toys to forget his mother and drove him around Sarajevo in a white Mercedes. The boy knew that his name was Momcilo, but not his surname. The good Russian gave him a good name, Momcilo Hercegovac. After a year of life with the good man, Momcilo Hercegovac fell ill with scarlet fever, so his savior took him to the Sarajevo hospital. There he was found by his maternal aunt for she had been looking for him the previous year all round Sarajevo, being informed by someone earlier on that there was "a child that got out of the destroyed house, where a man took him with him." When the boy recuperated from scarlet fever, his grandmother took him to her house and took care of him. Momcilo Hercegovac was cared for by the Russian as well, who joined vlasovcima-collaborators of the Germans, often visiting him with gifts. His father was, upon returning from captivity and being a banking expert, set up in the Ministry of Foreign Affairs in Belgrade. However, his patriotic conscience and responsibilities led to the passage of a whole year after the war before he came to Sarajevo to see his son. He treated his son in a strict patriarchal manner and was dissatisfied that his son dedicated himself to painting and literature, a life of social and material uncertainty "
He died in Belgrade on the 3. of March 2010. at the Military Medical Academy.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 16 of 16 reviews
September 4, 2023
..."𝐏𝐫𝐨𝐯𝐢𝐧𝐜𝐢𝐣𝐚𝐥𝐚𝐜- 𝐭𝐨 𝐣𝐞 𝐬𝐭𝐯𝐚𝐫 𝐢𝐧𝐝𝐢𝐯𝐢𝐝𝐮𝐚𝐥𝐧𝐨𝐠 𝐭𝐚𝐥𝐞𝐧𝐭𝐚 𝐝𝐚 𝐬𝐞 𝐝𝐨 𝐬𝐦𝐫𝐭𝐢 𝐳𝐚𝐝𝐫ž𝐢 𝐩𝐫𝐨𝐤𝐥𝐞𝐭𝐚 𝐠𝐥𝐚𝐝 𝐳𝐚 𝐦𝐞𝐬𝐭𝐢𝐦𝐚 𝐧𝐚 𝐤𝐨𝐣𝐢𝐦𝐚 𝐬𝐞 𝐧𝐞š𝐭𝐨 𝐝𝐞š𝐚𝐯𝐚, 𝐬𝐭𝐚𝐥𝐧𝐨 𝐝𝐞š𝐚𝐯𝐚, 𝐢 𝐧𝐚 𝐯𝐚š 𝐧𝐞𝐩𝐫𝐞𝐬𝐭𝐚𝐧𝐢 𝐧𝐚𝐩𝐨𝐫 𝐝𝐚 𝐧𝐞š𝐭𝐨 𝐩𝐨𝐬𝐭𝐢𝐠𝐧𝐞𝐭𝐞, 𝐝𝐚 𝐬𝐥𝐮č𝐚𝐣𝐧𝐨 𝐧𝐞 𝐛𝐢𝐬𝐭𝐞 š𝐭𝐚 𝐢𝐬𝐩𝐮𝐬𝐭𝐢𝐥𝐢, 𝐝𝐚 𝐯𝐚𝐦 𝐧𝐞š𝐭𝐨 𝐧𝐞 𝐩𝐫𝐨𝐦𝐚𝐤𝐧𝐞..."
📷 Jezik koji Kapor koristi u romanu je bogat i poetski, što dodatno produbljuje priču i omogućava čitaocima da se intimno povežu sa Hercegovim putovanjem kroz vlastite uspomene. On precizno oslikava karaktere svojih likova i daje precizan opis okoline.
