What do you think?
Rate this book
Kom Atir kom
De roman Kom Atir kom is gebaseerd op de historische voetreis in 1827 van Zarafa, de eerste giraffe in Frankrijk, een diplomatiek geschenk van de pasja van Egypte aan koning Karel X. Tijdens de 42 dagen durende tocht van Marseille naar Parijs wandelt de lezer mee met twee hoofdpersonen die de giraffe begeleiden. De een is de gerenommeerde zoöloog op leeftijd Etienne Geoffroy Saint-Hilaire: katholiek en bekend met het mondaine Parijse leven. De ander is de jonge dierenverzorger Atir: opgegroeid in een Soedanees dorp, moslim en voormalig slaaf. De reis van bijna 900 kilometer verloopt niet zonder avonturen en incidenten. Het bonte gezelschap van dieren en begeleiders trekt door dorpen en steden, geflankeerd door een niet te stuiten mensenmassa die van heinde en verre het 'vriendelijke monster' uit Afrika komt bewonderen.
- GenresHistory
350 pages, Paperback
First published February 27, 2020
2 people are currently reading
88 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 37 reviews
May 31, 2024
? Leeskring Zoetermeer
🤗Erg genoten van dit mooie boek. Ik moest aan Alleen op de wereld denken bij het begin van het boek, onder meer door de landkaart van Frankrijk. Maar dit boek ging ook over vooroordelen en elkaar leren kennen en vriendschap tussen mensen van een andere afkomst, aanzien., etc. maar met wel dezelfde belangstelling voor in dit geval dieren, planten en de natuur.
=> Ik zag dat Agnita de Ranitz ook nog een boekje over de plaatsen van de route heeft gemaakt en dat is wel leuk voor de liefhebbers. Bij mij was dit boek nog extra emotioneel omdat de reis langs de plaats Macon lag, waar ikzelf lang geleden in een ziekenhuis heb gelegen, maar dat neemt niet weg dat dit een prachtig boek was met interessante beschrijvingen van de natuur en de gesprekjes van 2 heel verschillende mensen die elkaar steeds beter leren kennen door hun gezamenlijke interesse in de natuur en ook in elkaars achtergronden/ verleden.
MW 30/5/22
🤗Erg genoten van dit mooie boek. Ik moest aan Alleen op de wereld denken bij het begin van het boek, onder meer door de landkaart van Frankrijk. Maar dit boek ging ook over vooroordelen en elkaar leren kennen en vriendschap tussen mensen van een andere afkomst, aanzien., etc. maar met wel dezelfde belangstelling voor in dit geval dieren, planten en de natuur.
=> Ik zag dat Agnita de Ranitz ook nog een boekje over de plaatsen van de route heeft gemaakt en dat is wel leuk voor de liefhebbers. Bij mij was dit boek nog extra emotioneel omdat de reis langs de plaats Macon lag, waar ikzelf lang geleden in een ziekenhuis heb gelegen, maar dat neemt niet weg dat dit een prachtig boek was met interessante beschrijvingen van de natuur en de gesprekjes van 2 heel verschillende mensen die elkaar steeds beter leren kennen door hun gezamenlijke interesse in de natuur en ook in elkaars achtergronden/ verleden.
MW 30/5/22
January 12, 2023
Leuk en onderhoudend, maar niet direct iets meer. Maar dat hoeft natuurlijk niet altijd..
Deed me aan https://www.goodreads.com/book/show/8... denken, wat op zich al positief is
Deed me aan https://www.goodreads.com/book/show/8... denken, wat op zich al positief is
June 2, 2022
4 sterren - Nederlandse paperback
Het verhaal dat Agnita de Ranitz ons vertelt gaat over de uitzonderlijke relatie tussen twee mensen en een dier. Je raakt meteen geboeid door het exotische en de subtiliteit van deze drie karakters die in principe niets met elkaar gemeen hebben. Het is vooral ontroerend de giraffe van dichtbij te zien in de ogen van haar verzorger die met haar een bijna menselijke band heeft.
Wij reizen met hen door het Frankrijk van de 19de eeuw en komen zo in kontakt met interessante verschijnselen van de natuur. Agnita de Ranitz weet de spanning er steeds weer in te houden door overwachte wendingen in het relaas.
Het verhaal dat Agnita de Ranitz ons vertelt gaat over de uitzonderlijke relatie tussen twee mensen en een dier. Je raakt meteen geboeid door het exotische en de subtiliteit van deze drie karakters die in principe niets met elkaar gemeen hebben. Het is vooral ontroerend de giraffe van dichtbij te zien in de ogen van haar verzorger die met haar een bijna menselijke band heeft.
Wij reizen met hen door het Frankrijk van de 19de eeuw en komen zo in kontakt met interessante verschijnselen van de natuur. Agnita de Ranitz weet de spanning er steeds weer in te houden door overwachte wendingen in het relaas.
June 25, 2020
Wat een heerlijk boek is dit!
De schrijfster gebruikt het historische verhaal van de komst van de eerste giraffe in Frankrijk om een aantal nog steeds actuele thema's te belichten. Het gaat over discriminatie op basis van huidskleur, de achtergestelde positie van vrouwen, opvattingen over godsdienst en nog veel meer. En dat alles in een vriendelijke, soepele schrijfstijl.
Meer weten over mijn leeservaring? Ik schreef een blogpost op mijn boekenblog: http://www.theonlymrsjo.nl/boek-revie...
De schrijfster gebruikt het historische verhaal van de komst van de eerste giraffe in Frankrijk om een aantal nog steeds actuele thema's te belichten. Het gaat over discriminatie op basis van huidskleur, de achtergestelde positie van vrouwen, opvattingen over godsdienst en nog veel meer. En dat alles in een vriendelijke, soepele schrijfstijl.
Meer weten over mijn leeservaring? Ik schreef een blogpost op mijn boekenblog: http://www.theonlymrsjo.nl/boek-revie...
May 7, 2020
In Kom Atir kom vertelt auteur Agnita de Ranitz het verhaal van de legendarische voetreis die de gerenommeerde zoöloog, Etienne Geoffroy Saint-Hilaire, in 1827 ondernam en waarbij hij –met een giraffe- in 42 dagen van Marseille naar Parijs liep. De giraffe was een diplomatiek geschenk van Mohammed Ali, de pasja van Egypte, aan koning Karel X.
Tussen Saint-Hilaire en de Soedanese dierenverzorger Atir, die onderdeel uitmaakt van het reisgezelschap om de giraf te verzorgen, ontwikkelt zich een bijzondere vriendschap. De twee mannen zijn werkelijk elkaars uitersten. Saint-Hilaire is op leeftijd, heeft gestudeerd en bezit een rijke algemene ontwikkeling; Atir is een jonge moslim, voormalig slaaf en afkomstig uit een Soedanees dorp.
“Wanneer ik hem om een ladder vraag, kijkt hij me met open mond aan. Na enig zoeken ontwaar ik er een bij de deurpost, zet hem tegen een balk, doe de pandjes van mijn jas uiteen en na een korte klim sta ik oog in oog met het dier.”
Kom Atir kom is een tweeledig verhaal. Enerzijds is er het relaas van een waargebeurd verhaal over de legendarische voetreis met de giraf; anderzijds is daar de bijzondere vriendschap tussen een wetenschapper en een eenvoudige Soedanese dierenverzorger.
De verhaallijn over de vriendschap tussen de twee mannen is wonderschoon en rakend; het relaas over de historische voetreis is uiterst boeiend en op feiten gestoeld. Juist de combinatie van deze twee maken het boek tot een bijzonderheid waarbij De Ranitz op sublieme wijze het evenwicht weet te behouden, waardoor het boek bijzonder vlot en prettig leest.
“Plotseling hoor ik een schelle kreet uit het publiek. Een van de paarden van de cavalerie schrikt en steigert, de giraffe trekt bruusk aan het touw dat ik zie losschieten. Ze slaat haar kop briesend naar achteren, maakt een bokkende beweging en vliegt naar voren, het volk stuift krijsend uiteen. Verlamd van schrik kijk ik toe.”
De vele incidenten die het gezelschap op haar pad krijgt tijdens de schier eindeloze voetreis, weet de auteur overigens boeiend te verwoorden. Slechts weinig mensen hebben ooit een giraf aanschouwd en ervaren het dier als een wonderbaarlijk ‘monster’. Op diverse momenten komen er hele mensenmenigten op het schouwspel af.
De Ranitz hanteert bij dit alles een bovengemiddeld fraaie schrijfstijl en alleen daarom is Kom Atir kom al een genot om te lezen. Uw recensent in dezen had het voorrecht het manuscript van dit boek reeds in vroeg stadium te lezen en er een eerste redactieslag over uit te voeren, maar nadien heeft De Ranitz het nog verder vervolmaakt. Chapeau. Dit respect verdient de auteur overigens ook voor de uitgebreide research die ze heeft gepleegd alvorens haar boek te kunnen schrijven.
Naast het prachtige verhaal, de goed uitgediepte personages, dialogen die naadloos aansluiten bij de tijd waarin wordt verhaald, weet de Ranitz ook de omgeving fraai te kleuren. Een groot goed in een verhaal als Kom Atir kom. Die toonzetting in de dialogen zet zich overigens voort in de brieven die Saint-Hilaire aan Angelique, zijn echtgenote, schrijft.
Kortom, Kom Atir kom is een parel onder de historische romans en het boek verdient dan ook een zeer breed lezerspubliek.
Over de auteur
Agnita de Ranitz (1952) volgde een opleiding kunstgeschiedenis aan de l’École du Louvre in Parijs. Na haar huwelijk in 1978 bleef zij in Frankrijk wonen; de laatste 18 jaar is zij actief als gemeenteraadslid in haar woonplaats Étang-la-Ville. De Ranitz heeft bovendien jarenlang pianoles gegeven aan kinderen en volwassenen en is beeldhouwster. De laatste jaren besteedt de Ranitz steeds meer tijd en aandacht aan haar grote passie: schrijven. In 2016 debuteerde de Ranitz met De vrouw op het perron.
Uitvoering
Uitgeverij De Brouwerij
ISBN: 9789078905196
Paperback, 350 pagina’s
Over Hanneke Tinor-Centi
Hanneke Tinor-Centi (1960), eigenaar van HT-C Communicatie en Marketing, literair agent, boekmarketeer en recensent.
http://ht-c-communicatie.nl/
Tussen Saint-Hilaire en de Soedanese dierenverzorger Atir, die onderdeel uitmaakt van het reisgezelschap om de giraf te verzorgen, ontwikkelt zich een bijzondere vriendschap. De twee mannen zijn werkelijk elkaars uitersten. Saint-Hilaire is op leeftijd, heeft gestudeerd en bezit een rijke algemene ontwikkeling; Atir is een jonge moslim, voormalig slaaf en afkomstig uit een Soedanees dorp.
“Wanneer ik hem om een ladder vraag, kijkt hij me met open mond aan. Na enig zoeken ontwaar ik er een bij de deurpost, zet hem tegen een balk, doe de pandjes van mijn jas uiteen en na een korte klim sta ik oog in oog met het dier.”
Kom Atir kom is een tweeledig verhaal. Enerzijds is er het relaas van een waargebeurd verhaal over de legendarische voetreis met de giraf; anderzijds is daar de bijzondere vriendschap tussen een wetenschapper en een eenvoudige Soedanese dierenverzorger.
De verhaallijn over de vriendschap tussen de twee mannen is wonderschoon en rakend; het relaas over de historische voetreis is uiterst boeiend en op feiten gestoeld. Juist de combinatie van deze twee maken het boek tot een bijzonderheid waarbij De Ranitz op sublieme wijze het evenwicht weet te behouden, waardoor het boek bijzonder vlot en prettig leest.
“Plotseling hoor ik een schelle kreet uit het publiek. Een van de paarden van de cavalerie schrikt en steigert, de giraffe trekt bruusk aan het touw dat ik zie losschieten. Ze slaat haar kop briesend naar achteren, maakt een bokkende beweging en vliegt naar voren, het volk stuift krijsend uiteen. Verlamd van schrik kijk ik toe.”
De vele incidenten die het gezelschap op haar pad krijgt tijdens de schier eindeloze voetreis, weet de auteur overigens boeiend te verwoorden. Slechts weinig mensen hebben ooit een giraf aanschouwd en ervaren het dier als een wonderbaarlijk ‘monster’. Op diverse momenten komen er hele mensenmenigten op het schouwspel af.
De Ranitz hanteert bij dit alles een bovengemiddeld fraaie schrijfstijl en alleen daarom is Kom Atir kom al een genot om te lezen. Uw recensent in dezen had het voorrecht het manuscript van dit boek reeds in vroeg stadium te lezen en er een eerste redactieslag over uit te voeren, maar nadien heeft De Ranitz het nog verder vervolmaakt. Chapeau. Dit respect verdient de auteur overigens ook voor de uitgebreide research die ze heeft gepleegd alvorens haar boek te kunnen schrijven.
Naast het prachtige verhaal, de goed uitgediepte personages, dialogen die naadloos aansluiten bij de tijd waarin wordt verhaald, weet de Ranitz ook de omgeving fraai te kleuren. Een groot goed in een verhaal als Kom Atir kom. Die toonzetting in de dialogen zet zich overigens voort in de brieven die Saint-Hilaire aan Angelique, zijn echtgenote, schrijft.
Kortom, Kom Atir kom is een parel onder de historische romans en het boek verdient dan ook een zeer breed lezerspubliek.
Over de auteur
Agnita de Ranitz (1952) volgde een opleiding kunstgeschiedenis aan de l’École du Louvre in Parijs. Na haar huwelijk in 1978 bleef zij in Frankrijk wonen; de laatste 18 jaar is zij actief als gemeenteraadslid in haar woonplaats Étang-la-Ville. De Ranitz heeft bovendien jarenlang pianoles gegeven aan kinderen en volwassenen en is beeldhouwster. De laatste jaren besteedt de Ranitz steeds meer tijd en aandacht aan haar grote passie: schrijven. In 2016 debuteerde de Ranitz met De vrouw op het perron.
Uitvoering
Uitgeverij De Brouwerij
ISBN: 9789078905196
Paperback, 350 pagina’s
Over Hanneke Tinor-Centi
Hanneke Tinor-Centi (1960), eigenaar van HT-C Communicatie en Marketing, literair agent, boekmarketeer en recensent.
http://ht-c-communicatie.nl/
September 12, 2020
Voetreis naar Parijs met een gedisproportioneerd dier
Voor de historische roman Kom Atir kom is de veelzijdige auteur Agnita de Ranitz (1952) bijna tweehonderd jaar teruggegaan in de tijd, heeft ze honderden kilometers (gemotoriseerd) gereisd om in de voetsporen te treden van een giraffe - Zarafa genaamd - en heeft ze zich vier jaar lang gestort op het achterhalen van de details van deze buitengewone voetreis van Marseille naar Parijs. De feiten heeft ze, zoveel mogelijk conform de realiteit, gebruikt als geraamte voor het verhaal. Haar eigen fantasie voorziet het van meer psychologische verdieping. Hiervoor is ze teruggegaan naar het Frankrijk van 1827.
In 1825 besluit Mehmet Ali Pasha, Pasja van het Ottomaanse Egypte, om de Franse Koning Karel X als diplomatiek geschenk een jonge giraffe te sturen, ter aansporing om de Franse steun aan Griekenland te staken. Zarafa is één van de twee giraffen die hij dat jaar naar Europese staatshoofden stuurt. Daartoe wordt er een schip geprepareerd door een gat in het dek te maken, zodat de lange giraffennek daar doorheen kan steken. Daar de giraffe vijfentwintig liter melk per dag nodig heeft, gaan er twee koeien mee. Ook een antilope, een paar mouflons en twee doorgewinterde verzorgers - de jonge, vrijgekochte Soedanese slaaf Atir en Hassan, een bedoeïen uit de woestijn - zullen meereizen.
Op 30 september 1826 varen ze de haven van Alexandrië uit om ongeveer een maand later voet aan wal te zetten in Marseille, waar het gezelschap met Zarafa de winter doorbrengt.
In Parijs krijgt natuuronderzoeker en zoöloog Étienne Geoffroy Saint-Hilaire (15 april 1772 – 19 juni 1844) het opwindende nieuws te horen en wordt hem, uit hoofde van zijn functie als directeur van de Ménagerie du Jardin des Plantes (dierentuin Parijs. m.n.), gevraagd om de voetreis te begeleiden. Met zijn 55-jarige leeftijd en zijn reumatische klachten geen peulenschil, maar zijn besluit staat vast; hij gaat! Op weg naar het zuiden maakt hij zich zorgen over het koude, regenachtige weer.
´Stel dat de giraffe tijdens de reis kou vat. Daar moet ik niet aan denken. Het is wellicht verstandig een regenjas met capuchon te laten maken. Op maat natuurlijk! Van dat nieuwerwetse gegomde doek. (Mackintosh, de waterdichte stof die in 1824 voor het eerst op de markt kwam. m.n.) Het zal geen sinecure zijn zoiets te vervaardigen, maar de prefect weet vast en zeker wel een bekwame kleermaker in de stad.´
Saint-Hilaire ziet er in het begin weinig been in om de zwarte Atir mee te nemen tijdens de voetreis. Hij stelt meer vertrouwen in Hassan, maar gaandeweg wordt zijn band met Atir sterker en vriendschappelijk, en leert hij hem de Franse taal. En Hassan… gaat op een goed moment zijn boekje te buiten ten koste van Atir.
De personages zijn door de auteur voortreffelijk uitgewerkt. Atir´s verbazing over alles wat zo anders is als in zijn thuisland, zijn islamitische geloof, zijn eenvoudige taalgebruik. De Ranitz heeft zich kunnen uitleven in het kleur brengen aan dit personage, want over hem is hoegenaamd niets bekend. Zijn katholieke antagonist is de erudiete en geaffecteerde Saint-Hilaire, en omdat het een gerenommeerd en bestaand persoon was heeft de auteur kunnen putten uit wat er over hem bekend is. Doordat beiden in afwisselende, korte hoofdstukken aan het woord komen, is de tekst en het vocabulaire verschillend geschreven, passend bij het personage. De hoofdstukken overlappen elkaar geregeld, alle twee hebben hun eigen waarheid en de lezer wordt meegesleept in hun beider gedachtewereld. Zo is Saint-Hilaire bijvoorbeeld uiterst content met de regenjas en de in Lyon gemaakte schoenen voor Zarafa en vindt Atir het maar belachelijk dingen, waar hij zich voor schaamt. 'Ze moesten het in Soedan eens weten'. Saint-Hilaire heeft onderweg flink te kampen met zijn reuma en uit pure wanhoop dat hij de reis niet zal kunnen volbrengen gaat hij het bos in op zoek naar mierenzuur, in de hoop zijn pijnklachten ermee te verzachten. Atir volgt hem bezorgd en kijkt verbijsterd toe.
´Langzaam stroop ik mijn broek af en trap mijn voeten uit de pijpen. […] dan kijk ik naar mijn onderbroek. Wat zal ik doen? Aanhouden of uitdoen? Mijn hart klopt in mijn keel. Ik kijk om me heen en laat hem afglijden. Even blijf ik besluiteloos staan en sla een kruis. Een frisse wind waait langs mijn geslachtsorgaan.'
'Van schrik sla ik mijn hand voor mijn mond. […] Zijn benen zijn zo wit als de ivoren slagtand van een olifant! Wie had dat kunnen denken!
Plots schiet hij naar voren, recht door een groep hoge planten die tot ruim boven zijn knieën komen. […] Dan laat hij zich neervallen en rolt met zijn lijf door het groen. Maar dat zijn die vreselijke prikplanten. Brandende netels zoals Youssef die noemt!'
De auteur trakteert de lezer bijna ongemerkt op allerlei wetenswaardigheden over de giraffe en over bijzonderheden van het Frankrijk aan het begin van de negentiende eeuw. Ze heeft daarvoor veel onderzoek gedaan. Zo heeft ze dagen doorgebracht in bibliotheken, is ze afgereisd naar Kenia om de giraffe te bestuderen, heeft ze geprobeerd in dezelfde auberges te logeren, stadspoorten opgemeten en vond ze in Macon een stal met vier meter hoge deuren - met luchtgat - waar de giraffe tijdens de voetreis heeft overnacht. Nog altijd zijn er op de route aanwijzingen te vinden die bewijzen dat de giraffe daar is gepasseerd. Het verdient aanbeveling om na het interessante nawoord ook de noten te lezen.
Tweeënveertig dagen heeft het gezelschap erover gedaan om de 880 km te voet af te leggen en onderweg werd er zelfs een moufflonkalf geboren. Opzienbarend was de eerste giraffe op Franse bodem en de bevolking liep massaal uit, wanneer de optocht voorbij kwam. De middenstand haakte handig in op de ´giraffenhype´. Coiffeurs ontwikkelden zelfs een ´giraffencoupe´. Ondanks dat het monstrueuze dier als angstaanjagend werd beschouwd, was de bevolking ook zeer welwillend, want wanneer er onderweg een tekort aan melk dreigde te zijn, boden dorpsbewoners à la minute volle emmers aan. En Zarafa ondergaat het allemaal heel gemoedelijk.
De Ranitz heeft met deze roman een prachtige prestatie geleverd. Feit en fictie gaan vloeiend in elkaar over en het is duidelijk dat ze weet waar ze over schrijft. Nu kan het niet anders dan dat het boek ook in het Frans vertaald zou moeten worden (Door de auteur zelf? Ze woont immers al meer dan veertig jaar in Frankrijk). Voor de Fransen zal het een herkenbaar verhaal zijn, met de beschrijvingen van la campagne en de vele kunstenaars die genoemd worden.
En hoe is het Zarafa verder vergaan?
Ze is door de koning in ontvangst genomen en heeft haar onderkomen gevonden in de dierentuin van Saint-Hilaire, waar ze een kassucces bleek. Frankrijk liep uit om haar te bewonderen. Toen ze op 21-jarige leeftijd overleed, is ze opgezet tentoongesteld in Musée d´Histoire Naturelle te Parijs waar ze later, door plaatsgebrek, ruimte moest maken en in de vergetelheid is geraakt, totdat een conservator van Musée d´Histoire Naturelle te La Rochelle bekend maakte dat ze vermoedelijk daar was. De vlekken op haar huid komen overeen met die op het schilderij dat Nicolas Huet van haar heeft gemaakt, maar het is niet duidelijk of deze tijdens het opzetten zijn bijgetekend.
De sprekende zwart-wit cover is een oude ansichtkaart, waarop iemand staat met een emmer melk voor de giraffe en ongedurige kinderen die niet lang in dezelfde houding konden blijven om duidelijk afgebeeld te worden, vanwege de lange afsluitertijd.
Een prachtig verhaal. Een interessante geschiedenis. Een schat aan wetenswaardigheden.
Voor de historische roman Kom Atir kom is de veelzijdige auteur Agnita de Ranitz (1952) bijna tweehonderd jaar teruggegaan in de tijd, heeft ze honderden kilometers (gemotoriseerd) gereisd om in de voetsporen te treden van een giraffe - Zarafa genaamd - en heeft ze zich vier jaar lang gestort op het achterhalen van de details van deze buitengewone voetreis van Marseille naar Parijs. De feiten heeft ze, zoveel mogelijk conform de realiteit, gebruikt als geraamte voor het verhaal. Haar eigen fantasie voorziet het van meer psychologische verdieping. Hiervoor is ze teruggegaan naar het Frankrijk van 1827.
In 1825 besluit Mehmet Ali Pasha, Pasja van het Ottomaanse Egypte, om de Franse Koning Karel X als diplomatiek geschenk een jonge giraffe te sturen, ter aansporing om de Franse steun aan Griekenland te staken. Zarafa is één van de twee giraffen die hij dat jaar naar Europese staatshoofden stuurt. Daartoe wordt er een schip geprepareerd door een gat in het dek te maken, zodat de lange giraffennek daar doorheen kan steken. Daar de giraffe vijfentwintig liter melk per dag nodig heeft, gaan er twee koeien mee. Ook een antilope, een paar mouflons en twee doorgewinterde verzorgers - de jonge, vrijgekochte Soedanese slaaf Atir en Hassan, een bedoeïen uit de woestijn - zullen meereizen.
