What do you think?
Rate this book
Rauw & alsof
Het zat eraan te komen. Een mes blikkert in het straatlicht en komt in zacht vlees terecht. Terwijl de man bloedend achterblijft, gaat de vrouw die hij Vogel noemt naar huis om de sporen van hun prille romance uit te wissen. Er is niet alleen de moord. Er zijn ook een kleine broer, een grillige vader en een moeder die zwijgt. En liefdes. Veel liefdes.
Rauw & alsof is een donkere, eigenzinnig geconstrueerde roman over de tol die we in het heden betalen voor wat ons in het verleden is overkomen.
Rauw & alsof is een donkere, eigenzinnig geconstrueerde roman over de tol die we in het heden betalen voor wat ons in het verleden is overkomen.
- GenresFiction
292 pages, Paperback
First published March 13, 2020
1 person is currently reading
166 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 36 reviews
March 19, 2021
3,5 ⭐️
Opmerkelijk debuut. Donker. Rauw. Meeslepend.
Toch vond ik het verleden net iets beter dan het nu.
En zo zie je maar dat; dat wat je in het verleden is overkomen; je dit je hele leven met je meedraagt.
Opmerkelijk debuut. Donker. Rauw. Meeslepend.
Toch vond ik het verleden net iets beter dan het nu.
En zo zie je maar dat; dat wat je in het verleden is overkomen; je dit je hele leven met je meedraagt.
October 20, 2020
Dit boek leest heel vlot en ik was bij de eerste pagina's verkocht. Ik hou ervan wanneer 2 verhalen (heden en verleden in dit geval) elkaar afwisselen. Het einde lijkt dan weer wat snel geschreven, daarom geen 5 sterren.
September 10, 2021
Sterk debuut ! De titel geeft perfect de essentie van het verhaal terug.
April 9, 2020
Een jonge vrouw vermoordt de man waar ze al een tijdje een relatie mee heeft. Een moord met voorbedachte rade ook, want het mes dat ze een paar keer in zijn buik ploft zat al lang klaar in haar handtas, te wachten tot zij en hij er klaar voor waren. In Rauw & alsof neemt Valerie Tack ons mee het verleden in, op zoek naar de reden voor deze moord. Hoofdstuk na hoofdstuk worden we dieper de duistere geest van de vrouw ingetrokken, naar het moment dat de man haar vereeuwigde op een schilderij bijvoorbeeld of dat hij haar voor het eerst Vogel noemde, tot haar initiële inzicht dat hij haar slachtoffer zou worden. ‘We keren de chronologie om,’ schrijft Tack, ‘Eerst roken. Dan vrijen.’
In een tweede verhaallijn, die rimpelloos doorheen de eerste is geweven, volgen we de vrouw van haar kindertijd tot het moment dat ze in de man het object van haar ultieme wraak ziet. We leren haar kennen als meisje, opgroeiend op een boerderij die met ijzeren hand geleid wordt door haar alcoholistische en gewelddadige vader. Onvoorspelbaar als een formatie spreeuwen is hij. ’Wij zwenkten met hem mee. We verloren samen met hem hoogte en vielen samen naar beneden,’ schrijft Tack. Maar de vrouw weet te ontsnappen uit het dorp en gaat in de stad studeren, waar ze de amoureuze avonturen aan elkaar rijgt en uit de keukenkast van iedere geliefde een koffiekopje ontvreemdt. Een heuse pronkkast vol serviesgoed wordt het, stille getuigen, al dan niet gebroken en nadien weer aan elkaar gelijmd, van een oefenparcours.
Nog afgezien van de originele structuur valt Rauw & alsof ook op door de cynische stem van het vrouwelijke hoofdpersonage. Misschien heeft ze bij al die geliefden iets gevoeld, merkt ze bijvoorbeeld op, of heeft ze toch tenminste iets willen voelen, maar kwam het iedere keer toch weer neer op zelfbedrog. Haar maak je niets wijs, besef je. Zij redeneert je zo de vernieling in, of het maïsveld, waar je gegrepen wordt door een verhakselaar en er alleen een paar stukjes stof van je overblijven, als kleine vlagjes op een stoppelveld. Rauw & alsof is een opmerkelijk debuut, soms tragisch, vaak grappig, maar altijd verslavend ingenieus.
In een tweede verhaallijn, die rimpelloos doorheen de eerste is geweven, volgen we de vrouw van haar kindertijd tot het moment dat ze in de man het object van haar ultieme wraak ziet. We leren haar kennen als meisje, opgroeiend op een boerderij die met ijzeren hand geleid wordt door haar alcoholistische en gewelddadige vader. Onvoorspelbaar als een formatie spreeuwen is hij. ’Wij zwenkten met hem mee. We verloren samen met hem hoogte en vielen samen naar beneden,’ schrijft Tack. Maar de vrouw weet te ontsnappen uit het dorp en gaat in de stad studeren, waar ze de amoureuze avonturen aan elkaar rijgt en uit de keukenkast van iedere geliefde een koffiekopje ontvreemdt. Een heuse pronkkast vol serviesgoed wordt het, stille getuigen, al dan niet gebroken en nadien weer aan elkaar gelijmd, van een oefenparcours.
Nog afgezien van de originele structuur valt Rauw & alsof ook op door de cynische stem van het vrouwelijke hoofdpersonage. Misschien heeft ze bij al die geliefden iets gevoeld, merkt ze bijvoorbeeld op, of heeft ze toch tenminste iets willen voelen, maar kwam het iedere keer toch weer neer op zelfbedrog. Haar maak je niets wijs, besef je. Zij redeneert je zo de vernieling in, of het maïsveld, waar je gegrepen wordt door een verhakselaar en er alleen een paar stukjes stof van je overblijven, als kleine vlagjes op een stoppelveld. Rauw & alsof is een opmerkelijk debuut, soms tragisch, vaak grappig, maar altijd verslavend ingenieus.
