Suzanne is het enige kind dat ooit zakte voor haar zwemdiploma. Twintig jaar later ziet haar life coach dat als een aanleiding voor haar passieve levensinstelling en sociale isolement. De coach dringt aan om weer te gaan zwemmen, om zo in contact met haar emoties en met anderen en te komen. ʻEn gebruik dan LSD,ʼ zegt ze. En dus staat Suzanne twintig jaar na haar laatste zwemles weer op de badrand, en herhaalt ze in haar hoofd: LSD: Luisteren, Samenvatten, Doorvragen. Ze komt terecht in badje 3, bij een bonte groep aspirant-zwemmers, onder leiding van de schreeuwende Amsterdamse juf Fab. LSD blijkt moeilijk te werken bij deze vrouwen, die veel ouder zijn dan zijzelf. Bovendien ziet ze tijdens de eerste les al meer naakt dan haar lief is, terwijl ze haar eigen lichaam niet eens durft te bekijken of aan te raken. Het liefst zou ze zich thuis op de bank bezighouden met de knuffels uit haar kinderconceptstore, daarmee is het veel makkelijker vertoeven.
Leuk verhaal, maar blijf met heel veel vragen zitten. Veel personages voegde ook niets toe (oscar, oranje noodle dame etc.) waardoor ik het wat veel namen vond
De hoofdpersoon zit nogal complex in elkaar. Ze kampt met schaamte voor haar eigen lichaam, maar moet zichzelf toch laten zien in badpak. Ook smetvrees is aanwezig, maar ze is vooral huiverig voor contact met andere mensen. Bij elk nieuw stapje dat Suzanne zet voelde ik vreugde voor haar. Maar ik zag ook het venijn dat om het hoekje gluurt als Suzanne net wat stappen teveel zet. Dan wordt het verhaal toch wel even spannend.
Als je zin hebt in een boek dat een beetje voortkabbelt, waarin verhaallijnen niet worden afgemaakt en menselijk ongemak niet goed uit de verf komt (terwijl het grappig moet zijn), dan is dit boek echt iets voor jou.
Dit verhaal over ontoereikende sociale vaardigheden, eenzaamheid en zwemles is even pijnlijk als vermakelijk. Het is ook goed geschreven. Het was gemakkelijk om mee te leven met Suzanne. De sfeer deed me denken aan Eleanor Oliphant is Completely Fine. Ik zat zo lang met dit boek in bad dat ik bijna te laat kwam op mijn afspraak.
Het gegeven vind ik dus heel geestig: het relaas van een vrouw die in haar jeugd als enige kind zakt voor haar zwemdiploma en daarom nu met een aantal andere vrouwen op zwemles gaat. Elk individu in haar groepje heeft een eigen verhaal. Vond het hier en daar wat zeurderig, maar toch met enig plezier gelezen.
Ik vond het een grappig en veelbelovend thema, (een sociaal angstige vrouw die nooit heeft leren zwemmen en in haar klasje veel meer angsten overwint dan haar zwemangst), maar ik vond de personages en hun motieven en achtergronden vaak aan de oppervlakte blijven. Vond het in de basis wel een goed en rond verhaal, maar veel suggesties die werden gewekt of vragen die zij opriep werden niet beantwoord. Het is een fijn boek maar niet een boek dat veel indruk op me maakte.
Voor de @scheltemaya boek bingo was een van de prompts het lezen van een Scheltema debuut boek. Hiervoor heb ik gekozen voor badje 3, deze klonk namelijk wel interessant.
Het is een verhaal wat ik zelf normaal niet zou hebben opgepakt maar ik ben er positief door verrast 😊.
Het verhaal gaat over Suzanne die als kind gezakt is voor haar zwemdiploma. Nu zo’n twintig jaar later denkt haar therapeut dat dit een pijn punt is waar ze iets mee moet. Dan ziet ze een folder voor zwemlessen voor vrouwen. Daar komt ze in een groep terecht met allemaal vrouwen die ook hun zwemdiploma proberen te behalen. Hier zie Suzanne der angsten en neem je een kijkje in haar hoofd en alle vooral negatieve gedachten die er door haar heen gaan. Je ziet hoe ze erbij wil horen maar ook dat ze heel onzeker is.