Op 30 september 1826 varen ze de haven van Alexandrië uit om ongeveer een maand later voet aan wal te zetten in Marseille, waar het gezelschap met Zarafa de winter doorbrengt.
In Parijs krijgt natuuronderzoeker en zoöloog Étienne Geoffroy Saint-Hilaire (15 april 1772 – 19 juni 1844) het opwindende nieuws te horen en wordt hem, uit hoofde van zijn functie als directeur van de Ménagerie du Jardin des Plantes (dierentuin Parijs. m.n.), gevraagd om de voetreis te begeleiden. Met zijn 55-jarige leeftijd en zijn reumatische klachten geen peulenschil, maar zijn besluit staat vast; hij gaat! Op weg naar het zuiden maakt hij zich zorgen over het koude, regenachtige weer.
´Stel dat de giraffe tijdens de reis kou vat. Daar moet ik niet aan denken. Het is wellicht verstandig een regenjas met capuchon te laten maken. Op maat natuurlijk! Van dat nieuwerwetse gegomde doek. (Mackintosh, de waterdichte stof die in 1824 voor het eerst op de markt kwam. m.n.) Het zal geen sinecure zijn zoiets te vervaardigen, maar de prefect weet vast en zeker wel een bekwame kleermaker in de stad.´
Saint-Hilaire ziet er in het begin weinig been in om de zwarte Atir mee te nemen tijdens de voetreis. Hij stelt meer vertrouwen in Hassan, maar gaandeweg wordt zijn band met Atir sterker en vriendschappelijk, en leert hij hem de Franse taal. En Hassan… gaat op een goed moment zijn boekje te buiten ten koste van Atir.
De personages zijn door de auteur voortreffelijk uitgewerkt. Atir´s verbazing over alles wat zo anders is als in zijn thuisland, zijn islamitische geloof, zijn eenvoudige taalgebruik. De Ranitz heeft zich kunnen uitleven in het kleur brengen aan dit personage, want over hem is hoegenaamd niets bekend. Zijn katholieke antagonist is de erudiete en geaffecteerde Saint-Hilaire, en omdat het een gerenommeerd en bestaand persoon was heeft de auteur kunnen putten uit wat er over hem bekend is. Doordat beiden in afwisselende, korte hoofdstukken aan het woord komen, is de tekst en het vocabulaire verschillend geschreven, passend bij het personage. De hoofdstukken overlappen elkaar geregeld, alle twee hebben hun eigen waarheid en de lezer wordt meegesleept in hun beider gedachtewereld. Zo is Saint-Hilaire bijvoorbeeld uiterst content met de regenjas en de in Lyon gemaakte schoenen voor Zarafa en vindt Atir het maar belachelijk dingen, waar hij zich voor schaamt. 'Ze moesten het in Soedan eens weten'. Saint-Hilaire heeft onderweg flink te kampen met zijn reuma en uit pure wanhoop dat hij de reis niet zal kunnen volbrengen gaat hij het bos in op zoek naar mierenzuur, in de hoop zijn pijnklachten ermee te verzachten. Atir volgt hem bezorgd en kijkt verbijsterd toe.
´Langzaam stroop ik mijn broek af en trap mijn voeten uit de pijpen. […] dan kijk ik naar mijn onderbroek. Wat zal ik doen? Aanhouden of uitdoen? Mijn hart klopt in mijn keel. Ik kijk om me heen en laat hem afglijden. Even blijf ik besluiteloos staan en sla een kruis. Een frisse wind waait langs mijn geslachtsorgaan.'
'Van schrik sla ik mijn hand voor mijn mond. […] Zijn benen zijn zo wit als de ivoren slagtand van een olifant! Wie had dat kunnen denken!
Plots schiet hij naar voren, recht door een groep hoge planten die tot ruim boven zijn knieën komen. […] Dan laat hij zich neervallen en rolt met zijn lijf door het groen. Maar dat zijn die vreselijke prikplanten. Brandende netels zoals Youssef die noemt!'
De auteur trakteert de lezer bijna ongemerkt op allerlei wetenswaardigheden over de giraffe en over bijzonderheden van het Frankrijk aan het begin van de negentiende eeuw. Ze heeft daarvoor veel onderzoek gedaan. Zo heeft ze dagen doorgebracht in bibliotheken, is ze afgereisd naar Kenia om de giraffe te bestuderen, heeft ze geprobeerd in dezelfde auberges te logeren, stadspoorten opgemeten en vond ze in Macon een stal met vier meter hoge deuren - met luchtgat - waar de giraffe tijdens de voetreis heeft overnacht. Nog altijd zijn er op de route aanwijzingen te vinden die bewijzen dat de giraffe daar is gepasseerd. Het verdient aanbeveling om na het interessante nawoord ook de noten te lezen.
Tweeënveertig dagen heeft het gezelschap erover gedaan om de 880 km te voet af te leggen en onderweg werd er zelfs een moufflonkalf geboren. Opzienbarend was de eerste giraffe op Franse bodem en de bevolking liep massaal uit, wanneer de optocht voorbij kwam. De middenstand haakte handig in op de ´giraffenhype´. Coiffeurs ontwikkelden zelfs een ´giraffencoupe´. Ondanks dat het monstrueuze dier als angstaanjagend werd beschouwd, was de bevolking ook zeer welwillend, want wanneer er onderweg een tekort aan melk dreigde te zijn, boden dorpsbewoners à la minute volle emmers aan. En Zarafa ondergaat het allemaal heel gemoedelijk.
De Ranitz heeft met deze roman een prachtige prestatie geleverd. Feit en fictie gaan vloeiend in elkaar over en het is duidelijk dat ze weet waar ze over schrijft. Nu kan het niet anders dan dat het boek ook in het Frans vertaald zou moeten worden (Door de auteur zelf? Ze woont immers al meer dan veertig jaar in Frankrijk). Voor de Fransen zal het een herkenbaar verhaal zijn, met de beschrijvingen van la campagne en de vele kunstenaars die genoemd worden.
En hoe is het Zarafa verder vergaan?
Ze is door de koning in ontvangst genomen en heeft haar onderkomen gevonden in de dierentuin van Saint-Hilaire, waar ze een kassucces bleek. Frankrijk liep uit om haar te bewonderen. Toen ze op 21-jarige leeftijd overleed, is ze opgezet tentoongesteld in Musée d´Histoire Naturelle te Parijs waar ze later, door plaatsgebrek, ruimte moest maken en in de vergetelheid is geraakt, totdat een conservator van Musée d´Histoire Naturelle te La Rochelle bekend maakte dat ze vermoedelijk daar was. De vlekken op haar huid komen overeen met die op het schilderij dat Nicolas Huet van haar heeft gemaakt, maar het is niet duidelijk of deze tijdens het opzetten zijn bijgetekend.
De sprekende zwart-wit cover is een oude ansichtkaart, waarop iemand staat met een emmer melk voor de giraffe en ongedurige kinderen die niet lang in dezelfde houding konden blijven om duidelijk afgebeeld te worden, vanwege de lange afsluitertijd.
Een prachtig verhaal. Een interessante geschiedenis. Een schat aan wetenswaardigheden.
May 19, 2020
De eerste giraffe in Europa is een grappig en interessant onderwerp. Helaas is deze schrijfstijl echt niets voor mij. Houterig, opsommend, en met erg veel herhaling. Niet mijn ding.
March 21, 2020
Of de historische voetreis van een giraf door Frankrijk!
In Kom Atir kom reconstrueert de auteur de historische voetreis van giraf Zarafa. De pasja van Egypte schonk Zarafa aan de koning van Frankrijk Karel X in 1825. In oktober 1826 maakt de giraf de oversteek per boot van Alexandrië naar Marseille, waar de boot op 14 november 1826 aanmeert. Zarafa, haar vaste begeleiders Atir – een vrije Soedanese slaaf – , Hassan en een paar koeien zullen er vervolgens overwinteren vooraleer de voettocht naar Parijs aan te vatten.De koeien moesten zorgen voor melk die Zarafa te drinken kreeg.
De 55-jarige Franse zoöloog Etienne Geoffroy Saint-Hilaire stippelde de voettocht van Marseille naar Parijs uit. Op 4 mei vatten ze de reis van 880 km aan, die uiteindelijk 42 dagen zal duren.
Zarafa is een studieobject voor de zoöloog en nadat de koning ze in ontvangst zal hebben genomen, zal ze verder verblijven in de Parijse dierentuin Jardin du Roi, later omgedoopt tot Jardin des Plantes. Om het dier te beschermen had de zoöloog tot consternatie van de begeleiders een regenjas voor de giraf laten maken. Later laat hij, om de hoeven te beschermen, de giraf ook schoenen aanmeten.
Tijdens de voettocht doet het bizarre gezelschap steden aan zoals Aix-en-Provence, Avignon, Lyon, Macon, Auxerre om uiteindelijk op 30 juni 1827 in Parijs aan te komen.
Overal waar het bonte gezelschap langskomt, staat een grote menigte hen op te wachten en te begroeten, om met open mond Zarafa en haar kleurrijke begeleiders te aanschouwen. Tijdens de reis beleven de hoofdfiguren Etienne Geoffroy Saint-Hilaire en Atir bijzondere en leuke momenten, kennen ze tegenslagen, leren ze elkaar beter kennen en appreciëren, leren ze van elkaar en wordt er een vriendschap gesmeed die jarenlang zal standhouden.
Het reisverhaal wordt beschreven in de trend van een dagboek, waarbij we de versie van Etienne Geoffroy Saint-Hilaire lezen en de versie van Atir. Mooi hoe beiden vanuit een ander oogpunt de feiten beleven en interpreteren. Tussen deze verhaallijnen verschijnt er een derde rode draad, namelijk de brieven die Etienne Geoffroy Saint-Hilaire naar zijn vrouw Angelique schrijft over zijn belevenissen en ontmoetingen met notabelen en met het gewone volk.
Deze mooie historische roman leest als een trein. Als lezer ben je van begin tot eind volledig in de ban van Zarafa, maar nog meer van de schalkse Atir. Agnita de Ranitz heeft een heel leuke vlotte schrijfstijl. Ook al is het een grotendeels historische weergave, het boek is nooit belerend, eerder informatief. Zij schrijft erg vlot en het boek is meer dan toegankelijk. De cover van het boek is erg aantrekkelijk en geeft een ‘waarheidsgetrouw’ beeld van de doortocht van Zarafa in de Franse dorpen en steden. Het boek is opgesmukt met een aantal mooie tekeningen waarop uiteraard Zarafa en haar begeleiders staan afgebeeld.
Ik heb alleszins genoten van Zarafa, Atir en van Etienne Geoffroy Saint-Hilaire.
Achteraan in het boek geeft de auteur per hoofdstuk meer duiding over personages, steden, gebeurtenissen… Deze zijn een mooie aanvulling op het boek. De auteur is voor dit boek niet over één nacht ijs gegaan. Zij ondernam een studiereis naar Kenia om giraffen en hun gedragingen te observeren, raadpleegde tal van boeken (literatuurlijst achter in het boek) en deed de voettocht van Zarafa over, weliswaar met de auto. Zij heeft zich terdege geïnformeerd en gestudeerd om dit fijne boek vervolgens neer te zetten.
Voor het mooie concept, de mooie vormgeving, de fijne schrijfstijl, waardeer ik dit boek heel erg graag met vijf (5) sterren.
Meer mooie recensies op: www.indeboekenkast.com
In Kom Atir kom reconstrueert de auteur de historische voetreis van giraf Zarafa. De pasja van Egypte schonk Zarafa aan de koning van Frankrijk Karel X in 1825. In oktober 1826 maakt de giraf de oversteek per boot van Alexandrië naar Marseille, waar de boot op 14 november 1826 aanmeert. Zarafa, haar vaste begeleiders Atir – een vrije Soedanese slaaf – , Hassan en een paar koeien zullen er vervolgens overwinteren vooraleer de voettocht naar Parijs aan te vatten.De koeien moesten zorgen voor melk die Zarafa te drinken kreeg.
De 55-jarige Franse zoöloog Etienne Geoffroy Saint-Hilaire stippelde de voettocht van Marseille naar Parijs uit. Op 4 mei vatten ze de reis van 880 km aan, die uiteindelijk 42 dagen zal duren.
Zarafa is een studieobject voor de zoöloog en nadat de koning ze in ontvangst zal hebben genomen, zal ze verder verblijven in de Parijse dierentuin Jardin du Roi, later omgedoopt tot Jardin des Plantes. Om het dier te beschermen had de zoöloog tot consternatie van de begeleiders een regenjas voor de giraf laten maken. Later laat hij, om de hoeven te beschermen, de giraf ook schoenen aanmeten.
Tijdens de voettocht doet het bizarre gezelschap steden aan zoals Aix-en-Provence, Avignon, Lyon, Macon, Auxerre om uiteindelijk op 30 juni 1827 in Parijs aan te komen.
Overal waar het bonte gezelschap langskomt, staat een grote menigte hen op te wachten en te begroeten, om met open mond Zarafa en haar kleurrijke begeleiders te aanschouwen. Tijdens de reis beleven de hoofdfiguren Etienne Geoffroy Saint-Hilaire en Atir bijzondere en leuke momenten, kennen ze tegenslagen, leren ze elkaar beter kennen en appreciëren, leren ze van elkaar en wordt er een vriendschap gesmeed die jarenlang zal standhouden.
Het reisverhaal wordt beschreven in de trend van een dagboek, waarbij we de versie van Etienne Geoffroy Saint-Hilaire lezen en de versie van Atir. Mooi hoe beiden vanuit een ander oogpunt de feiten beleven en interpreteren. Tussen deze verhaallijnen verschijnt er een derde rode draad, namelijk de brieven die Etienne Geoffroy Saint-Hilaire naar zijn vrouw Angelique schrijft over zijn belevenissen en ontmoetingen met notabelen en met het gewone volk.
Deze mooie historische roman leest als een trein. Als lezer ben je van begin tot eind volledig in de ban van Zarafa, maar nog meer van de schalkse Atir. Agnita de Ranitz heeft een heel leuke vlotte schrijfstijl. Ook al is het een grotendeels historische weergave, het boek is nooit belerend, eerder informatief. Zij schrijft erg vlot en het boek is meer dan toegankelijk. De cover van het boek is erg aantrekkelijk en geeft een ‘waarheidsgetrouw’ beeld van de doortocht van Zarafa in de Franse dorpen en steden. Het boek is opgesmukt met een aantal mooie tekeningen waarop uiteraard Zarafa en haar begeleiders staan afgebeeld.
Ik heb alleszins genoten van Zarafa, Atir en van Etienne Geoffroy Saint-Hilaire.
Achteraan in het boek geeft de auteur per hoofdstuk meer duiding over personages, steden, gebeurtenissen… Deze zijn een mooie aanvulling op het boek. De auteur is voor dit boek niet over één nacht ijs gegaan. Zij ondernam een studiereis naar Kenia om giraffen en hun gedragingen te observeren, raadpleegde tal van boeken (literatuurlijst achter in het boek) en deed de voettocht van Zarafa over, weliswaar met de auto. Zij heeft zich terdege geïnformeerd en gestudeerd om dit fijne boek vervolgens neer te zetten.
Voor het mooie concept, de mooie vormgeving, de fijne schrijfstijl, waardeer ik dit boek heel erg graag met vijf (5) sterren.
Meer mooie recensies op: www.indeboekenkast.com
September 11, 2020
Alsof je een film kijkt
Een oude en een jonge man, de een rijk, zeer geleerd en in hoog aanzien tot in de verre omtrek, de ander een ongeschoolde voormalig slaaf voor wie de vrijheid zijn rijkdom was.
Welk een verschil, maar hun gezamenlijke interesse in de natuur en de liefde voor Zarafa, de giraffe, overbrugde de vooroordelen en bracht hen dichter bij elkaar. Tijdens de vele avonturen die ze samen beleefden ontdekten ze zelfs dat hun karakters niet eens zo veel van elkaar verschilden en ze kregen een sterke band.
Voor Agnita de Ranitz is geen moeite teveel geweest om zo waarheidsgetrouw mogelijk het verhaal op te kunnen tekenen van een voetreis in 1827 van Marseille naar Parijs om de giraffe te brengen die de Franse koning cadeau had gekregen van de pasja van Egypte. Zowel historisch als topografisch heeft ze alle feiten nauwkeurig onderzocht waarvan achter in het boek uitvoerig verslag is gedaan.
Van de geleerde Saint-Hilaire, die overigens nog maar 55 jaar was, maar voor die tijd al aardig oud, was veel bekend, maar van Atir voornamelijk dat hij een rokkenjager werd genoemd.
Om het verhaal nog boeiender en prettig leesbaar te maken is er aangaande het karakter van Atir en gebeurtenissen en dialogen wat fictie toegevoegd. Door het hele boek heen wordt er zowel door Saint-Hillaire als door Atir verslag gedaan, waardoor vermakelijk duidelijk wordt hoe de twee de gebeurtenissen op hun eigen manier hebben geïnterpreteerd. De schrijfster heeft zich hierbij bijzonder goed ingeleefd in de verschillende persoonlijkheden en bijbehorend taalgebruik.
Bij de omstanders die in groten getale overal toestroomden omdat ze nog nooit een giraffe hadden gezien zie je hoe mensen vanuit de aanvankelijke angst steeds nieuwsgieriger werden en er uiteindelijk en ware giraffengekte ontstond waar de middenstand handig op in sprong.
Genoten heb ik van het uitvoerige sfeerbeeld van de mooie Franse natuur. Ik kon de tijm en lavendel bijna ruiken.
Een boek dat ik een ieder kan aanraden, ook als je niet van geschiedenis houdt, want een geschiedenis die zo beeldend wordt verteld is allesbehalve saai.
Ik zie hier een heel leuk boek voor een filmproducent.
Een oude en een jonge man, de een rijk, zeer geleerd en in hoog aanzien tot in de verre omtrek, de ander een ongeschoolde voormalig slaaf voor wie de vrijheid zijn rijkdom was.
Welk een verschil, maar hun gezamenlijke interesse in de natuur en de liefde voor Zarafa, de giraffe, overbrugde de vooroordelen en bracht hen dichter bij elkaar. Tijdens de vele avonturen die ze samen beleefden ontdekten ze zelfs dat hun karakters niet eens zo veel van elkaar verschilden en ze kregen een sterke band.
Voor Agnita de Ranitz is geen moeite teveel geweest om zo waarheidsgetrouw mogelijk het verhaal op te kunnen tekenen van een voetreis in 1827 van Marseille naar Parijs om de giraffe te brengen die de Franse koning cadeau had gekregen van de pasja van Egypte. Zowel historisch als topografisch heeft ze alle feiten nauwkeurig onderzocht waarvan achter in het boek uitvoerig verslag is gedaan.
Van de geleerde Saint-Hilaire, die overigens nog maar 55 jaar was, maar voor die tijd al aardig oud, was veel bekend, maar van Atir voornamelijk dat hij een rokkenjager werd genoemd.
Om het verhaal nog boeiender en prettig leesbaar te maken is er aangaande het karakter van Atir en gebeurtenissen en dialogen wat fictie toegevoegd. Door het hele boek heen wordt er zowel door Saint-Hillaire als door Atir verslag gedaan, waardoor vermakelijk duidelijk wordt hoe de twee de gebeurtenissen op hun eigen manier hebben geïnterpreteerd. De schrijfster heeft zich hierbij bijzonder goed ingeleefd in de verschillende persoonlijkheden en bijbehorend taalgebruik.
Bij de omstanders die in groten getale overal toestroomden omdat ze nog nooit een giraffe hadden gezien zie je hoe mensen vanuit de aanvankelijke angst steeds nieuwsgieriger werden en er uiteindelijk en ware giraffengekte ontstond waar de middenstand handig op in sprong.
Genoten heb ik van het uitvoerige sfeerbeeld van de mooie Franse natuur. Ik kon de tijm en lavendel bijna ruiken.
Een boek dat ik een ieder kan aanraden, ook als je niet van geschiedenis houdt, want een geschiedenis die zo beeldend wordt verteld is allesbehalve saai.
Ik zie hier een heel leuk boek voor een filmproducent.
April 15, 2020
Uit de stal van Uitgeverij de Brouwerij | Brainbooks van uitgever Henriette Faas was ik al een keer eerder verwend met een uitermate bijzonder historisch reisverslag, namelijk De reizen van Olafur Egilsson. Ik heb daar vorig jaar een post aan gewijd. Een absolute aanrader, maar voor vandaag een ander boek. De afgelopen dagen heb ik me ondanks ons razend drukke gezinsleven af en toe kunnen onderdompelen in Kom Atir Kom van schrijfster Agnita de Ranitz. Ik leg zojuist het uitgelezen boek weg en bedenk me dat de slaapkamer van mijn zoontje Elias een dierenrijk, jungle-achtige thema kent. Op zijn slaapkamerdeur prijkt een sticker van een giraf en naast zijn met lianen en aapjes beklede jungle-tent-bed hangt aan de muur het hoofd van een pluche giraf met daarnaast een ingelijste tekening van een giraf. Hoe toepasselijk.
In Kom Atir kom beschrijft Agnita de Ranitz het gereconstrueerde boeiende en hartverwarmende verhaal over de avontuurlijke en reis van Zarafa, een giraf die de Pasja van Egypte schonk aan Karel X, de koning van Frankrijk in 1825 in een periode van spanningen tussen het Ottomaanse Rijk en Griekenland. De reis begint in Alexandrië per boot met de oversteek naar Marseille en gaat, na een overwintering in de Franse kustplaats van daaruit in het voorjaar van 1827 te voet verder naar Parijs. U hoort het goed, te voet. Zarafa maakt de oversteek per boot met Hassan, de hoofdverzorger en diens hulp, een vrijgekochte Soedanese slaaf genaamd Atir.
Het gedeelte van de bijna 900 km dat door Frankrijk met de voet afgelegd moet worden is georganiseerd door de zoöloog Etienne Saint-Hilaire, een gerenommeerde Franse wetenschapper op leeftijd.
Verder bestaat het resterende reisgezelschap daarnaast ook nog eens uit een aantal andere personages zoals een tolk, nog een andere begeleider maar ook dieren, zoals bijvoorbeeld de koeien die meegaan voor de melk die Zarafa te drinken krijgt.
Het boek laat zich makkelijk lezen en voelt als een ‘feel-good’ roman. De auteur laat je heerlijk meedeinen op het ritme van de voetreis. Deze reis te voet, door bloemrijk beschreven landschappen, brengt het gezelschap tevens langs dorpen en steden in Frankrijk waar hen grote, vaak uitzinnige menigten opwachten om een glimp op te vangen van Zarafa, maar ook Atir is door zijn donkere huidskleur en ware bezienswaardigheid. De hoofdstukken worden harmonieus afwisselend verteld vanuit de gedachtengangen van de oudere Saint-Hilaire en de jonge Atir. Hiermee laat de auteur je over dezelfde gebeurtenissen meekijken vanuit de tegenovergestelde perspectieven en interpretaties van deze hoofdpersonages. Na een ietwat moeizaam begin in de relatie, groeit er tijdens de reis toch een warme en bijzondere vriendschap tussen deze twee mannen. Mannen die uit compleet verschillende en tegenovergestelde werelden komen. Ook zijn een aantal hoofdstukken vanuit Saint-Hilaire geschreven in de vorm van warmhartige brieven die hij schrijft naar zijn achtergebleven echtgenote Angelique. Hij vertelt haar over zijn initiële bedenkingen over Atir, zijn ontmoetingen en etentjes met burgermeesters en andere gastheren, zijn positief veranderende mening over Atir en natuurlijk alle andere eigenaardige gebeurtenissen tijdens zijn reis door het landschap van Frankrijk.