"𝐍𝐞𝐤𝐨𝐥𝐢𝐤𝐨 𝐩𝐮𝐭𝐚 𝐧𝐚𝐥𝐚𝐳𝐢𝐨 𝐬𝐞 𝐧𝐚 𝐬𝐚𝐦𝐨𝐣 𝐢𝐯𝐢𝐜𝐢 𝐬𝐦𝐫𝐭𝐢, 𝐳𝐮𝐫𝐞ć𝐢 𝐮 𝐩𝐨𝐧𝐨𝐫 𝐬𝐚 𝐝𝐫𝐮𝐠𝐞 𝐬𝐭𝐫𝐚𝐧𝐞, 𝐩𝐨𝐭𝐩𝐮𝐧𝐨 𝐬𝐚𝐦, 𝐛𝐞𝐳 𝐢𝐤𝐨𝐠 𝐤𝐨 𝐛𝐢 𝐦𝐮 𝐩𝐨𝐤𝐚𝐳𝐚𝐨 𝐩𝐮𝐭. 𝐒𝐯𝐞 𝐮 𝐧𝐣𝐞𝐦𝐮 č𝐞𝐳𝐧𝐮𝐥𝐨 𝐣𝐞 𝐳𝐚 𝐥𝐣𝐮𝐛𝐚𝐯𝐥𝐣𝐮, 𝐬𝐯𝐞 𝐠𝐚 𝐣𝐞, 𝐨𝐩𝐞𝐭, 𝐮𝐛𝐞đ𝐢𝐯𝐚𝐥𝐨 𝐝𝐚 𝐣𝐞 𝐧𝐞𝐬𝐩𝐨𝐬𝐨𝐛𝐚𝐧 𝐝𝐚 𝐣𝐞 𝐮𝐳𝐦𝐞. 𝐍𝐞𝐝𝐨𝐬𝐭𝐨𝐣𝐚𝐧 𝐥𝐣𝐮𝐛𝐚𝐯𝐢! 𝐕𝐢š𝐞 𝐧𝐞𝐠𝐨 𝐢𝐤𝐚𝐝𝐚 𝐩𝐫𝐞, 𝐯𝐞𝐫𝐨𝐯𝐚𝐨 𝐣𝐞 𝐝𝐚 𝐬𝐞 𝐩𝐫𝐢𝐫𝐨𝐝𝐚 𝐬𝐯𝐢𝐫𝐞𝐩𝐨 𝐧𝐚š𝐚𝐥𝐢𝐥𝐚 𝐬𝐚 𝐧𝐣𝐢𝐦..."
📷 Niko kao Momo nema taj dar da naizgled izuzetno tešku scenu dočara na beskrajno duhovit način. Nije mu strano čak ni to da se našali na sopstveni račun. Večiti dečak, romantičar i boem koji je obeležio jedno vreme u kojem su ljudi imali dušu, a male stvari su bile tako velike i bitne.
📷 Smatram da iako gotovo svi njegovi romani obiluju erosom (što ni ovde nije izuzetak), Momo Kapor ipak nepravedno zaslužuje epitet "erotizovan pisac." Jedan je od retkih pripovedača koji kada opisuje scene seksa, čak iako to nekom drugom zvuči sirovo ili vulgarno, radi to na prilično šmekerski način. Moramo priznati da mu to itekako stoji.
"𝐏𝐫𝐯𝐚 𝐥𝐣𝐮𝐛𝐚𝐯 𝐣𝐞 𝐳𝐚𝐢𝐬𝐭𝐚 𝐛𝐞𝐳𝐚𝐳𝐥𝐞𝐧𝐚, 𝐛𝐚š 𝐤𝐚𝐨 š𝐭𝐨 𝐬𝐮 𝐛𝐞𝐳𝐚𝐳𝐥𝐞𝐧𝐞 𝐢 𝐨𝐬𝐭𝐚𝐥𝐞 𝐝𝐞č𝐣𝐞 𝐛𝐨𝐥𝐞𝐬𝐭𝐢, 𝐚𝐥𝐢 𝐩𝐨𝐧𝐞𝐤𝐚𝐝 𝐬𝐞 𝐝𝐞š𝐚𝐯𝐚 𝐝𝐚 𝐢 𝐩𝐨𝐝 𝐧𝐨ž𝐞𝐦 𝐧𝐚𝐣𝐯𝐞ć𝐢𝐡 𝐡𝐢𝐫𝐮𝐫𝐠𝐚 𝐮𝐦𝐫𝐞 𝐦𝐥𝐚𝐝 𝐩𝐚𝐜𝐢𝐣𝐞𝐧𝐭 𝐨𝐝 𝐛𝐚𝐧𝐚𝐥𝐧𝐨𝐠 𝐳𝐚𝐩𝐚𝐥𝐣𝐞𝐧𝐣𝐚 𝐬𝐥𝐞𝐩𝐨𝐠 𝐜𝐫𝐞𝐯𝐚.