Suzanne is echt een heel complex personage en ik vind het dan ook heel knap dat Rosanne haar zo heeft kunnen schrijven vooral omdat het een redelijk kort verhaal is. Ze schaamt zich voor haar lichaam en je ziet haar dealen met de onzekerheden van het dragen van een badpak. Ook zie je haar stoeien met het toelaten van mensen in haar leven en hen fysiek en mentaal toe te laten.
De schrijfstijl leest echt heel fijn en makkelijk en ik vond het boek ook echt positief verrassend. En ik vond het heel mooi hoe de lichamelijk onzekerheden bij vrouwen en over het algemeen het constante vergelijken met elkaar naar voren werd gebracht in het verhaal en dat je kunt meegroeien met Suzanne en hoe zij dit langzaam aan probeer te gaan.
Ik hou van zwemmen, zwem sinds een paar jaar elke week. Maar als kind, tijdens het schoolzwemmen haatte ik het (om dezelfde redenen als Suzanne, de hoofdpersoon), en daarom heb ik het ook nooit echt goed geleerd. Soms denk erover om op zwemles te gaan, daarom sprak dit boek me dan ook heel hard aan.
Ik heb Badje 3 graag gelezen maar had er toch iets meer, iets anders van verwacht. Hoewel de beschrijving op de achterflap heel juist vertelt waar het boek over gaat; dus het niet inlossen van mijn verwachting ligt helemaal aan mij. Ik denk dat het komt omdat ik graag boeken van uitgeverij Cossee lees en ik dit helemaal geen Cossee-boek vind.
Rosanna ten Have schrijft vlot, met humor en pijnlijke herkenbaarheid over sociaal en lichamelijk ongemak: schaamte, angst, twijfels, onzekerheid, lichaamsissues, en zo veel meer. Ze doet dat met oog voor detail, empathie en een feministische ondertoon. Hoewel ik dus geen onverdeelde fan ben raad ik je wel aan om zelf een oordeel te vellen. En misschien ook wat meer te gaan zwemmen want dat is zo fijn!
‘Ik duik het water in als Laila. Sierlijk en soepel. Daarna probeer ik het als mezelf. Ik ga klaarstaan en treuzel niet. Toch wordt het geen duik.’
Suzanne is begin dertig en heeft een doel: Zwemdiploma A halen. Ooit heeft ze dat wel geprobeerd, maar dat ging niet zoals het hoorde en ook zonder diploma. Om haar zwemangst te overwinnen besluit ze zwemles te nemen. Al snel leert ze de diverse dames kennen die ook op zwemles zitten. Op een leuke, grappige manier vertelt de schrijfster ons de kleedkamerperikelen. Want: doe je zomaar bij vreemden je badpak aan of doe je dat in een hokje? En hoe kijk je naar iemand die naakt met je staat te kletsen? Dit maakt het boek lekker luchtig om te lezen.
Behalve de zwemles leer je Suzanne kennen als een onzekere vrouw. Ze weet niet zo goed wat ze wil. Haar baan is okee, maar thuis. Dus mensen ontmoeten doet ze weinig en communiceren met nieuwe mensen vindt ze maar niks. Ook dit verloopt regelmatig met een slag humor.
Had er wellicht een te hoge verwachting van na de aanbeveling van de boekenwinkel in Amsterdam.
Rommelig verhaal dat van de hak op de tak gaat en daardoor niet prettig leest, zeker in het begin. Moet zeggen dat ik de ‘humor’ niet grappig vond en ergens wat onsympathiek.
Dit is mijn mening en oordeel vooral zelf. Ik heb hem achtergelaten in een lees-cafe in Scheveningen mocht je hem willen lezen.
Boek las snel weg! Super goed te lezen. Jammer dat sommige personages vluchtig aan bod kwamen. Had wat mij betreft wat diepgaander gemogen. Verhaal zelf zich wel goed in elkaar, maar gaat wat vlug hier en daar
Grappig laagdrempelig verhaal over een dame die sociale situaties ongemakkelijk vindt. Je leest wat ze voelt en denkt en dit is soms tenenkrommend. Toch een ‘feel good’ boek.
Het wordt allemaal flink overdreven en toch kan ik me helemaal voorstellen dat het zo gaat bij zwemles voor volwassen vrouwen. Suzanne doet pogingen om een praatje te maken tijdens de zwemles en in de kleedkamer. Soms lukt dat; andere keren wordt ze straal genegeerd. Het leest allemaal erg vlot en ik heb een paar keer hard gelachen. Wat een lekker boek.