Een magistraal en waargebeurd reisverhaal waarin de auteur Agnita de Ranitz, door grondig onderzoek gedaan te hebben, geen steen omgekeerd heeft gelaten om te komen tot dit overheerlijke boek.
In Kom Atir kom beschrijft Agnita de Ranitz het gereconstrueerde boeiende en hartverwarmende verhaal over de avontuurlijke en reis van Zarafa, een giraf die de Pasja van Egypte schonk aan Karel X, de koning van Frankrijk in 1825 in een periode van spanningen tussen het Ottomaanse Rijk en Griekenland. De reis begint in Alexandrië per boot met de oversteek naar Marseille en gaat, na een overwintering in de Franse kustplaats van daaruit in het voorjaar van 1827 te voet verder naar Parijs. U hoort het goed, te voet. Zarafa maakt de oversteek per boot met Hassan, de hoofdverzorger en diens hulp, een vrijgekochte Soedanese slaaf genaamd Atir.
Het gedeelte van de bijna 900 km dat door Frankrijk met de voet afgelegd moet worden is georganiseerd door de zoöloog Etienne Saint-Hilaire, een gerenommeerde Franse wetenschapper op leeftijd.
Verder bestaat het resterende reisgezelschap daarnaast ook nog eens uit een aantal andere personages zoals een tolk, nog een andere begeleider maar ook dieren, zoals bijvoorbeeld de koeien die meegaan voor de melk die Zarafa te drinken krijgt.
Het boek laat zich makkelijk lezen en voelt als een ‘feel-good’ roman. De auteur laat je heerlijk meedeinen op het ritme van de voetreis. Deze reis te voet, door bloemrijk beschreven landschappen, brengt het gezelschap tevens langs dorpen en steden in Frankrijk waar hen grote, vaak uitzinnige menigten opwachten om een glimp op te vangen van Zarafa, maar ook Atir is door zijn donkere huidskleur en ware bezienswaardigheid. De hoofdstukken worden harmonieus afwisselend verteld vanuit de gedachtengangen van de oudere Saint-Hilaire en de jonge Atir. Hiermee laat de auteur je over dezelfde gebeurtenissen meekijken vanuit de tegenovergestelde perspectieven en interpretaties van deze hoofdpersonages. Na een ietwat moeizaam begin in de relatie, groeit er tijdens de reis toch een warme en bijzondere vriendschap tussen deze twee mannen. Mannen die uit compleet verschillende en tegenovergestelde werelden komen. Ook zijn een aantal hoofdstukken vanuit Saint-Hilaire geschreven in de vorm van warmhartige brieven die hij schrijft naar zijn achtergebleven echtgenote Angelique. Hij vertelt haar over zijn initiële bedenkingen over Atir, zijn ontmoetingen en etentjes met burgermeesters en andere gastheren, zijn positief veranderende mening over Atir en natuurlijk alle andere eigenaardige gebeurtenissen tijdens zijn reis door het landschap van Frankrijk.
Een magistraal en waargebeurd reisverhaal waarin de auteur Agnita de Ranitz, door grondig onderzoek gedaan te hebben, geen steen omgekeerd heeft gelaten om te komen tot dit overheerlijke boek.
April 20, 2020
Kom Atir kom’ is een historische verhaal dat vertelt over de voetreis in 1827 van Zarafa, de eerste giraffe in Frankrijk. Een geschenk van de pasja van Egypte aan koning Karel X. Voor haar boek deed ze veel research en volgde ze dezelfde route van Marseille naar Parijs. Ze reisde ook naar Kenia om giraffen in hun natuurlijke omgeving te observeren. Hierdoor kon ze het gedrag van Zarafa goed beschrijven. Achterin het boek zijn noten en bronvermeldingen vermeld die zij gebruikt heeft.
Etienne Saint-Hilaire is zoöloog. Hij krijgt de opdracht om Zarafa, de giraffe, ongeschonden naar Parijs te brengen. Een uitdaging die hij graag, ondanks zijn niet geheel fitte gezondheid, aanneemt. Hij heeft nog nooit een giraffe in het echt mogen aanschouwen en kan niet wachten tot hij het dier ontmoet. Na een lange voorbereiding gaat de reis eindelijk van start. Een voettocht van Marseille naar Parijs die onderweg behoorlijk wat bekijks heeft. Zarafa is per boot vertrokken vanuit Egypte met haar begeleider Atir. Atir is voormalig slaaf, afkomstig uit Soedan, moslim, arm en ongeschoold en zwart. De tegenpool van Etienne. Etienne is al behoorlijk bevooroordeeld voordat hij Atir ontmoet. Na een periode in Marseille gaat de reis in het voorjaar van 1827 eindelijk van start richting Parijs. Een reis van 880 kilometer die 42 dagen zal duren. Een reis waar Etienne en Atir elkaar beter leren kennen en leren waarderen. Waar vooroordelen misschien voorzichtig kunnen worden afgebroken omdat beiden heren hetzelfde doel voor ogen hebben. Om Zarafa zo veilig mogelijk te begeleiden.
Het reisverslag is chronologisch op papier gezet in een dagboekvorm. Fragmenten vanuit het perspectief van Etienne maar ook vanuit Atir. Hierdoor krijg je een kijk vanuit twee heel verschillende standpunten wat de periode van toen goed weergeeft. Met name over de belevingswereld van beide karakters en hun vooroordelen jegens elkaar en waar ze vandaan komen. Ook zijn er brieven vermeld die Etienne naar zijn vrouw Hilaire schrijft, wat een prettige en goede aanvulling geeft aan het verhaal.
De cover is al bijzonder en trok meteen mijn aandacht. In het boek zijn ook een aantal afbeeldingen gebruikt. Van bijvoorbeeld een lithografieën en een cartoon. Dit hadden er van mij wel meer mogen zijn maar misschien waren die gewoon niet beschikbaar.
Het is een bijzondere vertelling die heerlijk wegleest. Het geeft een compleet beeld van die periode in de geschiedenis en deze reis in het bijzonder. Verder is het boek ook compleet, een mooie vormgeving, een mooie cover, een prettige leesletter en duidelijke lay-out.
Als ik begin aan een historische roman ben ik altijd bang te verzanden in langdurige en soms saaie omschrijvingen of dat het meer naar een non-fictie geschiedenisboek neigt. Gelukkig is dat bij dit boek op geen enkel vlak het geval. De auteur weet de lezer te boeien van begin tot het einde en je zou willen dat jezelf heb mee mogen reizen met Zarafa en haar begeleiders.
Etienne Saint-Hilaire is zoöloog. Hij krijgt de opdracht om Zarafa, de giraffe, ongeschonden naar Parijs te brengen. Een uitdaging die hij graag, ondanks zijn niet geheel fitte gezondheid, aanneemt. Hij heeft nog nooit een giraffe in het echt mogen aanschouwen en kan niet wachten tot hij het dier ontmoet. Na een lange voorbereiding gaat de reis eindelijk van start. Een voettocht van Marseille naar Parijs die onderweg behoorlijk wat bekijks heeft. Zarafa is per boot vertrokken vanuit Egypte met haar begeleider Atir. Atir is voormalig slaaf, afkomstig uit Soedan, moslim, arm en ongeschoold en zwart. De tegenpool van Etienne. Etienne is al behoorlijk bevooroordeeld voordat hij Atir ontmoet. Na een periode in Marseille gaat de reis in het voorjaar van 1827 eindelijk van start richting Parijs. Een reis van 880 kilometer die 42 dagen zal duren. Een reis waar Etienne en Atir elkaar beter leren kennen en leren waarderen. Waar vooroordelen misschien voorzichtig kunnen worden afgebroken omdat beiden heren hetzelfde doel voor ogen hebben. Om Zarafa zo veilig mogelijk te begeleiden.
Het reisverslag is chronologisch op papier gezet in een dagboekvorm. Fragmenten vanuit het perspectief van Etienne maar ook vanuit Atir. Hierdoor krijg je een kijk vanuit twee heel verschillende standpunten wat de periode van toen goed weergeeft. Met name over de belevingswereld van beide karakters en hun vooroordelen jegens elkaar en waar ze vandaan komen. Ook zijn er brieven vermeld die Etienne naar zijn vrouw Hilaire schrijft, wat een prettige en goede aanvulling geeft aan het verhaal.
De cover is al bijzonder en trok meteen mijn aandacht. In het boek zijn ook een aantal afbeeldingen gebruikt. Van bijvoorbeeld een lithografieën en een cartoon. Dit hadden er van mij wel meer mogen zijn maar misschien waren die gewoon niet beschikbaar.
Het is een bijzondere vertelling die heerlijk wegleest. Het geeft een compleet beeld van die periode in de geschiedenis en deze reis in het bijzonder. Verder is het boek ook compleet, een mooie vormgeving, een mooie cover, een prettige leesletter en duidelijke lay-out.
Als ik begin aan een historische roman ben ik altijd bang te verzanden in langdurige en soms saaie omschrijvingen of dat het meer naar een non-fictie geschiedenisboek neigt. Gelukkig is dat bij dit boek op geen enkel vlak het geval. De auteur weet de lezer te boeien van begin tot het einde en je zou willen dat jezelf heb mee mogen reizen met Zarafa en haar begeleiders.
April 20, 2020
De Pasja van Egypte geeft de koning van Frankrijk een cadeautje en niet zomaar iets, een giraffe, een dier dat bijna niemand in Europa nog heeft gezien en dat erg tot de verbeelding spreekt bij velen. Het dier moet alleen nog even naar Parijs worden vervoerd. Na enige voorbereiding vertrekt er een bont gezelschap van Marseille naar Parijs. Te voet. In 42 dagen werd er 880 kilometer afgelegd en dit boek vertelt het bijzondere verhaal van deze tocht.
Het verhaal vertelt bijna per dag hoe de tocht verloopt, welke obstakels de begeleiders en de zoöloog tegenkomen, over hoe Frankrijk er toen uitzag. et gaat over hoe de mensen in de verschillende steden en dorpen onderweg reageerden op hun eerste ontmoeting met de giraffe.
Atir, de Soedanees en Saint-Hilaire vertellen om de beurt hoe zij de tocht ervaren.
Maar het is nog meer een verhaal over hoe de vriendschap tussen een jongen uit Soedan en een geleerde uit Frankrijk kan ontstaan. Eerst is er niets anders dan weerstand. Saint-Hilaire wil Atir helemaal niet meenemen op deze tocht maar gedurende de wandeling leren ze elkaar kennen en beter verstaan. Er ontstaat een vriendschap die nooit meer kapot zal gaan. Zelfs niet als anderen daar hun best voor doen.
“ De hele tocht is hij goed gehumeurd. We mogen Atir allen als voorbeeld nemen.” (saint – Hilaire)
Het boek heet Kom Atir kom, en niet Kom Zarafa kom en dat maakt het heel bijzonder want de hoofdrol is niet aan de giraffe gegeven maar aan de persoon die een kleine rol zou spelen maar een mooie plek inneemt in het hart van de lezer.
“Het lijkt wel alsof hij schoenen wil kopen voor Zarafa. Een giraffe in regenjas met capuchon en schoenen? Ik begin te lachen want ik heb het vast niet goed begrepen” (Atir)
Vanaf het begin neemt Agnita de Ranitz de lezer mee op deze bijzondere tocht. Ze heeft deze tocht ook zelf gemaakt, niet helemaal te voet maar toch, en heeft eeuwen na deze gebeurtenissen nog effecten van deze tocht gezien in namen van landhuizen waar dit gezelschap verbleven zou hebben. Ook heeft zij in Kenia giraffen bestudeerd en hierdoor heeft ze met dezelfde verwondering als Saint-Hilaire over dit bijzondere dier kunnen schrijven. De giraffe wordt sterker en groter maar Saint -Hilaire kan de reis ter nauwer nood volbrengen. Het is op het laatst erg spannend of de droom, aankomen in Parijs, wel zou kunnen lukken.
De beschrijvingen van de omgeving, de boeiende personages en de vaak ontroerende teksten en gesprekken tussen de 2 echte hoofdpersonen zijn zo echt beschreven, het worden personen die je zou willen ontmoeten. Dit is echt een heerlijke roman om gelezen te hebben en misschien ooit de reis nog een keer over te doen. Met auto en zonder giraffe.