𝐇𝐞𝐫𝐜𝐞𝐠 𝐮𝐦𝐚𝐥𝐨 𝐧𝐢𝐣𝐞 𝐮𝐦𝐫𝐨 𝐨𝐝 𝐋𝐢𝐧𝐞 𝐊𝐨𝐞𝐧."
📷 Svaki dečak je tokom odrastanja imao svoju Linu Koen. Devojku sa kojom je hteo da proba sve, pa čak i "one stvari" koje se rade u zamračenoj sobi ispod toplog pokrivača. Obično takva devojka ostaje zauvek "nedosanjani san." Hladna i rezervisana prema stidljivim i smotanim pokretima dečačkog tela što liče na samrtno uvijanje gliste koju žuljevite seljačke ruke nemarno preseku ašovom. Takvi dečaci su prinuđeni da se vucaraju po memljivim i od dima zagušljivim sobama kojekakvih bordela, ili predratnim otmenim salonima velike gospode. Dok gužvaju plahtu sa veselim udovicama i ocvalim raspuštenicama, sa ženama koje bi bezmalo mogle da im budu strine ili ujne.
📷 Kroz njegove romane svako od nas spoznaje sebe i suštinu života. Ovaj roman je u meni izazvao neku posebnu radost. Dodirnuo mi je srce i vratio me u to klinačko doba kada misliš da se jede sve što leti. Kada misliš da si najpametniji, a realno pojma nemaš ko ti glavu nosi. Kada ne slušaš šta ti ko govori, jer: "ma šta on zna." Vraća u mladost koja je sama po sebi lepa. Jer, svaka mladost je lepa, i kao takva ona mora biti buntovna.
Kao prva ljubav koja poput aviona uvek ostavlja trag iza sebe, čak i kada je pospremimo u zadnju ladicu komode. Kao sećanje na čulnu strast- "prvo sagrešenje" koje nas zauvek obeleži i prima pod okrilje sveta odraslih.