November 22, 2020
Ik hou wel van rauwe stoute vrouwen, misschien in de eerste plek omdat ik zo'n flinke ben. Mooi debuut! Smaakt naar meer (koffie!).
Read
March 16, 2020Vrouw vermoordt man. Dat weten we al bij de start. Maar waarom? Langzaam ontrafelt Valerie Tack het leven van de vrouw die hij Vogel noemt, zijn minnares en moordenares. Behendig schuift de auteur twee verhalen ineen: die van hun romance en die van het leven van Vogel. Zo wordt langzaamaan haar leven ontrafeld.
Het is een heerlijk duister en dreigend verhaal, knap opgebouwd, vol mooie zinnen en observaties, de info die je nodig hebt goed gedoseerd, met zwier geschreven. Een erg knap debuut, deze “whydunnit”.
Het is een heerlijk duister en dreigend verhaal, knap opgebouwd, vol mooie zinnen en observaties, de info die je nodig hebt goed gedoseerd, met zwier geschreven. Een erg knap debuut, deze “whydunnit”.
April 14, 2020
Het is niet zo makkelijk om een eerlijke review te schrijven als je de auteur in kwestie kent en sowieso al helemaal fan bent van wat je al mocht proeven van haar schrijfkunst. Dus bij deze, men weze gewaarschuwd voor de beschrijving van een bevooroordeelde leeservaring.
Door Rauw en alsof heen ademt voor mij een zalige portie Valerie in hoe het hoofdpersonage ogenschijnlijk niet geeft om wat anderen denken en het vooral zegt zoals het is, behalve wanneer ze doet alsof. Kwetst om niet gekwetst te worden, op afstand houdt opdat de ander vooral niet als eerste afstand zou creëren. Het hoofdpersonage hecht geen belang aan wat maatschappelijk al dan niet aanvaard wordt, althans ze gedraagt zich daar niet naar, maar is er wel mee bezig. Het rauwe kan je daar zeker in terugvinden. Alsof, alsof alles normaal is, alsof dat het leven is dat je moet hebben, alsof ze niet beschadigd is, alsof ze echt niet die gevoelens heeft, alsof ze wel weet hoe het allemaal zit, terwijl ze eigenlijk worstelt. Constant, met iedereen en de hele wereld, met vroeger en nu, maar vooral met zichzelf.
Ik vind het altijd heel sterk als de schrijfstijl mee het karakter van het hoofdpersonage bouwt en ondersteunt en dat is hier zeker het geval. Dat het hoofdpersonage intrigerend is, is mooi meegenomen. Je went aan hoe ze is en op den duur weet je misschien zelfs al hoe ze zal omgaan met bepaalde situaties, maar het is steevast duidelijk dat niemand ooit echt vat zal hebben op haar en dat je nooit echt zal weten of er achter haar handelen tactiek schuilt of net ongebreidelde emotie.
Het boek leest als een trein en ondanks het duistere is het een nice place to dwell. Ik kijk reikhalzend uit naar meer!
Door Rauw en alsof heen ademt voor mij een zalige portie Valerie in hoe het hoofdpersonage ogenschijnlijk niet geeft om wat anderen denken en het vooral zegt zoals het is, behalve wanneer ze doet alsof. Kwetst om niet gekwetst te worden, op afstand houdt opdat de ander vooral niet als eerste afstand zou creëren. Het hoofdpersonage hecht geen belang aan wat maatschappelijk al dan niet aanvaard wordt, althans ze gedraagt zich daar niet naar, maar is er wel mee bezig. Het rauwe kan je daar zeker in terugvinden. Alsof, alsof alles normaal is, alsof dat het leven is dat je moet hebben, alsof ze niet beschadigd is, alsof ze echt niet die gevoelens heeft, alsof ze wel weet hoe het allemaal zit, terwijl ze eigenlijk worstelt. Constant, met iedereen en de hele wereld, met vroeger en nu, maar vooral met zichzelf.
Ik vind het altijd heel sterk als de schrijfstijl mee het karakter van het hoofdpersonage bouwt en ondersteunt en dat is hier zeker het geval. Dat het hoofdpersonage intrigerend is, is mooi meegenomen. Je went aan hoe ze is en op den duur weet je misschien zelfs al hoe ze zal omgaan met bepaalde situaties, maar het is steevast duidelijk dat niemand ooit echt vat zal hebben op haar en dat je nooit echt zal weten of er achter haar handelen tactiek schuilt of net ongebreidelde emotie.
Het boek leest als een trein en ondanks het duistere is het een nice place to dwell. Ik kijk reikhalzend uit naar meer!
April 24, 2020
Wat was me dat?! Als je heen en weer wil geslingerd worden in en door een boek, dan moet je dit lezen! Ik hou enorm van schrijvers die in één zin driemaal hetzelfde kunnen zeggen op een andere manier. Ik kan het niet uitleggen maar zal het proberen te duiden met een voorbeeld.
"Ik zoek de drukste wegen op, de gevaarlijkste straten, de donkerste steegjes." Er staan nog veel mooiere schrijfsels in, maar daarvoor raad ik je het boek aan te lezen. Het verhaal raast en vliegt en eindigt waar het begon. Het is prachtig en ik heb dat niet met veel boeken, maar dit boek zou ik opnieuw lezen, om het nóg beter te begrijpen, te grijpen zoals het mij in zijn greep had. Schrijf maar Valerie, ik zal lezen!
"Ik zoek de drukste wegen op, de gevaarlijkste straten, de donkerste steegjes." Er staan nog veel mooiere schrijfsels in, maar daarvoor raad ik je het boek aan te lezen. Het verhaal raast en vliegt en eindigt waar het begon. Het is prachtig en ik heb dat niet met veel boeken, maar dit boek zou ik opnieuw lezen, om het nóg beter te begrijpen, te grijpen zoals het mij in zijn greep had. Schrijf maar Valerie, ik zal lezen!