Het verhaal vertelt bijna per dag hoe de tocht verloopt, welke obstakels de begeleiders en de zoöloog tegenkomen, over hoe Frankrijk er toen uitzag. et gaat over hoe de mensen in de verschillende steden en dorpen onderweg reageerden op hun eerste ontmoeting met de giraffe.
Atir, de Soedanees en Saint-Hilaire vertellen om de beurt hoe zij de tocht ervaren.
Maar het is nog meer een verhaal over hoe de vriendschap tussen een jongen uit Soedan en een geleerde uit Frankrijk kan ontstaan. Eerst is er niets anders dan weerstand. Saint-Hilaire wil Atir helemaal niet meenemen op deze tocht maar gedurende de wandeling leren ze elkaar kennen en beter verstaan. Er ontstaat een vriendschap die nooit meer kapot zal gaan. Zelfs niet als anderen daar hun best voor doen.
“ De hele tocht is hij goed gehumeurd. We mogen Atir allen als voorbeeld nemen.” (saint – Hilaire)
Het boek heet Kom Atir kom, en niet Kom Zarafa kom en dat maakt het heel bijzonder want de hoofdrol is niet aan de giraffe gegeven maar aan de persoon die een kleine rol zou spelen maar een mooie plek inneemt in het hart van de lezer.
“Het lijkt wel alsof hij schoenen wil kopen voor Zarafa. Een giraffe in regenjas met capuchon en schoenen? Ik begin te lachen want ik heb het vast niet goed begrepen” (Atir)
Vanaf het begin neemt Agnita de Ranitz de lezer mee op deze bijzondere tocht. Ze heeft deze tocht ook zelf gemaakt, niet helemaal te voet maar toch, en heeft eeuwen na deze gebeurtenissen nog effecten van deze tocht gezien in namen van landhuizen waar dit gezelschap verbleven zou hebben. Ook heeft zij in Kenia giraffen bestudeerd en hierdoor heeft ze met dezelfde verwondering als Saint-Hilaire over dit bijzondere dier kunnen schrijven. De giraffe wordt sterker en groter maar Saint -Hilaire kan de reis ter nauwer nood volbrengen. Het is op het laatst erg spannend of de droom, aankomen in Parijs, wel zou kunnen lukken.
De beschrijvingen van de omgeving, de boeiende personages en de vaak ontroerende teksten en gesprekken tussen de 2 echte hoofdpersonen zijn zo echt beschreven, het worden personen die je zou willen ontmoeten. Dit is echt een heerlijke roman om gelezen te hebben en misschien ooit de reis nog een keer over te doen. Met auto en zonder giraffe.
August 30, 2020
KOM ATIR KOM, (2020) is fenomenaal door AGNITA DE RANITZ geschreven.
Het verhaal over een giraffe, die Zarafa werd genoemd en in tweeënveertig dagen te voet over land vanaf Marseille naar Parijs werd vervoerd, is mooi eigentijds en zonder poespas geschreven. Hoewel het verhaal zich in 1826/1827 afspeelt is het lezen daarvan een genot.
Een paar opvallende zinnen: “Atir tilt een kind op. Hij pakt haar handje en legt het op de hals van de giraffe. Het kind is niet bevreesd voor de zwarte man. Wij volwassenen zien de verschillen, een kind niet.” Zo waar. Of: Trouwen lijkt op het kopen van amandelen zonder te weten of ze bitter smaken of zoet”. Soms ook waar.
Praktisch is de indeling van de hoofdstukken. Boven de bladzijden staat de naam van degene die op dat moment zijn verhaal vertelt. Dat is Atir, de Soedanese begeleider en de heer Etienne Geoffroy Saint-Hilaire, wetenschapper en tevens directeur van de Koninklijke dierentuin “Jardin du Roi” in Parijs.
Voorafgegaan van veel onderzoek heeft de auteur het verhaal met veel liefde en toewijding geschreven. Met een prachtig resultaat. Tijdens het lezen waan je de tocht vanaf Marseille tot Parijs zelf mee te lopen. Een giraffe buiten zijn natuurlijke leefomgeving. Toentertijd een bijzondere bezienswaardigheid. Nu zo gewoon.
Eerder met veel genoegen “De vrouw op het perron” van auteur Agnita de Ranitz gelezen en nu van dezelfde auteur deze parel: “Kom Atir kom”.
Het verhaal over een giraffe, die Zarafa werd genoemd en in tweeënveertig dagen te voet over land vanaf Marseille naar Parijs werd vervoerd, is mooi eigentijds en zonder poespas geschreven. Hoewel het verhaal zich in 1826/1827 afspeelt is het lezen daarvan een genot.
Een paar opvallende zinnen: “Atir tilt een kind op. Hij pakt haar handje en legt het op de hals van de giraffe. Het kind is niet bevreesd voor de zwarte man. Wij volwassenen zien de verschillen, een kind niet.” Zo waar. Of: Trouwen lijkt op het kopen van amandelen zonder te weten of ze bitter smaken of zoet”. Soms ook waar.
Praktisch is de indeling van de hoofdstukken. Boven de bladzijden staat de naam van degene die op dat moment zijn verhaal vertelt. Dat is Atir, de Soedanese begeleider en de heer Etienne Geoffroy Saint-Hilaire, wetenschapper en tevens directeur van de Koninklijke dierentuin “Jardin du Roi” in Parijs.
Voorafgegaan van veel onderzoek heeft de auteur het verhaal met veel liefde en toewijding geschreven. Met een prachtig resultaat. Tijdens het lezen waan je de tocht vanaf Marseille tot Parijs zelf mee te lopen. Een giraffe buiten zijn natuurlijke leefomgeving. Toentertijd een bijzondere bezienswaardigheid. Nu zo gewoon.
Eerder met veel genoegen “De vrouw op het perron” van auteur Agnita de Ranitz gelezen en nu van dezelfde auteur deze parel: “Kom Atir kom”.
This entire review has been hidden because of spoilers.
August 17, 2020
Wat een geweldig boek is “Kom Atir kom”! Wie denkt dat een historische roman over een voetreis van een giraffe van Marseille naar Parijs in 1827 niet spannend is, heeft het mis. Agnita de Ranitz beschrijft op een intrigerende manier hoe de voor die tijd reeds bejaarde, conservatieve, wat introverte en stijve zoöloog Etienne Geoffroy Saint Hilaire naar Marseille afreist om persoonlijk en in opdracht van de koning de giraffe Zarafa, een geschenk van Mohammed Ali, de pasja van Egypte, aan Karel X, de koning van Frankrijk, naar Parijs te begeleiden. Het is een voettocht van bijna 900 kilometer die in 42 dagen wordt afgelegd. Zarafa wordt verzorgd door Hassan en diens assistent Atir, beiden, net als Zarafa, afkomstig uit Soedan. Agnita de Ranitz beschrijft meesterlijk hoe Saint Hilaire en Atir met elkaar omgaan en hoe zich tussen hen een bepaalde verstandhouding ontwikkelt. Zij beschrijft, met een subtiel oog voor detail, de omtrekken van de generatiekloof en het cultuurverschil tussen de bejaarde Saint Hilaire, streng katholiek, en de jonge Atir, moslim. Atir is leergierig en kijkt met welwillende verbazing naar iedereen die, en alles wat, hij op zijn weg tegenkomt. Hij probeert alles te begrijpen en als hij bedenkt dat zijn toekomst mogelijk in Frankrijk ligt doet hij er alles aan om de taal te leren. Saint Hilaire, de wetenschapper, wil natuurlijk primair alles weten over de giraffe maar bij hem ontluikt ook de interesse voor de wereld van Atir. Zo zien we dat er gaandeweg (letterlijk!) respect en genegenheid ontstaan tussen deze twee mannen die aanvankelijk zo weinig met elkaar gemeen hadden. Door steeds gebeurtenissen door de ogen van Saint Hilaire te beschrijven en vervolgens Atir zijn eigen verhaal over diezelfde gebeurtenissen te laten vertellen ontstaat er een prachtig perspectief op de ontwikkeling van de relatie tussen Saint Hilaire en Atir. Los daarvan bevat “Kom Atir kom” een prachtige beschrijving van de voettocht, de ontberingen onderweg en het leven in het Frankrijk ten tijde van Koning Karel X. Als je het boek uit hebt, kun je niet anders dan van Saint Hilaire en Atir houden!
September 3, 2020
Ik ben zeer onder de indruk van dit verhaal. Met name de sfeer wordt heel goed neergezet. De beschrijvingen van de reis, de dorpen en steden die worden aangedaan en de mensenmenigten die de giraffe komen bekijken zijn erg gedetailleerd. Bovendien worden veel gebeurtenissen zowel vanuit het gezichtspunt van Saint – Hilaire als dat van Atir verteld. Zo krijg je twee heel verschillende visies, waarbij steeds weer andere details worden benadrukt.
Vanuit Saint – Hilaire krijg je meer een wetenschappelijk en feitelijk relaas. Vanuit Atir krijg je interessante vragen en zie je de verwondering van iemand die Frankrijk voor het eerst ziet. De dialogen tussen de twee vond ik ook fantastisch. Eerst moeten ze niet zoveel van elkaar hebben, maar als er eenmaal een vriendschap groeit tussen hen, vullen ze elkaar goed aan.
De ontmoetingen die Saint – Hilaire en Atir onderweg hebben vond ik ook heel leuk. Ze ontmoeten in het boek bestaande historische figuren, al hebben ze die in het echt niet ontmoet. Het is wel een bijzondere toevoeging aan het verhaal en het komt geloofwaardig over.
Het verhaal voelt heel kalm en ontspannen aan. Op een paar strubbelingen na is dit een heel positief verhaal. Ik vond dat wel fijn om te lezen. Het enige wat echt een probleem vormde, was de vermoeidheid en slechte fysieke gesteldheid van Saint – Hilaire. Maar ook hier komt uiteindelijk wel een oplossing voor.
Ik vond dit een zeer bijzonder boek. De sfeerimpressies, het contrast tussen Saint – Hilaire en Atir en de ontmoetingen onderweg maakten dit voor mij een zeer geslaagd verhaal.
Vanuit Saint – Hilaire krijg je meer een wetenschappelijk en feitelijk relaas. Vanuit Atir krijg je interessante vragen en zie je de verwondering van iemand die Frankrijk voor het eerst ziet. De dialogen tussen de twee vond ik ook fantastisch. Eerst moeten ze niet zoveel van elkaar hebben, maar als er eenmaal een vriendschap groeit tussen hen, vullen ze elkaar goed aan.
De ontmoetingen die Saint – Hilaire en Atir onderweg hebben vond ik ook heel leuk. Ze ontmoeten in het boek bestaande historische figuren, al hebben ze die in het echt niet ontmoet. Het is wel een bijzondere toevoeging aan het verhaal en het komt geloofwaardig over.
Het verhaal voelt heel kalm en ontspannen aan. Op een paar strubbelingen na is dit een heel positief verhaal. Ik vond dat wel fijn om te lezen. Het enige wat echt een probleem vormde, was de vermoeidheid en slechte fysieke gesteldheid van Saint – Hilaire. Maar ook hier komt uiteindelijk wel een oplossing voor.
Ik vond dit een zeer bijzonder boek. De sfeerimpressies, het contrast tussen Saint – Hilaire en Atir en de ontmoetingen onderweg maakten dit voor mij een zeer geslaagd verhaal.
May 29, 2020
Een levensgroot geschenk
Zarafa, een jonge giraffe, is een diplomatiek geschenk van de pasja Mohammed Ali van Egypte aan koning Karel X. Maar hoe krijg je zo’n geschenk anno 1827 gezond en wel in Parijs?
Dat wordt de taak van de Parijse zoöloog Saint-Hilaire, die deze missie consciëntieus op zich neemt. Hij loodst de giraffe veilig door de mensenmassa’s die uitlopen om dit grote onbekende monster te zien. Hij vindt plekken waar prinses Zarafa met haar ‘hofhouding’ rustig kan overnachten, beschermt haar tegen de regen en zorgt ervoor dat haar tere hoefjes niet gewond raken. Ondanks zijn leeftijd en broze gezondheid loopt hij voor Zarafa uit en weet de reis van 880 km in 42 dagen te voet te volbrengen.