📷 Nesumnjivo roman koji će čitaoci dugo pamtiti zbog njegove duboke emotivne snage koju crpi. I sam nadahnut ovom divnom knjigom, ponovo sam pogledao isečak iz jedne tv emisije gde Kapor dopadljivo analizira šta za njega znači ta strašna reč "provincijalac":
''𝐏𝐫𝐨𝐯𝐢𝐧𝐜𝐢𝐣𝐚𝐥𝐚𝐜 𝐧𝐢𝐣𝐞 𝐧𝐞𝐤𝐨 𝐤𝐨 ž𝐢𝐯𝐢 𝐮 𝐩𝐫𝐨𝐯𝐢𝐧𝐜𝐢𝐣𝐢 - 𝐩𝐨 𝐦𝐞𝐧𝐢, 𝐭𝐨 𝐣𝐞 č𝐨𝐯𝐞𝐤 𝐧𝐞𝐳𝐚𝐬𝐢𝐭𝐞 𝐫𝐚𝐝𝐨𝐳𝐧𝐚𝐥𝐨𝐬𝐭𝐢, 𝐧𝐞𝐤𝐞 𝐝𝐢𝐯𝐧𝐞 𝐠𝐥𝐚𝐝𝐢 𝐤𝐨𝐣𝐚 𝐠𝐚 𝐭𝐞𝐫𝐚 𝐢 𝐠𝐨𝐧𝐢 𝐝𝐚 𝐨𝐬𝐯𝐚𝐣𝐚 𝐩𝐫𝐨𝐬𝐭𝐨𝐫, 𝐢𝐬𝐭𝐫𝐚ž𝐮𝐣𝐞 𝐧𝐞𝐩𝐨𝐳𝐧𝐚𝐭𝐞 𝐩𝐫𝐞𝐝𝐞𝐥𝐞, 𝐤𝐮š𝐚 𝐫𝐞𝐭𝐤𝐚 𝐩𝐢ć𝐚, 𝐭𝐫𝐚𝐠𝐚 𝐳𝐚 𝐥𝐢č𝐧𝐨𝐬𝐭𝐢𝐦𝐚 𝐤𝐨𝐣𝐞 𝐬𝐮 𝐮𝐳𝐛𝐮đ𝐢𝐯𝐚𝐥𝐞 𝐧𝐣𝐞𝐠𝐨𝐯𝐨 𝐝𝐞𝐭𝐢𝐧𝐣𝐬𝐭𝐯𝐨. 𝐏𝐫𝐨𝐯𝐢𝐧𝐜𝐢𝐣𝐚𝐥𝐜𝐢 ž𝐢𝐯𝐞 𝐢 𝐮 𝐍𝐣𝐮𝐣𝐨𝐫𝐤𝐮, 𝐢𝐬𝐭𝐨 𝐭𝐚𝐤𝐨 𝐤𝐚𝐨 𝐢 𝐮 𝐏𝐫ć𝐢𝐥𝐨𝐯𝐜𝐢𝐦𝐚.''
📷 Jezik koji Kapor koristi u romanu je bogat i poetski, što dodatno produbljuje priču i omogućava čitaocima da se intimno povežu sa Hercegovim putovanjem kroz vlastite uspomene. On precizno oslikava karaktere svojih likova i daje precizan opis okoline.
"𝐍𝐞𝐤𝐨𝐥𝐢𝐤𝐨 𝐩𝐮𝐭𝐚 𝐧𝐚𝐥𝐚𝐳𝐢𝐨 𝐬𝐞 𝐧𝐚 𝐬𝐚𝐦𝐨𝐣 𝐢𝐯𝐢𝐜𝐢 𝐬𝐦𝐫𝐭𝐢, 𝐳𝐮𝐫𝐞ć𝐢 𝐮 𝐩𝐨𝐧𝐨𝐫 𝐬𝐚 𝐝𝐫𝐮𝐠𝐞 𝐬𝐭𝐫𝐚𝐧𝐞, 𝐩𝐨𝐭𝐩𝐮𝐧𝐨 𝐬𝐚𝐦, 𝐛𝐞𝐳 𝐢𝐤𝐨𝐠 𝐤𝐨 𝐛𝐢 𝐦𝐮 𝐩𝐨𝐤𝐚𝐳𝐚𝐨 𝐩𝐮𝐭. 𝐒𝐯𝐞 𝐮 𝐧𝐣𝐞𝐦𝐮 č𝐞𝐳𝐧𝐮𝐥𝐨 𝐣𝐞 𝐳𝐚 𝐥𝐣𝐮𝐛𝐚𝐯𝐥𝐣𝐮, 𝐬𝐯𝐞 𝐠𝐚 𝐣𝐞, 𝐨𝐩𝐞𝐭, 𝐮𝐛𝐞đ𝐢𝐯𝐚𝐥𝐨 𝐝𝐚 𝐣𝐞 𝐧𝐞𝐬𝐩𝐨𝐬𝐨𝐛𝐚𝐧 𝐝𝐚 𝐣𝐞 𝐮𝐳𝐦𝐞. 𝐍𝐞𝐝𝐨𝐬𝐭𝐨𝐣𝐚𝐧 𝐥𝐣𝐮𝐛𝐚𝐯𝐢! 𝐕𝐢š𝐞 𝐧𝐞𝐠𝐨 𝐢𝐤𝐚𝐝𝐚 𝐩𝐫𝐞, 𝐯𝐞𝐫𝐨𝐯𝐚𝐨 𝐣𝐞 𝐝𝐚 𝐬𝐞 𝐩𝐫𝐢𝐫𝐨𝐝𝐚 𝐬𝐯𝐢𝐫𝐞𝐩𝐨 𝐧𝐚š𝐚𝐥𝐢𝐥𝐚 𝐬𝐚 𝐧𝐣𝐢𝐦..."
