این اثر زیبا که توسط سراینده ای ناشناس از قرن پنجم هجری, سروده شده, دربردارنده نبرد ها و پهلوانی های فرامرز پسر رستم تهمتن, در دوران کیخسرو کیانی می باشد. فرامرزنامه بزرگ شامل دو بخش بوده که در بخش نخست, شرح لشگرکشی های فرامرز به خرگاه و نبرد با "طورگ تورانی" و "شه مرد" و سپاه افراسیاب و در ادامه , لشگرکشی به هندوستان و نبرد با "رای هندی" و "تجانو" و "مهارک هندی" می باشد. در بخش دوم, پس از فتح هندوستان, فرامرز به دیدار جزایر هند رفته و شاهد داستان هایی از موجودات عجیب و نبردهای فرامرز با آنان و شرح عاشقی فرامرز و دیدار او با "برهمن" و "سیمرغ" و "کهیلا" و "فرطورتوش" و بسیاری کسان دیگر است. فرامرزنامه بزرگ, شباهت هایی به فرامرزنامه کوچک داشته, همانند نبرد با اژدها و دیو و گرگ و شیر , صحبت با برهمن , یافتن گنج ضحاک در فرامرزنامه کوچک و گنج گرشاسپ در فرامرزنامه بزرگ , یافتن لوح زرین "نوشزاد پسر جمشید" در فرامرزنامه کوچک و یافتن وصیت نامه "هوشنگ شاه" و بسیاری موارد دیگر.
Books can be attributed to "Anonymous" for several reasons:
* They are officially published under that name * They are traditional stories not attributed to a specific author * They are religious texts not generally attributed to a specific author
Books whose authorship is merely uncertain should be attributed to Unknown.
این کتاب رو در یک همخوانی هفتگی با دانشجویان رشتهی ادبیات فارسی خوندم که خوشبختانه و از بخت بلندم، خود دکتر خطیبی هم در بعضی جلساتش حضور داشتند. خواندنش در کنار کسانی که نسبت به من تجربه و دانش بیشتر و تخصصیتری داشتند خیلی دلچسب بود و باعث شد فارغ از فهم و خوانش متن، کلی اطلاعات جانبی هم به دست بیارم. . فرامرزنامه، همونطور که از نامش پیداست، شرح دلاوریهای فرامرز، پسر رستمه. داستان در روزگار کیخسرو کیانی و در حدود زمانی جنگهای ایران و توران رخ میده. سرایندهی کتاب هنوز مشخص نیست. جالبه که این منظومه، وارون بقیهی داستانهای کهن ایرانی، هیچ مقدمهای نداره و احتمالا به این دلیله که قرار بوده به شاهنامهی فردوسی افزوده بشه اما نشده. قطعا فرامرزنامه از نظر کشش داستانی و جذابیتهای متنی و ادبی با شاهنامه قابل مقایسه نیست. اگر بخوام با شاهنامه مقایسهش کنم احتمالا ۲ یا حداکثر ۳ ستاره بگیره. اما نسبت به خودش ۴ میدم. اون یک ستارهای هم کم کردم به دلیل این بود که بعضی بخشها رو خیلی کش میداد و میشه گفت اطناب داشت. در عوض بعضی جاها انقدر تند رد میشد که خواننده با خودش میگفت کاش سراینده این مطلب رو کمی بیشتر باز کرده بود. دیگه این که یه جاهایی واقعا تکراری بود. یعنی مثلا فرامرز دوبار در دو جای گوناگون با اژدها میجنگه اما شرح این نبرد تقریبا یکسانه و آدم حس نمیکنه داره نبردی در شرایط زمانی و مکانی متفاوتی رو میخونه. . در پایان... فرامرزنامه از اون کتابهاییه که پیشنهاد میکنم بخونید اما اشتباه من رو تکرار نکنید. یعنی هرگز موقع خواندن با شاهنامه مقایسهش نکنید چون دیگه نمیتونید اونطور که شایستهست ازش لذت ببرید.