What do you think?
Rate this book
Niet spreken met de bestuurder
In Niet spreken met de bestuurder beoefent Gerard van Westerloo de journalistiek met literaire middelen. Het boek begint en eindigt met de Amsterdamse trambestuurders van lijn 16, die van Westerloo in 1984 al een portretteerde. Toen al zeiden ze hardop wat ze van de politiek niet mogen fluisteren. Dat mensen als zij de last dragen van een multicultureel veranderende wereld. En dat ze zich met die last door de politiek in de steek gelaten voelen.
Achttien jaar later zocht Van Westerloo dezelfde trambestuurders nog eens op. Hoe denken zij nu over de multiculti-wereld waar ze tussen het Centraal Station en het Olympisch Stadion zeg keer per dag doorheen rijden? Tussen de trambestuurders van toen en nu nieuwe indringende reportages en bewerkingen van eerdere reportages over de politieke cultuur in Nederland. Het onthutsende portret van de PvdA-fractie onder Melkert. Het lobby-instituut dat de Eerste Kamer is. Het groepsportret van de boze mannen van Leefbaar Rotterdam. En vele andere blikverruimende reportages, die tot de slotsom leiden dat de democratie in Nederland geen realiteit is maar een illusie.
Achttien jaar later zocht Van Westerloo dezelfde trambestuurders nog eens op. Hoe denken zij nu over de multiculti-wereld waar ze tussen het Centraal Station en het Olympisch Stadion zeg keer per dag doorheen rijden? Tussen de trambestuurders van toen en nu nieuwe indringende reportages en bewerkingen van eerdere reportages over de politieke cultuur in Nederland. Het onthutsende portret van de PvdA-fractie onder Melkert. Het lobby-instituut dat de Eerste Kamer is. Het groepsportret van de boze mannen van Leefbaar Rotterdam. En vele andere blikverruimende reportages, die tot de slotsom leiden dat de democratie in Nederland geen realiteit is maar een illusie.
- GenresPoliticsNonfiction
366 pages, Paperback
First published May 1, 2007
58 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
February 24, 2019
Nog steeds zo’n geweldig actueel boek over de groeiende kloof tussen bestuurders en burgers, managers en werkers. Echt top!!
April 27, 2020
Dit boek is onbegrijpelijk lang onder mijn lees-radar gebleven.
Maar wat blijkt: anno 2020 is deze bundeling van artikelen en reportages nog net zo springlevend en actueel als in 2003. Van Westerloo (helaas inmiddels overleden) is er in geslaagd niet alleen de tijdgeest goed neer te zetten, maar er ook nog eens eeuwigheidswaarde aan mee te geven. Natuurlijk, de poppetjes heten anders, maar de mechanismen waar Van Westerloo over schrijft zijn dezelfde gebleven.
Niet spreken met de bestuurder begint en eindigt met interviews met trambestuurders op de Amsterdamse lijn 16 (tussen centraal station en olympisch stadion). De blanke heren (want dat zijn het op dat moment nog allemaal) nemen geen blad voor de mond waar het gaat om het etaleren van hun ervaringen met het vervoersbedrijf, de leiding, politiek en het volk dat ze moeten vervoeren. Dat deugt allemaal niet, kan ik wel verklappen. Alleen het rijden van de tram zelf is helemaal top. Plus het onderling contact met de collega's.
Van Westerloo verschuift dan de aandacht naar de politiek, waar Pim Fortuyn op het punt staat de zaak eens lekker op te schudden. De auteur komt met een haarscherpe analyse over de verambtelijking van de politiek, volgt de futloze schapen van de PvdA-fractie onder de later door de mand gevallen Ad Melkert en schetst een ontluisterd beeld van de zinloosheid van de Eerste Kamer.
We lezen verder hoe de rust in de Bijlmer wordt gekocht met leuke baantjes voor de grootste schreeuwers, hoe Leefbaar Rotterdam met veel moeite in het spoor blijft, om tenslotte jonge honden van diverse pluimage in de Tweede Kamer hun revolutionair elan te laten etaleren. Dat hoofdstuk is met name leuk om juist nú te lezen, aangezien veel van die nieuwkomers óf inmiddels teleurgesteld zijn afgehaakt, mislukt, dan wel onderdeel zijn van de achter- en binnenkamers van de politiek.