April 2, 2021
Lekker tussendoortje. Verwarrend en spannend tegelijk.
June 8, 2020
Leuk, maar niets uitzonderlijk qua taal. Duidelijk Vlaams, maar dat is geen punt van kritiek, gewoon een vaststelling :-). Het hoofdpersonage is een niet zo aangename persoon, maar die dualiteit tussen intrige en afstoting van een hoofdpersonage is wel goed voor de 'goesting' om door te lezen.
Gewoon een drie sterren, omdat het te leuk was voor 2 sterren :-).
Gewoon een drie sterren, omdat het te leuk was voor 2 sterren :-).
May 14, 2020
Opbouw van de tijdslijn doet hard denken aan Memento. Zeker geen slecht debuut, leest vlot, intrigerende plot, enkel het einde voelde wat gehaast aan...
July 18, 2020
Titel : rauw & alsof
Auteur : Valerie Tack
Uitgeverij : Uitgeverij Houtekiet
‘rauw & alsof’ pakt uit met een prachtige, in het oog vallende cover. Erg accuraat ook. Een gebroken kopje met een (bitter) theetje. Trachten iets aan elkaar te lijmen, iets te verdoezelen.
De vrouwelijke ik-persoon doodt haar vriend. Het verhaal viseert niet de moord an sich, het is meer de aanloop naar deze daad die voorrang krijgt. Haar vader had een kort lontje wat daartoe leidde dat voornamelijk moeder alsook de jongere broer van het personage regelmatig in de klappen deelden. Het kleinste ding deed de man ontploffen. Cadeautjes dienden de kinderen te sussen. Hoe ouder de vrouw wordt hoe meer liefdespartners er passeren. Het lijkt alsof ze het gemis aan warmte en liefde op die manier probeert te compenseren. Die telkens zo kortstondige relaties waarbij ze, denk ik, snakt naar aandacht, naar intimiteit … maar niet weet wat echt graag zien betekent. Ze geeft ook de indruk met haar ‘veroveringen’ te willen pronken, bij elke bedpartner steelt ze namelijk een kopje en etaleert ze het in een muurkastje.
‘En dan laaiden in mij de sintels van mijn kwaadheid op, die vuurresten die nooit volledig uitdoofden.’
Ik apprecieer Tacks aanpak wel. In het begin is haar manier van opbouw misschien niet erg duidelijk, maar eens de gewenning er is leest het boek als een trein. Het boek is een ingenieus samenspel van verleden en heden. Enerzijds is er het nu, hoofdstuk per hoofdstuk zet men een stapje terug in de tijd. Anderzijds wordt per hoofdstuk (deze worden aangeduid met een dia) de camera gericht op haar jeugdjaren, het vroegere gezinsleven.
‘Hij was het die me morse geleerd had.’
‘…’
‘Het wond me op, die tokkelende vingers op mijn huid, dat wel, maar ik tikte nooit iets terug.’
Dat het een Vlaamse schrijfster betreft valt op qua woordkeuze op. Dáár hou ik van ! De manier waarop de protagonist vertelt is zeer puur, authentiek, rechtuit rechtaan. Ze trok me enigszins aan, ze liet me niet los.
Het verhaal van ‘ik’ zet aan tot nadenken, de vrouw zet zichzelf niet altijd in een mooi daglicht. Door de talloze flashbacks begrijp je haar handelingen wel beter. Is het mogelijk om negativiteit uit het verleden af te blokken, te negeren of doen we soms maar alsof onze rugzak ongevuld blijft ? Kan je liefde geven als je nooit èchte liefde ervaren of gezien hebt, als je nooit een gemeende knuffel kreeg in jouw kindertijd ?
Alsof …
Soms is doen alsof de enige manier die aanvoelt om te kunnen overleven, om telkens elke dag weer door de 24-uurs durende worsteling met haar verleden te spartelen.
Rauw …
Vogel (zo werd de vrouw genoemd door haar laatste vriend) windt er geen doekjes om. Het reilen en zeilen in haar hoofd spuwt ze er onbezonnen uit. Kort en krachtig. Het, soms, afstandelijke gedrag houdt haar in balans, het is een noodzaak. Dat tekort aan het communicatieve, het maskeren van gevoelens en problemen is duidelijk iets wat voortvloeit vanuit haar opvoeding. In het gezin werd niet gepraat, er werd geslagen. Er werd niet geknuffeld, er werd geslagen.
‘rauw & alsof’ is geen thriller, maar een donkere roman waarin een vrouw rondzwerft in een doolhof en steeds vastloopt, telkens bewandelt ze een pad in de hoop uit het kluwen te geraken die gevoelens heten.
4.5****1/2
Auteur : Valerie Tack
Uitgeverij : Uitgeverij Houtekiet
‘rauw & alsof’ pakt uit met een prachtige, in het oog vallende cover. Erg accuraat ook. Een gebroken kopje met een (bitter) theetje. Trachten iets aan elkaar te lijmen, iets te verdoezelen.
De vrouwelijke ik-persoon doodt haar vriend. Het verhaal viseert niet de moord an sich, het is meer de aanloop naar deze daad die voorrang krijgt. Haar vader had een kort lontje wat daartoe leidde dat voornamelijk moeder alsook de jongere broer van het personage regelmatig in de klappen deelden. Het kleinste ding deed de man ontploffen. Cadeautjes dienden de kinderen te sussen. Hoe ouder de vrouw wordt hoe meer liefdespartners er passeren. Het lijkt alsof ze het gemis aan warmte en liefde op die manier probeert te compenseren. Die telkens zo kortstondige relaties waarbij ze, denk ik, snakt naar aandacht, naar intimiteit … maar niet weet wat echt graag zien betekent. Ze geeft ook de indruk met haar ‘veroveringen’ te willen pronken, bij elke bedpartner steelt ze namelijk een kopje en etaleert ze het in een muurkastje.
