Κυρίες μου, ο μουνόδουλος ζει ανάμεσά σας. Οι πιο πολλές δεν υποπτεύεστε καν την ύπαρξή του, αλλά ακόμα κι αν κάποιες από σας ξαπλώσατε κάποτε σ' ένα κρεβάτι μαζί του, προτιμάτε να προσπερνάτε επιδερμικά την παντοδυναμία της έ(λ)ξης του παρά να παραδεχτείτε ότι πέσατε θύμα της. Ο μουνόδουλος είναι ένας -κατά τα κοινά μέτρα- άρρωστος άνθρωπος. Όμως η αρρώστια του είναι το πλεονέκτημά του. Τον οδηγεί μεν προς την αυτοκαταστροφή, ως εκείνη τη στιγμή όμως τον κάνει άτρωτο και αδίστακτο. Όλες εσείς που διακονείτε ένα λαχταριστό μουνάκι ανάμεσα στα πόδια σας, έχετε τον νου σας. Είστε η καθημερινή του λεία.
Κύριοί μου, υπάρχουν στην αγέλη σας κάποια μουνόδουλα αρσενικά, που το φονικό σεξουαλικό τους ένστικτο ξεπερνά κατά πολύ τις δυνατότητες και τις επιδόσεις σας. Αν ανήκετε στην πλειοψηφία των κανονικών ανδρών που ζουν δίχως καταστροφικά πάθη, δικαιούστε να εκπλαγείτε με τα αδιανόητα που θα διαβάσετε. Αν όμως είστε κι εσείς ένας κρυμμένος μουνόδουλος, καμουφλαρισμένος πίσω από το κουστούμι του οικογενειάρχη ή του εργένη, του καλλιεργημένου ή του άξεστου, του πλούσιου ή του αδέκαρου, θα χαμογελάσετε ανεπαισθήτως αναγνωρίζοντας τον εαυτό σας σε τούτες τις σελίδες. Έχετε ήδη αντιληφθεί ότι οδεύετε προς τον γκρεμό, ξέρω όμως ότι διασκεδάζετε αφάνταστα αυτή τη διαδρομή προς την καταστροφή σας.
Το μικρό βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας δεν έχει συγγραφέα. Η ανωνυμία του κατασκευαστή αποτελεί προϋπόθεση στοιχειώδους αυτοπροστασίας του. Τα στοιχεία του δε θα γίνουν ποτέ γνωστά, για λόγους που θα αντιληφθείτε μόλις διαβάσετε λίγες σελίδες από τούτο το βέβηλο πόνημα. Πόσο μάλλον όταν το διαβάσετε ολόκληρο.
Books can be attributed to "Anonymous" for several reasons:
* They are officially published under that name * They are traditional stories not attributed to a specific author * They are religious texts not generally attributed to a specific author
Books whose authorship is merely uncertain should be attributed to Unknown.
Κρίμα που ο συγγραφέας του δεν έβαλε το όνομα του και προτίμησε να εκδοθεί ανώνυμα...ήθελα τόσο πολύ να του στείλω τα θερμά μου συγχαρητήρια !
Από την πρώτη έως την τελευταία σελίδα γελάς και συμφωνείς με αυτά που γράφει γιατί όπως και να το κάνουμε είναι αλήθειες είτε αρέσει σε μερικούς είτε όχι.
Η μόνη μου ένσταση είναι ως προς τον τίτλο...κανονικά θα έπρεπε να λέγεται Μουνολάτρης και όχι Μουνόδουλος αλλά δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία. Ο τύπος λάτρεψε το μουνί και αποφάσισε να γράψει ένα βιβλίο γι' αυτό !
Σε χαιρετώ ανώνυμε συγγραφέα και σε ευχαριστώ που μοιράστηκες τις εμπειρίες σου μαζί μας !
Χαχ, στο οπισθόφυλλο του "Μόμπι Ντικ" βρίσκεις μια πασίγνωστη δήλωση του ημίθεου Χ.Μέλβιλ: "Για να γράψεις ένα μεγάλο βιβλίο, πρέπει να διαλέξεις ένα μεγάλο θέμα. Αυτό που, άπαξ και το 'βρισκε κανείς, ξεκαθάριζαν και όλα τα υπόλοιπα".
2/5 γιατί έχει την πλάκα του και γιατί λέει έξω από τα δόντια κάποιες αλήθειες.
Εννοείται όμως ότι από political correctness ούτε καν λόγος: Φεμινισμούς, έρωτες κλπ κλπ τα έχει αλωνίσει ο υπερκάγκουράς μας - φαντάζομαι τους new age σταυροφόρους και σταυροφορίνες να βγάζουν εξανθήματα από το κακό τους άμα ασχοληθούν να το διαβάσουν. Η γυναίκα εδώ είναι το μουνί - σκέτο. Φανταστικά. Σε αστερίσκο στο τέλος του βιβλίου και από το πουθενά σε σχέση με το τί διάβαζες τόσην ώρα, αναγορεύει τον γλυκούλη μίστερ Weinstein (metoo κλπ) σε συνάδελφο και σύντροφο. Ωραίο τελείωμα μαέστρο (pun intended)
Διαβάζεται σε έναν καφέ απάνω. 7€ (από Πρωτοπορία).
Και μόνο από τον τίτλο έπρεπε να διαβαστεί και έτσι έγινε. Εν μία νυκτί. Ο αφηγητής στεγνός- σε αντιδιαστολή με το αντικείμενό του, κοφτός και ξεκάθαρος, λάτρης και πιστός ακόλουθος του αιδοίου συγκεντρώνει τις εκατοντάδες εμπειρίες του και τις μοιράζεται με τον αναγνώστη με έναν άκρατο ενθουσιασμό που σιγοσβήνει όσο αυτός μεγαλώνει, "όσο περνούν τα χρόνια τόσο πληθαίνουν τα σημάδια μίας διαρκούς ανισορροπίας που κατατρέχει τη ζωή του. Στην αρχή την καταλαβαίνει μόνο ο ίδιος. Προοδευτικά γίνεται ορατή και στα μάτια όσων παρατηρητικών τον συναναστρέφονται". Ό,τι αρχίζει ωραία τελειώνει με πόνο, φίλε μου. Σχεδόν άριστα.
Εντάξει, δεν το παίρνουμε στα σοβαρά , άλλωστε και ο ίδιος ο συγγραφέας του έχει αυτήν ακριβώς την οπτική. Το ότι απηχεί σεξιστικά μοτίβα είναι πασιφανές, αν και το κάνει με χιούμορ και ευστροφία, αλλά και με ιδιαίτερο σκωπτικό ύφος, επομένως συγχωρείται ελαφρώς. Συν τοις άλλοις, ο λόγος φανερώνει εκφραστική δεινότητα, γεγονός που κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο.