Βρέθηκα σε μια αμηχανία απέναντι στη ποίηση του Ερηνάκη. Πολλά από αυτά που διάβασα θα τα προτιμούσα να τα δω σε ένα δοκίμιο με φιλοσοφικός αφορισμούς. Εκτός αυτού αισθάνθηκα ότι χρειάζεται μια μικρή επιμέλεια, και ως προς τη μορφή και ως προς το περιεχόμενο. Ο στίχος "Το Οχτώ και το Δέκα Είναι οι αριθμοί που λείπουν από το 35 και το 72" είναι ένας στίχος που εκτός του ότι πάσχει από παντελή έλλειψη ποιητικότητας έχει την αναφορά του μόνο στο μυαλό του ποιητή. Κι όμως γενικά η συλλογή κάτι έχει που μου αρέσει. Τα ερωτικά του ήταν πιο "ποιητικά".