‘En dan laaiden in mij de sintels van mijn kwaadheid op, die vuurresten die nooit volledig uitdoofden.’
Ik apprecieer Tacks aanpak wel. In het begin is haar manier van opbouw misschien niet erg duidelijk, maar eens de gewenning er is leest het boek als een trein. Het boek is een ingenieus samenspel van verleden en heden. Enerzijds is er het nu, hoofdstuk per hoofdstuk zet men een stapje terug in de tijd. Anderzijds wordt per hoofdstuk (deze worden aangeduid met een dia) de camera gericht op haar jeugdjaren, het vroegere gezinsleven.
‘Hij was het die me morse geleerd had.’
‘…’
‘Het wond me op, die tokkelende vingers op mijn huid, dat wel, maar ik tikte nooit iets terug.’
Dat het een Vlaamse schrijfster betreft valt op qua woordkeuze op. Dáár hou ik van ! De manier waarop de protagonist vertelt is zeer puur, authentiek, rechtuit rechtaan. Ze trok me enigszins aan, ze liet me niet los.
Het verhaal van ‘ik’ zet aan tot nadenken, de vrouw zet zichzelf niet altijd in een mooi daglicht. Door de talloze flashbacks begrijp je haar handelingen wel beter. Is het mogelijk om negativiteit uit het verleden af te blokken, te negeren of doen we soms maar alsof onze rugzak ongevuld blijft ? Kan je liefde geven als je nooit èchte liefde ervaren of gezien hebt, als je nooit een gemeende knuffel kreeg in jouw kindertijd ?
Alsof …
Soms is doen alsof de enige manier die aanvoelt om te kunnen overleven, om telkens elke dag weer door de 24-uurs durende worsteling met haar verleden te spartelen.
Rauw …
Vogel (zo werd de vrouw genoemd door haar laatste vriend) windt er geen doekjes om. Het reilen en zeilen in haar hoofd spuwt ze er onbezonnen uit. Kort en krachtig. Het, soms, afstandelijke gedrag houdt haar in balans, het is een noodzaak. Dat tekort aan het communicatieve, het maskeren van gevoelens en problemen is duidelijk iets wat voortvloeit vanuit haar opvoeding. In het gezin werd niet gepraat, er werd geslagen. Er werd niet geknuffeld, er werd geslagen.
‘rauw & alsof’ is geen thriller, maar een donkere roman waarin een vrouw rondzwerft in een doolhof en steeds vastloopt, telkens bewandelt ze een pad in de hoop uit het kluwen te geraken die gevoelens heten.
4.5****1/2
March 21, 2020
Valerie Tack heeft een boek geschreven?! Als er één iemand een boek zou schrijven, dan wel zij! Deze jonge leraar Nederlands zit vol visies, theorieën, bedenkingen en mijmeringen. Het moest er eens van komen om die op papier te zetten.
Rauw & alsof is een roman waarin het hoofdpersonage vele namen krijgt, maar hoe ze heet komen we niet te weten. Vogel, zondagskind, nymfomane, kind van de rekening … Ze verliest haarzelf in kortstondige romances. Ze kiest de mannen amper zelf uit en ondergaat het allemaal. Als trofee steelt ze een kopje waarna ze de man in kwestie niet meer terugziet. Die manier van omgaan is voor haar de verst mogelijke emotionele grens om te bereiken. Vogel heeft een broer, maar die verschijnt amper tijdens het verhaal. Haar moeder is jarenlang onderdrukt door haar man met lichamelijke mishandelingen als standaard communicatiemiddel. Deden de kinderen iets verkeerd, kreeg moeder de rekening gepresenteerd. Ze onderging het allemaal op een rustige en serene manier. Had schrik voor de buren, want ze maande haar man aan om niet in haar gezicht te slaan. Dit is moeilijker te camoufleren. Slechts één keer heeft vader zijn hand geheven naar Vogel, maar moeder bood haarzelf als schild aan. Zo ontsprong Vogel de dans.
“ Hij zei dat doodgeboren kinderen geen naam hoeven te krijgen, omdat ze simpelweg niet bestaan hebben. Ik heb er nooit meer anders over gesproken. Niet met hem en niet met iemand anders. Je vader dronk graag. Maar dat vergaf ik hem. Toen ging hij nog meer drinken. Tot ik in verwachting raakte van jou. Acht maanden lang raakte hij geen druppel aan. Maar jij werd geboren en je was een meisje.”
Dat Vogel geen liefde kent uit haar jeugd neemt ze mee in haar adolescentenperiode. Vele kortstondige relaties – en koffiekopjes – later valt ze voor een kunstenaar. Vogel ervaart een intense invulling van wat liefde zou kunnen zijn. Helaas heeft de kunstenaar een vaste vriendin.
“ Hij die nu daar, met haar, aan zee is.
Hij die haar verkiest.
Haar boven mij.
Ik wil zo graag eens de eerste zijn.
De enige.”
Vogel ziet dit als de zoveelste afkeuring. Er is geen andere uitweg; de man moet sterven. De openingsscene uit Rauw & alsof beschrijft hoe Vogel een man doodt. Ze doet dit zeer doordacht en zonder enige twijfel. Vogel heeft alle stappen netjes uitgekiemd en heeft zelfs al een motief klaar.
“ Ja, ik heb gedaan wat ik moest doen. Hij heeft het niet verdiend, dat niet, maar er zat niets anders op. Het was hij of ik.”
