Hans Belting was a German art historian and theorist of medieval and Renaissance art, as well as contemporary art and image theory.
He was born in Andernach, Germany, and studied at the universities of Mainz and Rome, and took his doctorate in art history at the University of Mainz. Subsequently he has held a fellowship at Dumbarton Oaks (Harvard University), Washington, D.C.
بلتینگ میگوید آلمانیها همیشه با هنر بصریشان مشکل داشتهاند." هنرهای بصری برخلاف موسیقی که بلاواسطه جان را متاثر میسازد، نخست در چشم میآیند، آن اندام حسی که کاملن در تماس با جهان واقعی است. درونگرایی آلمانیها، وجه خویشتنگرا و متفکرانهی طبیعتشان، همواره مجذوب جنبهی روحانی/ عاطفی هنر بوده است که -گویا- با موسیقی و شعر بیش از هنرهای بصری که تصاویرش در فرمی از پیش تعیینشده وارد چشم میشوند ارضا میشود." کتاب دربارهی هنر آلمانی نیست بلکه دربارهی این است که چگونه آلمانیها کوشیدند مسائل شخصی خود را از طریق هنر حل و فصل کنند. از زمان اصلاحات دینی لوتر آلمانیها هنرشان را دوشقه درک کردهاند. نقاشی در آلمان پروتستان جز برای معدودی خارج از شریعت بود. هنر برای آنها تقابل دوتایی بود: کاتولیک/ پروتستان. مورخان هنر آلمانی در نگاه به گذشته تلاش میکردند جوهر آلمانی را کشف کنند. آلمانیها هنرشان را در دورهای در تقابل با رنسانس میدیدند. در دورهای درتقابل با هنر مدرن. هیتلر نیز از این دوگانگی در هنر آلمان سوء استفاده کرد و برای پروپاگاندای خودش اکسپرسیونیسم را در مقابل هنر آلمانی قرار داد و نمایشگاه هنر منحط برگزار کرد. پس از تقسیم آلمان این دوگانه در قالب هنر آلمان شرقی/ آلمان غربی حفظ شد.
Fairly pedestrian and introvert set of essays on what German Art means to Germans, dated to 1998 and with that peculiar seriousness about big things with capital letters that comes from a culture tormented about its own Idealism and what it means to be German. At the end of it you just want to say - 'get a life'.
I didn’t know art history could be this interesting. Really thought provoking and gives me an appreciation for the complex relationship germans have had with their art both long before and long since the two wars. Definitely worthwhile before a trip to Germany.