Binnen een dag uitgelezen, ondanks drie kinderen, zomervakantie en Wikipedia bij de hand.
Koubaa had me op de eerste bladzijde te pakken: het laden van een schip -kan, laten we eerlijk zijn, super saai zijn- wordt zo visueel neergezet, dat ik erbij stond, de chaos, de geur, het geschreeuw. Wie gaat er op dat schip, vraag je je af. En: gingen er echt koeien mee? KOEIEN?
Enfin, het gaat niet over de koeien natuurlijk, maar over Querido. Die maakt allemaal dingen mee, zoals dat gaat in een boek, maar dan anders. Anders, want dit speelt zich af in 1670 ofzo (man, wat zit er een research achter - ik heb herhaaldelijk met Wikipedia gezeten, uit interesse, want ja, dit boek had een aantal dingen waar ik best meer over wilde weten. KOEIEN? Maar ook drugs. En WIC, en Bar Kochba). Anders, want de zinnen zijn lang, en zintuiglijk, klankvol, en niet, zoals de mode lijkt, kort en met veel tussen de regels (waar ik normaal dol op ben, laat ik eerlijk zijn). Anders, want in tegenstelling tot veel boeken die ik recentelijk las, is hier echt een verteller aan de slag. Mij is een verhaal verteld. Het verhaal van Jacob Querido.