*
*
Ik was al fan van Valerie Tack nog voor ik het boek gelezen had. Ik moest en ik zou Rauw & alsof lezen. Ik heb hem dan werkelijk ook verslonden. De stijl waarmee Tack schrijft is zo mechanisch, helemaal to – the – point. Verwacht je dus niet aan omschrijvingen, dagdromen en feelgood. Deze roman is zo in elkaar gezet dat je verleden en nu in korte hoofdstukken aangeboden krijgt. Ik hou van de getormenteerde protagonist. Ze is zo duister. Haar intenties zijn goed, ze zet haar vriendelijkste masker op. Maar in se is ze graag alleen. Houdt ze van anderen op hun honger te laten zitten en overstijgt het maatschappelijk beeld over hoe een vrouw moet zijn.
Rauw & alsof is een roman waarin het hoofdpersonage vele namen krijgt, maar hoe ze heet komen we niet te weten. Vogel, zondagskind, nymfomane, kind van de rekening … Ze verliest haarzelf in kortstondige romances. Ze kiest de mannen amper zelf uit en ondergaat het allemaal. Als trofee steelt ze een kopje waarna ze de man in kwestie niet meer terugziet. Die manier van omgaan is voor haar de verst mogelijke emotionele grens om te bereiken. Vogel heeft een broer, maar die verschijnt amper tijdens het verhaal. Haar moeder is jarenlang onderdrukt door haar man met lichamelijke mishandelingen als standaard communicatiemiddel. Deden de kinderen iets verkeerd, kreeg moeder de rekening gepresenteerd. Ze onderging het allemaal op een rustige en serene manier. Had schrik voor de buren, want ze maande haar man aan om niet in haar gezicht te slaan. Dit is moeilijker te camoufleren. Slechts één keer heeft vader zijn hand geheven naar Vogel, maar moeder bood haarzelf als schild aan. Zo ontsprong Vogel de dans.
“ Hij zei dat doodgeboren kinderen geen naam hoeven te krijgen, omdat ze simpelweg niet bestaan hebben. Ik heb er nooit meer anders over gesproken. Niet met hem en niet met iemand anders. Je vader dronk graag. Maar dat vergaf ik hem. Toen ging hij nog meer drinken. Tot ik in verwachting raakte van jou. Acht maanden lang raakte hij geen druppel aan. Maar jij werd geboren en je was een meisje.”
Dat Vogel geen liefde kent uit haar jeugd neemt ze mee in haar adolescentenperiode. Vele kortstondige relaties – en koffiekopjes – later valt ze voor een kunstenaar. Vogel ervaart een intense invulling van wat liefde zou kunnen zijn. Helaas heeft de kunstenaar een vaste vriendin.
“ Hij die nu daar, met haar, aan zee is.
Hij die haar verkiest.
Haar boven mij.
Ik wil zo graag eens de eerste zijn.
De enige.”
Vogel ziet dit als de zoveelste afkeuring. Er is geen andere uitweg; de man moet sterven. De openingsscene uit Rauw & alsof beschrijft hoe Vogel een man doodt. Ze doet dit zeer doordacht en zonder enige twijfel. Vogel heeft alle stappen netjes uitgekiemd en heeft zelfs al een motief klaar.
“ Ja, ik heb gedaan wat ik moest doen. Hij heeft het niet verdiend, dat niet, maar er zat niets anders op. Het was hij of ik.”
*
*
Ik was al fan van Valerie Tack nog voor ik het boek gelezen had. Ik moest en ik zou Rauw & alsof lezen. Ik heb hem dan werkelijk ook verslonden. De stijl waarmee Tack schrijft is zo mechanisch, helemaal to – the – point. Verwacht je dus niet aan omschrijvingen, dagdromen en feelgood. Deze roman is zo in elkaar gezet dat je verleden en nu in korte hoofdstukken aangeboden krijgt. Ik hou van de getormenteerde protagonist. Ze is zo duister. Haar intenties zijn goed, ze zet haar vriendelijkste masker op. Maar in se is ze graag alleen. Houdt ze van anderen op hun honger te laten zitten en overstijgt het maatschappelijk beeld over hoe een vrouw moet zijn.
May 3, 2020
Een boek dat opent met een moord waarvan de dader al direct bekend is en derhalve knipoogt naar Dostojevski, kan bij voorbaat heel interessant zijn. In dit geval gaat het niet om de nasleep van de moord, maar om het voorspel. Een Vlaamse boerendochter ontworstelt zich met eigengereidheid aan een in zichzelf gekeerd gewelddadig milieu, vergeet haar verleden en leeft een ongebonden leven als docent waarbij ze de droppel en de stomende bedstee niet schuwt, tot ze niets ontziend haar gram haalt. Her en der (vanwege het wraakmotief) vergeleken met Lize Spit, maar beklemmender, urgenter en fascinerender. Mooie karakters, spannend plot en ongekunsteld mooie zinnen.
April 26, 2020
Meeslepend en triggerend. De beschrijvingen die Valérie soms maakt geven recht door het hart en hoofd het gevoel en de sfeer mee op een atypische manier. Eentje die me wel wist te boeien. Het is zo opgebouwd dat je tijdens het lezen de puzzel constant probeert te leggen, zonder je te verliezen in die gedachten.
May 6, 2020
Rauw & Alsof werd het eerste boek uit de #ikleesbelgisch boekenclub. Door de titel, cover en achterflap had 'k het boek waarschijnlijk ook wel zonder die extra push eens gelezen.
Maar dus. Wat vond ik er uiteindelijk van?
Thematiek: rauw. Doordrenkt met zoveel zelfspot bij de protagoniste dat 'k er bijna mezelf in herkende. Een soort destructief karakter dat zichzelf met plezier richting afgrond ziet sprinten. Confronterend.
Schrijfstijl: heerlijk helder. Je leest op het ritme van hoe het personage leeft. Gehaast. Onzeker.
Verhaal: boeiend. Met een spanningsboog die steeds genoeg aanwezig blijft en laag na laag die aan het personage wordt toegevoegd. Zonder dat het overdreven aanvoelt.