📷 Niko kao Momo nema taj dar da naizgled izuzetno tešku scenu dočara na beskrajno duhovit način. Nije mu strano čak ni to da se našali na sopstveni račun. Večiti dečak, romantičar i boem koji je obeležio jedno vreme u kojem su ljudi imali dušu, a male stvari su bile tako velike i bitne.
📷 Smatram da iako gotovo svi njegovi romani obiluju erosom (što ni ovde nije izuzetak), Momo Kapor ipak nepravedno zaslužuje epitet "erotizovan pisac." Jedan je od retkih pripovedača koji kada opisuje scene seksa, čak iako to nekom drugom zvuči sirovo ili vulgarno, radi to na prilično šmekerski način. Moramo priznati da mu to itekako stoji.
"𝐏𝐫𝐯𝐚 𝐥𝐣𝐮𝐛𝐚𝐯 𝐣𝐞 𝐳𝐚𝐢𝐬𝐭𝐚 𝐛𝐞𝐳𝐚𝐳𝐥𝐞𝐧𝐚, 𝐛𝐚š 𝐤𝐚𝐨 š𝐭𝐨 𝐬𝐮 𝐛𝐞𝐳𝐚𝐳𝐥𝐞𝐧𝐞 𝐢 𝐨𝐬𝐭𝐚𝐥𝐞 𝐝𝐞č𝐣𝐞 𝐛𝐨𝐥𝐞𝐬𝐭𝐢, 𝐚𝐥𝐢 𝐩𝐨𝐧𝐞𝐤𝐚𝐝 𝐬𝐞 𝐝𝐞š𝐚𝐯𝐚 𝐝𝐚 𝐢 𝐩𝐨𝐝 𝐧𝐨ž𝐞𝐦 𝐧𝐚𝐣𝐯𝐞ć𝐢𝐡 𝐡𝐢𝐫𝐮𝐫𝐠𝐚 𝐮𝐦𝐫𝐞 𝐦𝐥𝐚𝐝 𝐩𝐚𝐜𝐢𝐣𝐞𝐧𝐭 𝐨𝐝 𝐛𝐚𝐧𝐚𝐥𝐧𝐨𝐠 𝐳𝐚𝐩𝐚𝐥𝐣𝐞𝐧𝐣𝐚 𝐬𝐥𝐞𝐩𝐨𝐠 𝐜𝐫𝐞𝐯𝐚.
𝐇𝐞𝐫𝐜𝐞𝐠 𝐮𝐦𝐚𝐥𝐨 𝐧𝐢𝐣𝐞 𝐮𝐦𝐫𝐨 𝐨𝐝 𝐋𝐢𝐧𝐞 𝐊𝐨𝐞𝐧."
📷 Svaki dečak je tokom odrastanja imao svoju Linu Koen. Devojku sa kojom je hteo da proba sve, pa čak i "one stvari" koje se rade u zamračenoj sobi ispod toplog pokrivača. Obično takva devojka ostaje zauvek "nedosanjani san." Hladna i rezervisana prema stidljivim i smotanim pokretima dečačkog tela što liče na samrtno uvijanje gliste koju žuljevite seljačke ruke nemarno preseku ašovom. Takvi dečaci su prinuđeni da se vucaraju po memljivim i od dima zagušljivim sobama kojekakvih bordela, ili predratnim otmenim salonima velike gospode. Dok gužvaju plahtu sa veselim udovicama i ocvalim raspuštenicama, sa ženama koje bi bezmalo mogle da im budu strine ili ujne.
📷 Kroz njegove romane svako od nas spoznaje sebe i suštinu života. Ovaj roman je u meni izazvao neku posebnu radost. Dodirnuo mi je srce i vratio me u to klinačko doba kada misliš da se jede sve što leti. Kada misliš da si najpametniji, a realno pojma nemaš ko ti glavu nosi. Kada ne slušaš šta ti ko govori, jer: "ma šta on zna." Vraća u mladost koja je sama po sebi lepa. Jer, svaka mladost je lepa, i kao takva ona mora biti buntovna.
