Het verhaal van een echtpaar dat hun vijfjarig zoontje verleist bij een ongeluk. Vader, moeder en hun tienjarige zoon hebben ieder hun eigen manier om het verlies te verwerken. Maar al gauw blijkt, dat er binnen het gezin over en weer verdenkingen zijn. Een spannend kort verhaal over families, hun verborgen geschiedenissen en het ontkennen van de waarheid.
We ontmoeten Joey, een meisje van 8 dat ons meeneemt in haar fantasierijke belevingswereld. Met haar onschuldige kijk op de wereld laat ze ons kennismaken met haar familie en hun bezigheden: haar vader die veel tijd in zijn schuurtje doorbrengt, haar moeder die meestal ziek op bed ligt, haar oudere broer die er bijna nooit is, haar zus die stiekem rookt en zich vaak in haar slaapkamer terugtrekt en natuurlijk haar kat Pippin die haar demeeste tijd gezelschap houdt. Het begint erop te lijken dat er steeds meer mensen uit joey's omgeving verdwijnen zonder gedag te zeggen.
Nicci Gerrard was born in June 1958 in Worcestershire. After graduating with a first class honours degree in English Literature from Oxford University, she began her first job, working with emotionally disturbed children in Sheffield. In that same year she married journalist Colin Hughes.
In the early eighties she taught English Literature in Sheffield, London and Los Angeles, but moved into publishing in 1985 with the launch of Women's Review, a magazine for women on art, literature and female issues.
In 1987 Nicci had a son, Edgar, followed by a daughter, Anna, in 1988, but a year later her marriage to Colin Hughes broke down.
In 1989 she became acting literary editor at the New Statesman, before moving to the Observer, where she was deputy literary editor for five years, and then a feature writer and executive editor.
It was while she was at the New Statesman that she met Sean French.
Sean French was born in May 1959 in Bristol, to a British father and Swedish mother. He too studied English Literature at Oxford University at the same time as Nicci, also graduating with a first class degree, but their paths didn't cross until 1990. In 1981 he won Vogue magazine's Writing Talent Contest, and from 1981 to 1986 he was their theatre critic. During that time he also worked at the Sunday Times as deputy literary editor and television critic, and was the film critic for Marie Claire and deputy editor of New Society.
Sean and Nicci were married in Hackney in October 1990. Their daughters, Hadley and Molly, were born in 1991 and 1993.
By the mid-nineties Sean had had two novels published, The Imaginary Monkey and The Dreamer of Dreams, as well as numerous non-fiction books, including biographies of Jane Fonda and Brigitte Bardot.
In 1995 Nicci and Sean began work on their first joint novel and adopted the pseudonym of Nicci French. The Memory Game was published to great acclaim in 1997 followed by The Safe House (1998), Killing Me Softly (1999), Beneath the Skin (2000), The Red Room (2001), Land of the Living (2002), Secret Smile (2003), Catch Me When I Fall (2005), Losing You (2006) and Until It's Over (2008). Their latest novel together is What To Do When Someone Dies (2009).
Nicci and Sean also continue to write separately. Nicci still works as a journalist for the Observer, covering high-profile trials including those of Fred and Rose West, and Ian Huntley and Maxine Carr. Novels include Things We Knew Were True (2003), Solace (2005) and The Moment You Were Gone (2007). Sean's last novel is Start From Here (2004).
The first audiobook I bought. I went on holiday and wanted something else. Wow, it was like I was little again: soemone was reading to me... I only needed to close my eyes and listen to be carried away by the movie in my head, caused by the words I heard.
Aangename, maar niet super interessante kortverhalen van Nicci French. Er is wel telkens een zeer leuke twist op het einde, al maakt die het verhaal telkens niet veel beter waardoor er een beetje een "meh" gevoel overblijft.
Verlies gaat over het leven van een gezin, na de dood van hun dochtertje. Stilletjes verdenken vader en moeder elkaar, want het kind in kwestie was absoluut niet makkelijk. Heeft een makkelijke duw in het zwembad de beste oplossing voor een van hen gebleken? Of blijkt dat de werkelijkheid nog veel gruwelijker is?
Dit is vreemd genoeg een van de boeken van Nicci French die me het best is bijgebleven, ondanks dat het zo kort is, Het was niet extreem spannend maar dat hoeft ook niet altijd, als het verhaal maar interessant is.
De Mensen die weggingen
De hoofdpersoon is een klein meisje dat vertelt over haar leven, waarin er toch wel erg veel mensen zijn die plotseling weggaan zonder vaarwel te zeggen. En wat doen die mensen op een gegeven moment toch allemaal in de tuin?
Dit is een heel kort verhaaltje, maar toch vond ik het wel leuk gevonden. Het is allemaal natuurlijk snel duidelijk, en niet al te diepgaand, maar een leuk tussendoortje.
Centraal staat het gezin van Rick en Stella en hun zoontje Max. Het gaat over de verdrinkingsdood van het vijfjarige zoontje Rory en hoe dat de verhoudingen in de familie verstoort. Alle ontwikkelingen worden beschreven door de ogen van Stella die de langzame ontbinding van haar gezin ziet. Nicci French duikt in haar gedachteleven waardoor het boekje veel meer een psychologische roman dan een thriller is. Ook als is het een kort verhaal, spannend is het wel !!
Het verhaal De Mensen Die Weggingen had ik al eens eerder gelezen, maar toen we het boekje in 2008 weer in huis hadden bij onze boekwinkel toen de auteurs kwamen signeren, heb ik mijn kans gegrepen en heb ik het boek gekocht en om een handtekening gevraagd. Het verhaal is zo mooi omdat het geschreven is vanuit het POV van een achtjarig meisje die zonder het zelf door te hebben een gruwelijk verhaal verteld.
Vergeleken bij de romans van Nicci French vond ik het een flauw verhaal.(allebei) De spanning mistte die in de romans ervoor zorgt dat je blijft lezen.