De tegenpool van Saint-Hilaire is Atir, de jonge, toegewijde Soedanese verzorger van Zarafa. Hij heeft de meeste kennis van het dier. Ondanks zijn veelbewogen achtergrond, kijkt hij met een open blik om zich heen. Hij verwondert zich over alles: het groene landschap, de schors van een plataan, de souvenirs waar hij en Zafara op afgebeeld staan. Ook stort hij zich op de Franse taal.
De twee mannen observeren elkaar tijdens de reis en krijgen een groeiend respect voor elkaars kennis en vaardigheden. Hun gesprekken leveren niet alleen wederzijds begrip voor hun cultuur op, maar ook een levenslange vriendschap.
De presentatie van dit boek vond plaats op de vooravond van de lockdown vanwege het coronavirus. Maar dankzij dit verhaal reisde ik door Frankrijk. Ik zag Saint-Hilaire dankzij Atir uit zijn denkhoofd afdalen naar zijn zintuigen en verwonderd om zich heen kijken; ik zag Atir afscheid nemen van zijn verleden en een leven vol nieuwe kansen aangaan. Reizen is een levensgroot geschenk, net als lezen.
Zarafa, een jonge giraffe, is een diplomatiek geschenk van de pasja Mohammed Ali van Egypte aan koning Karel X. Maar hoe krijg je zo’n geschenk anno 1827 gezond en wel in Parijs?
Dat wordt de taak van de Parijse zoöloog Saint-Hilaire, die deze missie consciëntieus op zich neemt. Hij loodst de giraffe veilig door de mensenmassa’s die uitlopen om dit grote onbekende monster te zien. Hij vindt plekken waar prinses Zarafa met haar ‘hofhouding’ rustig kan overnachten, beschermt haar tegen de regen en zorgt ervoor dat haar tere hoefjes niet gewond raken. Ondanks zijn leeftijd en broze gezondheid loopt hij voor Zarafa uit en weet de reis van 880 km in 42 dagen te voet te volbrengen.
De tegenpool van Saint-Hilaire is Atir, de jonge, toegewijde Soedanese verzorger van Zarafa. Hij heeft de meeste kennis van het dier. Ondanks zijn veelbewogen achtergrond, kijkt hij met een open blik om zich heen. Hij verwondert zich over alles: het groene landschap, de schors van een plataan, de souvenirs waar hij en Zafara op afgebeeld staan. Ook stort hij zich op de Franse taal.
De twee mannen observeren elkaar tijdens de reis en krijgen een groeiend respect voor elkaars kennis en vaardigheden. Hun gesprekken leveren niet alleen wederzijds begrip voor hun cultuur op, maar ook een levenslange vriendschap.
De presentatie van dit boek vond plaats op de vooravond van de lockdown vanwege het coronavirus. Maar dankzij dit verhaal reisde ik door Frankrijk. Ik zag Saint-Hilaire dankzij Atir uit zijn denkhoofd afdalen naar zijn zintuigen en verwonderd om zich heen kijken; ik zag Atir afscheid nemen van zijn verleden en een leven vol nieuwe kansen aangaan. Reizen is een levensgroot geschenk, net als lezen.
April 9, 2020
De roman Kom Atir kom is gebaseerd op de historische voetreis in 1827 van Zarafa, de eerste giraffe in Frankrijk, een diplomatiek geschenk van de pasja van Egypte aan de Franse koning Karel X.
Twee van de mensen die Zarafa op haar tocht begeleiden, zijn de hoofdpersonen in dit boek: de Franse zoöloog Etienne Geoffroy Saint-Hilaire en de Soedanese dierenverzorger Atir.
----
Ik hou van historische romans, zeker als een begaafd schrijver het verleden tot leven weet te brengen in een boeiende vertelling. Dat is in het geval van ‘Kom Atir kom’ gebeurd. Door de aangename manier van vertellen was ik vanaf de eerste pagina bijna onderdeel van het verhaal.
Ik zag Saint-Hilaire zijn reis voorbereiden en ik stapte met Atir van boord in Marseille en keek door zijn ogen naar dit vreemde land. 42 dagen wandelde ik mee met de karavaan en zag de vriendschap tussen deze twee mannen langzaam ontstaan. Soms zat ik in de stal bij Zarafa, als ze uitrustte van de tocht en soms zat ik bij Saint-Hilaire als hij zijn ervaringen opschreef in liefdevolle lange brieven aan zijn echtgenote in Parijs.
De auteur vermoeit je niet met voetnoten en verwijzingen maar weet gortdroge feiten speels te verwerken. Dat maakt niet alleen dat het verhaal vaart houdt maar zorgt er tevens voor dat je de pagina’s met verantwoording en bronvermeldingen met plezier doorneemt, blij dat het boek nog niet uit is. Zelfs het nawoord leest als een trein.
Het omslag is er een om in te lijsten.
De kleine Auguste, aan wie het boek is opgedragen, kan trots zijn op zijn Nederlandse grootmoeder. Ik wens hem toe dat dit boek een Franse vertaling zal krijgen, waarmee ik een internationale bestseller voorspel.
Twee van de mensen die Zarafa op haar tocht begeleiden, zijn de hoofdpersonen in dit boek: de Franse zoöloog Etienne Geoffroy Saint-Hilaire en de Soedanese dierenverzorger Atir.
----
Ik hou van historische romans, zeker als een begaafd schrijver het verleden tot leven weet te brengen in een boeiende vertelling. Dat is in het geval van ‘Kom Atir kom’ gebeurd. Door de aangename manier van vertellen was ik vanaf de eerste pagina bijna onderdeel van het verhaal.
Ik zag Saint-Hilaire zijn reis voorbereiden en ik stapte met Atir van boord in Marseille en keek door zijn ogen naar dit vreemde land. 42 dagen wandelde ik mee met de karavaan en zag de vriendschap tussen deze twee mannen langzaam ontstaan. Soms zat ik in de stal bij Zarafa, als ze uitrustte van de tocht en soms zat ik bij Saint-Hilaire als hij zijn ervaringen opschreef in liefdevolle lange brieven aan zijn echtgenote in Parijs.
De auteur vermoeit je niet met voetnoten en verwijzingen maar weet gortdroge feiten speels te verwerken. Dat maakt niet alleen dat het verhaal vaart houdt maar zorgt er tevens voor dat je de pagina’s met verantwoording en bronvermeldingen met plezier doorneemt, blij dat het boek nog niet uit is. Zelfs het nawoord leest als een trein.
Het omslag is er een om in te lijsten.
De kleine Auguste, aan wie het boek is opgedragen, kan trots zijn op zijn Nederlandse grootmoeder. Ik wens hem toe dat dit boek een Franse vertaling zal krijgen, waarmee ik een internationale bestseller voorspel.
August 30, 2020
Origineel! Tot in de laatste hoofdstukken, lees ze..
Zocht een leuk boek om mee te nemen op een vijfdaagse reis naar Gent, met mijn kater. Ik zag een mooie samenloop in het boek ‘Kom Atir Kom’. Zo begon ik eraan en het heeft me verrast.
Ik begin met het einde omdat ik het zo origineel vind. Ineens verschijnt de schrijfster in het boek. Ze neemt je mee vanaf een bankje met de twee hoofdpersonen. met hen maak je de tocht naar het heden. Heel leuk om de weetjes te lezen van alles wat er in het boek voorkomt.
Als ik weer in Parijs ben, ga ik Jardin des Plantes bezoeken (in tijden van Zarafa Jardin du Roi. Dit weet ik dankzij het laatste hoofdstuk). Ik ga er op een bankje zitten en wie weet schuift de schrijfster dan ook aan.. 😉. Ze woont immers in Frankrijk. Zou leuk zijn als de Fransen het boek ook kunnen lezen. Het gaat immers om een verhaal uit hun verleden.
Het is fijn geschreven; er zit veel verbeeldingskracht in de manier waarop de schrijfster de voettocht beschrijft. Ik had het gevoel iets heel bijzonders mee te maken met de eerste giraffe ooit gezien in Europa. Met alle dagelijkse belevenissen onderweg, de verschillende perspectieven, de ontwikkeling van vriendschap, dient de tijd waarin het allemaal gebeurt zich aan. Er zit vaart in, terwijl het in de tijd langzaam verlopen is (42 dagen). Ik heb enorm genoten van het verhaal. Mooi bedacht en speels omgegaan met de historie.
Zocht een leuk boek om mee te nemen op een vijfdaagse reis naar Gent, met mijn kater. Ik zag een mooie samenloop in het boek ‘Kom Atir Kom’. Zo begon ik eraan en het heeft me verrast.
Ik begin met het einde omdat ik het zo origineel vind. Ineens verschijnt de schrijfster in het boek. Ze neemt je mee vanaf een bankje met de twee hoofdpersonen. met hen maak je de tocht naar het heden. Heel leuk om de weetjes te lezen van alles wat er in het boek voorkomt.
Als ik weer in Parijs ben, ga ik Jardin des Plantes bezoeken (in tijden van Zarafa Jardin du Roi. Dit weet ik dankzij het laatste hoofdstuk). Ik ga er op een bankje zitten en wie weet schuift de schrijfster dan ook aan.. 😉. Ze woont immers in Frankrijk. Zou leuk zijn als de Fransen het boek ook kunnen lezen. Het gaat immers om een verhaal uit hun verleden.
Het is fijn geschreven; er zit veel verbeeldingskracht in de manier waarop de schrijfster de voettocht beschrijft. Ik had het gevoel iets heel bijzonders mee te maken met de eerste giraffe ooit gezien in Europa. Met alle dagelijkse belevenissen onderweg, de verschillende perspectieven, de ontwikkeling van vriendschap, dient de tijd waarin het allemaal gebeurt zich aan. Er zit vaart in, terwijl het in de tijd langzaam verlopen is (42 dagen). Ik heb enorm genoten van het verhaal. Mooi bedacht en speels omgegaan met de historie.
April 25, 2020
Soms is een waar verhaal zo bijzonder, dat de verbeelding er weinig meer aan toe lijkt te kunnen voegen. Een giraffe loopt van Marseille naar Parijs. Het is 1827, in Frankrijk had men nog nooit een giraffe in levenden lijve gezien. Die tocht kun je dan beschrijven, het publiek dat in de dorpjes en steden op straat staat om het wonder met eigen ogen te aanschouwen, notabelen die hun beste beentje voorzetten. Maar om zo’n verhaal echt tot leven te brengen, daarvoor heb je meer nodig: personages van vlees en bloed, een landschap dat ademt, een giraffe met een karakter dat zich ontwikkelt. Agnita de Ranitz heeft het allemaal in huis. De meer dan uitgebreide research die ze voor haar boek heeft gedaan, naar alles wat direct en indirect met haar onderwerp te maken had, heeft haar een schat aan details opgeleverd die ze zorgvuldig gedoseerd over de bladzijden strooit. Daardoor leren de Franse zoöloog en de Soedanese verzorger elkaar gaandeweg steeds beter verstaan. Daardoor ook kun je als lezer soms even de stoet halt laten houden om te kijken naar de snikjongen op zijn paard langs de trekvaart, of moet je opzij springen voor de postkoets die in volle vaart voorbij stuift, of word je ’s morgens met koppijn wakker van de slechte wijn die de waard je heeft geschonken. En zit je zelfs in het nawoord nog samen met de geleerde en zijn nieuwe vriend onder de oude Pistacheboom in de Jardin du Roi van de pimpernoten te genieten. Die boom staat er nu nog en is ruim twee eeuwen oud, schrijft Agnita dan. Een rijk en prachtig boek.
July 24, 2020
Het verhaal is erg interessant en de cover lokt je nieuwsgierig het boek in. Het boek leest aangenaam en vlot weg.