Blij dat 'k dit boek straks in groep mag bespreken. Ik las het alvast ontzettend graag.
Maar dus. Wat vond ik er uiteindelijk van?
Thematiek: rauw. Doordrenkt met zoveel zelfspot bij de protagoniste dat 'k er bijna mezelf in herkende. Een soort destructief karakter dat zichzelf met plezier richting afgrond ziet sprinten. Confronterend.
Schrijfstijl: heerlijk helder. Je leest op het ritme van hoe het personage leeft. Gehaast. Onzeker.
Verhaal: boeiend. Met een spanningsboog die steeds genoeg aanwezig blijft en laag na laag die aan het personage wordt toegevoegd. Zonder dat het overdreven aanvoelt.
Blij dat 'k dit boek straks in groep mag bespreken. Ik las het alvast ontzettend graag.
August 22, 2022
Op één dag uitgelezen! Rauw en puur zoals ik het graag heb!
June 24, 2020
Je bent zo meegezogen in het verhaal. Aangename schrijfstijl.
August 12, 2020
Rauw & alsof blijft aan je vel plakken, is meedogenloos geschreven, zit vol met pakkende scènes en toont vooral hoe het verleden altijd het heden weer inhaalt.
May 24, 2020
Het zat er aan te komen.
Zowel Het Boek, als ik die eindelijk weer boeken lees.
Bij het begin van de semi-coronalockdown werd Het Boek persoonlijk door Valerie tot aan mijn vensterbank gebracht. Uiteraard met de nodige social distancedingtoestand. Het duurde uiteindelijk negen weken vooraleer ik eraan begon. Dat heeft niks met Het Boek te maken, maar alles met mijn boekenleesdrempel waar ik reeds vele jaren niet meer over geraak. (een onrustig hoofd en zo van die dingen)
Maar kijk.
Bij het krieken van die 21ste mei begon ik er aan, en tijdens het schemerduister van diezelfde dag las ik de laatste zin. Wauw! Echt ... wauw! Het leest als een trein (en ik reis graag met de trein), en reeds na de eerste noot (euh, zin bedoel ik) was ik volledig mee in de flow van het verhaal als ware het een concert van een bezwerende band waar je duwend en trekkend vol zweet aan het podium staat en gemakshalve vergeet dat je kan besmet worden door een of ander dwaas virus.
Valerie heeft de Kunst van het verhalen schrijven en vertellen, en haar boek besmette mij met het leesvirus dat ik dertig jaar kwijt was. Dank je wel hiervoor!
Hierna verslond ik 'De Afstand', vandaag start ik met 'Aantekeningen bij een moord' en daarna laat ik me (eindelijk!) finaal besmetten door 'Pest'.
Zowel Het Boek, als ik die eindelijk weer boeken lees.
Bij het begin van de semi-coronalockdown werd Het Boek persoonlijk door Valerie tot aan mijn vensterbank gebracht. Uiteraard met de nodige social distancedingtoestand. Het duurde uiteindelijk negen weken vooraleer ik eraan begon. Dat heeft niks met Het Boek te maken, maar alles met mijn boekenleesdrempel waar ik reeds vele jaren niet meer over geraak. (een onrustig hoofd en zo van die dingen)
Maar kijk.
Bij het krieken van die 21ste mei begon ik er aan, en tijdens het schemerduister van diezelfde dag las ik de laatste zin. Wauw! Echt ... wauw! Het leest als een trein (en ik reis graag met de trein), en reeds na de eerste noot (euh, zin bedoel ik) was ik volledig mee in de flow van het verhaal als ware het een concert van een bezwerende band waar je duwend en trekkend vol zweet aan het podium staat en gemakshalve vergeet dat je kan besmet worden door een of ander dwaas virus.
Valerie heeft de Kunst van het verhalen schrijven en vertellen, en haar boek besmette mij met het leesvirus dat ik dertig jaar kwijt was. Dank je wel hiervoor!
Hierna verslond ik 'De Afstand', vandaag start ik met 'Aantekeningen bij een moord' en daarna laat ik me (eindelijk!) finaal besmetten door 'Pest'.
September 13, 2020
Luister naar onze review via https://team-boek-toe.simplecast.com/...
June 9, 2020
[RECENSIE] Rauw & alsof van Valerie Tack
GEVECHT NAAR EEN MENSWAARDIG LEVEN VANUIT EEN MISLUKTE JEUGD
++ ‘Op een dag, hoop ik, komt hij naar buiten, gaan we op het bankje zitten en vertellen we elkaar alleen dingen die we nog nooit aan iemand anders verteld hebben’ ++
Oorspronkelijke titel: Rauw & alsof
ISBN: 978 90 892 4813 8
Uitgegeven door: Uitgeverij Houtekiet
Pagina’s: 289
Beoordeling: ⭐️⭐️⭐️⭐️
We moeten afdalen naar Kortrijk om een kans te hebben een glimp van debutante Valerie Tack op te vangen. Met Rauw & alsof bracht ze een rimpeling teweeg in het doorgaans rustige Vlaamse lezersland en iets later ook bij hun noorderburen. Belgische dagbladen schreven haar lof toe, iets dat in de rare coronaperiode heel erg welkom is want fysieke presentaties zijn uit den boze. Als ze niet schrijft doceert ze Nederlands en Engelse taal aan een middelbare school in Kuurne. In haar eerste roman toont ze haar bedrevenheid in het goochelen met letters en woorden.