Kao prva ljubav koja poput aviona uvek ostavlja trag iza sebe, čak i kada je pospremimo u zadnju ladicu komode. Kao sećanje na čulnu strast- "prvo sagrešenje" koje nas zauvek obeleži i prima pod okrilje sveta odraslih.
📷 Nesumnjivo roman koji će čitaoci dugo pamtiti zbog njegove duboke emotivne snage koju crpi. I sam nadahnut ovom divnom knjigom, ponovo sam pogledao isečak iz jedne tv emisije gde Kapor dopadljivo analizira šta za njega znači ta strašna reč "provincijalac":
''𝐏𝐫𝐨𝐯𝐢𝐧𝐜𝐢𝐣𝐚𝐥𝐚𝐜 𝐧𝐢𝐣𝐞 𝐧𝐞𝐤𝐨 𝐤𝐨 ž𝐢𝐯𝐢 𝐮 𝐩𝐫𝐨𝐯𝐢𝐧𝐜𝐢𝐣𝐢 - 𝐩𝐨 𝐦𝐞𝐧𝐢, 𝐭𝐨 𝐣𝐞 č𝐨𝐯𝐞𝐤 𝐧𝐞𝐳𝐚𝐬𝐢𝐭𝐞 𝐫𝐚𝐝𝐨𝐳𝐧𝐚𝐥𝐨𝐬𝐭𝐢, 𝐧𝐞𝐤𝐞 𝐝𝐢𝐯𝐧𝐞 𝐠𝐥𝐚𝐝𝐢 𝐤𝐨𝐣𝐚 𝐠𝐚 𝐭𝐞𝐫𝐚 𝐢 𝐠𝐨𝐧𝐢 𝐝𝐚 𝐨𝐬𝐯𝐚𝐣𝐚 𝐩𝐫𝐨𝐬𝐭𝐨𝐫, 𝐢𝐬𝐭𝐫𝐚ž𝐮𝐣𝐞 𝐧𝐞𝐩𝐨𝐳𝐧𝐚𝐭𝐞 𝐩𝐫𝐞𝐝𝐞𝐥𝐞, 𝐤𝐮š𝐚 𝐫𝐞𝐭𝐤𝐚 𝐩𝐢ć𝐚, 𝐭𝐫𝐚𝐠𝐚 𝐳𝐚 𝐥𝐢č𝐧𝐨𝐬𝐭𝐢𝐦𝐚 𝐤𝐨𝐣𝐞 𝐬𝐮 𝐮𝐳𝐛𝐮đ𝐢𝐯𝐚𝐥𝐞 𝐧𝐣𝐞𝐠𝐨𝐯𝐨 𝐝𝐞𝐭𝐢𝐧𝐣𝐬𝐭𝐯𝐨. 𝐏𝐫𝐨𝐯𝐢𝐧𝐜𝐢𝐣𝐚𝐥𝐜𝐢 ž𝐢𝐯𝐞 𝐢 𝐮 𝐍𝐣𝐮𝐣𝐨𝐫𝐤𝐮, 𝐢𝐬𝐭𝐨 𝐭𝐚𝐤𝐨 𝐤𝐚𝐨 𝐢 𝐮 𝐏𝐫ć𝐢𝐥𝐨𝐯𝐜𝐢𝐦𝐚.''
July 2, 2020
“Prva ljubav je zaista bezazlena, baš kao što su bezazlene i ostale dečje bolesti, ali ponekad se dešava da i pod nožem najvećih hirurga umre mlad pacijent od banalnog zapaljenja slepog creva.
Herceg umalo nije umro od Line Koen.”
💙
Herceg umalo nije umro od Line Koen.”
💙
November 15, 2020
Pronađoh provincijalca u sebi.