Want dat is natuurlijk toch ook een teleurstellende conclusie die je ruim vijftien jaar na dato moet trekken: er is geen fluit veranderd. Nadat Fortuyn door dierendebiel Volkert van der Graaf is afgeknald is Den Haag een paar jaar van de leg geweest, maar inmiddels is alles weer bij het oude.
Toch jammer dat dit soort journalistiek van grote klasse ook al niet broodnodige veranderingen helpt in gang te zetten.
Maar wat blijkt: anno 2020 is deze bundeling van artikelen en reportages nog net zo springlevend en actueel als in 2003. Van Westerloo (helaas inmiddels overleden) is er in geslaagd niet alleen de tijdgeest goed neer te zetten, maar er ook nog eens eeuwigheidswaarde aan mee te geven. Natuurlijk, de poppetjes heten anders, maar de mechanismen waar Van Westerloo over schrijft zijn dezelfde gebleven.
Niet spreken met de bestuurder begint en eindigt met interviews met trambestuurders op de Amsterdamse lijn 16 (tussen centraal station en olympisch stadion). De blanke heren (want dat zijn het op dat moment nog allemaal) nemen geen blad voor de mond waar het gaat om het etaleren van hun ervaringen met het vervoersbedrijf, de leiding, politiek en het volk dat ze moeten vervoeren. Dat deugt allemaal niet, kan ik wel verklappen. Alleen het rijden van de tram zelf is helemaal top. Plus het onderling contact met de collega's.
Van Westerloo verschuift dan de aandacht naar de politiek, waar Pim Fortuyn op het punt staat de zaak eens lekker op te schudden. De auteur komt met een haarscherpe analyse over de verambtelijking van de politiek, volgt de futloze schapen van de PvdA-fractie onder de later door de mand gevallen Ad Melkert en schetst een ontluisterd beeld van de zinloosheid van de Eerste Kamer.
We lezen verder hoe de rust in de Bijlmer wordt gekocht met leuke baantjes voor de grootste schreeuwers, hoe Leefbaar Rotterdam met veel moeite in het spoor blijft, om tenslotte jonge honden van diverse pluimage in de Tweede Kamer hun revolutionair elan te laten etaleren. Dat hoofdstuk is met name leuk om juist nú te lezen, aangezien veel van die nieuwkomers óf inmiddels teleurgesteld zijn afgehaakt, mislukt, dan wel onderdeel zijn van de achter- en binnenkamers van de politiek.
Want dat is natuurlijk toch ook een teleurstellende conclusie die je ruim vijftien jaar na dato moet trekken: er is geen fluit veranderd. Nadat Fortuyn door dierendebiel Volkert van der Graaf is afgeknald is Den Haag een paar jaar van de leg geweest, maar inmiddels is alles weer bij het oude.
Toch jammer dat dit soort journalistiek van grote klasse ook al niet broodnodige veranderingen helpt in gang te zetten.
March 5, 2024
Ik heb genoten van dit boek. Hoewel bijna een kwart eeuw geleden geschreven, is het uiterst actueel:
De polarisatie, het gevoel bij veel mensen: wie niet horen wil, moet maar voelen. De politiek is niet veranderd en de hoofdrolspelers ook niet , al hebben ze andere namen.
De polarisatie, het gevoel bij veel mensen: wie niet horen wil, moet maar voelen. De politiek is niet veranderd en de hoofdrolspelers ook niet , al hebben ze andere namen.
January 3, 2025
This is an amazing insight into one of the most interesting times of Dutch politics leading up to the 21st century. A must read for anyone looking to understand current day politics in the Netherlands and the events that lead to it.
November 28, 2020
Verplichte en verontrustende kost voor wie wil begrijpen hoe Nederland wordt bestuurd.
Want to read
June 1, 20248
Displaying 1 - 6 of 6 reviews