In Rauw & alsof maken de lezers kennis met een vrouw, in haar jongere jaren nog een meisje. Een naam is haar niet gegeven ondanks dat ze de hoofdrol speelt. Na de introductie gelezen te hebben is een verdere kennismaking feitelijk overbodig want het blijkt dat we met een moordenares te maken hebben. Om haar toch te kunnen vermelden wordt ze door haar vader duivelskind of meisje genoemd, is ze voor haar moeder een zondagskind en geeft een van haar vele relaties haar de bijnaam Vogel. Na de introductie wordt het plot teruggebracht naar diverse levensperioden om inzicht te krijgen wat de aanleiding is voor haar karaktervorming. De basis hiervoor is gelegd door haar vader die voortdurend dronken thuiskwam en haar moeder dan gebruikte om zijn frustraties op bot te vieren. Tack is dan al drukdoende met de belangrijke eerste bewuste levensjaren van het meisje te ontleden. Want de grote vraag die het verhaal moet beantwoorden is hoe ze zo is geworden en waarom ze haar leven leidt zoals ze leidt. Getormenteerd tot in de diepste vezel van haar lichaam en met een verwrongen geest denkt ze, met het ouder worden, de wereld aan te kunnen…
++ ‘Ik grinnik, maar hij lacht niet. Alles aan hem drukt ergernis uit en zegt me dat hij hier niet wil zijn. Ik ben op mijn hoede’ ++
De verhaallijn ontbeert enige chronologie en vertelt op basis van opgekomen herinneringen en gebeurtenissen hoe het leven op de boerderij de jeugd van het meisje en haar broertje heeft gevormd. Aan haar traumatische jeugd, veroorzaakt door een voortdurend dronken en agressieve controversiële vader, ontleent ze een karaktererfenis die ze haar verdere leven zal meedragen en haar alle dagen beïnvloedt. Duidelijk is dat de auteur er alles aan is gelegen het ‘waarom’ van dit gedrag te ontleden en op tafel te krijgen.
Relaties zijn voor ‘Vogel’ niet meer dan passanten en haar trofeeën voor iedere bedpartner bestaan uit een flink assortiment koffiekopjes. Het geeft een beeld hoe waardevol ze die avontuurtjes zelf inschat…
Rauw & alsof geeft een realistisch beeld van de ontwikkeling van een jong meisje en de invloed die de opvoeding in de eerste levensjaren daarop heeft. De auteur lukt het om met succes een aantal thema’s ongemerkt aan de orde te stellen zoals de eerdergenoemde invloed van je jeugd voor je verdere leven, het ongemerkt zoeken naar een stabiele basis in je leven, het verwerken van verdriet en omgaan met eenzaamheid. Hoe permanent zit je verleden in je geest gebeiteld en kun je dat definitief achter je laten? Vogel worstelt ermee en Tack biedt haar openingen aan. Een indringend boek dat je confronteert met een erfenis die je liever had willen ontlopen maar door de onderdanige positie die je als kind hebt, een onmogelijkheid is. Een uitzonderlijk goed debuut dat een zoektocht naar een normaal leven projecteert, na een gitzwarte jeugd.
Eindoordeel: 4,0 sterren
Karakterontwikkeling: 4 sterren
Plot: 4 sterren
Leesplezier: 4 sterren
Schrijfstijl: 4 sterren
Originaliteit: 5 sterren
Psychologie: 4 sterren
GEVECHT NAAR EEN MENSWAARDIG LEVEN VANUIT EEN MISLUKTE JEUGD
++ ‘Op een dag, hoop ik, komt hij naar buiten, gaan we op het bankje zitten en vertellen we elkaar alleen dingen die we nog nooit aan iemand anders verteld hebben’ ++
Oorspronkelijke titel: Rauw & alsof
ISBN: 978 90 892 4813 8
Uitgegeven door: Uitgeverij Houtekiet
Pagina’s: 289
Beoordeling: ⭐️⭐️⭐️⭐️
We moeten afdalen naar Kortrijk om een kans te hebben een glimp van debutante Valerie Tack op te vangen. Met Rauw & alsof bracht ze een rimpeling teweeg in het doorgaans rustige Vlaamse lezersland en iets later ook bij hun noorderburen. Belgische dagbladen schreven haar lof toe, iets dat in de rare coronaperiode heel erg welkom is want fysieke presentaties zijn uit den boze. Als ze niet schrijft doceert ze Nederlands en Engelse taal aan een middelbare school in Kuurne. In haar eerste roman toont ze haar bedrevenheid in het goochelen met letters en woorden.
In Rauw & alsof maken de lezers kennis met een vrouw, in haar jongere jaren nog een meisje. Een naam is haar niet gegeven ondanks dat ze de hoofdrol speelt. Na de introductie gelezen te hebben is een verdere kennismaking feitelijk overbodig want het blijkt dat we met een moordenares te maken hebben. Om haar toch te kunnen vermelden wordt ze door haar vader duivelskind of meisje genoemd, is ze voor haar moeder een zondagskind en geeft een van haar vele relaties haar de bijnaam Vogel. Na de introductie wordt het plot teruggebracht naar diverse levensperioden om inzicht te krijgen wat de aanleiding is voor haar karaktervorming. De basis hiervoor is gelegd door haar vader die voortdurend dronken thuiskwam en haar moeder dan gebruikte om zijn frustraties op bot te vieren. Tack is dan al drukdoende met de belangrijke eerste bewuste levensjaren van het meisje te ontleden. Want de grote vraag die het verhaal moet beantwoorden is hoe ze zo is geworden en waarom ze haar leven leidt zoals ze leidt. Getormenteerd tot in de diepste vezel van haar lichaam en met een verwrongen geest denkt ze, met het ouder worden, de wereld aan te kunnen…
++ ‘Ik grinnik, maar hij lacht niet. Alles aan hem drukt ergernis uit en zegt me dat hij hier niet wil zijn. Ik ben op mijn hoede’ ++
De verhaallijn ontbeert enige chronologie en vertelt op basis van opgekomen herinneringen en gebeurtenissen hoe het leven op de boerderij de jeugd van het meisje en haar broertje heeft gevormd. Aan haar traumatische jeugd, veroorzaakt door een voortdurend dronken en agressieve controversiële vader, ontleent ze een karaktererfenis die ze haar verdere leven zal meedragen en haar alle dagen beïnvloedt. Duidelijk is dat de auteur er alles aan is gelegen het ‘waarom’ van dit gedrag te ontleden en op tafel te krijgen.