Hvala Momo 💚
Hvala Momo 💚
July 11, 2020
Bilo mi je teško povezati se sa ovom knjigom. Možda je do mene, a možda i ne. Kako god, knjiga nije loša - Kapor divno piše. Njegove rečenice ostaju još jako dugo uz vas nakon što ih pročitate. Nekako vas natjera da se zaljubite u glavnog lika i u njegov život. Priča o odrastanju ispričana na lijep i čudan način. Valjda je takav bio i sam pisac. Iako se ja nisam povezao sa knjigom, to nije razlog da je vi ne pročitate. Stvarno trebate ako budete imali priliku. Mislim da možete pronaći mnogo zanimljivih rečenica i divnih citata koji će vas potaknuti na razmišljanje.
June 4, 2025
Drugi put dajem Kaporu šansu i ja stvarno ne znam šta je tu tako dobro. Bile bi 2 ⭐️, malo ga izvlači drugi dio knjige.
September 1, 2020
Zapravo, realnije je 3.5🌟 Knjiga je Ok, ima bas lepih zapazanja, misli i opisa u njemu ali zavrsila sam citanje bez nekoh narocitog ushicenja. Iako se u romanu govori o teskom detinjstvu i odrastanju, nazalost nije uspeo da u meni izazove saosecanje i dublje emocije (sem u par scena).
Ono sto je ostavilo veci (ali negativan) utisak su erotske scene/opisi, kojih je bilo previse za moj ukus-toliko, da se stice utisak da je tom pitanju i problematici pisac najvise dao na znacaju celim tokom pripovedanja, i sva druga secanja i uspomene glavnog junaka stavio u drugi plan.
Ono sto je ostavilo veci (ali negativan) utisak su erotske scene/opisi, kojih je bilo previse za moj ukus-toliko, da se stice utisak da je tom pitanju i problematici pisac najvise dao na znacaju celim tokom pripovedanja, i sva druga secanja i uspomene glavnog junaka stavio u drugi plan.
November 16, 2024
Provincijalac is a book about lost time, growing up, first loves, and first heartbreaks. The author intriguingly depicts how a 37-year-old man reflects on his childhood, the people who helped him during his upbringing, who shaped him as a person, and how, with sorrow, he realizes he has forgotten them in the course of his personal development and career.
March 28, 2019
Čitajući o Kaporu kao o zabavnom piscu bez neke težine, očekivao sam nešto drugačije. Ipak, prijatno sam iznenađen, roman uopšte nije loš. Možda katkad pomalo naivan, ali sa izvanrednim motivima, pogotovo pri kraju.
August 18, 2024
“U zemlji slepih jednooki covek je kralj”
Lijepa ali teška priča o odrastanju Nike Hercega, koja je u isto vrijeme dijelimično i priča o životu samog Mome Kapora. Priča o roditeljima, o školi i školskim prijateljima, o prvoj ljubavi, o vojsci…
Lijepa ali teška priča o odrastanju Nike Hercega, koja je u isto vrijeme dijelimično i priča o životu samog Mome Kapora. Priča o roditeljima, o školi i školskim prijateljima, o prvoj ljubavi, o vojsci…
November 16, 2024
Капор овде прича о успешном човеку који је заборавио трауматизованог дечака у себи, кога среће у једном путу кроз време. Књига је дубоко лична, књига о сазревању и мушкости. Капор мени потврђује са овом књигом да је један од највећих наших писаца.
January 6, 2025
Prijatna, pomalo dosadna u nekim trenucima. Ženski likovi nedovoljno duboki po meni, osim Hajduke Pitije. Sve u svemu jedna u redu knjiga. Lepo opisuje vreme stvaranja nove države i fini vraća u prošlost.
October 2, 2023
Dosadan.
November 4, 2024
Navikla sam da me Momine knjige ostavljaju bez teksta pa sam samim tim i od ove možda mnogo više očekivala. Nije mi legla lepo i teško sam je čitala. Lomila sam se između 3 i 4 zvezdice. Presudila četvorka zbog stila pisanja koji je jako lagan za čitanje, a istovremeno tako rečit, pun opisa koji nam daju jako dobar uvid u dečakov život. Možda me je sam kraj knjige i najviše oduševio. Probudio je u meni želju da se okrenem prošlosti makar na trenutak i preispitam neke svoje postupke, događaje, ljude...
Displaying 1 - 16 of 16 reviews