De proloog geeft direct weer hoe de lokale bevolking destijds als een soort monster over de giraffe denkt. Daarna komt het verhaal komt direct op gang. Historische feiten worden kundig en geloofwaardig door het verhaal geweven, zonder dat het een opsomming van feiten wordt. Naast de eigenlijke reis met de giraffe van Marseille naar Parijs, waarbij de geleerde Saint-Hilaire veel over het nieuwe dier leert van diens verzorger Atir, leren beiden onderweg ook van elkaar veel. Dat is mooi beschreven. Extra spannend wordt het wanneer Atir ten onrechte wordt zwartgemaakt en uit de gratie valt bij de geleerde.
Als lezer kun je prima met de personages meeleven. Je weet uiteraard al hoe het eindigt - met de komst van de giraffe naar de koning in Parijs - maar ook daar zit nog een kleine twist ingebakken. Jammer dat het boek uit is. Je blijft nieuwsgierig hoe Atir zich (al dan niet als rokkenjager) door het hem vreemde Parijs beweegt.
Kortom een zeer aan te raden boek, waarin feiten uit de geschiedenis gemengd met de couleur locale die de schrijfster toevoegt tot een heerlijk verhaal leiden.
De noten achterin – naast de geraadpleegde bronnen – heb ik eveneens met veel plezier gelezen. Mooi gedaan. Van mij krijg je 5 sterren. Cecile koops
De proloog geeft direct weer hoe de lokale bevolking destijds als een soort monster over de giraffe denkt. Daarna komt het verhaal komt direct op gang. Historische feiten worden kundig en geloofwaardig door het verhaal geweven, zonder dat het een opsomming van feiten wordt. Naast de eigenlijke reis met de giraffe van Marseille naar Parijs, waarbij de geleerde Saint-Hilaire veel over het nieuwe dier leert van diens verzorger Atir, leren beiden onderweg ook van elkaar veel. Dat is mooi beschreven. Extra spannend wordt het wanneer Atir ten onrechte wordt zwartgemaakt en uit de gratie valt bij de geleerde.
Als lezer kun je prima met de personages meeleven. Je weet uiteraard al hoe het eindigt - met de komst van de giraffe naar de koning in Parijs - maar ook daar zit nog een kleine twist ingebakken. Jammer dat het boek uit is. Je blijft nieuwsgierig hoe Atir zich (al dan niet als rokkenjager) door het hem vreemde Parijs beweegt.
Kortom een zeer aan te raden boek, waarin feiten uit de geschiedenis gemengd met de couleur locale die de schrijfster toevoegt tot een heerlijk verhaal leiden.
De noten achterin – naast de geraadpleegde bronnen – heb ik eveneens met veel plezier gelezen. Mooi gedaan. Van mij krijg je 5 sterren. Cecile koops
July 30, 2020
Op stap met een giraf – gebaseerd op de historische voetreis die werkelijk heeft plaatsgevonden
Het is 1827. In het boek ‘Kom Atir kom’ reis je als lezer mee ín de hoofden en mét de omgeving van de twee belangrijkste personages van het boek: Saint-Hilaire en Atir. De eerste is zoöloog en de tweede voormalig slaaf uit Soedan. Samen met enkele anderen leggen ze in 42 dagen tijd een voettocht af van Marseille naar Parijs. Ze weten zich vergezeld van Zarafa, de giraf die als geschenk voor koning Karel X met hen meeloopt – of misschien zou ik moeten zeggen: zij lopen met Zarafa mee – en waar je als lezer steeds meer van gaat houden. Ik was altijd al gecharmeerd van de giraf in het algemeen en dat gevoel is alleen maar gegroeid. Het zachte karakter van het prachtige dier komt duidelijk naar voren.
De afstand die in eerste instantie tussen de twee mannen aanwezig is, wordt steeds kleiner en het is mooi om te zien hoe dicht ze elkaar uiteindelijk naderen.
Ik heb het boek in Frankrijk gelezen (geen vooropgezet plan), wat het een extra dimensie gaf en de kaft een rijtje opgehoopte zandkorrels heeft opgeleverd. Hoe toepasselijk … normaal zou ik die wegvegen, maar de bezem gaat er deze keer mooi niet doorheen!
Heel jammer dat dit mooie boek van Agnita de Ranitz alleen in het Nederlands verkrijgbaar is. Ik wens Frankrijk van harte een vertaling toe!
Het is 1827. In het boek ‘Kom Atir kom’ reis je als lezer mee ín de hoofden en mét de omgeving van de twee belangrijkste personages van het boek: Saint-Hilaire en Atir. De eerste is zoöloog en de tweede voormalig slaaf uit Soedan. Samen met enkele anderen leggen ze in 42 dagen tijd een voettocht af van Marseille naar Parijs. Ze weten zich vergezeld van Zarafa, de giraf die als geschenk voor koning Karel X met hen meeloopt – of misschien zou ik moeten zeggen: zij lopen met Zarafa mee – en waar je als lezer steeds meer van gaat houden. Ik was altijd al gecharmeerd van de giraf in het algemeen en dat gevoel is alleen maar gegroeid. Het zachte karakter van het prachtige dier komt duidelijk naar voren.
De afstand die in eerste instantie tussen de twee mannen aanwezig is, wordt steeds kleiner en het is mooi om te zien hoe dicht ze elkaar uiteindelijk naderen.
Ik heb het boek in Frankrijk gelezen (geen vooropgezet plan), wat het een extra dimensie gaf en de kaft een rijtje opgehoopte zandkorrels heeft opgeleverd. Hoe toepasselijk … normaal zou ik die wegvegen, maar de bezem gaat er deze keer mooi niet doorheen!
Heel jammer dat dit mooie boek van Agnita de Ranitz alleen in het Nederlands verkrijgbaar is. Ik wens Frankrijk van harte een vertaling toe!
May 25, 2020
Nog net voordat de Corona crisis uitbrak, was ik 13 maart in Bilthoven aanwezig bij de boekpresentatie van Agnita de Ranitz ‘Kom Atir kom.
De presentatie was boeiend, uit alles bleek dat Agnita veel onderzoek had gepleegd voor haar roman. Vandaag voltooide ik mijn leesreis met Zarafa, de eerste giraffe in Frankrijk. Een historische voetreis van 42 dagen van Marseille naar Parijs in 1827. De hoofdstukken worden geschreven vanuit wisselend perspectief: Saint Hilaire, een gerenommeerd zoöloog uit Parijs en Atir, een voormalige slaaf uit Soedan die de giraffe onderweg verzorgt.
Het is niet alleen een reis vol avonturen, maar er is ook een psychologische ontwikkeling gaande: de twee totaal verschillende hoofdpersonen komen elkaar steeds nader en blijken meer overeenkomsten te hebben dan ze voor mogelijk hebben gehouden. Ontroerend om die toenadering als lezer mee te maken. De reis zelf verloopt niet altijd voorspoedig. Interessant om te lezen hoe de inwoners van de steden onderweg vol bewondering voor het eerst een giraffe zagen en wat dat allemaal teweeg bracht.
Een verrassend boek met achterin noten waarin de schrijfster verantwoording doet van haar bronnen.
De presentatie was boeiend, uit alles bleek dat Agnita veel onderzoek had gepleegd voor haar roman. Vandaag voltooide ik mijn leesreis met Zarafa, de eerste giraffe in Frankrijk. Een historische voetreis van 42 dagen van Marseille naar Parijs in 1827. De hoofdstukken worden geschreven vanuit wisselend perspectief: Saint Hilaire, een gerenommeerd zoöloog uit Parijs en Atir, een voormalige slaaf uit Soedan die de giraffe onderweg verzorgt.
Het is niet alleen een reis vol avonturen, maar er is ook een psychologische ontwikkeling gaande: de twee totaal verschillende hoofdpersonen komen elkaar steeds nader en blijken meer overeenkomsten te hebben dan ze voor mogelijk hebben gehouden. Ontroerend om die toenadering als lezer mee te maken. De reis zelf verloopt niet altijd voorspoedig. Interessant om te lezen hoe de inwoners van de steden onderweg vol bewondering voor het eerst een giraffe zagen en wat dat allemaal teweeg bracht.
Een verrassend boek met achterin noten waarin de schrijfster verantwoording doet van haar bronnen.
June 11, 2020
Soms zijn er van die tijdloze boeken waarin je heerlijk kunt verdwalen. 'Kom Atir kom' is zo'n boek. Vermakelijk in de confrontaties tussen twee zeer verschillende karakters, de Franse zoöloog Saint-Hilaire en de Noord-Afrikaanse Atir, verzorger van de eerste Giraf die ooit voet zette aan Franse wal en vervolgens over 900 kilometer, lopend van Marseille naar Parijs werd gebracht. En daarnaast onderhoudend door de nauwkeurige historische feiten over dit waargebeurde verhaal waarvan Agnita de Ranitz een helder en fraai geschreven roman heeft gemaakt. Vanaf de eerste pagina duik je 1827 in en wil je samen met de langnek ononderbroken door naar Parijs, terwijl je de twee hoofdpersonen steeds meer naar elkaar toe ziet groeien, simpelweg omdat conflict vaak niet meer is dan een gebrek aan kennis over de ander.
Aanrader voor op vakantie.
Aanrader voor op vakantie.
Read
May 22, 2020'Kom Atir, kom' is een vlot leesbare historische roman. Ik ging het lezen omdat ik het verhaal van de eerste giraffe in Frankrijk niet kende en benieuwd was. Wat me aangenaam verraste is dat het boek veel meer biedt dan alleen de vertelling van deze historische gebeurtenis. De auteur geeft in korte hoofdstukken inzicht in het oogpunt en de gedachten van twee van de begeleiders van de giraffe. Deze twee mannen komen uit totaal verschillende werelden en de vriendschap die gedurende de reis tussen hen ontstaat is zowel onverwacht als roerend. Zonder het specifiek te benoemen groei je als lezer mee in het ontstaan van deze vriendschap. Lekker boek!
August 1, 2020
Interessant boek, ook door de twee invalshoeken: de geleerde uit Parijs en de verzorger uit Soedan. Wel iets aan de idealistische kant, en soms zijn de gedachtes ongeloofwaardig. Waarom zou een Soedanees zich verbazen over specifiek de punten van een herenkostuum uit die tijd terwijl hij in een totaal andere omgeving en cultuur beland is. Het thema deed me denken aan José Saramago’s De reis van de olifant, zeker ook een aanbeveler!
October 29, 2023
Mooi boek dat gebaseerd is op het waargebeurde verhaal van de voetreis van een giraffe. Het speelt zich af in 1827. De giraffe met de naam Zarafa komt uit Soedan en reist van Alexandrië per schip naar Marseille. Vanuit Marseille loopt de giraffe met haar verzorgers Atir, Hassan en Youssef en de zoöloog Saint-Hilaire naar Parijs. Zarafa is een cadeau van de gouverneur van Egypte aan de koning van Frankrijk.
Goed leesbaar boek over bijzondere mensen en zeker ook over een speciaal dier.
Goed leesbaar boek over bijzondere mensen en zeker ook over een speciaal dier.
August 10, 2020
Gewoon zelf lezen
Heel interessant om vanuit twee authentieke, volstrekt verschillende en originele zienswijzen mee te reizen met Zarafa.
De onderbouwing van het boek met historische feiten is voortreffelijk.
Heel interessant om vanuit twee authentieke, volstrekt verschillende en originele zienswijzen mee te reizen met Zarafa.
De onderbouwing van het boek met historische feiten is voortreffelijk.
July 28, 2020
Fijn - en interessant- boek. Heerlijk om te lezen. Er zit vaart in, geeft een geweldig tijdsbeeld, heeft humor en is goed geschreven. Kortom, dit boek hoort thuis op iedere boekenplank. Een aanrader!
August 7, 2022
Prachtig verhaal! Origineel en waargebeurd. Ik heb mij prima vermaakt met dit boek. Leest vlot door wisselend perspectief van de hoogleraar en de soedanees. Absoluut vier sterren waard.
January 28, 2024
Een geweldig boek!
Over de reis van een giraffe van Marseille naar Parijs, lopend.
Speelt in 1827 en is historisch
Over de reis van een giraffe van Marseille naar Parijs, lopend.
Speelt in 1827 en is historisch
Displaying 1 - 30 of 37 reviews