Relaties zijn voor ‘Vogel’ niet meer dan passanten en haar trofeeën voor iedere bedpartner bestaan uit een flink assortiment koffiekopjes. Het geeft een beeld hoe waardevol ze die avontuurtjes zelf inschat…
Rauw & alsof geeft een realistisch beeld van de ontwikkeling van een jong meisje en de invloed die de opvoeding in de eerste levensjaren daarop heeft. De auteur lukt het om met succes een aantal thema’s ongemerkt aan de orde te stellen zoals de eerdergenoemde invloed van je jeugd voor je verdere leven, het ongemerkt zoeken naar een stabiele basis in je leven, het verwerken van verdriet en omgaan met eenzaamheid. Hoe permanent zit je verleden in je geest gebeiteld en kun je dat definitief achter je laten? Vogel worstelt ermee en Tack biedt haar openingen aan. Een indringend boek dat je confronteert met een erfenis die je liever had willen ontlopen maar door de onderdanige positie die je als kind hebt, een onmogelijkheid is. Een uitzonderlijk goed debuut dat een zoektocht naar een normaal leven projecteert, na een gitzwarte jeugd.
Eindoordeel: 4,0 sterren
Karakterontwikkeling: 4 sterren
Plot: 4 sterren
Leesplezier: 4 sterren
Schrijfstijl: 4 sterren
Originaliteit: 5 sterren
Psychologie: 4 sterren
April 21, 2020
Eentje die al op mijn verlanglijstje stond, nog voor hij goed en wel was uitgekomen. En de interesse werd alleen maar groter nadat ik van verscheidene mensen hun enthousiasme over het boek vernam. Ik moet toegeven dat ze niet gelogen hebben. ‘Rauw en alsof’ is helemaal mijn ding. Een duister hoofdpersonage, een out-of-the-box opbouw, een goed geconstrueerd en verrassend einde, ... alle ingrediënten voor een pittige cocktail zijn aanwezig. Qua sfeer moest ik meteen denken aan een ander debuut: ‘dochter’ van Lenny Peeters. Wat mij betreft mogen deze straffe madammen vanaf nu naast elkaar in mijn boekenkast huizen. En er is nog plaats voor veel meer!
April 19, 2022
Een interessante constructie, dat schrijven van achteren naar voren. Dat is een mooie vondst. En ja, op den duur wende ik wel wat aan de apathie van het personage. Legde ik me erbij neer dat ze niet nadenkt over zichzelf, dat ze nogal op automatische piloot leeft. Maar daardoor kon ze helaas ook niet onder mijn huid kruipen in de cruciale scènes van het boek.
De titel Rauw & Alsof dekt de lading wel. Het zijn rauwe taferelen. Maar ze zijn alsof. Ze worden getoond, maar komen vaak niet voorbij het papier. Het personage doet te veel alsof en aangezien je als lezer in die 'ik' zit, blijf je op je honger zitten. Behalve tijdens die ene scène dan, waar het hoofdpersonage met een geliefde in een boomhut ligt en de sterren benoemt, dan beseft dat ze dat van haar broertje leerde. En waarom.
De titel Rauw & Alsof dekt de lading wel. Het zijn rauwe taferelen. Maar ze zijn alsof. Ze worden getoond, maar komen vaak niet voorbij het papier. Het personage doet te veel alsof en aangezien je als lezer in die 'ik' zit, blijf je op je honger zitten. Behalve tijdens die ene scène dan, waar het hoofdpersonage met een geliefde in een boomhut ligt en de sterren benoemt, dan beseft dat ze dat van haar broertje leerde. En waarom.
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 11, 2020
Hard verhaal waar debutante je meeneemt naar een moordscène.
Het boek neemt je mee naar heden en verleden van een jonge vrouw. Haar leven wordt blad per blad uitgespit. Harde geschiedenis van haar leven komt naar boven. Af en toe heb ik hard moeten lachen om de avonturen van de vrouw.Waar haalt de schrijfster het toch? Een grote creatieve geest waarschijnlijk. Gelukkig want het verhaal is hard, heel hard.
Het boek neemt je mee naar heden en verleden van een jonge vrouw. Haar leven wordt blad per blad uitgespit. Harde geschiedenis van haar leven komt naar boven. Af en toe heb ik hard moeten lachen om de avonturen van de vrouw.Waar haalt de schrijfster het toch? Een grote creatieve geest waarschijnlijk. Gelukkig want het verhaal is hard, heel hard.
May 2, 2020
IJzersterk debuut met een verhaal waarin vertedering en onheilspellende dreiging prachtig met elkaar vermengd zijn. Het boek heeft een intrigerend hoofdpersonage die je, ondanks het ik-perspectief, nooit helemaal kan doorgronden. Daarin lijkt ze zelf ook niet in staat, zo lijkt het.
May 20, 2020
Ik vond het een leuk boek, vooral omdat ik veel Belgische dingen herkende. Het zit hem in de details. Het einde was er wel heel plots...
June 2, 2020
Het boek leest heel vlot, hoewel het er soms nogal hard aan toe gaat. Het einde kwam nogal haastig en rommelig over, daar had ik meer van verwacht.
June 2, 2020
Ik vond het een “Het smelt”-vibe hebben, helaas is dat voor mij geen compliment...
July 25, 2020
Heftig mooi, vlot en slim geschreven. Ik kijk zo uit naar de volgende Valerie Tack!
Displaying 1 - 30 of 36 reviews